Posts Tagged ‘NOC*NSF’

Naar een nieuwe horizon

(1 september 2015)

Op dinsdag 11 augustus 2015, tijdens de prachtige Wereld Kampioenschappen in hét badmintonmekka Istora Senayan in Jakarta, heb ik de laatste wedstrijd van mijn internationale badmintonloopbaan gespeeld. Ik heb besloten om te stoppen met topbadminton. Na 18 jaar wedstrijdbadminton, waarvan de afgelopen 15 jaar als topsporter, sluit ik een bijzondere periode van mijn leven af en begin ik aan een nieuw hoofdstuk.

De afgelopen tijd werd steeds duidelijker dat de financiering van ons, door Badminton Nederland opgestelde, ambitieuze toernooiplan richting de Olympische Spelen van Rio 2016 niet haalbaar was. De financiële support vanuit de bond (persoonlijk budget) bleek voor mij persoonlijk bij lange na niet toereikend genoeg om de 21 kwalificatietoernooien te bekostigen die Samantha en ik zouden gaan spelen. 21 toernooien die essentieel waren en zijn om punten voor de wereldranglijst te verdienen. Daarnaast bleef, in ons gemengd dubbel, progressie richting top 10 van de wereld uit en was onze positie in de top 20 van de wereldranglijst niet voldoende om extra financiële support te krijgen. Niet van de bond en ook voor financiële steun van het NOC*NSF kwamen wij niet in aanmerking. Zonder deze cruciale bijdragen is badminton spelen op het allerhoogste niveau voor mij niet mogelijk.

Ik kijk met veel plezier en trots terug op een geweldig mooie tijd binnen de wereld van de, in mijn ogen, mooiste sport die er is. De sport badminton heeft mij een hoop geleerd en op schitterende plekken gebracht. In mijn beginjaren veelal in de kleinere sporthalletjes binnen Europa en in de afgelopen jaren naar de grootste arena’s die er binnen onze sport zijn. Ik heb het voorrecht gehad mij te mogen meten met de allerbeste spelers ter wereld op toernooien waarvan ik als klein jongetje alleen maar gehoopt had daar ooit te staan. Ik heb successen gevierd, nederlagen geleden, teleurstellingen verwerkt, geluk gehad en euforie gekend. Al die jaren ben ik (financieel) gesteund door mensen van verschillende bedrijven, in het bijzonder Yonex en Footconnection, maar ook door particulieren. Hen wil ik ontzettend bedanken voor het vertrouwen en de gunfactor zodat ik mijn sport kon blijven uitoefenen. Zij hebben het mede mogelijk gemaakt dat ik tot mooie prestaties kon komen, momenten die ik altijd zal koesteren. Uiteraard bedank ik ook mijn partners met wie ik samengespeeld heb, mijn trainers, fysio’s, masseurs en alle andere mensen die er voor mij geweest zijn gedurende mijn badminton carrière. Mijn grootste dank gaat echter uit naar mijn ouders, zus en vriendin die altijd maar dan ook altijd voor mij klaarstonden en nog steeds staan. Familie is je basis en de basis is goed! Ik ben dankbaar voor alles wat jullie voor mij betekend hebben en betekenen. Ik hou van jullie!

Hoogtepunten:

– Europese Kampioenschappen: brons individueel, zilver team
– Nederlands Kampioen
– 3x Finalist in het BWF Grand Prix Circuit waarvan 1x op de Yonex Dutch Open
– Meervoudig winnaar en finalist in het Badminton Europe Circuit
– 36 interlands voor het Nederlands Team
– 7 WK kwalificaties, 5 EK kwalificaties, 3 WK team selecties, 9 EK team selecties
– Hoogste positie Wereldranglijst: 16
– Hoogste positie Nederlandse Ranglijst: 1

New and different challenges

(1 september 2015)

Tuesday August 11th 2015 during the magnificent World Championships in the Badminton Mecca, the Istora Senayan Arena in Jakarta, I played the last match of my international badminton career. I have decided to stop as a professional badminton player. After 18 years of badminton competition, of which the last 15 years as a professional athlete, a special period of my life has come to an end. I will now start with a new chapter.

Recently it became increasingly clear that the funding for our ambitious tournament plan towards the Olympics 2016 in Rio, as drawn up by the Dutch Badminton Association, was not feasible. The financial support from the association (a personal budget) proved to me personally to be far from adequate enough to cover the costs of the 21 qualifier tournaments that Samantha and I would have to play. 21 tournaments which were and are essential to gain points for the world ranking. Additionally, we lacked progression towards the top 10 in the world in our mixed doubles and our position in the top 20 of the world ranking was not enough to get additional financial support. Neither from the Association nor from the Dutch Olympic Committee. For me it is not possible to compete on the highest possible level without these crucial contributions.

With great pleasure and pride I look back on a wonderful time within the world of, in my view, the most beautiful sport there is. The badminton sport has taught me a lot and has led me to magnificent spots all over the world. In my early years, mostly in the smaller sports halls within Europe and in recent years in the world’s biggest arenas that exist within our sport. I have had the privilege to measure up to the world’s very best athletes at tournaments I’d only hoped to play, when I was a child. I celebrated successes, suffered defeats, dealt with disappointments, had lucky breaks and experienced euphoria. All these years I got (financial) support from people of different companies like e.g. Yonex and Footconnection, but also from individual people. I like to thank them all very much for their trust and confidence and the credits they gave me. They made it possible for me to be a professional sportsman throughout the years. They have made possible that I could achieve good performances, moments that I will always cherish. Naturally I also thank my partners with whom I have played together, my coaches, trainers, physios, masseurs and all other people who have been there for me throughout my badminton career. My biggest thanks go out to my parents, sister and girlfriend who always and I really mean always were and still are around. Family is the basis for everything and the basis is good! I am grateful for everything you meant for me and still mean to me. I love you!

The Highlights:

– European Championships: bronze individual, silver team
– National Champion
– 3x Finalist at the BWF Grand Prix Circuit, of which 1x Yonex Dutch Open
– Multiple winner and finalist at the Badminton Europe Circuit
– 36 caps for the Dutch National Team
– 7 qualifications World Championships, 5 qualifications European Championships,
3 World Team Championships selections, 9 European Team Championships selections
– Best World ranking: 16
– Best National ranking: 1

The Denmark China connection

(28 augustus 2014)

Last year Samantha and I had qualified ourselves for the World Championships which were then organized in China. Our Association didn’t have the funds to delegate us but with a crowdfunding project we got that much financial support that we were able to go.

This year the World Championships are organized by Badminton Denmark. The venue is the Ballerup Super Arena, some 25 km from Copenhagen. So not far to travel and because of that a lot cheaper for the Association to delegate us.

