2014 zit er alweer bijna op! Voor mij persoonlijk was het een geweldig jaar met veel mooie momenten. Graag kijk ik er in het kort op terug!
De start van 2014 beloofde al veel goeds. Op 2 januari hoorden we op Papendal dat we een nieuwe trainer zouden krijgen: Kim Nielsen, een voormalig coach van de Deense nationale selectie. Per 1 april zou hij fulltime in dienst komen en zich ook echt vestigen in Arnhem.
Overigens stonden de eerste twee maanden van het jaar voor mij nog voornamelijk in het teken van de Duitse Bundesliga, omdat we door de voetblessure van Samantha nog niet aan internationale toernooien konden deelnemen. In die competitie gaat het erg goed en we staan met een aantal punten voorsprong op de eerste plaats.
Eind februari is het dan eindelijk zover, de rentree in het internationale circuit en wel in mijn “thuishaven Mülheim” voor de Yonex German Open. We hebben lage verwachtingen en zijn al lang blij om weer op de baan te staan. Na een goede winst in de eerste ronde komen we in de tweede ronde net te kort om te stunten tegen een top 20 koppel uit Hong Kong, maar deze start belooft veel goeds.
In de periode half maart – half april trainen we keihard. De voorbereidingen voor het EK in het Russische Kazan zijn zwaar maar fit ben ik wel. Een Europese medaille is één van mijn doelstellingen voor het jaar, maar gezien de achterstand die we opgelopen hebben niet echt realistisch. Eenmaal in Kazan winnen we de eerste twee rondes en staan we in de kwartfinales tegen het eerste koppel uit Rusland Durkin en Vislova. Plotseling zijn we nog maar één overwinning verwijderd van een medaille. Deze dag, vrijdag 25 april kan ik wel de tot nu toe meest speciale dag uit mijn badmintonleven noemen. We spelen pas in het begin van de avond en de dag lijkt maar niet op te schieten. Een aantal uur voor aanvang ben ik stik nerveus . Eenmaal in de arena maken de zenuwen plaats voor een adrenaline kick die ik nog niet eerder bij mezelf waargenomen heb. We gaan de baan op, winnen de eerste game, maar verliezen de tweede. In de derde game is het alles of niets. We krijgen goede feedback van onze coaches Kim en Rune. Aan het einde van de derde game weten we een klein gaatje van 2, 3 punten te slaan. Het matchpoint weet ik nog goed. We wisselen met z’n vieren een blik uit die een en al vastberadenheid is, dit gaat hem worden! Er volgt een lange rally met een afsluitende winner aan het net! De hele hal is stil, maar ik schreeuw, ren en spring. Ik ben door het dolle heen. We omhelzen elkaar, de coaches en onze masseur Gerrit. We hebben zojuist de eerste mix medaille voor Nederland in 12 jaar tijd binnengeslagen. Ik ben intens gelukkig!
De volgende dag spelen we in de halve eindstrijd tegen topfavorieten Fischer en Pedersen. Een kans hebben we niet en we verliezen in twee games. De dag erna is de medaille ceremonie en staan Samantha en ik met een bronzen medaille om tussen de drie andere mixen, allemaal Denen. Wat ben ik trots dat wij op dit podium staan na zo’n moeilijke periode. De zeven minuten die de ceremonie duurt zijn alle teleurstellingen en eerdere verliesmomenten meer dan waard geweest. Ik geniet, kijk zelf maar:
11 mei speel ik samen met mijn team 1.BV Mülheim de finale van de Duitse Bundesliga in en tegen Lüdinghausen. Het wordt een voor badmintonliefhebbers geweldige middag met veel mooie en spannende wedstrijden. Ik weet de dubbel samen met Marcus Ellis te winnen maar helaas verliezen we de damesdubbel, beide herensingles en de damessingle. We worden tweede en uiteraard balen we als een stekker. Toch zijn we trots op een geweldig seizoen met een mooi eindresultaat. Vorig jaar 3e, dit jaar 2e dus hopelijk volgend seizoen….
In het begin van de zomerperiode spelen we de Grand Prix (Gold) toernooien van Canada en de USA. In Vancouver spelen we onszelf in de finale. Terwijl het Nederlands Elftal tegen Costa Rica aan het strijden is, spelen wij tegen de Duitsers Schwenger en Nelte. Helaas kunnen we het goede voorbeeld van Oranje niet volgen en verliezen we, toch wel teleurstellend, in twee games.
Eenmaal terug in Nederland staat de voorbereiding voor de WK in Kopenhagen gepland. Zes weken lang buffelen op een snikheet Papendal. De ramp met de MH 17 maakt een diepe indruk op mij. Zoveel onschuldige slachtoffers. Ik realiseer mij hoe vaak ik deze vliegroute zelf heb gevlogen en het maakt mij weer even extra bewust van het feit dat ik elke dag opnieuw blij mag zijn dat ik kan doen wat ik het allerliefste doe: badminton spelen.
Het WK in Kopenhagen wordt een bijzonder evenement. Zelf hebben we een goede overwinning in de eerste ronde, maar verliezen we in de tweede ronde van een Chinees koppel. Ik blijf in Kopenhagen en mijn vriendin komt over zodat we samen de finales kunnen bekijken. Het is genieten! Op de zondag zijn we getuige van de spectaculaire winst van Carolina Marin. Een Spaanse wereldkampioene! Ik denk dat dit het ultieme bewijs is dat alles mogelijk is zolang je maar hard werkt en de juiste instelling hebt!
