Posts Tagged ‘Papendal’

Looking back on German, All England and Swiss Open

(17 maart 2015)

A series of 3 consecutive tournaments has come to an end and with varying results. I am not satisfied and in the period to come we’ll have to perform better.

The German Open in my “home port” Mülheim was, much to my regret, a short tournament. We played a short match against a Danish pair. It was a close match but at decisive moments we failed to score. It was unfortunate, no result but afterwards we had an extensive and analyzing discussion which was a firm basis for the next 2 events and that obviously was worth a lot.

The next event was last weeks Yonex All England in Birmingham. The oldest badminton tournament in the world, the Wimbledon of the Badminton Sport. I get there quite a number of years now and every year again it’s a privilege to be there and compete. The organization, the entourage, the lively business center around the arena and the superbly renovated Barclaycard Arena itself make it very special.
In the first round we met an American pair which is in the top 30 and plays many tournaments in both North and South America. A straight 2 game victory put us in the second round where we were confronted with the Danes Fischer and Pedersen. We played them twice before, a few weeks ago at the European Championships for teams and last year in April at the individual European Championships. On both occasions we lost and also this time we couldn’t win. Still we are getting closer and from a tactical point of view we could learn a lot from this match because in spite of their second place on the world ranking also the Danes have some weak spots. Especially in the second game we managed to win a number of good rallies.

Finally the Swiss Open in Basel. A Grand Prix Gold tournament just like the German Open. In the first round we met the German pair Schwenger and Nelte who were seeded eighth in this tournament. We have played them twice before and the head to head score is 1-1. We make a bad start in the first game, very little rhythm in the short rallies but a good fighting spirit. Still we lose the first game. With a small tactical adjustment and our fighting spirit we manage to control the game better and win it. The third game is exciting and we stay close together till 15-15. And here the match really begins. A few well played rallies, a bit of luck on our side and we score a series of consecutive points which bring us the win. A nice, hard-fought victory with a good fighting spirit.

In the second round we were facing a French pair. A similar scenario as the day before. A bad start and a loss in the first game, a win in the second game and better playing. At the interval in the third game we have a lead and from that moment on things start to go wrong. We lose control and we give away the 3 points lead. Our opponents seem to get “wings”. They control the last rallies of the match while we are too passive. We lose and we are very disappointed, which is an understatement. This really was an unnecessary loss and that shouldn’t happen. From the bottom of my heart I state that we shall do everything possible to make that this won’t happen again.

Last Saturday I gave a clinic together with Gayle Mahulette to a group of very enthousiastic youngsters. It was a great session and the kids loved it. If you are interested in having a badmintonclinic aswell? Just go to the page ‘’clinic’’ on my website and get in touch

Terugblik op German, All England en Swiss Open

(17 maart 2015)

Een toernooireeks van drie is ten einde met wisselende resultaten. Daar ben ik niet tevreden over en dat moet simpelweg beter gaan de komende periode.

De German Open in mijn thuishaven Mülheim was helaas een kort toernooi. We speelden tegen een koppel uit Denemarken een close wedstrijd waarin we tekort kwamen op de beslissende momenten. Jammer, geen resultaat maar wel door een uitgebreide nabespreking en analyse een betere basis gelegd voor de volgende twee evenementen, wat uiteraard ook een hoop waard is.

Vervolgens het twee weken geleden gespeelde Yonex All England in Birmingham. Het oudste badmintontoernooi ter wereld, het Wimbledon van onze mooie sport. Ik kom daar nu alweer heel wat jaren, maar ieder jaar is het weer een feest om daar te mogen zijn en spelen. De organisatie, de entourage, het gezellige zakencentrum rondom de arena én de supermooi gerenoveerde Barclaycard Arena maken het erg speciaal. In de eerste ronde troffen we een Amerikaans koppel. Een koppel uit de top 30 dat veel toernooien in Noord, midden en Zuid Amerika afwerkt. Een zakelijke twee games overwinning bracht ons in de tweede ronde.
Daarin speelden we tegen de Denen Fischer en Pedersen. Een paar weken geleden bij de EK Teams nog verloren, in April vorig jaar bij het EK verloren en ook deze wedstrijd wisten we niet te winnen. Toch komen we steeds een klein beetje dichterbij en konden we van deze wedstrijd tactisch gezien een hoop leren, want ook de Denen hebben zwakkere plekken ondanks dat ze 2e staan op de wereldranglijst. Vooral in de tweede helft van de tweede game konden we een aantal goede rallies in winst omzetten.

Tenslotte afgelopen week de Swiss Open in Basel. Een Grand Prix Gold toernooi net als de German Open. In de eerste ronde speelden we tegen Schwenger en Nelte uit Duitsland, achtste geplaatst in dit toernooi, head to head stand 1-1. Een zeer slechte start in de eerste game, weinig ritme in de korte rallies, maar wel veel vechtlust ondanks dat we de eerste game ruim verloren. Met die vechtlust en een kleine tactische aanpassing speelden we onszelf wat beter in de partij en konden we de tweede game pakken. Een spannende derde game waarin het gelijk op gaat tot 15-15. En daar ”begint” de wedstrijd eigenlijk. Een paar goede rallies, wat geluk aan onze zijde en we pakken een serie punten op rij dat genoeg blijkt te zijn voor wedstrijdwinst. Een mooie, zwaarbevochten overwinning met goede vechtlust.

