Posts Tagged ‘Premier Super Series’

Bericht uit Fuzhou

(14 november 2014)

Vrijdag 7 november vertrekken Samantha en ik naar Azië, om eerst in Fuzhou het Thaihot China te gaan spelen en daarna in Hong Kong het Yonex-Sunrise Hong Kong Open.

Na een, weliswaar door veel turbulentie onrustige, maar toch wel vlotte reis komen we zaterdagochtend om 10.15 uur (03.15 uur Nederlandse tijd) aan in Fuzhou, een “vrij kleine” Chinese stad met maar 6 miljoen inwoners. Ik zeg expres klein, want dat schijnt het te zijn alhoewel je er hier niets van merkt. Gigantische gebouwen, grote hotels en veel, héél erg veel verkeer. Je mag blij zijn dat we in Nederland verkeersregels hebben, want hier spelen ze een soort van Tetris maar dan in de auto, bus of tuk-tuk. Ze vinden het kleinste gaatje om door heen te crossen.
Elke rit van en naar de arena is iedere keer weer een hels karwei voor de chauffeur. Maar ja, hij is eraan gewend om door een zee van auto’s te manoeuvreren. Gelukkig gaat dat steeds weer goed.

De arena waarin we spelen is net gebouwd en ruikt nog nieuw. Het is de grootste hal waarin ik in ieder geval ooit gespeeld heb. Ik schat dat hij zeker 50 meter hoog is. Samen met het feit dat de verlichting op de banen erg fel is maakt dat de omstandigheden niet bepaald makkelijk om in te badmintonnen. We krijgen de mogelijkheid om 3 keer in de main hall te trainen en dat is een luxe positie bij zo’n groot evenement. Hierdoor kunnen we goed wennen aan de speelomstandigheden.

We hebben zowel hier als volgende week in Hong Kong in de eerste ronde dezelfde tegenstanders geloot. Het zijn Widianto en Dili uit IndonesiĂ«. Ongeveer een maand geleden waren zij onze opponenten in de finale van de Yonex Dutch Open. Toen verloren wij in 5 games met het experimentele puntensysteem 5×11. Dit keer spelen we weer volgens het vertrouwde 3×21. Vooraf analyseren we samen met coach Kim Nielsen onze finale van de YDO en we komen tot een aantal nieuwe aandachtspunten. Met die op zak betreden we de arena. We spelen op een van de zijbanen, wat een voordeel is omdat daar het licht wat minder fel is.

Vanaf het eerste punt in de eerste game kunnen we het spel spelen zoals we dat we vooraf hebben besproken. Samantha speelt heel goed aan het net en durft iedere keer de strijd met Dili aan te gaan. Hierdoor kan ik het veld compact houden en meerdere keren succesvol doorstappen vanuit half veld naar het net. In de meerdere, erg lange, slagenwisselingen is het zaak om geduldig te blijven. Deze arena is vanwege de hoogte erg langzaam en de Li-Ning shuttles werken er niet bepaald aan mee om het spel wat sneller te maken. Tot aan het einde van de game blijven we dichtbij elkaar. Bij 21-20 zien we kans om ons tweede game point te verzilveren.
In de volgende game gaan we sterk verder met ons aanvallende, geduldige spel. De Indonesiërs worden steeds onzekerder en gaan daardoor fouten maken. Twee series van respectievelijk 7 en 4 opeenvolgende punten zorgen ervoor dat we ruim voor komen en we beslissen de wedstrijd vervolgens met 21-10 in ons voordeel. Uiteraard zijn we erg blij met deze revanche winst en ook coach Kim is meer dan happy!

In de tweede ronde, op donderdag, staan we tegenover de nummers 4 van de plaatsingslijst, de voormalig wereldkampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië. Lilyana Natsir draagt deze mix. Ik durf oprecht te zeggen dat zij al lang de allerbeste gemengd dubbel dame is. Sinds 2005 staat zij onafgebroken aan de wereldtop en waarschijnlijk kan ze het aantal Super Serie overwinningen niet eens meer tellen. Ahmad is de gelukkige uitverkorene om met haar te mogen spelen en hij doet zijn ding uiteraard heel erg goed. We hebben één keer eerder tegen hen gespeeld en dat was tijdens de Swiss Open van 2013. Toen hadden we geen kans en nu is het helaas niet anders. We proberen van alles, maar ze hebben op alles een antwoord. Met twee keer 21-11 moeten we het hoofd buigen. De service van dit koppel en het uitschuiven van Natsir op haar overhead kant maken dit paar absolute wereldklasse.

Het toernooi zit er voor ons op. De komende dagen trainen we hier verder en zondag vliegen we naar Hong Kong voor het volgende Super Serie toernooi. Woensdag ontmoeten we daar dan weer…..Widianto en Dili!

