jorrit de ruiter « Jorrit de Ruiter: badminton nieuws en opinie

Posts Tagged ‘jorrit de ruiter’

Time for an update

(18 juli 2014)

My last report dates from more than two months ago when we returned with a bronze medal from the European Championships in Kazan. After the short-lived euphoria it is of course soon “business as usual” again. Finally Samantha and myself have only one thing in mind and that is to come back as soon as possible in the top 25 of the world ranking. The training led by Kim Nielsen is heavy but very inspiring. Especially tactically and mentally he knows how to make the difference.

Having the prospect of the World Championships in Denmark there is still much to do, including the safeguarding of the points that we achieved last year, before Samantha’s injury, at the Spanish Open, the Canada Open and the U.S. Open.

On May 21, we fly to Madrid for the Spanish Open. Fortunately, it is not too hot and the conditions are fine. We reach the semi-finals but here we must acknowledge the superiority of the first seeded pair Blair and Bankier. Eventually this pair also wins the tournament. All in all, we are not unhappy. As we don’t have to play the final we have the opportunity to explore the city of Madrid. It sure is a beautiful city with its Plaza’s and mercado’s. While walking around, you can taste the football atmosphere around the Champions League final between Real and Atlético which was played the previous night in Lisbon. We do not know yet that a few weeks later the Dutch soccer team will beat Spain by 5-1 in the first group match of the World Cup.

In the following month, everything is focused on the preparation of our North American tour that, unlike last year, starts in Vancouver this time and ends in New York. We are happy that Rune Massing will accompany us as coach. Even though we are only with 4 players, it’s still very nice to have a coach around that will help you in analyzing your opponents and preparing your matches.

On June 27, we fly with KLM to Vancouver. A smooth flight, on time and good care. After arrival we are picked up and brought to the place where we will stay. This time the event takes place within the huge campus of the University of British Columbia and we stay on campus. I have a small dorm room on the 14th floor with stunning views over the bay of Vancouver. The Rocky Mountains on the other side are partially hidden behind the clouds, but later in the week, with a clear sky they are wonderful to see. We took plenty of time to get used to the big time difference of 9 hours. This time I don’t really succeed to get used to it and when I start with the tournament I am not really rested.

The hall where we play is not pleasant. The mats are put directly on the concrete floor of this ice hockey stadium. Risk of injuries is obvious but despite protests from many players and team managers nothing is changed. We are first seeded and have to live up to that. Via a Canadian and two Korean pairs we reach the final. There we meet Max Schwenger and Carla Nelte second seeded. For my part it is not a good match and we lose, unnecessarily, with 18-21 and 21-23.

Sunday morning at 04:00 we are brought to the airport. We have a long journey to New York ahead of us with a 5 hour intermediate stop at Minneapolis. When at 06:55 our flight is ready to leave, one finds out that an EXIT sign is gone. Without that sign they cannot fly, so we disembark and wait what will happen. One and a half hour later we are told that we have been rebooked via Seattle. That trip goes smoothly and eventually we arrive one hour later in New York than our original flight plan. With a rental car and with Iris as navigator we drive in the dark to our hotel on Long Island. The sports center where we play is huge and the hall is well equipped but quite draughty, like most larger arenas. We have a few days to train and prepare us for the tournament.

The first matches are won by us, but in the quarter-finals, we come to face a Chinese Taipei pair. The first game we win by 19, but then they teach us who are the better ones. With this result we have to live. Not really a satisfactory end, because again I feel that we have not reached our level again.

As we fly back on Sunday we have Saturday to visit the Big Apple. It’s a wonderful relaxing day visiting a number of famous sights. We start at Ground Zero which is very impressive. From there we walk to the Brooklyn Bridge. Then we take the subway to Wall Street, recognizable from movies and television, walk again to Broadway, Central Park and we end the day at Times Square where we have dinner. In the evening this giant plaza is fantastically lighted and it leaves a special impression on me. At Penn Station near Madison Square Garden we take the subway back to the train station. After 14 hours of great New York impressions it’s time to pack our bags again in the hotel.

On Sunday we have the first KLM flight back to the Netherlands and after a 7 hours flight we arrive again at Schiphol Airport. It’s good to be home again. This week we have started with a 6 week preparation for the World Championships in Denmark. For the latest updates you can follow me on Twitter.com/Jorritderuiter

Schrijf een reactie »

Tijd voor een update

(18 juli 2014)

Mijn laatste verslag is inmiddels al weer van meer dan 2 maanden geleden toen we terugkwamen van de Europese Kampioenschappen in Kazan met een bronzen medaille. Na de kortstondige euforie is het natuurlijk al weer gauw “business as usual”. Tenslotte staat Samantha en mijzelf maar één ding voor ogen en dat is zo snel mogelijk weer terugkomen in de top 25 van de wereld ranglijst. De trainingen onder leiding van Kim Nielsen zijn zwaar maar wel erg inspirerend. Vooral in tactisch en mentaal opzicht weet hij mij een hoop bij te brengen.

Met de Wereldkampioenschappen in Denemarken in het vooruitzicht valt er nog veel te doen waaronder het verdedigen van de punten die wij vorig jaar, nog vóór de blessure van Samantha, behaalden op de Spanish Open, de Canada Open en de US Open. Dit is van belang om niet verder te zakken op de wereldranglijst.