Early Saturdaymorning we fly to Copenhagen by KLM and we move into the Zleep Hotel which is located around the corner of the arena. Very convenient but far from urban life. So nothing to distract us and we can focus completely on our training and the matches to come.

The arena is originally build for cycling racing. But now it has been transformed into a fantastically decorated badminton arena. The Danes have managed to introduce something very innovative. When you are called for a match your name appears on a display at the court where you are playing, also showing your picture and the country you represent. When you start with the warming up the display is raised and changes into the life score board. Very ingenious. Apart from this the whole crew of volunteers helping to make this tournament a success are dressed in bright orange shirts. You will understand that we Dutch feel at home.

Our first match is scheduled Monday morning. We know our opponents, Kaesbauer en Herttrich, pretty well. Last March at the Swiss Open we were defeated by them in 2 games. So time for revanche.

In the beginning of the first game we both don’t give way but after the interval we manage to switch to an other playing level and even score 5 consecutive points. We take a good lead and soon we have game point which we don’t cash. At the second game point we take the win, 21-16. In the second game we fall behind pretty soon but again after the interval we score 5 consecutive points and draw level. After that we both don’t give way much, but in the final stage we get the first game point. Again we don’t finish it off. We come to 20-20 but then we score 2 points and win the match.

The second round on Tuesday is tough. We meet the Chinese Lu Kai and Huang Yaqiong, seeded 10th and number 11 on the world ranking. Only six months they are playing together and they have already developed to a “world class” mixed double pair. Well in advance we analyzed their playing style but especially new pairs do easily change their style sometimes. Of course they don’t play completely different now but the Chinese man was playing much better than we had seen on videos. Better control at mid court, no stupid choices, no free points because of service mistakes etc.

We make a good start in the first game and we don’t give way much. But then the Chinese accelerate and we can’t keep up with them. Two times they score 4 or 5 consecutive points and we don’t get a chance anymore.
We lose : 12-21. In the second game we offer better resistance but it’s no close battle at all. We lose the game by 16-21 and the match.

Of course we are not satisfied with the result (losing in the second round) but we are with the way we played these two matches. Our coach Kim is also satisfied and he sees much progress since he started his job 5 months ago. Our mixed in the World Championships is finished but the spirit is unchanged and high. A new season is about to start with new challenges and with good chances to improve our world ranking.

The past weeks Samantha and I, together with Kim, have looked at the tournament program for the months to come. Thereby we had to make the choice of whether to play Super Series in China and Hong Kong or not. Our coach and our intellect told us to go there but our financial situation told us not to go. The budget we get from our Association is not sufficient and with 4 more months to go we have very little money left. Still, after much deliberation we did cut the knot. In November we’ll play the Thaihot China Open and immediately after that the Sunrise Hong Kong Open. The cost of the tournament hotel in Hong Kong is higher than the cost of the return flight to Fuzhou and Hong Kong. This may give you an idea about how heavily this trip weighs on our budget. I do not intend to start a crowdfunding project again like I did last year. After all it’s not a World or European Championship we are talking about. But to us these two tournaments are equally important and I will not refrain from saying that any financial support will be more than welcome. If you want to make a contribution please send me an email at info@jorritderuiter.com. I will be very grateful.

Het verband tussen Denemarken en China

(28 augustus 2014)

Vorig jaar hadden Samantha en ik ons gekwalificeerd voor het Wereldkampioenschap dat toen in China werd georganiseerd. Badminton Nederland had geen geld om ons af te vaardigen maar met een crowdfunding project kregen we zoveel financiële steun dat we toch konden gaan.

Dit jaar organiseert Badminton Denemarken het WK in Ballerup. Veel dichterbij en goedkoper om te gaan. Dus vaardigt Badminton Nederland ons dit keer wel af. Zaterdagochtend vroeg vliegen we met KLM naar Kopenhagen en nemen onze intrek in het Zleep Hotel dat vlakbij de Ballerup Super Arena ligt. Ver weg van het centrum van Kopenhagen, ver weg van alles maar op loop afstand van de arena. We kunnen ons volledig concentreren op de trainingen en de wedstrijden die komen gaan want afleiding is er niet.

Het stadion waarin wordt gespeeld is gebouwd voor het baanwielrennen. De aankleding van de hal is fantastisch en de Denen zijn erin geslaagd iets nieuws te introduceren. Als je opgeroepen wordt voor je wedstrijd verschijnt je naam op een bord dat boven de wedstrijdbaan hangt, tezamen met een foto van de speler en je land. Vlak voor het inspelen gaat het bord automatisch naar boven en daarop verschijnt de livescore van de wedstrijd. Erg ingenieus. Verder lopen alle vrijwilligers die meewerken aan dit WK in oranje shirts. Het is dus niet moeilijk voor ons Nederlanders om ons thuis te voelen!

Maandagochtend moeten wij al vroeg aan de bak. Onze tegenstanders, Kaesbauer en Herttrich, kennen wij goed. In maart tijdens de Swiss Open werden we in twee games verslagen. Tijd voor revanche dus.

In de eerste game geven wij elkaar aanvankelijk niet veel toe maar na de interval kunnen we omschakelen en op enig moment zelfs 5 opeenvolgende punten scoren waarmee we ver uit lopen. Het eerste gamepoint verzilveren we niet maar bij het tweede pakken we de winst, 21-16. In de tweede game komen we al vrij snel op achterstand maar na de interval scoren we opnieuw 5 punten op rij en haken we weer aan. Daarna geven we elkaar niet veel meer toe. In de slotfase komen wij als eerste op matchpoint. Weer lukt het niet het in één keer af te maken. Het wordt 20-20 maar dan scoren we 2 keer en halen de winst binnen.

De tweede ronde op dinsdag wordt zwaar. De als 10e geplaatste Chinezen Lu Kai en Huang Yaqiong staan momenteel 11 op de wereldranglijst. Ze spelen pas een half jaar samen en hebben zich vrij snel ontwikkeld tot een ‘world class’ mix dubbel. We hebben ze uiteraard van te voren goed geanalyseerd, maar bij een nieuw koppel kan de speelstijl nog wel eens veranderen. Natuurlijk spelen ze nu niet compleet anders, maar vooral de Chinese heer speelde gisteren vele malen beter dan we op video’s gezien hadden. Meer controle vanuit halfveld, geen domme keuzes, geen gratis punten door bijvoorbeeld service fouten etc.