In de periode oktober-november breekt een drukke tijd aan. We spelen zes toernooien met steeds na twee toernooien een weekje trainen. Bij de Yonex Dutch Open in Almere halen we ons absolute topniveau. Na vier goede overwinningen staan we in de finale tegenover de Indonesiërs Widianto en Dili. We komen 2-1 in games voor en hebben in de vierde game een kleine voorsprong (de Dutch Open wordt gebruikt om een nieuw scoringssysteem, 5 games tot 11 punten, te testen). Helaas lukt het ons niet de toernooiwinst te pakken, want de Indo’s pakken de vierde game en in de vijfde game verliezen we dik. We zijn zwaar teleurgesteld over het resultaat maar apetrots op het vertoonde spel.
Tijdens de Aziatische Super Series van China en Hong Kong lootten we in beide toernooien…Widianto en Dili. Het koppel staat inmiddels op de 11e plaats van de wereldranglijst. In de gigantische hal in Fuzhou spelen we een hele goede partij met veel lange rallies. We kunnen in twee games revanche nemen voor onze verliespartij tijdens de Dutch Open. In de tweede ronde verliezen we van de oud wereld kampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië.
Exact een week later spelen we weer tegen Widianto en Dili maar nu in Hong Kong. Dit keer komen we eigenlijk geen moment echt lekker in de wedstrijd en verliezen we in twee games. Ondertussen hebben we onszelf wel weer in de top 25 van de wereldranglijst gespeeld en dat was één van de doelen voor dit jaar.
Nu, eind december kijk ik met veel trots en plezier terug op een jaar dat mij persoonlijk heel veel moois gegeven heeft. Een EK medaille, finales op Grand Prix toernooien, winst op een koppel dat nu in de top 10 van de wereld staat, een 23e plaats op de wereldranglijst en de finale van de Bundesliga. Maar bovenal vond ik mijn spelplezier weer terug dat ik eind 2013 wel kwijt was geraakt.
2015 staat voor de deur, een belangrijk jaar met weer veel mooie en nieuwe uitdagingen. Ik ben er klaar voor om met de hulp van mijn familie en vriendin en met de steun van mijn sponsoren de strijd aan te gaan!
Ik wens jullie allemaal een gezond, succesvol en sportief 2015 toe!
Vrijdag 7 november vertrekken Samantha en ik naar Azië, om eerst in Fuzhou het Thaihot China te gaan spelen en daarna in Hong Kong het Yonex-Sunrise Hong Kong Open.
Na een, weliswaar door veel turbulentie onrustige, maar toch wel vlotte reis komen we zaterdagochtend om 10.15 uur (03.15 uur Nederlandse tijd) aan in Fuzhou, een “vrij kleine” Chinese stad met maar 6 miljoen inwoners. Ik zeg expres klein, want dat schijnt het te zijn alhoewel je er hier niets van merkt. Gigantische gebouwen, grote hotels en veel, héél erg veel verkeer. Je mag blij zijn dat we in Nederland verkeersregels hebben, want hier spelen ze een soort van Tetris maar dan in de auto, bus of tuk-tuk. Ze vinden het kleinste gaatje om door heen te crossen.
Elke rit van en naar de arena is iedere keer weer een hels karwei voor de chauffeur. Maar ja, hij is eraan gewend om door een zee van auto’s te manoeuvreren. Gelukkig gaat dat steeds weer goed.
De arena waarin we spelen is net gebouwd en ruikt nog nieuw. Het is de grootste hal waarin ik in ieder geval ooit gespeeld heb. Ik schat dat hij zeker 50 meter hoog is. Samen met het feit dat de verlichting op de banen erg fel is maakt dat de omstandigheden niet bepaald makkelijk om in te badmintonnen. We krijgen de mogelijkheid om 3 keer in de main hall te trainen en dat is een luxe positie bij zo’n groot evenement. Hierdoor kunnen we goed wennen aan de speelomstandigheden.
We hebben zowel hier als volgende week in Hong Kong in de eerste ronde dezelfde tegenstanders geloot. Het zijn Widianto en Dili uit Indonesië. Ongeveer een maand geleden waren zij onze opponenten in de finale van de Yonex Dutch Open. Toen verloren wij in 5 games met het experimentele puntensysteem 5×11. Dit keer spelen we weer volgens het vertrouwde 3×21. Vooraf analyseren we samen met coach Kim Nielsen onze finale van de YDO en we komen tot een aantal nieuwe aandachtspunten. Met die op zak betreden we de arena. We spelen op een van de zijbanen, wat een voordeel is omdat daar het licht wat minder fel is.
Vanaf het eerste punt in de eerste game kunnen we het spel spelen zoals we dat we vooraf hebben besproken. Samantha speelt heel goed aan het net en durft iedere keer de strijd met Dili aan te gaan. Hierdoor kan ik het veld compact houden en meerdere keren succesvol doorstappen vanuit half veld naar het net. In de meerdere, erg lange, slagenwisselingen is het zaak om geduldig te blijven. Deze arena is vanwege de hoogte erg langzaam en de Li-Ning shuttles werken er niet bepaald aan mee om het spel wat sneller te maken. Tot aan het einde van de game blijven we dichtbij elkaar. Bij 21-20 zien we kans om ons tweede game point te verzilveren.
In de volgende game gaan we sterk verder met ons aanvallende, geduldige spel. De Indonesiërs worden steeds onzekerder en gaan daardoor fouten maken. Twee series van respectievelijk 7 en 4 opeenvolgende punten zorgen ervoor dat we ruim voor komen en we beslissen de wedstrijd vervolgens met 21-10 in ons voordeel. Uiteraard zijn we erg blij met deze revanche winst en ook coach Kim is meer dan happy!