Op 21 mei vliegen we naar Madrid voor de Spanish Open. Gelukkig is het er nog niet te warm en zijn de omstandigheden prima. We behalen de halve finale maar daar moeten we in het eerst geplaatste en geroutineerde koppel Blair en Bankier onze meerdere erkennen. Het toernooi wordt uiteindelijk ook door dit stel gewonnen. Alles bij elkaar genomen zijn we niet ontevreden. Omdat we geen finale hoeven te spelen is er gelegenheid om ook de stad Madrid wat beter te bekijken. Het is en blijft een mooie stad met z’n Plaza’s en mercado’s. Daar rond lopend, proef je ook de voetbal sfeer rond de Champions League finale tussen Real en Atlético die de vorige avond in Lissabon gespeeld was. We weten dan nog niet dat een paar weken later het Nederlands elftal Spanje met 5-1 zal verslaan in de eerste poule wedstrijd van het WK.

In de daarop volgende maand is alles gericht op de voorbereiding van onze Noord Amerikaanse tour die, in tegenstelling tot vorig jaar, dit keer in Vancouver begint en eindigt in New York. We zijn blij dat Rune Massing ons als coach zal begeleiden. Ook al zijn we maar met 4 spelers, het is toch erg prettig als er een coach is die je helpt bij het analyseren van je tegenstanders en het voorbereiden van je wedstrijden.

Op 27 juni vliegen we met de KLM naar Vancouver. Prima vlucht, op tijd en goede verzorging. We worden na aankomst opgehaald en naar onze verblijfplaats gebracht. Dit keer vindt het toernooi plaats binnen het gigantische terrein van de Universiteit van British Columbia en we verblijven ook op de campus. Ik heb een kleine studentenkamer op de 14e verdieping met een prachtig uitzicht over de baai van Vancouver. De Rocky Mountains aan de overkant gaan gedeeltelijk schuil achter de wolken maar later in de week zijn ze prachtig te zien. We hebben ruim de tijd genomen om aan het grote tijdsverschil van 9 uur te wennen. Dit keer lukt het wennen mij slecht en ik begin niet uitgerust aan het toernooi.

De hal waar we spelen is niet prettig. De matten liggen direct op het beton van dit ijshockey stadion. Gevaar voor blessures dreigt maar ondanks protesten van veel kanten is er niets meer aan te veranderen. Spelen dus maar. We zijn als eerste geplaatst en moeten dus proberen om die plaatsing ook waar te maken. Via een Canadees en twee Koreaanse koppels bereiken we de finale. Daar wachten ons Max Schwenger en Carla Nelte die als tweede geplaatst zijn. Het wordt uiteindelijk een, van mijn kant, niet al te beste wedstrijd die wij, met 18-21 en 21-23 onnodig verliezen.

Zondagochtend worden we al om 04:00 uur naar het vliegveld gebracht. Ons wacht een lange dag waarin we naar New York reizen. Als onze vlucht om 06:55 klaar is om te vertrekken komt men er achter dat een bordje EXIT is verdwenen. Zonder dat bordje kan er niet gevlogen worden dus uitstappen en wachten wat er gaat gebeuren. Anderhalf uur later krijgen we te horen dat we omgeboekt zijn via Seattle. Die reis verloopt uiteindelijk wel vlot en we arriveren maar een uur later in New York dan ons oorspronkelijke vliegplan. Met een huurauto rijden we, met Iris als tomtom, in het donker naar ons hotel op Long Island. Het sportcentrum waar we spelen is groot en de hal is prima ingericht. Wel staat er een hoop wind, maar dat is in de meeste grotere arena’s. We hebben een paar dagen om te trainen en ons voor te bereiden op het toernooi.

De eerste wedstrijden worden door ons gewonnen maar in de kwart finale komen we een koppel tegen uit Chinees Taipei. De eerste game winnen we met 19 maar daarna laten zij ons zien wie de sterksten zijn. Met dit resultaat moeten we het dus doen. Niet echt een bevredigend einde, omdat we voor mijn gevoel wederom niet ons niveau gehaald hebben.

Aangezien we op zondag terugvliegen hebben we de zaterdag om een bezoekje te brengen aan de Big Apple. Het wordt een heerlijk ontspannen dagje waarin we een aantal bekende sights bezoeken. Zo beginnen we bij Ground Zero wat erg indrukwekkend is. Vanuit daar lopen we naar de Brooklyn Bridge. Daarna pakken we de metro richting Wall Street, herkenbaar van films en tv, Broadway, Central Park en we eindigen op Times Square waar we ook eten. ’s Avonds is dit gigantische plein geweldig verlicht en het laat een bijzondere indruk op mij achter. De metro terug naar het treinstation pakken we bij Penn station, bij Madison Square Garden. Na 14 uur indrukken uit New York is het tijd om in het hotel de koffer weer in te pakken.

