|
|
Goed op weg met crowdfunding! € 2080 is binnen
(16 mei 2013)
Ik heb goed nieuws! 10 dagen geleden begonnen we onze crowdfunding actie via de sociale media Facebook, Twitter en LinkedIn om onze reis naar het WK in China te bekostigen. Sindsdien heb ik eigenlijk alleen maar ontzettend veel positieve reacties gehad van een heleboel mensen uit Nederland en België. Ook vanuit andere landen werd gereageerd.
De actie is ook in de media niet onopgemerkt gebleven, want ondertussen ben ik meerdere radio en kranteninterviews verder. Mede door deze aandacht en door het feit dat ik gewoon een hele toffe crowd heb, staat de teller op € 2080,00. We zijn dus over de helft! Dit is fantastisch nieuws, maar een feit is dat de grootste respons altijd komt in de eerste week van een actie. We moeten dus vooral niet te vroeg juichen, want de overige € 1920,00 euro moeten uiteraard ook nog binnenkomen. Daarom doe ik nogmaals een oproep! Help ons alsjeblieft naar het WK en stuur je donatie naar het volgende bankrekeningnummer t.n.v. F de Ruiter:
(NL81ABNA0) 508601045 en vermeld bij de overmaking ‘’WK Jorrit en Samantha’’ en ook je email adres zodat ik je kan bedanken!
Schrijf een reactie »
Update over het crowdfunding project
(13 mei 2013)
Ik heb nogal wat aanwijzingen gekregen dat sportliefhebbers die ons financieel willen steunen het te ingewikkeld vinden om erachter te komen waar ze hun bijdrage kunnen storten. Daarom vermeld ik nu het bankrekeningnummer wat hiervoor beschikbaar is en dat op naam staat van F. de Ruiter, die het project beheert.
Rekening/IBAN nummer (NL81ABNA0) 508601045.
Als je bijdraagt vermeldt dan bij de overmaking “WK Jorrit en Samantha†en ook je emailadres. Dan kan ik je in ieder geval bedanken.
We zijn een week onderweg met ons project en we zitten op schema. Met de bijdragen die we tot nu toe hebben ontvangen naderen we ongeveer de grens van Oezbekistan maar we hebben nog een aanzienlijk bedrag nodig om vandaar naar Guangzhou te kunnen komen en om onze verblijfskosten te kunnen betalen.
Fantastisch dat zovelen al zo snel hebben gereageerd, niet alleen in Nederland maar ook in België. Heel veel dank aan iedereen voor de steun!
Ik houd jullie op de hoogte via de site, Facebook, Linkedin en Twitter.
Schrijf een reactie »
Alle beetjes helpen!!
(6 mei 2013)
In mijn voorgaande verhaal vroeg ik om financiële steun voor Samantha en mijzelf om onze deelname aan de wereld kampioenschappen in China mogelijk te maken. Uit sommige reacties die ik krijg blijkt dat men denkt dat wij op zoek zijn naar één sponsor. Het tegendeel is waar. Wij hopen juist dat velen een bedrag, hoe klein ook, willen bijdragen. Ons project is nu het bijeenbrengen van € 4000 en dat kan ook gehaald worden met 400 sponsors die € 10 willen doneren. Vele kleintjes maken tenslotte één grote. Dat neemt natuurlijk niet weg dat ook grotere bijdragen welkom zijn en dat wij ook op zoek zijn naar één of meerdere sponsors die ons voor een langere periode willen steunen.
http://www.jorritderuiter.com/blog/2013/05/06/gekwalificeerd-maar-geen-geld-om-te-gaan/
Schrijf een reactie »
Gekwalificeerd maar geen geld om te gaan
(6 mei 2013)
Er zijn een aantal toernooien waaraan je, naar mijn mening, als badmintonner moet deelnemen als dat kan. Met kunnen bedoel ik dat je ranking dat toelaat. Eén daarvan is bijvoorbeeld de All England. In maart heb ik daarover al uitgebreid gesproken. Samantha en ik zijn daar op eigen kosten naar toe gegaan, hebben daar de laatste 16 gehaald en ervaring op kunnen doen tegen een koppel uit de top 10 van de wereld. Mede door dit resultaat en door onze prestaties op de Dutch Open, Bitburger Open, Noorse Open en Ierse Open eind 2012 hebben wij ons als 25e koppel gekwalificeerd voor het WK in China dat van 5 tot en met 11 augustus gehouden wordt.
