Afgelopen maandag vloog ik met de KLM naar Birmingham voor de 103e editie van de Yonex All England. Alhoewel dit toernooi dit jaar niet op het uitzendingenlijstje van Badminton Nederland stond, vind ik dat je dit toernooi (indien dat mogelijk is en de ranking er naar is) gewoon moet spelen. Dus ik besloot om er op eigen kosten heen te gaan. Waarom? Omdat het een Premier Super Serie toernooi is, de allerbeste spelers van de wereld meedoen, je enorm veel inspiratie kunt op doen door er alleen al te trainen en achter de schermen rond te lopen en uiteraard het allerbelangrijkste: je leert spelen in de uitzonderlijke omstandigheden van een gigantisch stadion als de National Indoor Arena.
Omdat we helemaal op onszelf waren aangewezen moet je ineens ook aan andere dingen denken. Ook dat is alleen maar goed. Zo moet je zelf achter je vervoer aan, zelf trainingsbanen regelen en ook de managersmeeting bezoeken. Zo’n managersmeeting was best eens leuk om mee te maken, maar ik kan mij voorstellen dat je als coach er goed ziek van wordt indien je het week in week uit moet aanhoren. Want je MOET aanwezig zijn, anders kan je een boete betalen. Zo’n meeting gaat natuurlijk over spelers die zich teruggetrokken hebben, over reclame uitingen op shirts, de nieuwe regels over de achterkant van het shirt waarop je naam, land en sponsorlogo staat en nog een heleboel meer geneuzel. Meer dan eens hoorde ik coaches diep zuchten en zag ik ze verveeld om zich heen kijken. Ik vermaakte me echter prima.
Voor ons kleine teampje waren er geen veranderingen. Dat betekende kwalificatie herendubbel op dinsdag, hoofdtoernooi mix op woensdag. De herendubbel speelden Dave en ik tegen de Belgen. Zoals ik al eerder schreef verwachtten we niet veel van deze partij vanwege de fysieke gesteldheid van Dave. Er ging een heleboel niet goed in deze wedstrijd. Eigenlijk teveel om op te noemen. Normaal gesproken hadden we dit toernooi ook niet moeten spelen in deze omstandigheden, ware het niet dat we al geboekt hadden. We verloren de partij in drie games en dat mag uiteraard niet gebeuren. Eén voordeel had het wel, want ik had in ieder geval al een klein uurtje op de baan gestaan.
De volgende dag begon het hoofdtoernooi. Onze mix stond pas ’s avonds om 20.40 u gepland. Vorig jaar betekende spelen om 20.40 waarschijnlijk pas om 00.40u de baan op komen, maar ook bij de All England leren ze, dit keer lagen er 5 banen in plaats van 4. Keurig op tijd liepen we de arena binnen. We speelden tegen de Fransen Careme en Fontaine. De Fransen staan ongeveer 15 plekken hoger op de ranglijst en lieten goede vorm zien de laatste weken in Moskou en in Mülheim. Maar wij waren goed voorbereid. Tactisch hadden we ons strijdplan klaar en we voelden ons klaar voor deze wedstrijd. Volgens mij hebben we de gehele wedstrijd voor gestaan en konden we door goed te serveren aanvallend blijven spelen. Met 15 en 12 wonnen we de partij en plaatsten we ons voor de volgende ronde.
De volgende dag stonden we tegenover de nummers zeven van de wereld, de Indonesiërs Rijal en Susanto. Waar je ook speelt de Indonesische fans zijn overal en zo ook hier weer. Met vlaggen en luid applaus moedigden ze hun landgenoten aan. Tot 10-11 in de eerste game was er niets aan de hand. Onze tactiek klopte, we hoefden weinig te veranderen aan ons spel. Maar na de interval pasten de Aziaten hun spel aan en verloren we behoorlijk veel punten op een rij. De game ging verloren. In de tweede game liepen onze tegenstanders sneller weg van ons. We speelden nog wel goede rallies, maar helaas voor ons gevoel te weinig. Met 12 en 14 verloren we deze wedstrijd. Ik was toch wel teleurgesteld en ik baalde ervan dat we na zo’n goede start tactisch niet door konden pakken en dat we hierdoor niet alles uit ons zelf hebben kunnen halen. We hadden nog meer bagage in onze rugzak moeten en kunnen stoppen. Anyway, we waren uitgeschakeld en pakten gelijk de vlucht terug naar Nederland en zijn de volgende dag weer gaan trainen. Uiteraard volg ik de All England vanaf mijn laptop en bestudeer ik de wedstrijden zoveel mogelijk. Zo heb ik gisteren genoten van de Polen Mateusiak en Zieba die het de titelverdedigers uit Indonesië maar weer wat lastig maakten. Mateusiak met zijn 37 jaar nog altijd superfit, snel, explosief en zijn spelintelligentie is haast ongeëvenaard.
Tot mijn verbazing versloegen onze tegenstanders de nummers één van de wereld en staan ze vandaag dus in de halve eindstrijd: Rijal en Susanto zijn dus in vorm. Indonesië doet het sowieso erg goed in het gemengddubbel dit toernooi, want er spelen nog drie mixkoppels vandaag. Ik ga er in ieder geval weer eens goed voor zitten!