In de eerste game gaan we goed van start en geven we eerst niet veel toe. Maar dan geven de Chinezen gas en kunnen we ze niet goed meer bijhouden. Tot 2 keer toe weten zij 4 tot 5 punten op een rij te scoren en komen wij er niet meer aan te pas. We verliezen met 12-21. In de tweede game bieden wij meer tegenstand maar van een spannende eindstrijd is geen sprake. Met 16-21 verliezen we ook deze game en de wedstrijd. Niet tevreden met het resultaat (verlies in de 2e ronde), maar wel met de manier waarop we maandag en dinsdag hebben gespeeld. Ook onze coach Kim is tevreden met de manier waarop we hier gespeeld hebben en ziet grote vooruitgang ten opzichte van 5 maanden terug toen hij bij ons in Nederland begon. Het WK zit erop maar de spirit is er niet minder om. Een nieuw seizoen staat voor de deur met nieuwe uitdagingen en met goede kansen om onze positie op de wereldranglijst te gaan verbeteren.

De afgelopen weken hebben Samantha en ik ons, samen met Kim, gebogen over het toernooi programma voor de komende maanden. Daarbij kwamen we voor de keuze te staan of wij, naast de bekende toernooien in Europa, al of niet Super Series in China moesten gaan spelen. Onze coach en ons verstand zeiden ja maar onze financiële situatie zei nee. Ons budget van Badminton Nederland is absoluut niet toereikend en is al zo goed als op, terwijl we nog vier maanden moeten spelen in dit kalenderjaar. Na lang wikken en wegen hebben we toch de knoop doorgehakt en gaan we in november eerst het Thaihot China Open spelen en daarna het Sunrise Hong Kong Open. Alleen de hotelkosten in Hong Kong vallen al hoger uit dan de retourvlucht naar Fuzhou en Hong Kong, dus jullie kunnen je misschien wel een voorstelling maken hoe erg deze reis op ons budget drukt. Ik ga niet weer zoals vorig jaar een crowdfunding project beginnen. Tenslotte gaat het nu niet om deelname aan een EK of WK. Voor ons is het belang van deze toer echter even groot en ik wil niet nalaten te zeggen dat iedere financiële steun meer dan welkom is. Wil je een steentje bijdragen, stuur mij dan een mailtje op info@jorritderuiter.com. Mijn dank zal groot zijn.

Preparing for the World Championships

(28 juli 2014)

Right after we came back home from our Canada/USA tour we started a 6 week training program to prepare us for the World Championships in Denmark. We started with a “medium hard week” and last week was scheduled to be a “hard training week”. This means long lasting exercises on court, often executed in a two against one mode, many repeated exercises at the power training, long spinning sessions and a multi program on Tuesday and Friday which did not make me happy when I first saw the scheme.

You may wonder what kind of training I am talking about. For those who like to get an idea about what a training is like and who don’t mind a rather technical story I will explain below, by means of an example, the multi shuttle training we did last Tuesday.

When in the hall I start laying down the rows of shuttles. I soon find out that one, fully filled, big box of shuttles is not enough. I lay very many rows for the exercises to come:

3 x 20 shuttles are meant for the warming-up. The feeder shoots shuttles over the entire length/width of the court and of course at a rather slow pace.

Round 1

24 shuttles: high lob, straight forward smash preferably in the tramlines, move to the front field to finish off the following shuttles, move back diagonally to receive a high lob again, smash, straight forward and finish off at the net. This exercise is repeated 6 times.

24 shuttles: I am the front field player in doubles. I get one soft feed in the middle, move to my forehand side to cover my own half of the field, then the feeder shoots again two level shuttles. This exercise is repeated 4 times on my forehand side and 4 times on my back hand side.

25 shuttles: I am the back field player in the (mixed) doubles. I am constantly feeded in the back field as well as the center field and I have to shoot the shuttles over the net with as much variation as possible. Here a point of attention is to close the gap to the center field as quick as possible after a shoot from the back field. This is important in the doubles to avoid too much space between the front field and back field player. This way you can keep it a compact game.

25 shuttles: I am directed to all possible positions on court and I am constantly defending and trying to get the shuttle. A lot of twisting and turning, a lot of moving forward and backward, from left to right. An exhausting exercise causing an almost ultimate heartbeat.

18 shuttles: I am the service receiving player. I am ready at the service line and get a flick service which I smash, then the feeder gives a fast center field shuttle which I drive back right over the net which I get back and then finish it off at the net.

16 shuttles: Center field, side to side jumps. The feeder shoots, constantly changing from left to right, medium height shuttles to which I have to jump and smash them in the floor as hard as possible, all this preferably varying between cross court smashes and straight forward smashes in the tramlines.

25 shuttles: No front nor back field, better known as ”box”. In a fixed sequence I am directed from left to right. All shots have to be returned flat over the net and as offensive as possible, mostly by low powered and stopping strokes. The pace is high and in combination with the previous exercise this one is very heavy.

20 shuttles: I am front field player and I am only receiving shots which I have to return over the net from the front field. Either hard and flat strokes or soft and feeling shots.
This concludes round 1 and I am allowed a 1 minute break. Then the whole thing starts all over again till I have finished 4 rounds.

After these 4 rounds we start with the partner exercises which means that we act like we do in the doubles.

6 x 25 shuttles: without using the back court. The focus is on making fast speed from the center field to the net and return the fast presented shuttles overarm. Now it’s important that I keep on moving fast and explosively despite the acidification in the legs.

The final exercise is 4 times one minute in which you almost die. The feeders shoot a lob in the right back court which I return in the center field as a stick smash, followed by a center field medium height lob on the left side which I have to smash as hard as possible by jumping into it and to finish off the (third) returned shuttle at the net. Then it starts all over again. I do this twice to the right and twice to the left side. After the last minute ( I wasn’t aware how long a minute can be) I am completely worn out and drop on the floor where I have to lay down for a couple of minutes to recover.

Een training in de voorbereiding op het WK

(28 juli 2014)

De eerste twee van de 6 weken lange WK voorbereiding zitten erop. Waar de eerste week een ”middle hard week” was, stond afgelopen week een ”HARD” week op het trainingsschema. Dat betekent op de baan lange oefeningen, vaak uitgevoerd in een twee tegen een vorm, veel herhalingen op de krachttrainingen, lange spinning sessies en een multiprogramma op de dinsdag en vrijdag waar ik (bij het zien van het schema) niet vrolijk van werd.

Voor degenen die willen weten hoe een training er uit kan zien en die geïnteresseerd zijn in een technisch verhaal zal ik de multi shuttle training van dinsdag hieronder een keer uitleggen.

Als ik binnen kom in de hal begin ik de rijen shuttles te leggen. Al snel kom ik erachter dat ik aan één volle doos shuttles niet genoeg heb. Ik maak heel veel rijen voor de volgende oefeningen:

3 x 20 shuttles: bedoelt voor de warming-up. De aangever slaat shuttles aan over de hele lengte/breedte van het veld op een uiteraard vrij rustig tempo.