Super goed nieuws zou je zeggen, ware het niet dat we recent te horen hebben gekregen dat Badminton Nederland de komende maanden slechts € 1250 per speler beschikbaar heeft voor uitzendingen. Deelnemen aan een WK zonder goede voorbereiding is geen optie. Samantha en ik hebben er dan ook voor gekozen om zelf de uitzending naar het Spanish Open in Madrid te bekostigen en om de € 1.250 te gebruiken voor de gedeeltelijke bekostiging van deelname aan de US Open en het Canada Open in juli. Daarmee hebben we dan onze voorbereiding op het WK geregeld maar deelname aan dat WK is daarmee ook verder weg dan ooit. Wij kunnen niet ook nog eens een reis naar China bekostigen en Badminton Nederland heeft er geen extra geld voor. Een hele vieze tegenvaller, want ook het NOC*NSF kijkt uiteraard mee. Voor hen tellen alleen de Olympische Spelen, EK’s en WK’s. Dit is de plek om je te laten zien en daarom valt het mij ook erg tegen dat Badminton Nederland voor zo’n uitzending geen extra budget vrijmaakt.
Nu kunnen we twee dingen doen: ons erbij neerleggen dat we, ondanks onze kwalificatie, thuis moeten blijven of alles op alles zetten om de deelname alsnog gefinancierd te krijgen. Eigenlijk heb ik er grote moeite mee om mij er zo maar bij neer te leggen. Een ticket + verblijf in China zal naar schatting uitkomen op een kleine € 2000 per persoon. We hebben dus in totaal een bedrag van € 4000 nodig. Dat is een heleboel geld, dat snappen we. Maar wij zijn topsporters die gewend zijn om keihard voor ons ideaal te werken dus waarom ook niet voor dit bedrag? Denk aan een demo, een clinic of een reclame uiting op ons shirt of trainingspak? We hebben hard hulp nodig en over alles is te praten! Ik benadruk nogmaals dat het spelen van dit evenement van groot belang is voor onze ontwikkeling en dat het ons zal helpen een stap voorwaarts te zetten richting ons gezamenlijke doel: kwalificatie voor RIO.
Mocht je ons financieel willen helpen om toch te kunnen deelnemen aan het WK en daarmee bij te dragen aan onze ontwikkeling en het bereiken van ons doel, laat dan een berichtje achter op de site of stuur een mailtje naar info@jorritderuiter.com. Mocht je direct een bijdrage willen storten dan is het bankrekeningnummer 508601045 t.n.v. De Ruiter. Noem in dit geval WK China en je email adres zodat ik je kan bedanken! Het helpt ook als je jouw eigen facebook en twitter netwerk wijst op dit artikel op mijn website.
Iedereen die mij kent weet dat ik een oproep als deze nooit zou doen als het niet dringend was, dus help ons alsjeblieft om naar China te gaan!
2 reacties »
Topseizoen ten einde
(15 april 2013)
Mijn eerste jaar in de Duitse Bundesliga zit erop. Afgelopen zaterdag verloor mijn team 1.BV Mülheim in de halve finales van Bischmisheim uit Saarbrücken. Een mooie derde plaats.
Voorafgaand aan het seizoen keek ik al ontzettend uit naar mijn Duitse avontuur. Een nieuwe liga, een nieuwe club, een team met veel verschillende nationaliteiten maar bovenal betere wedstrijden. Aangezien Mülheim pas voor het tweede jaar in de eerste Bundesliga actief was, werd de doelstelling gezet op een 4e plaats. Dat zou al erg goed zijn. Toen we echter in de ”winterstop” nog geen wedstrijd verloren hadden en tweede op de ranking stonden, kwam het besef dat we mee konden doen voor de playoffs. Tot en met de allerlaatste speelronde bleef het zinderend spannend. Eén club was zeker eerste en dus door naar de finale, Berlijn. De andere drie clubs Bischmisheim, Mülheim en Lündinghausen konden zich nog plaatsen voor de laatste twee plekken in de playoffs. Onze laatste wedstrijd in de reguliere competitie speelden we in en tegen Saarbrücken Bischmisheim. Eén punt hadden we nodig, dan waren we sowieso zeker van de playoffs…dachten we. Het werd echter een drama. Iedereen speelde zwaar onder de maat en de spelers van de tegenstander haalden hun absolute topniveau. We werden afgedroogd en bij 4-0 dachten we dat het over was. Toen de teammanager van Bischmisheim naar ons toe liep om de playoffs datum te bespreken, waren we met stomheid geslagen. Waren we dan toch door?? Inderdaad, doordat Lüdinghausen maar met 4-2 won van het al gedegradeerde Gifhorn werden wij door een positiever set gemiddelde derde. Playoff time!