Op zondag hebben we de eerste KLM vlucht terug naar Nederland en na 7 uur vliegen landen we al weer op Schiphol. Het is goed om weer thuis te zijn. Voor wie wat meer details wil weten over onze wedstrijden in Canada en Amerika verwijs ik naar de verslagen die Rune heeft geschreven op de site van Badminton Nederland http://www.badminton.nl/topbadminton. En voor degenen die geïnteresseerd zijn in onze WK voorbereiding die afgelopen maandag van start is gegaan, A12 richting Arnhem, afslag 25 naar Papendal 🙂

Schrijf een reactie »

The most beautiful day!

(29 april 2014)

It were busy weeks after the four tournaments that we played in March. The league season in the German Bundesliga is nearing its end, and we start to prepare for the European Championships in Kazan, Russia. Moreover Kim Nielsen, our new trainer and coach, arrives in the Netherlands and is now working fulltime for the Dutch Badminton Association.

For my team, 1.BV Mülheim, the regular League season ends in a very strange way. Throughout the year we are leading in the League but in the last two matches against the numbers two and three of the list we waste 4 points and we finish 2nd. So we qualified for the playoff games of which we can organize the first one ourselves. Of course everything is still possible and we will do our utmost to make it to national champion of Germany!

The weeks at Papendal are very heavy. Kim pushes us to the limit with his varied training schedule. More than once when we start on Wednesday I wish it’s already Friday. A week before leaving for Kazan we take it a bit easier to give the body some time to recover. We still play the Dutch International in Wateringen. In the semifinals we lose from a Danish pair. Not exactly the result we had hoped for.

Easter Monday morning we depart from Schiphol to Moscow with final destination Kazan. This city, with over 1 million inhabitants, is located about 800 kilometers southeast of Moscow and organized last year’s Universiade. However, this week the city is the battleground of the European Badminton Championships. The fifth time I have qualified for this tournament. After a long day of traveling it is important to exercise the following day. On Tuesday, after some cardio and core stability training in the beautiful gym of the hotel, it’s time to go to the main hall. Our coaches Kim Nielsen and Rune Massing have prepared a training program which gives everyone a chance to get accustomed to the playing ground. I get an hour and ten minutes. The hall is large, high and quite drafty. The training is going well. In the evening, we analyze with Kim our opponents in the first round. We determine our strategy. I feel ready for the first match: Wednesday morning versus an English pair.

At half past ten we may enter the court which is covered by Badminton Europe TV. I am a little tense. We win the toss and we choose to start on the head wind side. We pop out of the starting blocks and win the first game by 21-8. In the second game we are on the” difficult” side. The English change their tactics, they seek the net to force us to lift. Till 16-16 it’s an equal battle but then we score five consecutive points and win the match. I’m relieved! Our masseur Gerrit has come along to Kazan. Great! He gives me a solid treat and after that I have the rest of the day off.

The opponents in the second round are Welshmen. There is nothing to be found on YouTube about them so there is nothing to analyze. We do discuss some individual points so we still have some guidance for the match. We are the second match after 10.00 am, a pleasant time. The game starts quite uneasy. Although we are leading all the time we do not feel comfortable. We waste four game points and we even lose this first game.
Also, at the start of the second game, we still have problems to take a lead. They play well, but we also know that they can’t maintain this level till the end of the second game. We get opportunities and continue to work hard. Slowly but steadily we take control of the match. In game 2 and 3, we win with large scores, but we really had to fight for it! On to the quarterfinals! Again, a well-deserved massage and then off to the hotel. In the evening I go back to the hall to watch some games, but I’m going away in time to prepare for tomorrow’s match.

Friday, April 25! The day of the quarter-finals, the day that we can score a medal. Once before at the European Championships 2010 in Manchester I played a quarterfinal. Then of the men’s doubles which we lost. Today I remember how I felt before that match. I ‘m pretty tense but focused. After breakfast I go to the training hall for a light workout. The feeling is good. In the afternoon we analyze our opponents again with our coach Kim. We play against the Russian pair Durkin / Vislova . They performed very well in the first two rounds and apparently they are in great shape. While analyzing we find some interesting points to reckon with and to keep in mind during the encounter. Then I go back to the hotel room and I skype with my parents. Although I see them up-side-down because of a setting problem it is nice to speak to them. It brings me some tranquility. I have a shower, brush my teeth and get the bus to the hall. Before I get there I start feeling hungry again. What’s this? I’ve just eaten! We are now about an hour before the game, but should I have to go on court feeling hungry? I run to the canteen of the hall and order a light pasta with some vegetables. After this meal I am ready for the warming-up! Meanwhile my nerves made way for an adrenaline rush. We may enter the court.

The first game is a rather equal battle. We are 13-15 behind when we get the chance to take and hold the lead. We win the first game. In the second game it is the other way round. From a score of 8-8 we are and stay behind all the time and we lose by 16-21. The third game, it will be all or nothing! Again we face an arrears at 7-10 but we come back by winning the last four points before the interval. Our coaches dot the i’s and cross the t’s and immediately we grab two more points. The Russians fight back and we have to allow them a 13-13 score. Every now and then Kim calls from the baseline “Close the gap”. He wants me to stay close behind Samantha because the Russians don’t play up too much and if we stand side by side we have a better coverage of the net. This tactic works out well and we score four points in a row. It turns out to be the deciding set, because the Russians don’t really get a chance anymore. We arrive at 19-14 and then 20-17. We lose the first matchpoint but the second one is home. The hall is dead silent, but we go bonkers. I have not seen the pictures yet, but I believe I have ran where ever I could run. I was as happy as could be. We give each other a hug, shake hands with opponents and officials and hug the coaches and masseur Gerrit! We have just secured a medal at the European Championships. It’s great to get congratulations from international colleague players and coaches. Everyone refers to Samantha’s injury and tells me that this win is so very well deserved. I radiate joy! On Gerrit’s massage table I finally settle down a bit. Back at the hotel I read all the posts, I skype a few times and finally I fall asleep with a big smile on my face, remembering the best day of my entire badminton career so far.

