Posts Tagged ‘KLM’

Tijd voor een update

(18 juli 2014)

Mijn laatste verslag is inmiddels al weer van meer dan 2 maanden geleden toen we terugkwamen van de Europese Kampioenschappen in Kazan met een bronzen medaille. Na de kortstondige euforie is het natuurlijk al weer gauw “business as usual”. Tenslotte staat Samantha en mijzelf maar één ding voor ogen en dat is zo snel mogelijk weer terugkomen in de top 25 van de wereld ranglijst. De trainingen onder leiding van Kim Nielsen zijn zwaar maar wel erg inspirerend. Vooral in tactisch en mentaal opzicht weet hij mij een hoop bij te brengen.

Met de Wereldkampioenschappen in Denemarken in het vooruitzicht valt er nog veel te doen waaronder het verdedigen van de punten die wij vorig jaar, nog vóór de blessure van Samantha, behaalden op de Spanish Open, de Canada Open en de US Open. Dit is van belang om niet verder te zakken op de wereldranglijst.

Op 21 mei vliegen we naar Madrid voor de Spanish Open. Gelukkig is het er nog niet te warm en zijn de omstandigheden prima. We behalen de halve finale maar daar moeten we in het eerst geplaatste en geroutineerde koppel Blair en Bankier onze meerdere erkennen. Het toernooi wordt uiteindelijk ook door dit stel gewonnen. Alles bij elkaar genomen zijn we niet ontevreden. Omdat we geen finale hoeven te spelen is er gelegenheid om ook de stad Madrid wat beter te bekijken. Het is en blijft een mooie stad met z’n Plaza’s en mercado’s. Daar rond lopend, proef je ook de voetbal sfeer rond de Champions League finale tussen Real en AtlĂ©tico die de vorige avond in Lissabon gespeeld was. We weten dan nog niet dat een paar weken later het Nederlands elftal Spanje met 5-1 zal verslaan in de eerste poule wedstrijd van het WK.

In de daarop volgende maand is alles gericht op de voorbereiding van onze Noord Amerikaanse tour die, in tegenstelling tot vorig jaar, dit keer in Vancouver begint en eindigt in New York. We zijn blij dat Rune Massing ons als coach zal begeleiden. Ook al zijn we maar met 4 spelers, het is toch erg prettig als er een coach is die je helpt bij het analyseren van je tegenstanders en het voorbereiden van je wedstrijden.

Op 27 juni vliegen we met de KLM naar Vancouver. Prima vlucht, op tijd en goede verzorging. We worden na aankomst opgehaald en naar onze verblijfplaats gebracht. Dit keer vindt het toernooi plaats binnen het gigantische terrein van de Universiteit van British Columbia en we verblijven ook op de campus. Ik heb een kleine studentenkamer op de 14e verdieping met een prachtig uitzicht over de baai van Vancouver. De Rocky Mountains aan de overkant gaan gedeeltelijk schuil achter de wolken maar later in de week zijn ze prachtig te zien. We hebben ruim de tijd genomen om aan het grote tijdsverschil van 9 uur te wennen. Dit keer lukt het wennen mij slecht en ik begin niet uitgerust aan het toernooi.

De hal waar we spelen is niet prettig. De matten liggen direct op het beton van dit ijshockey stadion. Gevaar voor blessures dreigt maar ondanks protesten van veel kanten is er niets meer aan te veranderen. Spelen dus maar. We zijn als eerste geplaatst en moeten dus proberen om die plaatsing ook waar te maken. Via een Canadees en twee Koreaanse koppels bereiken we de finale. Daar wachten ons Max Schwenger en Carla Nelte die als tweede geplaatst zijn. Het wordt uiteindelijk een, van mijn kant, niet al te beste wedstrijd die wij, met 18-21 en 21-23 onnodig verliezen.