En die wedstrijd was dus afgelopen zaterdag. Vrijdag reden we al richting het zuiden om ons zo optimaal mogelijk voor te bereiden op deze wedstrijd. Na een goede nachtrust en een training in het ”Olympia Stutzpunkt” van de Duitsers waren we klaar voor de strijd. Marcus en ik begonnen niet goed aan onze wedstrijd tegen Fuchs en Schöttler. Bij de interval stonden we 11-6 achter. Na wat goede tips van onze coach konden we in de wedstrijd groeien en begon het goed te lopen. We wonnen de eerste game met 21-17. Ook de dames naast ons wisten de eerste game te winnen. Het zag er goed uit. In de tweede game ging het lang gelijk op. Tot 15-15 deden we weinig voor elkaar onder. Ineens pakten de Duitsers een aantal punten op rij, waardoor ze de game naar zich toetrokken, 16-21. Ook de dames verloren de tweede game. Helaas konden we in de derde game niet echt meer een vuist maken. De Duitsers speelden goed en degelijk zoals Duitsers dat kunnen. Na een uur en vijftien minuten dubbelen moesten we ons gewonnen geven. Gelukkig wonnen de dames wel: 1-1.
In de herensingles heeft Bischmisheim twee sterke spelers. Onze eerste heer Zavadsky liep vorige week in Finland een blessure op aan zijn rechterbeen waardoor hij helaas niet volledig fit was. Dieter Domke speelde echter een zeer sterke wedstrijd en zette de thuisclub op een voorsprong. Ook onze tweede man Alexander Roovers had een moeilijke taak om te winnen van Schmidt. Vooral in de eerste game speelde hij zeer sterk maar het verschil in trainingsuren (selectiespeler vs clubspeler) maakte in deze wedstrijd duidelijk het verschil: 3-1 achter.
Judith won nog wel de eerste game van Olga Konon maar in de tweede en derde game was de Duitse sterker en was de wedstrijd gespeeld. De afsluitende mix ging ook nog in twee spannende games naar Bischmisheim en zo wonnen zij met 5-1. De finale zal dus gaan tussen Berlijn en Bischmisheim en dat zal een mooie strijd worden.
Zelf ben ik vooral blij met het verloop van afgelopen seizoen. Ik heb veel goede partijen kunnen spelen en heb iedere wedstrijd weer met veel plezier beleefd. Als team hebben we maar twee van de achttien wedstrijden verloren en daarom denk ik dat we het zeer goed gedaan hebben.  Ik wil bij deze iedereen binnen 1. BV Mülheim bedanken voor een topseizoen. De leiding, de supporters, de coaches maar hoofdzakelijk mijn teamgenoten, want zonder jullie was het nooit zo leuk geweest! Vielen Dank!
Schrijf een reactie »
All England kampioenen veel te sterk
(17 maart 2013)
De afgelopen drie weken stonden in het teken van de German Open, All England en Swiss Open. Dit laatste toernooi vond deze week plaats in Basel. Net als de German Open een GP Gold toernooi dat traditioneel zeer sterk is, omdat het merendeel van de wereldtoppers na de All England doorreist naar deze Zwitserse stad.
In het gemengddubbel speelden we de eerste wedstrijd tegen een koppel uit Chinese Taipei. We begonnen niet goed en bewogen teveel van het net af in plaats van naar voren te spelen. Gaandeweg de eerste game konden we ons spel gaan spelen en vooral de dame, die beduidend zwakker was dan de heer, onder druk houden. Met 21-15 wonnen we de eerste game. In de tweede game konden we vanaf het begin dicteren. Bij de interval hadden we een ruime voorsprong en die gaven we niet meer weg, 21-11.
