Het zijn drukke weken na de vier toernooien die we in maart gespeeld hebben. Het competitieseizoen in de Bundesliga in Duitsland loopt op zijn einde en de voorbereiding op het EK in Rusland is echt ingegaan. Bovendien arriveert onze nieuwe coach Kim Nielsen in Nederland, hij is nu echt fulltime in dienst van Badminton Nederland.
De reguliere competitie eindigt voor mijn team 1.BV Mülheim op een wel heel vreemde manier. We staan het hele jaar bovenaan maar verspillen in de laatste twee wedstrijden een voorsprong van 4 punten door te verliezen van de nummers 2 en 3 van de ranglijst. We eindigen 2e en zijn dus gekwalificeerd voor de play-off wedstrijd die wij zelf in Mülheim mogen organiseren. Natuurlijk is alles nog mogelijk en gaan wij ons uiterste best doen om alsnog kampioen van Duitsland te worden!
De weken op Papendal zijn loodzwaar. Kim drijft ons tot het uiterste met zijn gevarieerde trainingsschema. Meer dan eens hoop ik dat het al vrijdag is, terwijl we dan aan de woensdag gaan beginnen. Een week voor vertrek naar Kazan gaat de intensiteit wat naar beneden, het lichaam krijgt de tijd te herstellen. We spelen nog de Dutch International in Wateringen. In de halve finale verliezen we van een Deens koppel, niet het resultaat waarop we gehoopt hadden.
Paasmaandag vertrekken we in de ochtend vanaf Schiphol naar Rusland, met als eindbestemming Kazan. Deze stad met meer dan 1 miljoen inwoners ligt ongeveer 800 km ter zuidoosten van Moskou en organiseerde vorig jaar de Universiade. Deze week is de stad echter het strijdtoneel van de Europese Kampioenschappen badminton. De vijfde keer dat ik mij gekwalificeerd heb. Na een lange dag reizen is het belangrijk om de dag erna voldoende te bewegen. Na wat cardio en core stability in de mooie fitnessruimte van het hotel, is het dinsdagmiddag tijd om de main hall in te gaan. Bondscoach Rune Massing heeft samen met coach Kim Nielsen een trainingsschema gemaakt zodat iedereen optimaal aan bod komt. Ik heb een uur en tien minuten speeltijd. De hal is groot en hoog en er staat een behoorlijke tocht in de hal. De training gaat lekker. ’s Avonds analyseren we onze Engelse tegenstanders samen met Kim. We hebben ons strijdplan klaar. Ik voel mij klaar voor de eerste wedstrijd van woensdagochtend tegen een Engels koppel.
Om half elf mogen we de Badminton Europe tv baan op. Een beetje gespannen ben ik wel. De toss winnen wij en we kiezen ervoor om te beginnen aan de kant waar we wind tegen hebben. We knallen uit de startblokken en winnen de eerste game met 21-8. In de tweede game staan we aan de ”moeilijkere” kant. De Engelsen veranderen hun tactiek, gaan meer naar het net spelen zodat wij moeten liften. Tot 16-16 gaat het gelijk op. Daarna scoren wij vijf punten op rij en winnen de wedstrijd. Ik ben opgelucht! Onze masseur Gerrit is meegereisd naar Kazan. Superfijn! Ik laat mij los masseren en ben de rest van de dag vrij.
De tegenstanders in de tweede ronde komen uit Wales. Er is niets over ze te vinden op Youtube dus een analyse zit er niet in. Wel bespreken we wat individuele punten zodat we toch wat houvast hebben gedurende de wedstrijd. We zijn de tweede wedstrijd na 10.00 uur, weer lekker vroeg dus. Een onrustig begin van de partij. Ondanks dat we steeds voor staan, hebben we geen comfortabel gevoel. We verspillen in de eerste game een viertal gamepoints en verliezen zelfs de eerste game. Ook aan het begin van de tweede game kunnen we nog moeilijk loskomen van onze tegenstanders. Zij spelen goed, maar wij weten ook dat ze dit niveau nooit kunnen volhouden tot aan het einde van de tweede game. We krijgen kansen, blijven hard werken. Langzaam aan weten we de wedstrijd naar onze hand te zetten. In game 2 en 3 winnen we met ruime scores, maar strijden was het wel! Door naar de kwartfinale! Ook nu weer een welverdiende massage. Daarna ga ik naar het hotel. ’s Avonds kom ik terug in de hal om nog wat wedstrijden te kijken maar ik ga op tijd weg om mij voor te bereiden op de wedstrijd van vrijdag.