Saturday, April 26, I wake up with an unpleasant feeling. I have a cold and my stomach is playing up. I eat a little bit, but go right back into bed. In the afternoon we have a meeting with the coaches to analyze the first seeded Danes Fischer Nielsen/Pedersen, our opponents in the semi-finals. Obviously we are the underdog but also this pair has a few weaknesses. After the analysis Rune Massing tells us that we have to take into account that we may have to fly home that same evening when we lose and thus miss the medal ceremony on Sunday. Our visa expire at midnight on the 26th and in Russia you really do not want to get trouble. Rune has been busy all night and day to try and find a way out but it doesn’t look good. There aren’t many options left. My heart sinks into my boots. This can’t be true! We go back to our rooms with the instruction to focus on the match to come. Easier said than done.
Just before we leave for the hall we get the message that they found a solution and that we can stay. Our visa have been extended till the 29th. At least one burden less but I still feel not good at all.
The match begins and in no time we are facing a 0-9 arrears. Pedersen’s service is superb. When we score our first point we get applause from the spectators. It makes us laugh.
Eventually we still play quite some nice rallies, but obviously the Danes are a size too big. We lose the semi-finals, but win a bronze medal. The first mixed doubles medal in 12 years for The Netherlands. In the evening I thank the coaches and masseur for their outstanding and very professional guidance this week in which I, as a player, was once again very well prepared for the matches I had to play. In my already pretty long badminton career this is by far the best guided tournament week ever! Rune and Kim are a twofoldness. It shows and you feel it when you are on court. To be able to perform this is of great importance for a player!

Sunday, April 27. The day of the finals. I still do not feel well, but the thought that I will be on the stand later that day keeps me going. In the afternoon I watch the finals. It’s especially nice to see the Russians win the men’s doubles. A great achievement to win a championship in your home country. After this final match the medal ceremonies are scheduled and we are the first to take the stand. I am so very proud when I see the Dutch flag hoisted between three Danish flags. It’s a wonderful moment! After the ceremony we take a lot of pictures and talk with some people. With a wonderful feeling we go back to the hotel. At night we fly to Istanbul and from there back home where we arrive around 2:00 PM. At the airport we are met by photographer Rene Lagerwaard, his girlfriend Marije and dog Bobby. We make some nice pictures and that’s how we conclude the most intense, most tiring, most emotional but also the most amazing week of my badminton career (so far). This I will never forget and I mean never!

Schrijf een reactie »

De mooiste dag!

(29 april 2014)

Het zijn drukke weken na de vier toernooien die we in maart gespeeld hebben. Het competitieseizoen in de Bundesliga in Duitsland loopt op zijn einde en de voorbereiding op het EK in Rusland is echt ingegaan. Bovendien arriveert onze nieuwe coach Kim Nielsen in Nederland, hij is nu echt fulltime in dienst van Badminton Nederland.

De reguliere competitie eindigt voor mijn team 1.BV Mülheim op een wel heel vreemde manier. We staan het hele jaar bovenaan maar verspillen in de laatste twee wedstrijden een voorsprong van 4 punten door te verliezen van de nummers 2 en 3 van de ranglijst. We eindigen 2e en zijn dus gekwalificeerd voor de play-off wedstrijd die wij zelf in Mülheim mogen organiseren. Natuurlijk is alles nog mogelijk en gaan wij ons uiterste best doen om alsnog kampioen van Duitsland te worden!

De weken op Papendal zijn loodzwaar. Kim drijft ons tot het uiterste met zijn gevarieerde trainingsschema. Meer dan eens hoop ik dat het al vrijdag is, terwijl we dan aan de woensdag gaan beginnen. Een week voor vertrek naar Kazan gaat de intensiteit wat naar beneden, het lichaam krijgt de tijd te herstellen. We spelen nog de Dutch International in Wateringen. In de halve finale verliezen we van een Deens koppel, niet het resultaat waarop we gehoopt hadden.

Paasmaandag vertrekken we in de ochtend vanaf Schiphol naar Rusland, met als eindbestemming Kazan. Deze stad met meer dan 1 miljoen inwoners ligt ongeveer 800 km ter zuidoosten van Moskou en organiseerde vorig jaar de Universiade. Deze week is de stad echter het strijdtoneel van de Europese Kampioenschappen badminton. De vijfde keer dat ik mij gekwalificeerd heb. Na een lange dag reizen is het belangrijk om de dag erna voldoende te bewegen. Na wat cardio en core stability in de mooie fitnessruimte van het hotel, is het dinsdagmiddag tijd om de main hall in te gaan. Bondscoach Rune Massing heeft samen met coach Kim Nielsen een trainingsschema gemaakt zodat iedereen optimaal aan bod komt. Ik heb een uur en tien minuten speeltijd. De hal is groot en hoog en er staat een behoorlijke tocht in de hal. De training gaat lekker. ’s Avonds analyseren we onze Engelse tegenstanders samen met Kim. We hebben ons strijdplan klaar. Ik voel mij klaar voor de eerste wedstrijd van woensdagochtend tegen een Engels koppel.