(N.B. Een aangepaste versie van dit bericht schreef ik eerder voor Badminton.nl)

Schrijf een reactie »

Yonex Denmark Open

(21 oktober 2012)

It’s quite some time ago that I played my last Super Series Tournament but finally our Association granted us once again. Of course this is a kind of reward for the good results we scored in the Badminton Europe circuit this past year. With our ranking we are now directly admitted to the main draw of these tournaments in which the best players of the world make their appearance.

The atmosphere around these Super Series is not comparable to other tournaments. Just take the hotel. We stayed in one of the designated tournament hotels. Small rooms, rather poor breakfast, nothing special. Yet, you stay in this hotel together with the top players of Malaysia, Indonesia and Korea. Everything and everyone runs through each other in a very relaxed atmosphere. The entire hotel smells of fried noodles, eggrolls and all kind of other Oriental dishes. I suspect them of secretly having dozens of rice cookers in their rooms preparing their own meals. I saw Lee Chong Wei just have a few rolls with marmalade at breakfast. I don’t think you can always play that well in the morning on just a few rolls.

Also in the warming up room the atmosphere is not tensed. Quite peculiar indeed when you think about it. It’s a Premier Super Series event and the interests are high for the top countries. Here too everything runs into each other. Chong Wei plays a single against a teammate, Lee Yong Dae challenges his new partner Ko in a “ boxing match”, the Chinese play 3 versus 2 and the Danes are constantly followed by a camera team. One thing strikes you most: there is a lot of laughter and people are having great fun!!!

Wednesday afternoon it was our turn. We played against the Malaysian runners-up of the Yonex Dutch Open. In the first game we couldn’t cope with their way of playing and we had trouble with their net game. So we lost this first game. In the second game we adjusted our tactics and we succeeded to dominate the rallies. We played compactly and kept the court “small” for our opponents and we won this game. In the third game we successfully maintained this strategy and we won this first round. I was hoping for a second round match versus the Olympic Champions Fu and Cai but the latter had to give up in the first round because of a shoulder injury. This meant that we would meet the Koreans Shin and Yoo the next day.

Wednesday evening I went back to the hall to watch some matches and then I also witnessed the very last match of Peter Gade at his home tournament. Bothered by a migraine attack he unfortunately wasn’t able to get the best out of himself and he lost from a relatively unknown Indian but then he got a standing ovation from the spectators which was very impressive. Farewell to a badminton icon and I definitely intend to read his autobiography.

On Thursday we met the Koreans. It’s a new pair. After an Olympic cycle many countries start with new pairs because some players quit or because coaches want to try other combinations which they think will perform better than the previous ones. In the first game we played well. We kept up with them till the end of the first game and managed to stick to flat rallies. But then the Koreans scored a number of points in a row and we lost. The second game was considerably worse. In the rallies we came under a lot more pressure and we were forced to defend and play higher lifts creating scoring opportunities for our opponents. Our defence is not solid enough so we had to switch tactics and try to keep the shuttle lower. Still we frequently made the wrong choices and were immediately punished. Altogether the second game came to an end much too quickly. I was disappointed about that because I would have liked to play 10 minutes more than the 33 the match lasted.

Still I have a positive feeling about this tournament because we were able to play 2 matches and test ourselves against Asians which is very important. In general they have a completely different style of playing than the Europeans and only these experiences can bring us closer to the Asians. In the mean time I am back home again and via the Live stream I saw “our” Koreans win the quarter and semi finals in 2 games and qualify for the final in which they’ll meet the Malaysians Koo and Tan. So this Korean pair is very promising.

Next week we have a break in-between two tournaments. While the whole Super Series circus relocates to Paris (a missed opportunity that we won’t be participating) we will prepare ourselves for the Bitburger Open which is scheduled for the week after.  I will also play a League match with my team versus Refrath. I will keep you informed!!!

Schrijf een reactie »

Yonex Denmark Open

(20 oktober 2012)

Het was alweer een tijd geleden dat ik een Super Serie speelde, maar nu kregen we eindelijk weer eens de kans van Badminton Nederland. Uiteraard was dit een soort van beloning voor de goede resultaten in het Badminton Europe circuit van dit afgelopen jaar en daardoor is onze ranking nu ook dusdanig dat we toegelaten worden tot het hoofdschema van deze toernooien waarin de allerbeste spelers ter wereld hun opwachting maken.