Vrijdag 25 april! De dag van de kwartfinales, de dag dat we een medaille binnen kunnen slaan. Bij het EK van 2010 in Manchester stond ik al eens in de kwart van het mannendubbelspel. Toen kwamen we net te kort. Het gevoel van toen kan ik mij deze dag weer goed herinneren. Ik ben behoorlijk gespannen, maar wel gefocust. Na het ontbijt ga ik naar de trainingshal voor een lichte training. Het gevoel is goed. ’s Middags analyseren we wederom met onze coach Kim. We spelen tegen het Russische Koppel Durkin/Vislova. Zij zijn de eerste twee rondes zeer goed doorgekomen en lijken in bloedvorm. We vinden tijdens de analyse een aantal interessante punten die we zeker mee de baan op nemen. Daarna ga ik terug naar de hotelkamer en skype ik met mijn ouders. Alhoewel ik ze op de kop zie door een of andere rare instellingswijziging is het fijn ze te spreken. Het geeft mij wat meer rust. Ik spring onder de douche, poets m’n tanden en stap de bus in richting de hal. Nog voordat ik in de hal ben, krijg ik alweer honger. Wat is dit dan? Ik heb net nog gegeten! We zitten nu ongeveer een uur voor aanvang van de wedstrijd, maar moet ik dan met honger de baan op gaan? Ik ren de kantine van de hal binnen en bestel nog een lichte pasta met wat groente. De ergste honger is weg gelukkig! De warming-up kan beginnen. Inmiddels hebben de zenuwen plaatsgemaakt voor een flinke adrenaline boost. We mogen de baan op. De eerste game gaat redelijk gelijk op. Vanaf 13-15 achter kunnen we een voorsprongetje pakken en vasthouden, we winnen de eerste game. In game 2 staan we na 8-8 alleen maar achter. We maken nog hier en daar wat punten maar we verliezen met 16-21. De derde game, alles of niks! We komen met 7-10 achter, maar winnen toch de laatste 4 punten voor de interval. De allerlaatste puntjes worden op de i gezet door onze coaches. We pakken meteen twee punten, maar raken die ook gelijk weer kwijt. De Russen komen terug tot 13-13. ‘’Close the gap’’ roept Kim regelmatig naar ons. Hij wil dat ik dicht achter Samantha blijf omdat er weinig omhoog gespeeld wordt door de Russen en dat we, als we side by side staan, het net dichtzetten. Deze tactiek werkt, we pakken 4 punten op rij. Het blijkt de beslissende reeks te zijn, want de Russen komen er niet meer aan te pas. We komen op 19-14 en op 20-17. Het eerste matchpoint wordt nog niet benut, maar bij het tweede is het raak. De zaal is doodstil, maar wij zijn door het dolle heen. Ik heb de beelden nog niet teruggezien maar ik geloof dat ik overal heen gerend ben, zo blij als ik was. We geven elkaar een knuffel, de tegenstanders en officials een hand en knuffelen met de coaches en masseur Gerrit! We hebben zo juist een medaille op het EK veiliggesteld. De felicitaties van de internationale collega spelers en coaches zijn heel mooi om in ontvangst te nemen. Iedereen haalt de blessure van Samantha aan en zegt mij dat we het zo ontzettend verdiend hebben. Ik straal! Bij Gerrit op de massagetafel kom ik weer wat tot rust, want ook na de wedstrijd stuiterde ik nog door de hal. Terug in het hotel lees ik alle berichten, skype ik nog even en val ik met een grote lach op mijn gezicht in slaap, denkend aan de tot op heden allermooiste dag uit mijn badmintonleven!
Zaterdag 26 april word ik wakker met een slap gevoel. Ik ben verkouden geworden en heb last van mijn buik en maag. Ik eet wat, maar ga direct weer terug mijn bed in. ’s Middags hebben we een meeting met de coaches om de eerst geplaatste Denen te analyseren, onze tegenstanders in de halve finale. We zijn uiteraard zwaar de underdog maar ook dit koppel heeft altijd wel een paar zwakkere punten. Na de analyse vertelt Rune ons dat we er rekening mee moeten houden dat we bij verlies nog dezelfde avond naar huis vliegen en de medaille ceremonie van zondag moeten missen. Ons visum loopt namelijk op de 26e af en in Rusland wil je echt geen problemen. Hij heeft haast alle opties bekeken en het ziet er niet goed voor ons uit. Ik voel de grond onder mijn voeten wegzakken. Dit kan toch niet waar zijn? We gaan terug naar onze kamers met de opdracht ons te focussen op de wedstrijd. Ik heb het er zwaar mee. Godzijdank krijgen we voordat we naar de hal gaan het bericht dat er een oplossing gevonden is en we toch kunnen blijven. Ons visum is tot de 29e verlengd. Met een last minder kunnen we straks de baan op, maar ik voel me nog steeds alles behalve goed. De wedstrijd begint en we kijken al snel tegen een 0-9 achterstand aan. De service van Pedersen is super. Bij het eerste punt krijgen we groot applaus van het publiek, we moeten erom lachen. Uiteindelijk spelen we nog best wel wat aardige rally’s, maar de Denen zijn uiteraard een maat te groot. We verliezen de halve finale, maar winnen een BRONZEN medaille. De eerste gemengddubbelspel medaille in 12 jaar tijd. ’s Avonds bedank ik de begeleiders voor een zeer professionele week waarin ik als speler keer op keer zeer goed voorbereid was op mijn wedstrijden. In mijn al behoorlijk lange badmintonleven is dit by far the best begeleide toernooiweek tot nu toe geweest! Rune en Kim zijn een eenheid, dat merk je aan alles en dat is ook op de baan te voelen. Voor een speler is dit van groot belang om te kunnen presteren!
Zondag 27 april. De finaledag. Ik voel mij nog steeds niet optimaal, maar de gedachte dat ik straks op het podium sta, maakt alles goed. ’s Middags kijk ik naar de finales, het is vooral mooi om de Russische mannendubbel te zien winnen. Een super prestatie om in eigen land kampioen te worden. Na deze finale staan de medaille ceremonies gepland en wij mogen als eerste het podium betreden. Ik ben zo ontzettend trots als ik de Nederlandse vlag tussen drie Deense vlaggen gehesen zie worden. Het is een prachtig moment! We nemen na de ceremonie een heleboel foto’s, praten nog wat na en gaan met een heerlijk gevoel terug naar het hotel. ’s Nachts vliegen we via Istanbul terug naar Nederland waar we rond 14.00 uur arriveren. Fotograaf Rene Lagerwaard staat ons samen met zijn vriendin Marije en hond Bobby op te wachten. We maken een aantal leuke foto’s en sluiten op deze manier de heftigste, vermoeiendste, meest emotionele maar ook meest geweldige week van mijn badmintonleven (tot nu toe) af. Dit vergeet ik nooit, maar dan ook nooit meer!