In de tweede ronde, op donderdag, staan we tegenover de nummers 4 van de plaatsingslijst, de voormalig wereldkampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië. Lilyana Natsir draagt deze mix. Ik durf oprecht te zeggen dat zij al lang de allerbeste gemengd dubbel dame is. Sinds 2005 staat zij onafgebroken aan de wereldtop en waarschijnlijk kan ze het aantal Super Serie overwinningen niet eens meer tellen. Ahmad is de gelukkige uitverkorene om met haar te mogen spelen en hij doet zijn ding uiteraard heel erg goed. We hebben één keer eerder tegen hen gespeeld en dat was tijdens de Swiss Open van 2013. Toen hadden we geen kans en nu is het helaas niet anders. We proberen van alles, maar ze hebben op alles een antwoord. Met twee keer 21-11 moeten we het hoofd buigen. De service van dit koppel en het uitschuiven van Natsir op haar overhead kant maken dit paar absolute wereldklasse.
Het toernooi zit er voor ons op. De komende dagen trainen we hier verder en zondag vliegen we naar Hong Kong voor het volgende Super Serie toernooi. Woensdag ontmoeten we daar dan weer…..Widianto en Dili!
(N.B. Een aangepaste versie van dit bericht schreef ik eerder voor Badminton.nl)
Het Yonex Dutch Open, het enige Grand Prix toernooi van Nederland, wordt elk jaar in oktober georganiseerd in het topsportcentrum van Almere. Dit jaar was het Dutch Open één van de toernooien dat was aangewezen om te experimenteren met het nieuwe scoringssysteem 5 games to 11 zonder verlenging. Het was tevens een van de laatste mogelijkheden om dit systeem internationaal te kunnen testen. Het werd een mooi toernooi dat, met name in het weekend, gelukkig veel publiek trok dat zorgde voor een enthousiaste en zo nu en dan uitbundige sfeer. Een aantrekkelijke en stimulerende omgeving voor de spelers om de beste prestaties neer te zetten. Een extra pluspunt was de manier waarop de wedstrijden in beeld werden gebracht voor Badminton Europe TV en voor miljoenen kijkers in vooral Azië.
Vorig jaar waren Samantha en ik er door blessureleed niet bij, dit jaar wel en als zevende geplaatst. Het gemengddubbel toernooi was behoorlijk sterk ingeschreven, een aantal top 25 mixen en een grote delegatie uit badmintonmekka Indonesië.
In de eerste rondes was er bij ons sprake van een zich opbouwend niveau. Desondanks wisten we de eerste twee rondes in respectievelijk 5 en 4 games te winnen. Op vrijdag speelden we de kwartfinale en hadden we de eerste echte confrontatie.
Onze tegenstanders waren Yun Lung Chan en Ying Suet Tse uit Hong Kong, de nummers 4 van de plaatsingslijst. Dit koppel heeft dit jaar goed gepresteerd en staat momenteel 25e op de wereldranglijst. Zij haalden onder andere de halve finale op de Korea Open Premier Super Serie waarin ze bijvoorbeeld wonnen van het echtpaar Adcock uit Engeland dat momenteel 5e staat in de ranking. In vijf games wisten we deze partij uiteindelijk in winst om te zetten en dat was een voorbeeld van een mentale overwinning, een aspect dat in het nieuwe scoringssysteem heel belangrijk is. Nadat we de eerste game met 11-10 wonnen, verloren we game 2 en 3 met 4-11 en kregen we in de vierde game een matchpoint tegen. In die rally stonden we diep in de verdediging maar, met wat geluk, konden we toch het winnende punt scoren. In game 5 konden we tenslotte doordrukken en wonnen we met 11-3.
In de halve eindstrijd op Super Saturday stonden twee bekenden tegenover ons. De Russen Durkin en Vislova. In de kwartfinale van het Europees Kampioenschap in Rusland speelden we tegen ditzelfde koppel om een EK medaille. Toen wonnen we in een lange wedstrijd van 3 games tot 21 en ging het Russische dak eraf. Nu wonnen we weer in drie games, alleen was de wedstrijd nu veel korter, slechts 26 minuten, en minder spannend. Maar het betekende wel een finaleplaats en er was alle reden om uit ons dak te gaan.
Zondag, de finaledag van de Dutch Open. De sfeer in het topsportcentrum zit er goed in mede aangejaagd door de Indonesiërs in het publiek die in 4 wedstrijden landgenoten vertegenwoordigd zien.
Na een goede voorbespreking en analyse met onze coach Kim beginnen we aan de warming-up. We zijn de tweede finale van de dag. Na de damesenkelfinale worden we opgeroepen en onder luid applaus betreden we de arena.
Vanaf het eerste moment kunnen we ons eigen spel spelen en nemen een flinke voorsprong. We komen zelfs op 10-7 maar toch weten we die game niet te winnen, 10-11. We spelen echter wel het goede spel en weten dat vast te houden in game 2 en 3 die we wel weten te winnen. In de vierde game komen we op een 6-3 voorsprong. Een lange rally waarin we zwaar in de verdediging komen te staan volgt. De Indonesiërs spelen een vlakke smash die over de achterlijn uit zal gaan maar door ons net niet meer ontweken kan worden. Geluk voor hen. Twee slordigheden na deze rally zorgen ervoor dat we weer gelijk komen te staan en de Indo’s krijgen steeds meer vertrouwen dat er een vijfde game in zit. Wij kunnen nog steeds het juiste spel spelen alleen…..we willen te graag. Ons geduld in de rally, de manier van opbouwen en afmaken, raken we kwijt en we verliezen de vierde game. Enigszins aangeslagen beginnen we aan game 5, en al snel komen we op een te grote achterstand en dat is bij deze puntentelling haast niet meer goed te maken. We verliezen de game en daarmee de wedstrijd.