Ronde 1
24 shuttles: hoge lob, smash rechtuit het liefste in de tramrails, doorlopen naar het voorveld om de volgende shuttles af te maken, diagonaal naar achteren waar ik weer een hoge lob krijg, smash, rechtuit naar voren en afmaken aan het net. Dat is één rondje en dat zes keer achter elkaar.

24 shuttles: Ik ben de voorveldspeler in het dubbelspel. Ik krijg één zachte slag in het midden, schuif uit naar mijn forehand kant om mijn eigen helft te dekken, waarnaar de aangever nog eens twee vlakke of zachte ballen aangeeft. Dit doe ik 4x op mijn forehand kant en 4x op mijn backhand kant.

25 shuttles: Ik ben de achterveldspeler in het (gemengd)dubbel. Ik word veel aangespeeld in het achterveld en half veld en moet met veel variatie in mijn slagen de shuttles over het net slaan. Daarbij is een aandachtspunt dat ik na een slag uit het achterveld zo snel mogelijk het ”gat” dicht naar het half veld. Dit is belangrijk in de dubbelspelen omdat er zo weinig mogelijk ruimte moet ontstaan tussen de voorveld en de achterveld speler. Je houdt het spel compact.

25 shuttles: Ik word over het hele veld gestuurd en ben constant in de verdediging en de shuttle ”aan het halen”. Heel veel wenden en keren, heel veel van voor naar achter en van links naar rechts. Een doodvermoeiende oefening waarna je hartslag haast maximaal is.

18 shuttles: Ik ben de service ontvangende speler. Ga klaar staan op de servicelijn en krijg een flickservice die ik smash, vervolgens geeft de aangever mij een snelle half veld bal die ik vlak over het net sla met veel snelheid (drive), om vervolgens de derde bal af te maken aan het net.

16 shuttles: Half veld ”side to side jumps”. De aangever geeft steeds links en daarna rechts half hoge shuttles aan waar ik in moet springen en ze zo hard mogelijk de grond in moet meppen, het liefst met de nodige variatie (crosskort smashes en rechtuit in de tramrails).

25 shuttles: Zonder voorveld en zonder achterveld word ik steeds in vaste volgorde van links naar rechts gestuurd. Alle slagen moeten zo aanvallend mogelijk over het net, veelal door middel van ”tegenhoudende, zachte slagen”. Het tempo ligt hoog en in combinatie met de vorige oefening is deze zeer zwaar.

20 shuttles: Ik ben weer voorveldspeler en krijg alleen maar slagen die ik in het voorveld over het net moet slaan. Harde vlakke slagen en zachte slagen met veel gevoel aangegeven.

Na deze oefening zit ronde 1 erop en heb ik een minuut pauze. In totaal werk ik 4 rondes af.

Na deze vier rondes beginnen we aan de partner oefeningen: we vormen als het ware een dubbel.

6 x 25 shuttles zonder achterveld waarbij de nadruk ligt om vooral vanuit half veld naar het net veel snelheid te maken en de shuttles die haast allemaal snel op je afkomen bovenhands terug te slaan. Belangrijk hierbij is dat ik, met de verzuring in de benen, snel en explosief blijf bewegen.

De laatste oefening is 4 x 1 minuut min of meer doodgaan. De aangevers slaan een lob rechts achter die ik naar het midden terugsla als priksmash, daarna een half veld half hoge lob die ik zo hard mogelijk moet smashen om vervolgens de laatste van deze drie shuttles bij het net af te maken. Vervolgens weer naar achteren etc. Dit doe ik twee keer rechtsom, twee keer linksom. Na de laatste minuut (wist niet dat een minuut zo lang kon duren) ben ik geen stuiver meer waard en plof ik uitgeput neer op de grond waar ik enkele minuten moet blijven liggen om bij te komen.

Time for an update

(18 juli 2014)

My last report dates from more than two months ago when we returned with a bronze medal from the European Championships in Kazan. After the short-lived euphoria it is of course soon “business as usual” again. Finally Samantha and myself have only one thing in mind and that is to come back as soon as possible in the top 25 of the world ranking. The training led by Kim Nielsen is heavy but very inspiring. Especially tactically and mentally he knows how to make the difference.

Having the prospect of the World Championships in Denmark there is still much to do, including the safeguarding of the points that we achieved last year, before Samantha’s injury, at the Spanish Open, the Canada Open and the U.S. Open.

On May 21, we fly to Madrid for the Spanish Open. Fortunately, it is not too hot and the conditions are fine. We reach the semi-finals but here we must acknowledge the superiority of the first seeded pair Blair and Bankier. Eventually this pair also wins the tournament. All in all, we are not unhappy. As we don’t have to play the final we have the opportunity to explore the city of Madrid. It sure is a beautiful city with its Plaza’s and mercado’s. While walking around, you can taste the football atmosphere around the Champions League final between Real and Atlético which was played the previous night in Lisbon. We do not know yet that a few weeks later the Dutch soccer team will beat Spain by 5-1 in the first group match of the World Cup.

In the following month, everything is focused on the preparation of our North American tour that, unlike last year, starts in Vancouver this time and ends in New York. We are happy that Rune Massing will accompany us as coach. Even though we are only with 4 players, it’s still very nice to have a coach around that will help you in analyzing your opponents and preparing your matches.

On June 27, we fly with KLM to Vancouver. A smooth flight, on time and good care. After arrival we are picked up and brought to the place where we will stay. This time the event takes place within the huge campus of the University of British Columbia and we stay on campus. I have a small dorm room on the 14th floor with stunning views over the bay of Vancouver. The Rocky Mountains on the other side are partially hidden behind the clouds, but later in the week, with a clear sky they are wonderful to see. We took plenty of time to get used to the big time difference of 9 hours. This time I don’t really succeed to get used to it and when I start with the tournament I am not really rested.

The hall where we play is not pleasant. The mats are put directly on the concrete floor of this ice hockey stadium. Risk of injuries is obvious but despite protests from many players and team managers nothing is changed. We are first seeded and have to live up to that. Via a Canadian and two Korean pairs we reach the final. There we meet Max Schwenger and Carla Nelte second seeded. For my part it is not a good match and we lose, unnecessarily, with 18-21 and 21-23.

Sunday morning at 04:00 we are brought to the airport. We have a long journey to New York ahead of us with a 5 hour intermediate stop at Minneapolis. When at 06:55 our flight is ready to leave, one finds out that an EXIT sign is gone. Without that sign they cannot fly, so we disembark and wait what will happen. One and a half hour later we are told that we have been rebooked via Seattle. That trip goes smoothly and eventually we arrive one hour later in New York than our original flight plan. With a rental car and with Iris as navigator we drive in the dark to our hotel on Long Island. The sports center where we play is huge and the hall is well equipped but quite draughty, like most larger arenas. We have a few days to train and prepare us for the tournament.