Om half elf mogen we de Badminton Europe tv baan op. Een beetje gespannen ben ik wel. De toss winnen wij en we kiezen ervoor om te beginnen aan de kant waar we wind tegen hebben. We knallen uit de startblokken en winnen de eerste game met 21-8. In de tweede game staan we aan de ”moeilijkere” kant. De Engelsen veranderen hun tactiek, gaan meer naar het net spelen zodat wij moeten liften. Tot 16-16 gaat het gelijk op. Daarna scoren wij vijf punten op rij en winnen de wedstrijd. Ik ben opgelucht! Onze masseur Gerrit is meegereisd naar Kazan. Superfijn! Ik laat mij los masseren en ben de rest van de dag vrij.

De tegenstanders in de tweede ronde komen uit Wales. Er is niets over ze te vinden op Youtube dus een analyse zit er niet in. Wel bespreken we wat individuele punten zodat we toch wat houvast hebben gedurende de wedstrijd. We zijn de tweede wedstrijd na 10.00 uur, weer lekker vroeg dus. Een onrustig begin van de partij. Ondanks dat we steeds voor staan, hebben we geen comfortabel gevoel. We verspillen in de eerste game een viertal gamepoints en verliezen zelfs de eerste game. Ook aan het begin van de tweede game kunnen we nog moeilijk loskomen van onze tegenstanders. Zij spelen goed, maar wij weten ook dat ze dit niveau nooit kunnen volhouden tot aan het einde van de tweede game. We krijgen kansen, blijven hard werken. Langzaam aan weten we de wedstrijd naar onze hand te zetten. In game 2 en 3 winnen we met ruime scores, maar strijden was het wel! Door naar de kwartfinale! Ook nu weer een welverdiende massage. Daarna ga ik naar het hotel. ’s Avonds kom ik terug in de hal om nog wat wedstrijden te kijken maar ik ga op tijd weg om mij voor te bereiden op de wedstrijd van vrijdag.

Vrijdag 25 april! De dag van de kwartfinales, de dag dat we een medaille binnen kunnen slaan. Bij het EK van 2010 in Manchester stond ik al eens in de kwart van het mannendubbelspel. Toen kwamen we net te kort. Het gevoel van toen kan ik mij deze dag weer goed herinneren. Ik ben behoorlijk gespannen, maar wel gefocust. Na het ontbijt ga ik naar de trainingshal voor een lichte training. Het gevoel is goed. ’s Middags analyseren we wederom met onze coach Kim. We spelen tegen het Russische Koppel Durkin/Vislova. Zij zijn de eerste twee rondes zeer goed doorgekomen en lijken in bloedvorm. We vinden tijdens de analyse een aantal interessante punten die we zeker mee de baan op nemen. Daarna ga ik terug naar de hotelkamer en skype ik met mijn ouders. Alhoewel ik ze op de kop zie door een of andere rare instellingswijziging is het fijn ze te spreken. Het geeft mij wat meer rust. Ik spring onder de douche, poets m’n tanden en stap de bus in richting de hal. Nog voordat ik in de hal ben, krijg ik alweer honger. Wat is dit dan? Ik heb net nog gegeten! We zitten nu ongeveer een uur voor aanvang van de wedstrijd, maar moet ik dan met honger de baan op gaan? Ik ren de kantine van de hal binnen en bestel nog een lichte pasta met wat groente. De ergste honger is weg gelukkig! De warming-up kan beginnen. Inmiddels hebben de zenuwen plaatsgemaakt voor een flinke adrenaline boost. We mogen de baan op. De eerste game gaat redelijk gelijk op. Vanaf 13-15 achter kunnen we een voorsprongetje pakken en vasthouden, we winnen de eerste game. In game 2 staan we na 8-8 alleen maar achter. We maken nog hier en daar wat punten maar we verliezen met 16-21. De derde game, alles of niks! We komen met 7-10 achter, maar winnen toch de laatste 4 punten voor de interval. De allerlaatste puntjes worden op de i gezet door onze coaches. We pakken meteen twee punten, maar raken die ook gelijk weer kwijt. De Russen komen terug tot 13-13. ‘’Close the gap’’ roept Kim regelmatig naar ons. Hij wil dat ik dicht achter Samantha blijf omdat er weinig omhoog gespeeld wordt door de Russen en dat we, als we side by side staan, het net dichtzetten. Deze tactiek werkt, we pakken 4 punten op rij. Het blijkt de beslissende reeks te zijn, want de Russen komen er niet meer aan te pas. We komen op 19-14 en op 20-17. Het eerste matchpoint wordt nog niet benut, maar bij het tweede is het raak. De zaal is doodstil, maar wij zijn door het dolle heen. Ik heb de beelden nog niet teruggezien maar ik geloof dat ik overal heen gerend ben, zo blij als ik was. We geven elkaar een knuffel, de tegenstanders en officials een hand en knuffelen met de coaches en masseur Gerrit! We hebben zo juist een medaille op het EK veiliggesteld. De felicitaties van de internationale collega spelers en coaches zijn heel mooi om in ontvangst te nemen. Iedereen haalt de blessure van Samantha aan en zegt mij dat we het zo ontzettend verdiend hebben. Ik straal! Bij Gerrit op de massagetafel kom ik weer wat tot rust, want ook na de wedstrijd stuiterde ik nog door de hal. Terug in het hotel lees ik alle berichten, skype ik nog even en val ik met een grote lach op mijn gezicht in slaap, denkend aan de tot op heden allermooiste dag uit mijn badmintonleven!