De eerste paar dagen houd ik een nare smaak over aan deze finale, maar ook ben ik erg trots op onze resultaten tijdens dit toernooi en het niveau dat we gehaald hebben in deze eindstrijd. Onze coach bevestigde mijn eigen gevoel: ”you played your best badminton today, the best match you two ever played together”.
We kunnen en mogen niet lang teleurgesteld zijn, want volgende week gaan we alweer naar Parijs voor de French Open Super Serie. Ook daarin spelen we tegen Indonesiërs. Wel weer gewoon met het vertrouwde puntensysteem tot de 21, want ook al hebben we de Dutch Open goed kunnen spelen met het experimentele systeem: ik blijf een tegenstander van invoering ervan. Wel moet ik terugkomen op één van mijn eerder genoemde argumenten dat de wedstrijden korter zijn. Op den duur zullen ook deze wedstrijden makkelijk over het uur gaan, al is het alleen maar door het feit dat je in een 5 gamer 9 minuten pauze hebt! Ik heb tussen mijn wedstrijden door veel mensen uit het publiek gesproken en ik merk dat ook de toeschouwers niet op het 5×11 systeem zitten te wachten. Het wordt als rommelig omschreven en men vindt dat het spel door de vele breaks ook teveel stil komt te liggen. Ik hoop dat de BWF wat met deze feedback gaat doen en vooral luistert naar de spelers zelf, die op een enkele uitzondering na, tegen zijn!
The Yonex Dutch Open is the only Grand Prix tournament in the Netherlands. Every year in October it is organized in the Top Sport Arena in Almere. This year the Dutch Open was one of the tournaments that was appointed to experiment with the new scoring system 5 games to 11 without setting. It was also one of the last opportunities to test this system internationally. Looking back it was a nice tournament fortunately attracting large crowds, especially in the weekend, which led to an enthusiastic and occasionally exuberant atmosphere. An attractive and stimulating environment for the players to put up a tremendous performance. An added plus was the smart way the games were shown on Badminton Europe TV and to millions of TV viewers particularly in Asia.
Due to injuries Samantha and I couldn’t participate last year but now we joined in and were seeded seventh. The mixed doubles tournament was quite strong. A number of top 25 mixed doubles registered, among which a large delegation from badminton mecca Indonesia.
In the first rounds our way of playing was a matter of building up level. Nevertheless, we managed to win the first two rounds in 5 and 4 games respectively. On Friday we played the quarter finals and we had the first real confrontation.
Our opponents were Yun Lung Chan and Ying Suet Tse from Hong Kong, the numbers 4 of the seeding list. This pair has performed well this year and is currently 25th in the world ranking. Among other good performances they reached the semi-finals at the Korea Open Premier Super Series during which, for example, they defeated the couple Adcock from England which currently is 5th in the ranking.
We succeeded to win this match in five games and that was an example of a mental victory, an aspect which is very important in the new scoring system. After we had won the first game by 11-10, we lost game 2 and 3 with 4-11 and in the fourth game we survived a matchpoint. In this particular rally we were very much forced to go on the defensive, but also with some luck, we were able to score the winning point. In game five we could finally push through and we won by 11-3. I am sure that again the mental factor was decisive.
In the semifinals on Super Saturday we met two “acquaintances”, the Russians Durkin and Vislova. Earlier this year we played this pair in the quarterfinals of the European Championship in Russia which was the fight for a European Championship medal. Then we won in a long lasting match of 3 games to 21 and we went out of our minds. Now we won again in three games, only this match was much shorter now, only 26 minutes, and less exciting. But it meant a place in the final and there was every reason to go crazy.
And then Sunday, the day of the finals of the Dutch Open. The atmosphere in the Arena is very good, co-driven by the Indonesians in the audience who have countrymen represented in 4 finals. After a good briefing and analysis by our coach Kim we start our warming-up. We are the second match of the day. After the prize-giving ceremony of the women’s singles final, we are called and with loud applause we enter the arena.
From the first moment on we can play our own game and take a big lead. We even get to 10-7 but nevertheless we do not win that game, 10-11. Still we do play a good game and we manage to keep that level in game 2 and 3 which we win. In the fourth game we take a 6-3 lead. Than a long rally follows in which we are forced to go on the defensive. The Indonesians play a flat smash which should have gone out over the back line but we are in the way of the shuttle and just cannot avoid it. Lucky for them. After this rally we twice work careless and it’s a tie. From this moment on the Indonesians are getting increasingly confident that a fifth game is possible. We can still play the right game just like we want to but ….we are just too eager. We seem to have lost our patience in the rallies, the way of building them up and finishing them off. That’s how we lose the fourth game. Somewhat affected we start game five and soon we are far behind. In this scoring system it’s almost impossible to make that up again and that is how we lose the game and the match.
The first few days I have had a bad feeling about this final, but on the other hand I’m also very proud of our performance during this tournament and the level that we have achieved in this final battle. Our coach confirmed my own feelings: “you both played your best badminton today, the best match you two ever played together”.