The first matches are won by us, but in the quarter-finals, we come to face a Chinese Taipei pair. The first game we win by 19, but then they teach us who are the better ones. With this result we have to live. Not really a satisfactory end, because again I feel that we have not reached our level again.

As we fly back on Sunday we have Saturday to visit the Big Apple. It’s a wonderful relaxing day visiting a number of famous sights. We start at Ground Zero which is very impressive. From there we walk to the Brooklyn Bridge. Then we take the subway to Wall Street, recognizable from movies and television, walk again to Broadway, Central Park and we end the day at Times Square where we have dinner. In the evening this giant plaza is fantastically lighted and it leaves a special impression on me. At Penn Station near Madison Square Garden we take the subway back to the train station. After 14 hours of great New York impressions it’s time to pack our bags again in the hotel.

On Sunday we have the first KLM flight back to the Netherlands and after a 7 hours flight we arrive again at Schiphol Airport. It’s good to be home again. This week we have started with a 6 week preparation for the World Championships in Denmark. For the latest updates you can follow me on Twitter.com/Jorritderuiter

Tijd voor een update

(18 juli 2014)

Mijn laatste verslag is inmiddels al weer van meer dan 2 maanden geleden toen we terugkwamen van de Europese Kampioenschappen in Kazan met een bronzen medaille. Na de kortstondige euforie is het natuurlijk al weer gauw “business as usual”. Tenslotte staat Samantha en mijzelf maar één ding voor ogen en dat is zo snel mogelijk weer terugkomen in de top 25 van de wereld ranglijst. De trainingen onder leiding van Kim Nielsen zijn zwaar maar wel erg inspirerend. Vooral in tactisch en mentaal opzicht weet hij mij een hoop bij te brengen.

Met de Wereldkampioenschappen in Denemarken in het vooruitzicht valt er nog veel te doen waaronder het verdedigen van de punten die wij vorig jaar, nog vóór de blessure van Samantha, behaalden op de Spanish Open, de Canada Open en de US Open. Dit is van belang om niet verder te zakken op de wereldranglijst.

Op 21 mei vliegen we naar Madrid voor de Spanish Open. Gelukkig is het er nog niet te warm en zijn de omstandigheden prima. We behalen de halve finale maar daar moeten we in het eerst geplaatste en geroutineerde koppel Blair en Bankier onze meerdere erkennen. Het toernooi wordt uiteindelijk ook door dit stel gewonnen. Alles bij elkaar genomen zijn we niet ontevreden. Omdat we geen finale hoeven te spelen is er gelegenheid om ook de stad Madrid wat beter te bekijken. Het is en blijft een mooie stad met z’n Plaza’s en mercado’s. Daar rond lopend, proef je ook de voetbal sfeer rond de Champions League finale tussen Real en Atlético die de vorige avond in Lissabon gespeeld was. We weten dan nog niet dat een paar weken later het Nederlands elftal Spanje met 5-1 zal verslaan in de eerste poule wedstrijd van het WK.

In de daarop volgende maand is alles gericht op de voorbereiding van onze Noord Amerikaanse tour die, in tegenstelling tot vorig jaar, dit keer in Vancouver begint en eindigt in New York. We zijn blij dat Rune Massing ons als coach zal begeleiden. Ook al zijn we maar met 4 spelers, het is toch erg prettig als er een coach is die je helpt bij het analyseren van je tegenstanders en het voorbereiden van je wedstrijden.

Op 27 juni vliegen we met de KLM naar Vancouver. Prima vlucht, op tijd en goede verzorging. We worden na aankomst opgehaald en naar onze verblijfplaats gebracht. Dit keer vindt het toernooi plaats binnen het gigantische terrein van de Universiteit van British Columbia en we verblijven ook op de campus. Ik heb een kleine studentenkamer op de 14e verdieping met een prachtig uitzicht over de baai van Vancouver. De Rocky Mountains aan de overkant gaan gedeeltelijk schuil achter de wolken maar later in de week zijn ze prachtig te zien. We hebben ruim de tijd genomen om aan het grote tijdsverschil van 9 uur te wennen. Dit keer lukt het wennen mij slecht en ik begin niet uitgerust aan het toernooi.

De hal waar we spelen is niet prettig. De matten liggen direct op het beton van dit ijshockey stadion. Gevaar voor blessures dreigt maar ondanks protesten van veel kanten is er niets meer aan te veranderen. Spelen dus maar. We zijn als eerste geplaatst en moeten dus proberen om die plaatsing ook waar te maken. Via een Canadees en twee Koreaanse koppels bereiken we de finale. Daar wachten ons Max Schwenger en Carla Nelte die als tweede geplaatst zijn. Het wordt uiteindelijk een, van mijn kant, niet al te beste wedstrijd die wij, met 18-21 en 21-23 onnodig verliezen.

Zondagochtend worden we al om 04:00 uur naar het vliegveld gebracht. Ons wacht een lange dag waarin we naar New York reizen. Als onze vlucht om 06:55 klaar is om te vertrekken komt men er achter dat een bordje EXIT is verdwenen. Zonder dat bordje kan er niet gevlogen worden dus uitstappen en wachten wat er gaat gebeuren. Anderhalf uur later krijgen we te horen dat we omgeboekt zijn via Seattle. Die reis verloopt uiteindelijk wel vlot en we arriveren maar een uur later in New York dan ons oorspronkelijke vliegplan. Met een huurauto rijden we, met Iris als tomtom, in het donker naar ons hotel op Long Island. Het sportcentrum waar we spelen is groot en de hal is prima ingericht. Wel staat er een hoop wind, maar dat is in de meeste grotere arena’s. We hebben een paar dagen om te trainen en ons voor te bereiden op het toernooi.

De eerste wedstrijden worden door ons gewonnen maar in de kwart finale komen we een koppel tegen uit Chinees Taipei. De eerste game winnen we met 19 maar daarna laten zij ons zien wie de sterksten zijn. Met dit resultaat moeten we het dus doen. Niet echt een bevredigend einde, omdat we voor mijn gevoel wederom niet ons niveau gehaald hebben.

Aangezien we op zondag terugvliegen hebben we de zaterdag om een bezoekje te brengen aan de Big Apple. Het wordt een heerlijk ontspannen dagje waarin we een aantal bekende sights bezoeken. Zo beginnen we bij Ground Zero wat erg indrukwekkend is. Vanuit daar lopen we naar de Brooklyn Bridge. Daarna pakken we de metro richting Wall Street, herkenbaar van films en tv, Broadway, Central Park en we eindigen op Times Square waar we ook eten. ’s Avonds is dit gigantische plein geweldig verlicht en het laat een bijzondere indruk op mij achter. De metro terug naar het treinstation pakken we bij Penn station, bij Madison Square Garden. Na 14 uur indrukken uit New York is het tijd om in het hotel de koffer weer in te pakken.