Zaterdag 26 april word ik wakker met een slap gevoel. Ik ben verkouden geworden en heb last van mijn buik en maag. Ik eet wat, maar ga direct weer terug mijn bed in. ’s Middags hebben we een meeting met de coaches om de eerst geplaatste Denen te analyseren, onze tegenstanders in de halve finale. We zijn uiteraard zwaar de underdog maar ook dit koppel heeft altijd wel een paar zwakkere punten. Na de analyse vertelt Rune ons dat we er rekening mee moeten houden dat we bij verlies nog dezelfde avond naar huis vliegen en de medaille ceremonie van zondag moeten missen. Ons visum loopt namelijk op de 26e af en in Rusland wil je echt geen problemen. Hij heeft haast alle opties bekeken en het ziet er niet goed voor ons uit. Ik voel de grond onder mijn voeten wegzakken. Dit kan toch niet waar zijn? We gaan terug naar onze kamers met de opdracht ons te focussen op de wedstrijd. Ik heb het er zwaar mee. Godzijdank krijgen we voordat we naar de hal gaan het bericht dat er een oplossing gevonden is en we toch kunnen blijven. Ons visum is tot de 29e verlengd. Met een last minder kunnen we straks de baan op, maar ik voel me nog steeds alles behalve goed. De wedstrijd begint en we kijken al snel tegen een 0-9 achterstand aan. De service van Pedersen is super. Bij het eerste punt krijgen we groot applaus van het publiek, we moeten erom lachen. Uiteindelijk spelen we nog best wel wat aardige rally’s, maar de Denen zijn uiteraard een maat te groot. We verliezen de halve finale, maar winnen een BRONZEN medaille. De eerste gemengddubbelspel medaille in 12 jaar tijd. ’s Avonds bedank ik de begeleiders voor een zeer professionele week waarin ik als speler keer op keer zeer goed voorbereid was op mijn wedstrijden. In mijn al behoorlijk lange badmintonleven is dit by far the best begeleide toernooiweek tot nu toe geweest! Rune en Kim zijn een eenheid, dat merk je aan alles en dat is ook op de baan te voelen. Voor een speler is dit van groot belang om te kunnen presteren!

Zondag 27 april. De finaledag. Ik voel mij nog steeds niet optimaal, maar de gedachte dat ik straks op het podium sta, maakt alles goed. ’s Middags kijk ik naar de finales, het is vooral mooi om de Russische mannendubbel te zien winnen. Een super prestatie om in eigen land kampioen te worden. Na deze finale staan de medaille ceremonies gepland en wij mogen als eerste het podium betreden. Ik ben zo ontzettend trots als ik de Nederlandse vlag tussen drie Deense vlaggen gehesen zie worden. Het is een prachtig moment! We nemen na de ceremonie een heleboel foto’s, praten nog wat na en gaan met een heerlijk gevoel terug naar het hotel. ’s Nachts vliegen we via Istanbul terug naar Nederland waar we rond 14.00 uur arriveren. Fotograaf Rene Lagerwaard staat ons samen met zijn vriendin Marije en hond Bobby op te wachten. We maken een aantal leuke foto’s en sluiten op deze manier de heftigste, vermoeiendste, meest emotionele maar ook meest geweldige week van mijn badmintonleven (tot nu toe) af. Dit vergeet ik nooit, maar dan ook nooit meer!

1 reactie »

All England and Swiss Open

(18 maart 2014)

After a three week tour to Mülheim, Birmingham and Basel I am back in the Netherlands. When I look back at these 3 weeks I am quite satisfied.

After the German Open I flew to Birmingham for the All England. Because of our present world ranking we had to play the qualification tournament. In the first round we were to meet an Irish pair but they had to withdraw for medical reasons. So all of a sudden we got different opponents who had been on the waiting list. Recently Praveen Jordan and Debby Susanto made a new pair but until a couple of months ago they both had different partners with whom they both were in the top ten of the world ranking. So this would be quite a challenge.
We started the match very well and almost the entire first game we were in the lead. We even got one game point but unfortunately we couldn’t cash it. In the second game we were in the lead again till the interval but now the Indonesian’s came alongside faster and we were not able to take a stand anymore. So eliminated in the first round of the qualification tournament. Still we used our time well by evaluating our play and by observing the pairs who would be our opponents the next week. Altogether we made a good foundation for the Swiss Open.