Moreover, we cannot be and shall not be disappointed too long because next week the French Open Super Series in Paris is scheduled. Again we play Indonesians but this time again with the familiar best of 3 games to 21. Although we had good results with the experimental scoring system during the Dutch Open I remain an opponent of its implementation. All the arguments against which I mentioned in my previous blog are still valid except the one that matches will be shorter. Considering the fact that there are 9 minutes break off time at a 5 game match it will be a matter of time that matches will easily last over an hour!! In between my matches I have spoken many people in the audience and it was remarkable that most of them were not enthusiastic about the new scoring system. People find it messy and dislike the many intervals which kill the dynamics of a match. I hope the BWF is going to take all the feedback seriously and above all that they will listen to the players who, with the exception of a few, are against the implementation of this system.
This week, at the Belgian Open in Leuven, I played my first tournament with the scoring system 5 games to 11. At the request of BWF this scoring system is tried out at 20 events between August and October. BWF has the intention to replace the present scoring system of 3 games to 21 by this new system because they want to shorten the matches. Long lasting matches wouldn’t be interesting enough for the spectators, for the same reason the media would have difficulties with it and above all it wouldn’t be exciting enough for the public because a game would only become attractive at a score of 18-18. (n.b. not my opinion but the BWF’s)
Considering the above mentioned arguments it is rather peculiar that the new system is being tested at future series (the lowest tournament level), at International Challenge level and a grand total of 2 Grand Prix tournaments!! At all these events you are lucky when there are a 100 people on the tribunes not to speak of the media who are hardly interested. BWF, what’s this all about? Why not testing the system at Super Series (Premier) level where you are assured of large crowds and a high attention of the media. And if you really want to try it you should confront the best players in the world with it at the most prestigious tournaments where thousands of fans and all the media are present.
Why should there be a change again in a scoring system which has been more than satisfactory for a great number of years? A soccer match lasts 90 minutes and at tennis the scoring system has been unchanged for many decades. And above all the experiment with the 5 games to 7 system, which was introduced in 2002, was a complete flop and abandoned not long after it had been introduced.
Besides the fact that I disagree with BWF about this system I really experience this points system as a setback for our sport because Badminton is no longer the very heavy sport where also endurance and fitness can make the difference between winning and losing. In the new system the emphasis will be on the mental aspect of the sport, the underdog will have a bigger chance to win and rallies will be shorter as the stress level will be higher. Last but not least the badminton player leaves the court after a match with a feeling of having barely played. In my view all these aspects imply a deterioration i.s.o. an improvement. It will be clear that I am AGAINST the introduction of this system.
Deze week heb ik mijn eerste toernooi met het scoringssysteem 5 games to 11 gespeeld in Leuven bij de Belgian International. Dit scoringssysteem wordt op verzoek van de BWF van augustus t/m oktober uitgetest op een 20 tal evenementen. De BWF wil de huidige puntentelling van best of 3 games to 21 vervangen voor deze puntentelling omdat ze de wedstrijden willen inkorten. Het zou niet interessant genoeg zijn voor de toeschouwers doordat de wedstrijden te lang duren, de media hebben er om deze zelfde reden moeite mee en het is niet spannend genoeg voor het publiek omdat een wedstrijd pas bij een stand van 18-18 aantrekkelijk zou worden voor de toeschouwer (NB niet mijn mening, de mening van de BWF). Nou introduceert de BWF dit nieuwe systeem niet op Super Serie (Premier) niveau waar veel toeschouwers op de tribunes zitten en de media volop aanwezig zijn, nee, het systeem wordt getest op future serie (allerlaagste toernooi niveau), international challenge niveau en op welgeteld 2 Grand Prix toernooien waar, als het even mee zit, 100 mensen aanwezig zijn en je van voldoende media aandacht echt niet kan spreken. BWF, waar gaat dit over? Waarom moet er weer een verandering plaatsvinden in een puntensysteem dat al jaren prima loopt? Volgens mij was het 5 games to 7 systeem een regelrechte flop! Een voetbalwedstrijd is toch ook 90 minuten en de puntentelling bij tennis is toch ook al tientallen jaren onveranderd? En als je dit systeem echt wilt uittesten dan moet je je allerbeste spelers hiermee confronteren op de allergrootste toernooien waar zowel fans als media aanwezig zijn en niet op evenementen waar geen kip op af komt!
Buiten het feit dat ik het niet met de BWF eens ben, ervaar ik dit puntensysteem ook echt als een achteruitgang voor onze sport. Badminton is namelijk niet langer die loodzware sport waarin je je tegenstander mede door middel van fitheid kan verslaan. In dit nieuwe systeem komt de nadruk te liggen op het mentale aspect van de sport, heeft de underdog ineens een veel grotere winstkans, zullen de rally’s korter worden doordat het stressniveau toeneemt en kom je als badmintonspeler met een gevoel van de baan alsof je nauwelijks gespeeld hebt. Volgens mij zijn al deze punten juist een achteruitgang voor de sport en het mag duidelijk zijn dat ik absoluut TEGEN de introductie van dit systeem ben!
Last year Samantha and I had qualified ourselves for the World Championships which were then organized in China. Our Association didn’t have the funds to delegate us but with a crowdfunding project we got that much financial support that we were able to go.
This year the World Championships are organized by Badminton Denmark. The venue is the Ballerup Super Arena, some 25 km from Copenhagen. So not far to travel and because of that a lot cheaper for the Association to delegate us.
Early Saturdaymorning we fly to Copenhagen by KLM and we move into the Zleep Hotel which is located around the corner of the arena. Very convenient but far from urban life. So nothing to distract us and we can focus completely on our training and the matches to come.