Op zondag hebben we de eerste KLM vlucht terug naar Nederland en na 7 uur vliegen landen we al weer op Schiphol. Het is goed om weer thuis te zijn. Voor wie wat meer details wil weten over onze wedstrijden in Canada en Amerika verwijs ik naar de verslagen die Rune heeft geschreven op de site van Badminton Nederland http://www.badminton.nl/topbadminton. En voor degenen die geïnteresseerd zijn in onze WK voorbereiding die afgelopen maandag van start is gegaan, A12 richting Arnhem, afslag 25 naar Papendal 🙂

The most beautiful day!

(29 april 2014)

It were busy weeks after the four tournaments that we played in March. The league season in the German Bundesliga is nearing its end, and we start to prepare for the European Championships in Kazan, Russia. Moreover Kim Nielsen, our new trainer and coach, arrives in the Netherlands and is now working fulltime for the Dutch Badminton Association.

For my team, 1.BV Mülheim, the regular League season ends in a very strange way. Throughout the year we are leading in the League but in the last two matches against the numbers two and three of the list we waste 4 points and we finish 2nd. So we qualified for the playoff games of which we can organize the first one ourselves. Of course everything is still possible and we will do our utmost to make it to national champion of Germany!

The weeks at Papendal are very heavy. Kim pushes us to the limit with his varied training schedule. More than once when we start on Wednesday I wish it’s already Friday. A week before leaving for Kazan we take it a bit easier to give the body some time to recover. We still play the Dutch International in Wateringen. In the semifinals we lose from a Danish pair. Not exactly the result we had hoped for.

Easter Monday morning we depart from Schiphol to Moscow with final destination Kazan. This city, with over 1 million inhabitants, is located about 800 kilometers southeast of Moscow and organized last year’s Universiade. However, this week the city is the battleground of the European Badminton Championships. The fifth time I have qualified for this tournament. After a long day of traveling it is important to exercise the following day. On Tuesday, after some cardio and core stability training in the beautiful gym of the hotel, it’s time to go to the main hall. Our coaches Kim Nielsen and Rune Massing have prepared a training program which gives everyone a chance to get accustomed to the playing ground. I get an hour and ten minutes. The hall is large, high and quite drafty. The training is going well. In the evening, we analyze with Kim our opponents in the first round. We determine our strategy. I feel ready for the first match: Wednesday morning versus an English pair.

At half past ten we may enter the court which is covered by Badminton Europe TV. I am a little tense. We win the toss and we choose to start on the head wind side. We pop out of the starting blocks and win the first game by 21-8. In the second game we are on the” difficult” side. The English change their tactics, they seek the net to force us to lift. Till 16-16 it’s an equal battle but then we score five consecutive points and win the match. I’m relieved! Our masseur Gerrit has come along to Kazan. Great! He gives me a solid treat and after that I have the rest of the day off.

The opponents in the second round are Welshmen. There is nothing to be found on YouTube about them so there is nothing to analyze. We do discuss some individual points so we still have some guidance for the match. We are the second match after 10.00 am, a pleasant time. The game starts quite uneasy. Although we are leading all the time we do not feel comfortable. We waste four game points and we even lose this first game.
Also, at the start of the second game, we still have problems to take a lead. They play well, but we also know that they can’t maintain this level till the end of the second game. We get opportunities and continue to work hard. Slowly but steadily we take control of the match. In game 2 and 3, we win with large scores, but we really had to fight for it! On to the quarterfinals! Again, a well-deserved massage and then off to the hotel. In the evening I go back to the hall to watch some games, but I’m going away in time to prepare for tomorrow’s match.

Friday, April 25! The day of the quarter-finals, the day that we can score a medal. Once before at the European Championships 2010 in Manchester I played a quarterfinal. Then of the men’s doubles which we lost. Today I remember how I felt before that match. I ‘m pretty tense but focused. After breakfast I go to the training hall for a light workout. The feeling is good. In the afternoon we analyze our opponents again with our coach Kim. We play against the Russian pair Durkin / Vislova . They performed very well in the first two rounds and apparently they are in great shape. While analyzing we find some interesting points to reckon with and to keep in mind during the encounter. Then I go back to the hotel room and I skype with my parents. Although I see them up-side-down because of a setting problem it is nice to speak to them. It brings me some tranquility. I have a shower, brush my teeth and get the bus to the hall. Before I get there I start feeling hungry again. What’s this? I’ve just eaten! We are now about an hour before the game, but should I have to go on court feeling hungry? I run to the canteen of the hall and order a light pasta with some vegetables. After this meal I am ready for the warming-up! Meanwhile my nerves made way for an adrenaline rush. We may enter the court.

The first game is a rather equal battle. We are 13-15 behind when we get the chance to take and hold the lead. We win the first game. In the second game it is the other way round. From a score of 8-8 we are and stay behind all the time and we lose by 16-21. The third game, it will be all or nothing! Again we face an arrears at 7-10 but we come back by winning the last four points before the interval. Our coaches dot the i’s and cross the t’s and immediately we grab two more points. The Russians fight back and we have to allow them a 13-13 score. Every now and then Kim calls from the baseline “Close the gap”. He wants me to stay close behind Samantha because the Russians don’t play up too much and if we stand side by side we have a better coverage of the net. This tactic works out well and we score four points in a row. It turns out to be the deciding set, because the Russians don’t really get a chance anymore. We arrive at 19-14 and then 20-17. We lose the first matchpoint but the second one is home. The hall is dead silent, but we go bonkers. I have not seen the pictures yet, but I believe I have ran where ever I could run. I was as happy as could be. We give each other a hug, shake hands with opponents and officials and hug the coaches and masseur Gerrit! We have just secured a medal at the European Championships. It’s great to get congratulations from international colleague players and coaches. Everyone refers to Samantha’s injury and tells me that this win is so very well deserved. I radiate joy! On Gerrit’s massage table I finally settle down a bit. Back at the hotel I read all the posts, I skype a few times and finally I fall asleep with a big smile on my face, remembering the best day of my entire badminton career so far.