In Basel we met Kim Nielsen, as from April 1st our new coach. It felt good to have him behind us when we played our first match. Our opponents were Chris Langridge and Heather Olver, 8th seeded and 16 on the World Ranking. We made a very poor start and in no time we were far behind. Although we still scored a number of points towards the end of the game it was too late to restructure the game in our favour. But it turned out to be a good foundation for the second game which we managed to win. In the beginning of the third game we didn’t play well again and we had to allow our opponents to take the lead again. This time however the gap was bridgeable and we fought back in an efficient and well considered way. Again towards the end of the game we scored a number of consecutive points and we secured the win. Very satisfactory!

The next day we were facing the German pair Peter Kaesbauer and Isabel Herttrich. Again a poor start and we failed to really score in the first game which we lost by 9-21. This was a set back which was also effecting our playing in the second game. Again we fell behind but we had enough fighting spirit to make this game an exciting one. Nevertheless we didn’t manage to draw level. So no third game and no quarter final.

To summarize: I am glad that we have already demonstrated to be able to offer good resistance to pairs who are in the top 20 of the World. In Germany we only just lost from the numbers 14, in Switserland we won from the numbers 16. In the near future we will have to work hard to drastically improve our basic level. I am confident that with the help of our new Danish coach Kim Nielsen we will find the way back up again!

Schrijf een reactie »

All England en Swiss Open

(18 maart 2014)

Ik ben weer terug in Nederland. De drie weekse tour (Mülheim, Birmingham en Basel) zit er op. Tevreden kijk ik terug op de afgelopen drie weken.

Na de German Open vloog ik naar Engeland voor de Yonex All England Open. In het kwalificatietoernooi kregen we ineens te maken met andere tegenstanders. Onze Ierse opponenten hadden zich vanwege ziekte teruggetrokken en zo kwam er een koppel in de loting dat eerst op de wachtlijst stond. Praveen Jordan en Debby Susanto vormen sinds kort een nieuwe combinatie, maar stonden tot pas geleden met hun voormalige partners ieder in de top 10 van de wereld. Een pittige opgave. Die wedstrijd begonnen we echter sterk en we stonden de gehele eerste game voor. Eén gamepoint kregen we zelfs, maar helaas konden we die net niet verzilveren. In de tweede game stonden we tot aan de interval voor, maar nu kwamen de Indo’s wat sneller langszij en konden wij geen echte vuist meer maken. Uitgeschakeld in de kwalificatie, maar door goed met elkaar te evalueren en de tegenstanders van de week erna te observeren, werd er een goede basis voor de Swiss Open gelegd.

In die Swiss Open met onze nieuwe coach Kim achter de baan, speelden we in de eerste ronde tegen de nummers 8 van de plaatsingslijst Langridge en Olver uit Engeland. Momenteel zijn zij het 16e koppel op de wereldranglijst. We begonnen erg slecht en kwamen binnen no time te ver achter, maar scoorden op het eind nog wel de nodige punten. Hierdoor konden we in de tweede game goed spel laten zien en die game wisten we ook te winnen. Met een zwakke start van de derde game maakten we het onszelf niet veel makkelijker. Door keihard te knokken konden we ons echter terugspelen in de wedstrijd en richting het einde van die game maakten we een serie punten op een rij waardoor we de winst veilig stelden. Een mooie overwinning!

De dag erna begonnen we tegen onze Duitse tegenstanders weer erg slecht. Nu lukte het niet de nodige punten te scoren in die eerste game. Hierdoor kwamen we ook al snel achter in de tweede game. Met veel vechtlust werd het nog even spannend, maar uiteindelijk konden we er geen derde game uitslepen en waren we uitgeschakeld.

Samenvattend: ik ben blij dat we gelijk al hebben aangetoond met koppels uit de top 20 van de wereld mee te kunnen. In Duitsland nét aan verloren van de nummers 14, in Zwitserland gewonnen van de nummers 16. In de komende tijd is het zaak het basisniveau weer flink omhoog te trekken en keihard te blijven werken. Samen met onze Deense coach Kim Nielsen, die per 1 april naar Nederland komt, gaan we weer de weg omhoog vinden, ik weet het zeker!

Schrijf een reactie »

Back on track!

(28 februari 2014)

Jawel! Het eerste toernooi na een afwezigheid van 6 maanden is deze week weer gespeeld. En waar kan dat beter dan in mijn eigen thuishal bij mijn club 1.BV Mülheim. Van te voren heb ik erg uitgekeken naar het moment dat we eindelijk weer toernooien konden gaan spelen. Ik heb op de Bundesligawedstrijden na, sinds de Belgische Open van september niet meer gespeeld en alleen maar getraind. Nou vind ik trainen helemaal niet erg, maar uiteraard wil ik mij ook kunnen meten met de rest van het internationale circuit en dat kon natuurlijk niet. Ik heb best wel moeilijke momenten gekend en zo nu en dan was het zwaar om toch weer iedere dag door te gaan, maar het spreekwoord na regen komt zonneschijn heeft mij er doorheen geholpen.