The arena is originally build for cycling racing. But now it has been transformed into a fantastically decorated badminton arena. The Danes have managed to introduce something very innovative. When you are called for a match your name appears on a display at the court where you are playing, also showing your picture and the country you represent. When you start with the warming up the display is raised and changes into the life score board. Very ingenious. Apart from this the whole crew of volunteers helping to make this tournament a success are dressed in bright orange shirts. You will understand that we Dutch feel at home.
Our first match is scheduled Monday morning. We know our opponents, Kaesbauer en Herttrich, pretty well. Last March at the Swiss Open we were defeated by them in 2 games. So time for revanche.
In the beginning of the first game we both don’t give way but after the interval we manage to switch to an other playing level and even score 5 consecutive points. We take a good lead and soon we have game point which we don’t cash. At the second game point we take the win, 21-16. In the second game we fall behind pretty soon but again after the interval we score 5 consecutive points and draw level. After that we both don’t give way much, but in the final stage we get the first game point. Again we don’t finish it off. We come to 20-20 but then we score 2 points and win the match.
The second round on Tuesday is tough. We meet the Chinese Lu Kai and Huang Yaqiong, seeded 10th and number 11 on the world ranking. Only six months they are playing together and they have already developed to a “world class” mixed double pair. Well in advance we analyzed their playing style but especially new pairs do easily change their style sometimes. Of course they don’t play completely different now but the Chinese man was playing much better than we had seen on videos. Better control at mid court, no stupid choices, no free points because of service mistakes etc.
We make a good start in the first game and we don’t give way much. But then the Chinese accelerate and we can’t keep up with them. Two times they score 4 or 5 consecutive points and we don’t get a chance anymore.
We lose : 12-21. In the second game we offer better resistance but it’s no close battle at all. We lose the game by 16-21 and the match.
Of course we are not satisfied with the result (losing in the second round) but we are with the way we played these two matches. Our coach Kim is also satisfied and he sees much progress since he started his job 5 months ago. Our mixed in the World Championships is finished but the spirit is unchanged and high. A new season is about to start with new challenges and with good chances to improve our world ranking.
The past weeks Samantha and I, together with Kim, have looked at the tournament program for the months to come. Thereby we had to make the choice of whether to play Super Series in China and Hong Kong or not. Our coach and our intellect told us to go there but our financial situation told us not to go. The budget we get from our Association is not sufficient and with 4 more months to go we have very little money left. Still, after much deliberation we did cut the knot. In November we’ll play the Thaihot China Open and immediately after that the Sunrise Hong Kong Open. The cost of the tournament hotel in Hong Kong is higher than the cost of the return flight to Fuzhou and Hong Kong. This may give you an idea about how heavily this trip weighs on our budget. I do not intend to start a crowdfunding project again like I did last year. After all it’s not a World or European Championship we are talking about. But to us these two tournaments are equally important and I will not refrain from saying that any financial support will be more than welcome. If you want to make a contribution please send me an email at info@jorritderuiter.com. I will be very grateful.
Vorig jaar hadden Samantha en ik ons gekwalificeerd voor het Wereldkampioenschap dat toen in China werd georganiseerd. Badminton Nederland had geen geld om ons af te vaardigen maar met een crowdfunding project kregen we zoveel financiële steun dat we toch konden gaan.
Dit jaar organiseert Badminton Denemarken het WK in Ballerup. Veel dichterbij en goedkoper om te gaan. Dus vaardigt Badminton Nederland ons dit keer wel af. Zaterdagochtend vroeg vliegen we met KLM naar Kopenhagen en nemen onze intrek in het Zleep Hotel dat vlakbij de Ballerup Super Arena ligt. Ver weg van het centrum van Kopenhagen, ver weg van alles maar op loop afstand van de arena. We kunnen ons volledig concentreren op de trainingen en de wedstrijden die komen gaan want afleiding is er niet.
Het stadion waarin wordt gespeeld is gebouwd voor het baanwielrennen. De aankleding van de hal is fantastisch en de Denen zijn erin geslaagd iets nieuws te introduceren. Als je opgeroepen wordt voor je wedstrijd verschijnt je naam op een bord dat boven de wedstrijdbaan hangt, tezamen met een foto van de speler en je land. Vlak voor het inspelen gaat het bord automatisch naar boven en daarop verschijnt de livescore van de wedstrijd. Erg ingenieus. Verder lopen alle vrijwilligers die meewerken aan dit WK in oranje shirts. Het is dus niet moeilijk voor ons Nederlanders om ons thuis te voelen!
Maandagochtend moeten wij al vroeg aan de bak. Onze tegenstanders, Kaesbauer en Herttrich, kennen wij goed. In maart tijdens de Swiss Open werden we in twee games verslagen. Tijd voor revanche dus.
In de eerste game geven wij elkaar aanvankelijk niet veel toe maar na de interval kunnen we omschakelen en op enig moment zelfs 5 opeenvolgende punten scoren waarmee we ver uit lopen. Het eerste gamepoint verzilveren we niet maar bij het tweede pakken we de winst, 21-16. In de tweede game komen we al vrij snel op achterstand maar na de interval scoren we opnieuw 5 punten op rij en haken we weer aan. Daarna geven we elkaar niet veel meer toe. In de slotfase komen wij als eerste op matchpoint. Weer lukt het niet het in één keer af te maken. Het wordt 20-20 maar dan scoren we 2 keer en halen de winst binnen.