’s Avonds speelden Dave en ik onze herendubbel tegen de sterke Engelse combinatie Adcock/Ellis. De eerste game ging door veel eigen fouten snel naar de Britten, maar in de tweede game konden we prima meekomen. Vooral Adcock stond niet echt op scherp en ook hij maakte nogal wat ongebruikelijke fouten. We kregen een gamepoint bij 20-19 maar konden die helaas niet verzilveren. De tegenstanders pakten de volgende drie punten op rij en wonnen daarmee de wedstrijd.
Donderdag mochten we in de achtste finales spelen tegen de kersverse All England kampioenen en huidige nummers 2 van de wereld Tontowi Ahmad en Liliyana Natsir. Natsir is al jarenlang één van de beste mixdames die er op deze wereld rondloopt en Ahmad heeft zich mede door zijn partner goed en snel kunnen ontwikkelen tot een speler van wereldformaat. Zo’n wedstrijd moet als het ware een training zijn. Je weet immers dat je niet kan tippen aan het niveau van de tegenstanders, maar uiteraard kunnen er genoeg leermomenten in zo’n (korte) tijd naar voren komen. Doordat zij écht veel meer klasse hebben, had ik niet het gevoel lekker gespeeld te hebben. Maar toen ik na een paar uur de tijd had wat dingen te relativeren en te analyseren bedacht ik mij dat deze wedstrijd mij juist weer heel veel heeft opgeleverd. Dan heb ik het voornamelijk over het besef naar welk speltype wij toe moeten (werken). We zullen donderdag hoogstwaarschijnlijk de top 30 ingaan en nu moeten we ervoor zorgen dat we een volgende stap richting de beste 20 kunnen gaan maken. Nu komt er gelukkig een toernooivrije periode aan, waarin we hieraan kunnen gaan werken maar waarin ik ook mijn hele fysieke gestel weer vol kan gaan trainen. Dit is er de afgelopen anderhalve maand, mede door het vele reizen, bij in geschoten.
Althans, ik zeg dat nu wel maar veel zekerheid is er op dit moment niet. 15 maart was al wekenlang een deadline waarop bekend gemaakt zou gaan worden wie er nog in de selectie zouden zitten en waar er getraind zal gaan worden, maar tot op heden weten wij als spelers nog niets. Wel weten we dat de kans groot is dat er geïnvesteerd zal gaan worden in het gemengd dubbelspel. Naar verluid hebben we aanstaande dinsdag allemaal een individueel gesprek met de technische staf waarin ons zal worden medegedeeld of er al of niet nog een toekomst voor ons binnen Badminton Nederland wordt gezien. Absoluut een ontzettend vervelende periode waarin we zitten en ik ben blij dat daar nu eindelijk, met goed of minder goed nieuws, een einde aan gaat komen. Dan is deze onzekerheid tenminste weg en kan er zo nodig geschakeld worden naar plan B! Het wordt hoog tijd dat de focus weer komt te liggen op het badmintonspel in plaats van op alle bureaucratische en organisatorische rompslomp.
Wordt zeker vervolgd!
Schrijf een reactie »
Yonex All England 2013
(9 maart 2013)
Afgelopen maandag vloog ik met de KLM naar Birmingham voor de 103e editie van de Yonex All England. Alhoewel dit toernooi dit jaar niet op het uitzendingenlijstje van Badminton Nederland stond, vind ik dat je dit toernooi (indien dat mogelijk is en de ranking er naar is) gewoon moet spelen. Dus ik besloot om er op eigen kosten heen te gaan. Waarom? Omdat het een Premier Super Serie toernooi is, de allerbeste spelers van de wereld meedoen, je enorm veel inspiratie kunt op doen door er alleen al te trainen en achter de schermen rond te lopen en uiteraard het allerbelangrijkste: je leert spelen in de uitzonderlijke omstandigheden van een gigantisch stadion als de National Indoor Arena.
Omdat we helemaal op onszelf waren aangewezen moet je ineens ook aan andere dingen denken. Ook dat is alleen maar goed. Zo moet je zelf achter je vervoer aan, zelf trainingsbanen regelen en ook de managersmeeting bezoeken. Zo’n managersmeeting was best eens leuk om mee te maken, maar ik kan mij voorstellen dat je als coach er goed ziek van wordt indien je het week in week uit moet aanhoren. Want je MOET aanwezig zijn, anders kan je een boete betalen. Zo’n meeting gaat natuurlijk over spelers die zich teruggetrokken hebben, over reclame uitingen op shirts, de nieuwe regels over de achterkant van het shirt waarop je naam, land en sponsorlogo staat en nog een heleboel meer geneuzel. Meer dan eens hoorde ik coaches diep zuchten en zag ik ze verveeld om zich heen kijken. Ik vermaakte me echter prima.