Zondagochtend worden we al om 04:00 uur naar het vliegveld gebracht. Ons wacht een lange dag waarin we naar New York reizen. Als onze vlucht om 06:55 klaar is om te vertrekken komt men er achter dat een bordje EXIT is verdwenen. Zonder dat bordje kan er niet gevlogen worden dus uitstappen en wachten wat er gaat gebeuren. Anderhalf uur later krijgen we te horen dat we omgeboekt zijn via Seattle. Die reis verloopt uiteindelijk wel vlot en we arriveren maar een uur later in New York dan ons oorspronkelijke vliegplan. Met een huurauto rijden we, met Iris als tomtom, in het donker naar ons hotel op Long Island. Het sportcentrum waar we spelen is groot en de hal is prima ingericht. Wel staat er een hoop wind, maar dat is in de meeste grotere arena’s. We hebben een paar dagen om te trainen en ons voor te bereiden op het toernooi.

De eerste wedstrijden worden door ons gewonnen maar in de kwart finale komen we een koppel tegen uit Chinees Taipei. De eerste game winnen we met 19 maar daarna laten zij ons zien wie de sterksten zijn. Met dit resultaat moeten we het dus doen. Niet echt een bevredigend einde, omdat we voor mijn gevoel wederom niet ons niveau gehaald hebben.

Aangezien we op zondag terugvliegen hebben we de zaterdag om een bezoekje te brengen aan de Big Apple. Het wordt een heerlijk ontspannen dagje waarin we een aantal bekende sights bezoeken. Zo beginnen we bij Ground Zero wat erg indrukwekkend is. Vanuit daar lopen we naar de Brooklyn Bridge. Daarna pakken we de metro richting Wall Street, herkenbaar van films en tv, Broadway, Central Park en we eindigen op Times Square waar we ook eten. ’s Avonds is dit gigantische plein geweldig verlicht en het laat een bijzondere indruk op mij achter. De metro terug naar het treinstation pakken we bij Penn station, bij Madison Square Garden. Na 14 uur indrukken uit New York is het tijd om in het hotel de koffer weer in te pakken.

Op zondag hebben we de eerste KLM vlucht terug naar Nederland en na 7 uur vliegen landen we al weer op Schiphol. Het is goed om weer thuis te zijn. Voor wie wat meer details wil weten over onze wedstrijden in Canada en Amerika verwijs ik naar de verslagen die Rune heeft geschreven op de site van Badminton Nederland http://www.badminton.nl/topbadminton. En voor degenen die geïnteresseerd zijn in onze WK voorbereiding die afgelopen maandag van start is gegaan, A12 richting Arnhem, afslag 25 naar Papendal 🙂

Yonex All England 2013

(9 maart 2013)

Last Monday I flew to Birmingham by KLM for the 103rd edition of the Yonex All England. The Dutch Badminton Federation had decided not to participate this year, but I think that you should always play this event provided you have the possibility and your ranking allows you to. So I choose to go there on my own expenses. Why? Because this is a Premier Super Series tournament where the best players of the world compete and where you can get a lot of inspiration by just training there and to walk around behind the scenes. But the most important thing is that you learn to play under the extraordinary circumstances of a giant stadium like the National Indoor Arena.

As we were entirely left on our own devices we had to deal with logistic and administrative matters and with finding accommodation. So we had to arrange our transport and our training courts ourselves. But we also had to visit the managers meeting which was fun for a time but I can imagine that coaches get fed up with it when they have to hear more or less the same thing every week all over again. But you HAVE to be present otherwise you get fined. Such a meeting is about players who have withdrawn, about advertisements on shirts, about the new rules for the back of shirts where your name, country and sponsor logos are mentioned and a lot more “nitty-gritty” More than once I heard coaches sigh deeply and look around bored stiff, but I enjoyed myself.

For our small team there were no changes which meant for me qualification matches for the men’s doubles on Tuesday and mixed doubles in the main tournament on Wednesday. In the men’s doubles Dave and I played a pair from Belgium. As I wrote before we didn’t have high expectations because of Dave’s physical condition. Too many things went wrong in this match. In fact we shouldn’t have played in this discipline under these circumstances but we had made our flight and hotel reservations long before. We lost the match in three games and of course this shouldn’t have happened. Still there was an advantage for me because I had at least an one hour court experience.