En die zonneschijn kwam dus deze week. Nog niet zo zeer in de vorm van een topprestatie, maar wel in de vorm van het weer aanwezig zijn tijdens een internationaal evenement. Woensdag startten we tegen een koppel uit Zweden, Nico Ruponen en Amanda Hogstrom. Een koppel dat het niet slecht doet in het EBU circuit en op plaats 37 van de ranking staat. Maar een mooie loting voor ons om er weer in te komen. Nadat we de eerste game wonnen en de tweede game verloren, begonnen we de derde game agressief en namen we een comfortabele voorsprong. Halverwege deze derde game riep de scheidsrechter ons alle vier bij elkaar en vertelde dat Ruponen een kleine time-out wenste om een pijnstiller in te nemen. ”Don’t tell them” riep hij ietwat gefrustreerd naar de scheids. Ik moest er best om lachen. Maar ook al wisten we niet waar hij last van had, duidelijk was dat hij ergens pijn had. Ondertussen speelden wij lekker verder, maar bij de stand 17-9 gooiden de Zweden dan toch de handdoek in de ring. Nico had teveel pijn. Een jammerlijk einde, maar we lagen op koers voor de winst en dat gaf een goed gevoel. Op naar ronde 2 de volgende dag!

In die tweede ronde stonden de Hong Kong Chinezen Lee en Chau tegenover ons. Eén keer eerder speelden we tegen elkaar, dat was afgelopen zomer in de finale van de Canada Open Grand Prix en toen verloren we kansloos in twee games. Gisteren werd het een heel andere partij. De tactiek die we van te voren besproken hadden, werkte goed en we konden de eerste game met goed spel binnenhalen. In game 2 kwamen we vanaf het begin onder druk en samen met wat onnodige fouten leverden dat een te grote achterstand op. Deze game ging naar de Chinezen. Ook in de derde game was onze start niet best. Vooral de service van de Chinese dame bracht ons flink in de problemen. Maar door keihard te werken wisten we de achterstand beperkt te houden en bij ze in de buurt te blijven. Tot aan het einde was het spannend en Lee begon toch wel behoorlijk nerveus te worden. Een simpele halfveld misser en een zwakke service return bracht ons tot 18-19. Maar jammer genoeg misten we nét dat beetje geluk om deze game en daarmee de wedstrijd winnend af te sluiten en gingen de Hong Kong Chinezen door naar de kwartfinale. Kansen gehad, nog niet gepakt maar erg goed gespeeld en dat alweer gelijk bij de rentree! Daar ben ik erg blij mee!

Ondertussen zit de training van vandaag er alweer op, want de German Open was het eerste toernooi uit een serie van drie en ik wil natuurlijk wel scherp blijven! Volgende week zullen we in de kwalificatie van de All England spelen. Onze ranking was in september voor de blessure nog 24, nu staan we rond plaats 50 en zijn we dus aangewezen op het kwalificatie toernooi. Dit is uiteraard erg lastig maar het is nu eenmaal niet anders en we gaan onze stinkende best doen! We zitten in de schema met de Ieren Magee/Magee, de Denen Kolding/Juhl en de Engelsen Coles/Lim. Het toernooi is te volgen via toernooi.nl en ik zal proberen jullie volgende week op de hoogte te houden via Facebook en Twitter!

Voor nu een mooi weekend en tot snel!

Schrijf een reactie »

Better footwork

(15 januari 2014)

Last weekend the Danes Boe and Mogensen proved again that occasionally Europeans are indeed able to defeat Asians in badminton. In Korea they won for the second time the top prize in the men’s doubles. A great achievement. In the 2009 edition of the Korean Open they won this prize for the first time and in the years after they finished twice as runner up.

I watched their game on the Internet and I read the report of their victory at Badzine. What struck me in this article was that Boe, giving his analysis of the match, commented that he thought that they moved their feet better. In my view he emphasized with this remark the importance of footwork and thus indirectly also the importance of good foot care because in our sport feet are heavily burdened. Every athlete knows that a small deviation in the position and/or the unwinding of your feet may be the cause of serious injuries and not just at your feet. Even back, knee or shoulder problems can often be traced back to the feet. I myself know that as well. I’m glad that I got help from David Evers, a specialist in this field, at an early stage of my badminton career. He is the driving force behind Footconnection in Culemborg which has been one of my sponsors for a long time now. He chose and still chooses the best badminton shoes for me and with homemade orthopaedic insoles he makes them fit for my footwork in badminton. Foot Connection has many athletes as clients , including some twenty participants at the London Games and in Sochi there are some ten participants who have Davids insoles in their (sports ) shoes or skates.

Schrijf een reactie »

Unique partnership

(14 januari 2014)

The beginning of a new year is a good time to announce something new. A unique partnership.

For many years I have been arranging badminton clinics for sports clubs , businesses and schools, and so far these bookings were all made directly on my own website. As of this year web shop Badmintonplanet.nl, in association with Yonex, is also advertising my clinics. Badmintonplanet is a leading web shop for all badminton products. Badmintonplanet is the largest badminton specialist in Europe with shops in several European countries, including Belgium.

The advantage of this cooperation is that I am now in a position to take the latest Yonex equipment, such as rackets, grips and stringings, to the clinics so that participants can test them, and , if they like it, can buy them on the spot.

I hope that through this cooperation even more clubs, businesses and schools will be able to find me for an inspiring and enthusing clinic especially because it would contribute directly to the financing of my top sports program on the way to Rio 2016.

Schrijf een reactie »