De tweede ronde op dinsdag wordt zwaar. De als 10e geplaatste Chinezen Lu Kai en Huang Yaqiong staan momenteel 11 op de wereldranglijst. Ze spelen pas een half jaar samen en hebben zich vrij snel ontwikkeld tot een ‘world class’ mix dubbel. We hebben ze uiteraard van te voren goed geanalyseerd, maar bij een nieuw koppel kan de speelstijl nog wel eens veranderen. Natuurlijk spelen ze nu niet compleet anders, maar vooral de Chinese heer speelde gisteren vele malen beter dan we op video’s gezien hadden. Meer controle vanuit halfveld, geen domme keuzes, geen gratis punten door bijvoorbeeld service fouten etc.
In de eerste game gaan we goed van start en geven we eerst niet veel toe. Maar dan geven de Chinezen gas en kunnen we ze niet goed meer bijhouden. Tot 2 keer toe weten zij 4 tot 5 punten op een rij te scoren en komen wij er niet meer aan te pas. We verliezen met 12-21. In de tweede game bieden wij meer tegenstand maar van een spannende eindstrijd is geen sprake. Met 16-21 verliezen we ook deze game en de wedstrijd. Niet tevreden met het resultaat (verlies in de 2e ronde), maar wel met de manier waarop we maandag en dinsdag hebben gespeeld. Ook onze coach Kim is tevreden met de manier waarop we hier gespeeld hebben en ziet grote vooruitgang ten opzichte van 5 maanden terug toen hij bij ons in Nederland begon. Het WK zit erop maar de spirit is er niet minder om. Een nieuw seizoen staat voor de deur met nieuwe uitdagingen en met goede kansen om onze positie op de wereldranglijst te gaan verbeteren.
De afgelopen weken hebben Samantha en ik ons, samen met Kim, gebogen over het toernooi programma voor de komende maanden. Daarbij kwamen we voor de keuze te staan of wij, naast de bekende toernooien in Europa, al of niet Super Series in China moesten gaan spelen. Onze coach en ons verstand zeiden ja maar onze financiële situatie zei nee. Ons budget van Badminton Nederland is absoluut niet toereikend en is al zo goed als op, terwijl we nog vier maanden moeten spelen in dit kalenderjaar. Na lang wikken en wegen hebben we toch de knoop doorgehakt en gaan we in november eerst het Thaihot China Open spelen en daarna het Sunrise Hong Kong Open. Alleen de hotelkosten in Hong Kong vallen al hoger uit dan de retourvlucht naar Fuzhou en Hong Kong, dus jullie kunnen je misschien wel een voorstelling maken hoe erg deze reis op ons budget drukt. Ik ga niet weer zoals vorig jaar een crowdfunding project beginnen. Tenslotte gaat het nu niet om deelname aan een EK of WK. Voor ons is het belang van deze toer echter even groot en ik wil niet nalaten te zeggen dat iedere financiële steun meer dan welkom is. Wil je een steentje bijdragen, stuur mij dan een mailtje op info@jorritderuiter.com. Mijn dank zal groot zijn.
Right after we came back home from our Canada/USA tour we started a 6 week training program to prepare us for the World Championships in Denmark. We started with a “medium hard week” and last week was scheduled to be a “hard training week”. This means long lasting exercises on court, often executed in a two against one mode, many repeated exercises at the power training, long spinning sessions and a multi program on Tuesday and Friday which did not make me happy when I first saw the scheme.
You may wonder what kind of training I am talking about. For those who like to get an idea about what a training is like and who don’t mind a rather technical story I will explain below, by means of an example, the multi shuttle training we did last Tuesday.
When in the hall I start laying down the rows of shuttles. I soon find out that one, fully filled, big box of shuttles is not enough. I lay very many rows for the exercises to come:
3 x 20 shuttles are meant for the warming-up. The feeder shoots shuttles over the entire length/width of the court and of course at a rather slow pace.
Round 1
24 shuttles: high lob, straight forward smash preferably in the tramlines, move to the front field to finish off the following shuttles, move back diagonally to receive a high lob again, smash, straight forward and finish off at the net. This exercise is repeated 6 times.
24 shuttles: I am the front field player in doubles. I get one soft feed in the middle, move to my forehand side to cover my own half of the field, then the feeder shoots again two level shuttles. This exercise is repeated 4 times on my forehand side and 4 times on my back hand side.
25 shuttles: I am the back field player in the (mixed) doubles. I am constantly feeded in the back field as well as the center field and I have to shoot the shuttles over the net with as much variation as possible. Here a point of attention is to close the gap to the center field as quick as possible after a shoot from the back field. This is important in the doubles to avoid too much space between the front field and back field player. This way you can keep it a compact game.
25 shuttles: I am directed to all possible positions on court and I am constantly defending and trying to get the shuttle. A lot of twisting and turning, a lot of moving forward and backward, from left to right. An exhausting exercise causing an almost ultimate heartbeat.
18 shuttles: I am the service receiving player. I am ready at the service line and get a flick service which I smash, then the feeder gives a fast center field shuttle which I drive back right over the net which I get back and then finish it off at the net.
16 shuttles: Center field, side to side jumps. The feeder shoots, constantly changing from left to right, medium height shuttles to which I have to jump and smash them in the floor as hard as possible, all this preferably varying between cross court smashes and straight forward smashes in the tramlines.
25 shuttles: No front nor back field, better known as ”box”. In a fixed sequence I am directed from left to right. All shots have to be returned flat over the net and as offensive as possible, mostly by low powered and stopping strokes. The pace is high and in combination with the previous exercise this one is very heavy.
20 shuttles: I am front field player and I am only receiving shots which I have to return over the net from the front field. Either hard and flat strokes or soft and feeling shots.
This concludes round 1 and I am allowed a 1 minute break. Then the whole thing starts all over again till I have finished 4 rounds.