The next day the main tournament started and our mixed double was scheduled at 8.40 P.M. In last years edition this could have meant playing at 12.40 A.M. but also here they learn and this time there were 5 courts i.s.o. 4. So right on time we entered the Arena for our match versus the French Careme and Fontaine who are ranked 15 places higher than we are. The past weeks they showed to be in good shape in Moscow and Mülheim. But we were well prepared. We had a tactical “fighting plan” and we both felt that we were ready for the match. The entire match we were in the lead and by serving well we could maintain our offensive playing. We won the match with 12 and 15 qualifying ourselves for the next round.

On Thursday our opponents were the numbers 7 of the World ranking, the Indonesians Rijal and Susanto. Wherever you play the Indonesian, fans are everywhere and also this time. With flags, cheering and applauding they were encouraging their countrymen. Until 10-11 in the first game we were well matched. Our tactics worked out well and we didn’t have to change our way of playing. But after the interval the Asians adjusted their tactics. We lost quite some points in a row and we lost the game. In the second game our opponents took a quick lead. We did play a number of good rallies but as we felt afterwards still too few. We lost the match with 12 and 14. I was quite disappointed and I regretted that we didn’t manage to take advantage of the good start we made the day before and consequently didn’t get the best out of ourselves. Anyway we were knocked out and we were just in time to catch our flight back home. Next day it was training at Papendal as usual.

Naturally I try to follow the All England matches on my laptop and I study and analyse the games as much as possible. Yesterday I really enjoyed watching the Poles Mateusiak and Zieba giving the Indonesian title defenders a really hard time again. Mateusiak, 37 years of age and still very fit, fast and explosive and with his game intelligence almost unrivalled. Much to my surprise our Indonesian opponents in the quarter finals defeated the numbers one of the world. They are in the semi finals today. Conclusion: Rijal and Susanto are in excellent shape. At this tournament Indonesia is doing very well in the mixed doubles with three pairs in today`s semi finals. I am looking forward to watch it again!!

Yonex All England 2013

(9 maart 2013)

Afgelopen maandag vloog ik met de KLM naar Birmingham voor de 103e editie van de Yonex All England. Alhoewel dit toernooi dit jaar niet op het uitzendingenlijstje van Badminton Nederland stond, vind ik dat je dit toernooi (indien dat mogelijk is en de ranking er naar is) gewoon moet spelen. Dus ik besloot om er op eigen kosten heen te gaan. Waarom? Omdat het een Premier Super Serie toernooi is, de allerbeste spelers van de wereld meedoen, je enorm veel inspiratie kunt op doen door er alleen al te trainen en achter de schermen rond te lopen en uiteraard het allerbelangrijkste: je leert spelen in de uitzonderlijke omstandigheden van een gigantisch stadion als de National Indoor Arena.

Omdat we helemaal op onszelf waren aangewezen moet je ineens ook aan andere dingen denken. Ook dat is alleen maar goed. Zo moet je zelf achter je vervoer aan, zelf trainingsbanen regelen en ook de managersmeeting bezoeken. Zo’n managersmeeting was best eens leuk om mee te maken, maar ik kan mij voorstellen dat je als coach er goed ziek van wordt indien je het week in week uit moet aanhoren. Want je MOET aanwezig zijn, anders kan je een boete betalen. Zo’n meeting gaat natuurlijk over spelers die zich teruggetrokken hebben, over reclame uitingen op shirts, de nieuwe regels over de achterkant van het shirt waarop je naam, land en sponsorlogo staat en nog een heleboel meer geneuzel. Meer dan eens hoorde ik coaches diep zuchten en zag ik ze verveeld om zich heen kijken. Ik vermaakte me echter prima.

Voor ons kleine teampje waren er geen veranderingen. Dat betekende kwalificatie herendubbel op dinsdag, hoofdtoernooi mix op woensdag. De herendubbel speelden Dave en ik tegen de Belgen. Zoals ik al eerder schreef verwachtten we niet veel van deze partij vanwege de fysieke gesteldheid van Dave. Er ging een heleboel niet goed in deze wedstrijd. Eigenlijk teveel om op te noemen. Normaal gesproken hadden we dit toernooi ook niet moeten spelen in deze omstandigheden, ware het niet dat we al geboekt hadden. We verloren de partij in drie games en dat mag uiteraard niet gebeuren. EĂ©n voordeel had het wel, want ik had in ieder geval al een klein uurtje op de baan gestaan.