Saturday, April 26, I wake up with an unpleasant feeling. I have a cold and my stomach is playing up. I eat a little bit, but go right back into bed. In the afternoon we have a meeting with the coaches to analyze the first seeded Danes Fischer Nielsen/Pedersen, our opponents in the semi-finals. Obviously we are the underdog but also this pair has a few weaknesses. After the analysis Rune Massing tells us that we have to take into account that we may have to fly home that same evening when we lose and thus miss the medal ceremony on Sunday. Our visa expire at midnight on the 26th and in Russia you really do not want to get trouble. Rune has been busy all night and day to try and find a way out but it doesn’t look good. There aren’t many options left. My heart sinks into my boots. This can’t be true! We go back to our rooms with the instruction to focus on the match to come. Easier said than done.
Just before we leave for the hall we get the message that they found a solution and that we can stay. Our visa have been extended till the 29th. At least one burden less but I still feel not good at all.
The match begins and in no time we are facing a 0-9 arrears. Pedersen’s service is superb. When we score our first point we get applause from the spectators. It makes us laugh.
Eventually we still play quite some nice rallies, but obviously the Danes are a size too big. We lose the semi-finals, but win a bronze medal. The first mixed doubles medal in 12 years for The Netherlands. In the evening I thank the coaches and masseur for their outstanding and very professional guidance this week in which I, as a player, was once again very well prepared for the matches I had to play. In my already pretty long badminton career this is by far the best guided tournament week ever! Rune and Kim are a twofoldness. It shows and you feel it when you are on court. To be able to perform this is of great importance for a player!

Sunday, April 27. The day of the finals. I still do not feel well, but the thought that I will be on the stand later that day keeps me going. In the afternoon I watch the finals. It’s especially nice to see the Russians win the men’s doubles. A great achievement to win a championship in your home country. After this final match the medal ceremonies are scheduled and we are the first to take the stand. I am so very proud when I see the Dutch flag hoisted between three Danish flags. It’s a wonderful moment! After the ceremony we take a lot of pictures and talk with some people. With a wonderful feeling we go back to the hotel. At night we fly to Istanbul and from there back home where we arrive around 2:00 PM. At the airport we are met by photographer Rene Lagerwaard, his girlfriend Marije and dog Bobby. We make some nice pictures and that’s how we conclude the most intense, most tiring, most emotional but also the most amazing week of my badminton career (so far). This I will never forget and I mean never!

all medallists

bronze medal

the bronze team

De mooiste dag!

(29 april 2014)

Het zijn drukke weken na de vier toernooien die we in maart gespeeld hebben. Het competitieseizoen in de Bundesliga in Duitsland loopt op zijn einde en de voorbereiding op het EK in Rusland is echt ingegaan. Bovendien arriveert onze nieuwe coach Kim Nielsen in Nederland, hij is nu echt fulltime in dienst van Badminton Nederland.

De reguliere competitie eindigt voor mijn team 1.BV Mülheim op een wel heel vreemde manier. We staan het hele jaar bovenaan maar verspillen in de laatste twee wedstrijden een voorsprong van 4 punten door te verliezen van de nummers 2 en 3 van de ranglijst. We eindigen 2e en zijn dus gekwalificeerd voor de play-off wedstrijd die wij zelf in Mülheim mogen organiseren. Natuurlijk is alles nog mogelijk en gaan wij ons uiterste best doen om alsnog kampioen van Duitsland te worden!

De weken op Papendal zijn loodzwaar. Kim drijft ons tot het uiterste met zijn gevarieerde trainingsschema. Meer dan eens hoop ik dat het al vrijdag is, terwijl we dan aan de woensdag gaan beginnen. Een week voor vertrek naar Kazan gaat de intensiteit wat naar beneden, het lichaam krijgt de tijd te herstellen. We spelen nog de Dutch International in Wateringen. In de halve finale verliezen we van een Deens koppel, niet het resultaat waarop we gehoopt hadden.

Paasmaandag vertrekken we in de ochtend vanaf Schiphol naar Rusland, met als eindbestemming Kazan. Deze stad met meer dan 1 miljoen inwoners ligt ongeveer 800 km ter zuidoosten van Moskou en organiseerde vorig jaar de Universiade. Deze week is de stad echter het strijdtoneel van de Europese Kampioenschappen badminton. De vijfde keer dat ik mij gekwalificeerd heb. Na een lange dag reizen is het belangrijk om de dag erna voldoende te bewegen. Na wat cardio en core stability in de mooie fitnessruimte van het hotel, is het dinsdagmiddag tijd om de main hall in te gaan. Bondscoach Rune Massing heeft samen met coach Kim Nielsen een trainingsschema gemaakt zodat iedereen optimaal aan bod komt. Ik heb een uur en tien minuten speeltijd. De hal is groot en hoog en er staat een behoorlijke tocht in de hal. De training gaat lekker. ’s Avonds analyseren we onze Engelse tegenstanders samen met Kim. We hebben ons strijdplan klaar. Ik voel mij klaar voor de eerste wedstrijd van woensdagochtend tegen een Engels koppel.

Om half elf mogen we de Badminton Europe tv baan op. Een beetje gespannen ben ik wel. De toss winnen wij en we kiezen ervoor om te beginnen aan de kant waar we wind tegen hebben. We knallen uit de startblokken en winnen de eerste game met 21-8. In de tweede game staan we aan de ”moeilijkere” kant. De Engelsen veranderen hun tactiek, gaan meer naar het net spelen zodat wij moeten liften. Tot 16-16 gaat het gelijk op. Daarna scoren wij vijf punten op rij en winnen de wedstrijd. Ik ben opgelucht! Onze masseur Gerrit is meegereisd naar Kazan. Superfijn! Ik laat mij los masseren en ben de rest van de dag vrij.

De tegenstanders in de tweede ronde komen uit Wales. Er is niets over ze te vinden op Youtube dus een analyse zit er niet in. Wel bespreken we wat individuele punten zodat we toch wat houvast hebben gedurende de wedstrijd. We zijn de tweede wedstrijd na 10.00 uur, weer lekker vroeg dus. Een onrustig begin van de partij. Ondanks dat we steeds voor staan, hebben we geen comfortabel gevoel. We verspillen in de eerste game een viertal gamepoints en verliezen zelfs de eerste game. Ook aan het begin van de tweede game kunnen we nog moeilijk loskomen van onze tegenstanders. Zij spelen goed, maar wij weten ook dat ze dit niveau nooit kunnen volhouden tot aan het einde van de tweede game. We krijgen kansen, blijven hard werken. Langzaam aan weten we de wedstrijd naar onze hand te zetten. In game 2 en 3 winnen we met ruime scores, maar strijden was het wel! Door naar de kwartfinale! Ook nu weer een welverdiende massage. Daarna ga ik naar het hotel. ’s Avonds kom ik terug in de hal om nog wat wedstrijden te kijken maar ik ga op tijd weg om mij voor te bereiden op de wedstrijd van vrijdag.