Voor ons kleine teampje waren er geen veranderingen. Dat betekende kwalificatie herendubbel op dinsdag, hoofdtoernooi mix op woensdag. De herendubbel speelden Dave en ik tegen de Belgen. Zoals ik al eerder schreef verwachtten we niet veel van deze partij vanwege de fysieke gesteldheid van Dave. Er ging een heleboel niet goed in deze wedstrijd. Eigenlijk teveel om op te noemen. Normaal gesproken hadden we dit toernooi ook niet moeten spelen in deze omstandigheden, ware het niet dat we al geboekt hadden. We verloren de partij in drie games en dat mag uiteraard niet gebeuren. Eén voordeel had het wel, want ik had in ieder geval al een klein uurtje op de baan gestaan.
De volgende dag begon het hoofdtoernooi. Onze mix stond pas ’s avonds om 20.40 u gepland. Vorig jaar betekende spelen om 20.40 waarschijnlijk pas om 00.40u de baan op komen, maar ook bij de All England leren ze, dit keer lagen er 5 banen in plaats van 4. Keurig op tijd liepen we de arena binnen. We speelden tegen de Fransen Careme en Fontaine. De Fransen staan ongeveer 15 plekken hoger op de ranglijst en lieten goede vorm zien de laatste weken in Moskou en in Mülheim. Maar wij waren goed voorbereid. Tactisch hadden we ons strijdplan klaar en we voelden ons klaar voor deze wedstrijd. Volgens mij hebben we de gehele wedstrijd voor gestaan en konden we door goed te serveren aanvallend blijven spelen. Met 15 en 12 wonnen we de partij en plaatsten we ons voor de volgende ronde.
De volgende dag stonden we tegenover de nummers zeven van de wereld, de Indonesiërs Rijal en Susanto. Waar je ook speelt de Indonesische fans zijn overal en zo ook hier weer. Met vlaggen en luid applaus moedigden ze hun landgenoten aan. Tot 10-11 in de eerste game was er niets aan de hand. Onze tactiek klopte, we hoefden weinig te veranderen aan ons spel. Maar na de interval pasten de Aziaten hun spel aan en verloren we behoorlijk veel punten op een rij. De game ging verloren. In de tweede game liepen onze tegenstanders sneller weg van ons. We speelden nog wel goede rallies, maar helaas voor ons gevoel te weinig. Met 12 en 14 verloren we deze wedstrijd. Ik was toch wel teleurgesteld en ik baalde ervan dat we na zo’n goede start tactisch niet door konden pakken en dat we hierdoor niet alles uit ons zelf hebben kunnen halen. We hadden nog meer bagage in onze rugzak moeten en kunnen stoppen. Anyway, we waren uitgeschakeld en pakten gelijk de vlucht terug naar Nederland en zijn de volgende dag weer gaan trainen. Uiteraard volg ik de All England vanaf mijn laptop en bestudeer ik de wedstrijden zoveel mogelijk. Zo heb ik gisteren genoten van de Polen Mateusiak en Zieba die het de titelverdedigers uit Indonesië maar weer wat lastig maakten. Mateusiak met zijn 37 jaar nog altijd superfit, snel, explosief en zijn spelintelligentie is haast ongeëvenaard.
Tot mijn verbazing versloegen onze tegenstanders de nummers één van de wereld en staan ze vandaag dus in de halve eindstrijd: Rijal en Susanto zijn dus in vorm. Indonesië doet het sowieso erg goed in het gemengddubbel dit toernooi, want er spelen nog drie mixkoppels vandaag. Ik ga er in ieder geval weer eens goed voor zitten!