De volgende dag begon het hoofdtoernooi. Onze mix stond pas ’s avonds om 20.40 u gepland. Vorig jaar betekende spelen om 20.40 waarschijnlijk pas om 00.40u de baan op komen, maar ook bij de All England leren ze, dit keer lagen er 5 banen in plaats van 4. Keurig op tijd liepen we de arena binnen. We speelden tegen de Fransen Careme en Fontaine. De Fransen staan ongeveer 15 plekken hoger op de ranglijst en lieten goede vorm zien de laatste weken in Moskou en in Mülheim. Maar wij waren goed voorbereid. Tactisch hadden we ons strijdplan klaar en we voelden ons klaar voor deze wedstrijd. Volgens mij hebben we de gehele wedstrijd voor gestaan en konden we door goed te serveren aanvallend blijven spelen. Met 15 en 12 wonnen we de partij en plaatsten we ons voor de volgende ronde.

De volgende dag stonden we tegenover de nummers zeven van de wereld, de Indonesiërs Rijal en Susanto. Waar je ook speelt de Indonesische fans zijn overal en zo ook hier weer. Met vlaggen en luid applaus moedigden ze hun landgenoten aan. Tot 10-11 in de eerste game was er niets aan de hand. Onze tactiek klopte, we hoefden weinig te veranderen aan ons spel. Maar na de interval pasten de Aziaten hun spel aan en verloren we behoorlijk veel punten op een rij. De game ging verloren. In de tweede game liepen onze tegenstanders sneller weg van ons. We speelden nog wel goede rallies, maar helaas voor ons gevoel te weinig. Met 12 en 14 verloren we deze wedstrijd. Ik was toch wel teleurgesteld en ik baalde ervan dat we na zo’n goede start tactisch niet door konden pakken en dat we hierdoor niet alles uit ons zelf hebben kunnen halen. We hadden nog meer bagage in onze rugzak moeten en kunnen stoppen. Anyway, we waren uitgeschakeld en pakten gelijk de vlucht terug naar Nederland en zijn de volgende dag weer gaan trainen. Uiteraard volg ik de All England vanaf mijn laptop en bestudeer ik de wedstrijden zoveel mogelijk. Zo heb ik gisteren genoten van de Polen Mateusiak en Zieba die het de titelverdedigers uit Indonesië maar weer wat lastig maakten. Mateusiak met zijn 37 jaar nog altijd superfit, snel, explosief en zijn spelintelligentie is haast ongeëvenaard.

Tot mijn verbazing versloegen onze tegenstanders de nummers één van de wereld en staan ze vandaag dus in de halve eindstrijd: Rijal en Susanto zijn dus in vorm. Indonesië doet het sowieso erg goed in het gemengddubbel dit toernooi, want er spelen nog drie mixkoppels vandaag. Ik ga er in ieder geval weer eens goed voor zitten!

Hard work and commitment pay off: mixed title in Norway!

(19 november 2012)

Thursday morning KLM (Royal Dutch Airlines) took us to Oslo where the Norwegian International would be played. After a smooth flight we arrived at our hotel early afternoon. We were informed that there were no training courts available as the qualification matches were well under way. But there was an alternative, an excellent fitness centre right around the corner. It was great to let off steam and to exercise after the journey.

Our first matches were scheduled on Friday evening. Normally, when all goes well, Friday is a very hard day with 4 matches but this time I had a bye in the first round of both men’s doubles and mixed. A nice bonus. The first round in the men’s doubles is not worth mentioning. Our opponents were not strong. But in the mixed it was a different story. Samantha Barning and I had 2 Finnish opponents and in the first game we didn’t stand a chance. We simply were not concentrated but after this unexpected loss we put things in order by winning the following 2 games quite easily. So two quarter finals!