Vrijdag 25 april! De dag van de kwartfinales, de dag dat we een medaille binnen kunnen slaan. Bij het EK van 2010 in Manchester stond ik al eens in de kwart van het mannendubbelspel. Toen kwamen we net te kort. Het gevoel van toen kan ik mij deze dag weer goed herinneren. Ik ben behoorlijk gespannen, maar wel gefocust. Na het ontbijt ga ik naar de trainingshal voor een lichte training. Het gevoel is goed. ’s Middags analyseren we wederom met onze coach Kim. We spelen tegen het Russische Koppel Durkin/Vislova. Zij zijn de eerste twee rondes zeer goed doorgekomen en lijken in bloedvorm. We vinden tijdens de analyse een aantal interessante punten die we zeker mee de baan op nemen. Daarna ga ik terug naar de hotelkamer en skype ik met mijn ouders. Alhoewel ik ze op de kop zie door een of andere rare instellingswijziging is het fijn ze te spreken. Het geeft mij wat meer rust. Ik spring onder de douche, poets m’n tanden en stap de bus in richting de hal. Nog voordat ik in de hal ben, krijg ik alweer honger. Wat is dit dan? Ik heb net nog gegeten! We zitten nu ongeveer een uur voor aanvang van de wedstrijd, maar moet ik dan met honger de baan op gaan? Ik ren de kantine van de hal binnen en bestel nog een lichte pasta met wat groente. De ergste honger is weg gelukkig! De warming-up kan beginnen. Inmiddels hebben de zenuwen plaatsgemaakt voor een flinke adrenaline boost. We mogen de baan op. De eerste game gaat redelijk gelijk op. Vanaf 13-15 achter kunnen we een voorsprongetje pakken en vasthouden, we winnen de eerste game. In game 2 staan we na 8-8 alleen maar achter. We maken nog hier en daar wat punten maar we verliezen met 16-21. De derde game, alles of niks! We komen met 7-10 achter, maar winnen toch de laatste 4 punten voor de interval. De allerlaatste puntjes worden op de i gezet door onze coaches. We pakken meteen twee punten, maar raken die ook gelijk weer kwijt. De Russen komen terug tot 13-13. ‘’Close the gap’’ roept Kim regelmatig naar ons. Hij wil dat ik dicht achter Samantha blijf omdat er weinig omhoog gespeeld wordt door de Russen en dat we, als we side by side staan, het net dichtzetten. Deze tactiek werkt, we pakken 4 punten op rij. Het blijkt de beslissende reeks te zijn, want de Russen komen er niet meer aan te pas. We komen op 19-14 en op 20-17. Het eerste matchpoint wordt nog niet benut, maar bij het tweede is het raak. De zaal is doodstil, maar wij zijn door het dolle heen. Ik heb de beelden nog niet teruggezien maar ik geloof dat ik overal heen gerend ben, zo blij als ik was. We geven elkaar een knuffel, de tegenstanders en officials een hand en knuffelen met de coaches en masseur Gerrit! We hebben zo juist een medaille op het EK veiliggesteld. De felicitaties van de internationale collega spelers en coaches zijn heel mooi om in ontvangst te nemen. Iedereen haalt de blessure van Samantha aan en zegt mij dat we het zo ontzettend verdiend hebben. Ik straal! Bij Gerrit op de massagetafel kom ik weer wat tot rust, want ook na de wedstrijd stuiterde ik nog door de hal. Terug in het hotel lees ik alle berichten, skype ik nog even en val ik met een grote lach op mijn gezicht in slaap, denkend aan de tot op heden allermooiste dag uit mijn badmintonleven!

Zaterdag 26 april word ik wakker met een slap gevoel. Ik ben verkouden geworden en heb last van mijn buik en maag. Ik eet wat, maar ga direct weer terug mijn bed in. ’s Middags hebben we een meeting met de coaches om de eerst geplaatste Denen te analyseren, onze tegenstanders in de halve finale. We zijn uiteraard zwaar de underdog maar ook dit koppel heeft altijd wel een paar zwakkere punten. Na de analyse vertelt Rune ons dat we er rekening mee moeten houden dat we bij verlies nog dezelfde avond naar huis vliegen en de medaille ceremonie van zondag moeten missen. Ons visum loopt namelijk op de 26e af en in Rusland wil je echt geen problemen. Hij heeft haast alle opties bekeken en het ziet er niet goed voor ons uit. Ik voel de grond onder mijn voeten wegzakken. Dit kan toch niet waar zijn? We gaan terug naar onze kamers met de opdracht ons te focussen op de wedstrijd. Ik heb het er zwaar mee. Godzijdank krijgen we voordat we naar de hal gaan het bericht dat er een oplossing gevonden is en we toch kunnen blijven. Ons visum is tot de 29e verlengd. Met een last minder kunnen we straks de baan op, maar ik voel me nog steeds alles behalve goed. De wedstrijd begint en we kijken al snel tegen een 0-9 achterstand aan. De service van Pedersen is super. Bij het eerste punt krijgen we groot applaus van het publiek, we moeten erom lachen. Uiteindelijk spelen we nog best wel wat aardige rally’s, maar de Denen zijn uiteraard een maat te groot. We verliezen de halve finale, maar winnen een BRONZEN medaille. De eerste gemengddubbelspel medaille in 12 jaar tijd. ’s Avonds bedank ik de begeleiders voor een zeer professionele week waarin ik als speler keer op keer zeer goed voorbereid was op mijn wedstrijden. In mijn al behoorlijk lange badmintonleven is dit by far the best begeleide toernooiweek tot nu toe geweest! Rune en Kim zijn een eenheid, dat merk je aan alles en dat is ook op de baan te voelen. Voor een speler is dit van groot belang om te kunnen presteren!

Zondag 27 april. De finaledag. Ik voel mij nog steeds niet optimaal, maar de gedachte dat ik straks op het podium sta, maakt alles goed. ’s Middags kijk ik naar de finales, het is vooral mooi om de Russische mannendubbel te zien winnen. Een super prestatie om in eigen land kampioen te worden. Na deze finale staan de medaille ceremonies gepland en wij mogen als eerste het podium betreden. Ik ben zo ontzettend trots als ik de Nederlandse vlag tussen drie Deense vlaggen gehesen zie worden. Het is een prachtig moment! We nemen na de ceremonie een heleboel foto’s, praten nog wat na en gaan met een heerlijk gevoel terug naar het hotel. ’s Nachts vliegen we via Istanbul terug naar Nederland waar we rond 14.00 uur arriveren. Fotograaf Rene Lagerwaard staat ons samen met zijn vriendin Marije en hond Bobby op te wachten. We maken een aantal leuke foto’s en sluiten op deze manier de heftigste, vermoeiendste, meest emotionele maar ook meest geweldige week van mijn badmintonleven (tot nu toe) af. Dit vergeet ik nooit, maar dan ook nooit meer!

Om in te bijten