Schrijf een reactie »
Moeilijke keuzes voor een topsporter
(3 maart 2013)
Ik wil toch ook nog even aandacht besteden aan wel zeer opvallend nieuws van afgelopen week. Er zijn namelijk twee spelers, beiden 26 jaar, gestopt met internationaal badminton. Oliver Roth uit Duitsland wordt vader en zet na een relatief korte carrière een punt achter zijn ”loopbaan”. Uiteraard wens ik ”Olli” het allerbeste toe in zijn verdere leven. Het is een zeer sympathieke kerel en hij zal zeker gemist worden op de tour.
Dat Roth er mee zou stoppen stond al een tijdje vast, maar het afscheid van Jennifer Wallwork uit Engeland kwam wel erg onverwacht. In een verklaring schreef ze dat ze zich ondergewaardeerd voelt door de technische staf en dat ze het gevoel heeft dat er niet naar haar, als speler zijnde, geluisterd wordt. ”It’s the career of the athlete, not the one of the performance director”. Ik ben geneigd haar daarin gelijk te geven. Natuurlijk moeten trainers, technisch directeuren en andere officials plannen maken voor de spelers en een beleid uitstippelen, maar als de betreffende speler er niet happy mee is, zal er een oplossing moeten komen die voor beide partijen acceptabel is. Anders zal de speler of in dit geval speelster geen plezier meer hebben in haar sport, zich niet gelukkig voelen, fysiek en mentaal niet in balans zijn, met tegenzin naar trainingen gaan en dus niet vooruit komen. Het spelen van wedstrijden is dan al helemaal geen optie meer, want hoe kan je presteren als er geen basis is die je uit je trainingen hoort te halen? Het is een erg triest besluit van haar, maar ik begrijp het wel en heb veel respect voor zo’n beslissing. Je bent en blijft de baas over je eigen loopbaan en dat vraagt soms om moeilijke beslissingen! Uiteraard wens ik ook Jenny alle goeds toe voor de toekomst en hopelijk realiseert GB Badminton zich dat ze wederom (na Imogen) een enorm ervaren en goede speelster kwijt zijn. Zonde! Ontzettend zonde!!
Schrijf een reactie »
Eerste stop, Mülheim!
(3 maart 2013)
Deze week speelde ik de Yonex German Open, een GP Gold toernooi georganiseerd door mijn club 1. BV Mülheim. Dit toernooi is het eerste van de in totaal drie evenementen waaraan we deelnemen de komende weken.
Omdat Dave deze week nog steeds herstellende was van zijn knieblessure, speelde ik alleen de mix met Samantha. We hadden een pittige loting, maar op een toernooi met GP Gold status dat bovendien nog eens het voorbereidingstoernooi is voor de All England, is elke tegenstander sterk. We konden het onze Koreaanse tegenstanders bij vlagen lastig maken, maar helaas te veel bij vlagen. Zo scoorden we bijvoorbeeld in de eerste game zeven punten op rij, maar verloren we de volgende zeven punten weer. Een kwestie van vastheid voornamelijk vanuit het half veld en een verdediging die ons te vaak in de steek liet. Precies de dingen waarop te weinig getraind wordt op dit moment. Anyway, een goede training was het wel voor aankomende week, want dan spelen we de crème de la crème van het circuit, de All England. We spelen dit op eigen kosten omdat het geen bondsuitzending betreft. Maar we vinden het toch belangrijk om zulke toernooien te spelen. We krijgen te weinig de kans wedstrijden op het allerhoogste niveau te spelen en het is min of meer om de hoek. De keuze was dus snel gemaakt. Dit evenement heeft iets speciaals. De arena is geweldig, het publiek razend enthousiast, de historie indrukwekkend en de regeltjes in en om het stadion typisch Brits, soms een tikkeltje overdreven, maar als speler neem je dat voor lief en lach je erom.
Ik speel voor het eerst sinds bijna drie maanden weer een dubbel samen met Dave en we staan eerste geplaatst….in het kwalificatietoernooi. We verwachten er niet veel van. Onze trainingen samen zijn door het blessureleed van Dave zeer beperkt geweest en dus is er ook geen wedstrijdritme.
Samantha en ik zijn door onze ranking rechtstreeks toegelaten tot het hoofdtoernooi en dat is natuurlijk erg gaaf. We gaan vooral genieten, uiteraard proberen we ons beste niveau te halen en gaan we voor een goed resultaat.
Voor het laatste nieuws kijk je op mijn twitter account: https://twitter.com/JorritdeRuiter
Schrijf een reactie »
Deel dit:
|