This meant that now the hardest day would be Saturday. In the men’s doubles Dave Khodabux and I met a Danish pair which was not too difficult to play. We won in two games. But again the venom was in the mixed. We were facing a second seeded Ukrainian pair and I had never won before from this guy. Also this time our start was not good. I had trouble to find the right rhythm but nevertheless we kept on scoring points. Finally we did win the first game in the extension with a little bit of luck. In the second game, after the interval, we managed to take a lead and we were no longer in danger. This was a nice win and it meant 2 semi finals!

In those two matches we had to play versus our team mates. Dave and I started with the men’s doubles versus Jacco Arends and Jelle Maas. At our last encounter, the final of the Spanish Open, we won and I had a positive feeling when we started off. From the beginning we all were well focussed and well matched. In fact we might as well have started at 18-18 which we do quite often during the trainings. We won the first game with 19 and they won the second with 19. You wouldn’t expect it but the third game had a similar course. Unfortunately we lost that one with …19-21. From both sides it was a good match and I was happy with my playing, but of course we were disappointed after such a thrilling match.

There was hardly any time to deal with this disappointment as the semi final mixed had to be played soon after it. Again a Dutch get together with Dave and Selena Piek as opponents. A month ago we also played each other in the second round of the Dutch Open and then we won after a marathon encounter. This match was completely different again. Less rallies and the focus on the first 4 or five shots. We won the first game and they over classed us in the second. The final game was very exciting and till the last stage of the game we were well matched but then we drew the longest straw and won the game with 21-18. COOL, our first challenge final!!

In the last encounter on Sunday Samantha and I were facing the German pair Michael Fuchs and Birgit Michels, a very strong and experienced pair which not long ago was number 8 on the world ranking. At the London Olympic Games they played a great tournament and reached the quarter finals. In the past I had played them once and then I lost in 3 games. However, in my still fresh partnership with Samantha it was the first time. In the first game we didn’t stand a chance and we didn’t even come close to winning it. We lost with 16-21. In the second game we first kept a 3 point arrear for some time but then we started to play longer rallies. I really had to work very, very hard and I almost died in the back court. For some reason this way of playing worked out well and while fighting for every single point we managed to get a better control. At a 17-20 score we succeeded to survive the three match points but then again an arrear of 20-21. We also survived this match point followed by 2 more consecutive points. This meant a win and it gave us both a very good feeling. In the final game we kept on fighting for every single point but again we were facing an arrear of some points. At the end we first tied the score and then for the first time we even took a lead. We reached match point first but we didn’t succeed to capitalize it right away. It was now or never!! 19-20, a good and again long lasting rally and…… the error of the Germans! We had won!!! We just did it! How happy we were to conclude a difficult tournament with defeating an opponent of this calibre. It really gave us a satisfied feeling!

Today I am recovering and enjoying this achievement. Tomorrow it is business as usual again at Papendal!

Hard werken en inzet lonen: mix titel in Noorwegen!

(19 november 2012)

Donderdagochtend vlogen we met de KLM richting Oslo, waar de Norwegian International gehouden werd. Na een rustige vlucht kwamen we al vroeg in de middag aan in het hotel. Helaas geen trainingsbanen, want de kwalificatie wedstrijden waren in volle gang. Gelukkig konden we gebruik maken van een fantastische fitness om de hoek van het hotel. Heerlijk om je daar te kunnen uitleven en de reis er even uit te trainen.

Vrijdagavond stonden de eerste twee partijen op het programma. Normaal gesproken is de vrijdag een loodzware dag met als het goed gaat vier wedstrijden, maar nu had ik in zowel de dubbel als mix een bye in de eerste ronde. Toch een prettige bijkomstigheid. De eerste ronde in de dubbel stelde niets voor, onze tegenstanders waren niet sterk. Anders ging het in de mix. Tegen twee spelers uit Finland verloren we de eerste game kansloos. We waren simpelweg niet goed geconcentreerd. Na die onverwachte eerste game stelden we orde op zaken door de tweede en derde game eenvoudig te winnen. Twee kwartfinales dus!