De sfeer rondom een Super Serie toernooi is niet te vergelijken met andere toernooien. Neem alleen al het hotel. We sliepen in één van de aangewezen toernooi hotelletjes. Kleine kamertjes, matig ontbijt, niets bijzonders verder. Toch zit je in datzelfde hotel met de topspelers uit Maleisië, Indonesië en Korea. Alles loopt door elkaar heen en de sfeer is ontspannen. Ook ruikt het hele hotel naar bami, loempia en allemaal andere Oosterse gerechten. Ik denk dat ze stiekem gewoon tientallen rijstkokers in hun kamers hebben staan en zelf staan te koken. Bij het ontbijt zag ik Lee Chong Wei alleen maar wat broodjes jam naar binnen werken. Ik snap er toch echt niets van hoe hij altijd zo goed kan spelen.

Ook in de warming-up zaal hangt geen gespannen sfeer. Best apart trouwens als je erover nadenkt. Het is een Premier Super Series evenement en de belangen zijn groot voor de toplanden. Ook hier loopt alles door elkaar. Chong Wei staat vaak vlak voor z’n wedstrijd nog een single tegen een teamgenoot te spelen, Lee Yong Dae daagt zijn nieuwe partner Ko uit in een ”box-game”, de Chinezen spelen 3 tegen 2 en de Denen hebben een groot deel van de tijd een camerateam achter zich aan. EĂ©n ding valt enorm op: er wordt veel gelachen en lol getrapt!

Woensdagmiddag mocht ik zelf de baan op. We speelden tegen de runners-up van de Yonex Dutch Open uit MaleisiĂ«. In de eerste game liepen we al snel achter de feiten aan en hadden we moeite met het scherpe netspel van de Aziaten. Deze game ging verloren. In de tweede game konden we onze tactiek aanpassen en domineerden wij de rallies. We speelden compact en hielden het veld voor onze tegenstanders ”klein”. Deze game wonnen wij. Dit spel konden we ook in de derde game doorzetten en daardoor wonnen wij deze eerste ronde. Ik hoopte op een wedstrijd tegen de Olympisch kampioenen Fu en Cai maar de laatste moest in de eerste ronde opgeven met een schouderblessure en dus mochten we de volgende dag tegen Shin en Yoo uit Korea.

Woensdagavond ben ik teruggegaan naar de hal om wat wedstrijden te bekijken en zo zag ik ook de allerlaatste wedstrijd van Peter Gade in zijn thuis toernooi. Geplaagd door een migraine aanval kon hij helaas niet het beste uit zichzelf halen en hij verloor van een relatief onbekende Indiër, maar de staande ovatie die hij na afloop kreeg van het aanwezige publiek was zeer indrukwekkend. Afscheid van een icoon en ik ben absoluut van plan om zijn autobiografie te gaan lezen.

De volgende dag onze tweede ronde partij tegen de Koreanen. Het is een nieuw gevormd koppel. Na een Olympische cyclus zie je dat veel landen nieuwe partnerships starten omdat sommige spelers stoppen of omdat men het idee heeft dat een ander gevormd koppel sterker zal worden dan het bestaande. In de eerste game speelden we goed. Er werd niet veel omhoog gespeeld en we konden goed mee in de vlakke rally. Tot het eind van de eerste game ging het gelijk op, maar daarna konden de Koreanen een aantal punten op rij pakken en verloren wij de game. De tweede game ging een stuk minder. We kwamen meer onder druk te staan in de rally en we werden gedwongen vaker omhoog te spelen. Onze verdediging is niet solide genoeg en dus moesten we schakelen. We probeerden de shuttle meer laag te houden maar maakten hierin regelmatig de verkeerde keuzes. Die werden keihard afgestraft en daardoor ging de tweede game té snel voorbij. Hier baalde ik van, want in plaats van de 33 minuten die de partij duurde had ik graag nog 10 minuten langer op de baan gestaan.

Toch een positief gevoel aan over gehouden, want we hebben wel weer twee partijen tegen Aziaten mee kunnen pakken en dat is erg belangrijk. Ze spelen totaal anders dan wij in Europa en alleen door deze ervaringen kunnen we dichterbij komen. Inmiddels ben ik weer terug in Nederland en via de livestream zag ik dat ”onze” Koreanen morgen de finale gaan spelen tegen Koo en Tan uit MaleisiĂ«. Ook de kwart en de halve finale wisten ze in twee games te winnen. Het belooft dus een goede combinatie te worden.

Aankomende week hebben we een kleine break tussen de toernooien door. Terwijl het Super Serie circus verkast naar Parijs (een gemiste kans dat wij daar niet aanwezig zijn) gaan wij ons voorbereiden op de Bitburger Open die de week erop plaatsvindt. Ook speel ik nog een competitie wedstrijd met mijn team tegen Refrath. Ik houd jullie op de hoogte!

Schrijf een reactie »