After these 4 rounds we start with the partner exercises which means that we act like we do in the doubles.
6 x 25 shuttles: without using the back court. The focus is on making fast speed from the center field to the net and return the fast presented shuttles overarm. Now it’s important that I keep on moving fast and explosively despite the acidification in the legs.
The final exercise is 4 times one minute in which you almost die. The feeders shoot a lob in the right back court which I return in the center field as a stick smash, followed by a center field medium height lob on the left side which I have to smash as hard as possible by jumping into it and to finish off the (third) returned shuttle at the net. Then it starts all over again. I do this twice to the right and twice to the left side. After the last minute ( I wasn’t aware how long a minute can be) I am completely worn out and drop on the floor where I have to lay down for a couple of minutes to recover.
De eerste twee van de 6 weken lange WK voorbereiding zitten erop. Waar de eerste week een ”middle hard week” was, stond afgelopen week een ”HARD” week op het trainingsschema. Dat betekent op de baan lange oefeningen, vaak uitgevoerd in een twee tegen een vorm, veel herhalingen op de krachttrainingen, lange spinning sessies en een multiprogramma op de dinsdag en vrijdag waar ik (bij het zien van het schema) niet vrolijk van werd.
Voor degenen die willen weten hoe een training er uit kan zien en die geïnteresseerd zijn in een technisch verhaal zal ik de multi shuttle training van dinsdag hieronder een keer uitleggen.
Als ik binnen kom in de hal begin ik de rijen shuttles te leggen. Al snel kom ik erachter dat ik aan één volle doos shuttles niet genoeg heb. Ik maak heel veel rijen voor de volgende oefeningen:
3 x 20 shuttles: bedoelt voor de warming-up. De aangever slaat shuttles aan over de hele lengte/breedte van het veld op een uiteraard vrij rustig tempo.
Ronde 1
24 shuttles: hoge lob, smash rechtuit het liefste in de tramrails, doorlopen naar het voorveld om de volgende shuttles af te maken, diagonaal naar achteren waar ik weer een hoge lob krijg, smash, rechtuit naar voren en afmaken aan het net. Dat is één rondje en dat zes keer achter elkaar.
24 shuttles: Ik ben de voorveldspeler in het dubbelspel. Ik krijg één zachte slag in het midden, schuif uit naar mijn forehand kant om mijn eigen helft te dekken, waarnaar de aangever nog eens twee vlakke of zachte ballen aangeeft. Dit doe ik 4x op mijn forehand kant en 4x op mijn backhand kant.
25 shuttles: Ik ben de achterveldspeler in het (gemengd)dubbel. Ik word veel aangespeeld in het achterveld en half veld en moet met veel variatie in mijn slagen de shuttles over het net slaan. Daarbij is een aandachtspunt dat ik na een slag uit het achterveld zo snel mogelijk het ”gat” dicht naar het half veld. Dit is belangrijk in de dubbelspelen omdat er zo weinig mogelijk ruimte moet ontstaan tussen de voorveld en de achterveld speler. Je houdt het spel compact.
25 shuttles: Ik word over het hele veld gestuurd en ben constant in de verdediging en de shuttle ”aan het halen”. Heel veel wenden en keren, heel veel van voor naar achter en van links naar rechts. Een doodvermoeiende oefening waarna je hartslag haast maximaal is.
18 shuttles: Ik ben de service ontvangende speler. Ga klaar staan op de servicelijn en krijg een flickservice die ik smash, vervolgens geeft de aangever mij een snelle half veld bal die ik vlak over het net sla met veel snelheid (drive), om vervolgens de derde bal af te maken aan het net.
16 shuttles: Half veld ”side to side jumps”. De aangever geeft steeds links en daarna rechts half hoge shuttles aan waar ik in moet springen en ze zo hard mogelijk de grond in moet meppen, het liefst met de nodige variatie (crosskort smashes en rechtuit in de tramrails).
25 shuttles: Zonder voorveld en zonder achterveld word ik steeds in vaste volgorde van links naar rechts gestuurd. Alle slagen moeten zo aanvallend mogelijk over het net, veelal door middel van ”tegenhoudende, zachte slagen”. Het tempo ligt hoog en in combinatie met de vorige oefening is deze zeer zwaar.
20 shuttles: Ik ben weer voorveldspeler en krijg alleen maar slagen die ik in het voorveld over het net moet slaan. Harde vlakke slagen en zachte slagen met veel gevoel aangegeven.
Na deze oefening zit ronde 1 erop en heb ik een minuut pauze. In totaal werk ik 4 rondes af.
Na deze vier rondes beginnen we aan de partner oefeningen: we vormen als het ware een dubbel.
6 x 25 shuttles zonder achterveld waarbij de nadruk ligt om vooral vanuit half veld naar het net veel snelheid te maken en de shuttles die haast allemaal snel op je afkomen bovenhands terug te slaan. Belangrijk hierbij is dat ik, met de verzuring in de benen, snel en explosief blijf bewegen.
De laatste oefening is 4 x 1 minuut min of meer doodgaan. De aangevers slaan een lob rechts achter die ik naar het midden terugsla als priksmash, daarna een half veld half hoge lob die ik zo hard mogelijk moet smashen om vervolgens de laatste van deze drie shuttles bij het net af te maken. Vervolgens weer naar achteren etc. Dit doe ik twee keer rechtsom, twee keer linksom. Na de laatste minuut (wist niet dat een minuut zo lang kon duren) ben ik geen stuiver meer waard en plof ik uitgeput neer op de grond waar ik enkele minuten moet blijven liggen om bij te komen.