Die pittige dag werd nu dus de zaterdag. Ook nu ging de dubbel redelijk eenvoudig in twee games gewonnen tegen een Deens koppel. In de mix moest er weer gestreden worden, want we speelden tegen de 2e geplaatste OekraĂŻners. Saillant detail: van deze kerel had ik nog nooit gewonnen. Ook nu begonnen we niet sterk. Ik had veel moeite in het ritme te komen. Toch bleven we de punten binnenslaan en uiteindelijk wonnen we de eerste game met wat geluk in de verlenging. In de tweede game konden we halverwege een gaatje slaan en kwamen we niet verder in gevaar. Een mooie winst en dus door naar twee halve finales!

In die twee halve finales waren onze teamgenoten de tegenstanders. We begonnen met de dubbel tegen Jacco en Jelle. Onze laatste ontmoeting in de finale van de Spanish Open wisten wij te winnen en we zaten al snel goed in de wedstrijd, maar het bleef allemaal ontzettend dichtbij elkaar. Eigenlijk hadden we in iedere game pas bij 18-18 kunnen starten, een spelletje dat we ook vaak op de training spelen. De eerste game wonnen wij met 19, de tweede game wonnen zij met 19. En je verwacht het niet, maar ook de derde game had een soortgelijk verloop. Helaas verloren wij die game met…jawel..19-21. Het was een goede wedstrijd van beide kanten en ik heb lekker kunnen spelen, maar uiteraard was de teleurstelling daar na zo’n spannende partij.

Veel tijd om te balen was er echter niet, want de halve finale mix moest alweer gespeeld worden. We speelden tegen Dave en Selena. Een maand geleden speelden we ook al tegen elkaar in de 2e ronde van de Yonex Dutch Open en toen wisten wij in een marathonpartij te winnen. Deze wedstrijd was weer compleet anders. Minder rallies en het draaide om de eerste vier, vijf slagen. Wij wonnen de eerste game en zij wonnen erg dik de tweede game. De derde game was spannend en ging tot het einde toe gelijk op en met 21-18 konden we de winst pakken! GAAF zeg, onze eerste challenge finale!

In de finale stonden we tegenover het eerst geplaatste Duitse koppel Fuchs en Michels. Een zeer sterk en ervaren koppel dat nog niet zo lang geleden in de top 10 van de wereld stond. Op de Olympische Spelen van Londen speelden ze een geweldig toernooi en bereikten ze de kwartfinale. Ik had in het verleden al eens tegen ze gespeeld, maar verloor toen in drie games. Met Samantha was het echter, in ons nog prille partnership, de eerste keer. In de eerste game konden we geen potten breken en we kwamen niet in de buurt van gamewinst, 16-21. De tweede game stonden we ook steeds 3 punten achter, maar de rallies werden langer en ik moest kei en keihard werken. Ik ging echt stuk in het achterveld. Op de een of andere manier werkte dit spel wel en strijdend voor ieder puntje lukte het ons beter in het spel te komen. Toch kwamen we met 17-20 achter. Wonder boven wonder werkte we de 3 matchpoints weg, maar kwamen opnieuw op achterstand bij 20-21. Ook dit matchpoint overleefden we en de twee punten daarna wonnen wij wel, gamewinst dus! Dat gaf echt een goed gevoel! In de derde game bleven we knokken voor elk punt ook al stonden we weer steeds enkele punten op achterstand. Tegen het einde van de game kwamen we langszij en pakten we voor het eerst een voorsprong. Nu kwamen wij op matchpoint, maar ook ons lukte het niet om gelijk toe te slaan. Het was nu of nooit! 19-20 een goede en wederom lange rally en….de fout van de Duitsers! We hadden gewonnen!!! Het was gewoon gelukt!! Wat een blijdschap! Een zwaar toernooi afsluiten met zo’n winstpartij tegen een tegenstander van dit kaliber geeft echt een voldaan gevoel!

Vandaag ben ik aan het herstellen en ondertussen flink aan het genieten van deze opsteker en morgen hervatten we de training weer op Papendal!