De volgende dag een wedstrijd tegen een Frans koppel. Een zelfde scenario als de dag ervoor. Een zwak begin en verlies in de eerste game, gamewinst met beter spel in de tweede game. Bij de interval in de derde game staan we voor, maar daar gaat het ook gelijk mis. Een drie punten voorsprong wordt te snel uit handen gegeven. In plaats van dat wij verder uitlopen krijgen zij vleugels. Ze zijn leidend in de laatste rallies van de wedstrijd, terwijl wij te passief zijn: we verliezen en balen tot en met! Dit is nou een echt onnodig verlies, dat mag niet gebeuren en uit de grond van mijn hart zeg ik dat we er alles aan zullen doen dat dit niet meer kan gebeuren.

Afgelopen weekend een leuke clinic gegeven samen met Gayle Mahulette voor een groep dolenthousiaste kids van een jaar of 15. Gaaf om te doen. Wil je ook eens een badmintonclinic ervaren? Kijk dan op mijn site onder het kopje clinics

Looking back on 2014

(29 december 2014)

2014 is almost history! For me personally it was a great year with many beautiful moments. I will give a short review.

The start of 2014 was already promising. On January 2nd we were informed that we would get a new full time trainer/coach: Kim Nielsen, who was a coach of the Danish National team for quite some time. He would start on April 1 and really settle himself in Arnhem. Apart from that the first two months of the year were mainly dedicated to the German Premier League as Samantha’s foot injury kept us from playing international tournaments. In the League Mülheim is performing very well and we have a lead of a few points.

By the end of February Samantha and I are finally ready for our comeback in the international circuit.
In my “home port” Mülheim we play the Yonex German Open. We have low expectations but we are more than happy to be on court again. We make a good win in the first round but in the second round we are just a little bit short to stunt against a top 20 pair from Hong Kong. Nevertheless it’s a promising kick off.

From mid March till mid April we practise very hard. We prepare ourselves for the European Championships in Kazan, Russia and I am fit. A European medal is one of my goals for this year but given the backlog that we have accumulated it’s not very realistic. Once in Kazan we win the first two rounds and we are in the quarter finals. There we will meet the number one Russian pair Durkin and Vislova. All of a sudden we are only one match away from a medal. This Friday, April 25, I can call the most special day from my badminton career so far.
Our match is scheduled in the early evening and the day seems to be endless. A few hours before the match I am ever so nervous. Once in the arena the nerves make way to an adrenaline rush I have never experienced before. We enter the court, we win the first game and lose the second. In the third game it’s all or nothing. We get excellent feedback and instructions from our coaches Kim and Rune. Towards the end of the game we manage to take a small lead of 2,3 points. I still remember the match point. The four of us exchange glances, we are determined to make this point! Then we play a long rally with a final winner at the net! The entire stadium is silent, but I scream, run around and jump. I am beside myself of excitement. We hug each other, the coaches and our masseur Gerrit. We have just won the first mixed doubles medal for The Netherlands in 12 years. I am overjoyed!

XD all medallists

The next day, in the semifinals, the Danish top favorites Fischer and Pedersen are our opponents. We don’t stand a chance and we lose in two games. The day after is the medal ceremony and Samantha and I stand between the other 3 pairs, all Danish, with a medal around our neck. We are proud to be on that stage after such a difficult period. Those 7 minutes of the ceremony made me forget all disappointments and earlier losses. They were more than worth it. I enjoy every second of the ceremony: you may watch yourself

On May 11th I play together with my teammates of 1.BV Mülheim the final of the German Premier League. We meet Lüdinghausen in their sportshall. For all the badminton lovers it’s a great afternoon with beautiful and exciting matches. Marcus Ellis and I open the score with a win but unfortunately we lose the ladies doubles, both men’s singles and the ladies single. This leaves us with the runner up position and we are really disappointed. Still we are proud of this result and of the great season. Last year we ended third, this year 2nd so hopefully next year…………….

At the start of the summer period we play the Grand Prix (Gold) tournaments of Canada and the USA. In Vancouver we reach the final. We meet the German pair Schwenger and Nelte at the same time the Dutch National Soccer team plays Costa Rica in the quarter final of the World Championships Football in Salvador, Brasil. They win but we lose in two games. Quite disappointing.

Back in Holland we start to prepare for the World Championships in Copenhagen. 6 weeks of hard and intensive training at a very hot and sweltering training centre Papendal.
The MH 17 disaster on July 17 touches me deeply. So many innocent victims. It also makes me realize myself how often I have flown this route myself. It makes me even more aware again of the fact that I have to be grateful for every day I am allowed to do what I like most: playing badminton.

The World Championships tournament in Copenhagen is a special event. Samantha and I make a good win in the first round but in the second we lose against a Chinese pair. I stay in Copenhagen and my girlfriend joins me and we watch the semi finals and the finals together. We enjoy every minute! On Sunday we witness the spectacular win of Carolina Marin. A Spanish world champion! I believe this is the ultimate proof of what you can achieve with hard work and the right attitude.

The period October through November is very busy. We have 6 tournaments ahead of us and after every 2 events a week of intensive training is scheduled. At the Yonex Dutch Open we perform at our absolute top level. This tournament is used to test the new scoring system 5 games to 11. After 4 good wins we are facing the Indonesian pair Widianto and Dili in the final. We take a 2 games to 1 lead and in the 4th game we make a good start but the Indonesians still manage to win it. In the fifth and final game we don’t stand a chance anymore and we fail to win the tournament. Of course we are very disappointed about this result but at the same time we are more than proud of the performance we showed.

Pure emotie

For the Asian Super Series in China and Hong Kong we drew the same opponents in both tournaments….Widianto and Dili. In the meantime this pair has come to the 11th place on the world ranking. In the gigantic arena of Fuzhou we play a very good match with many long rallies. In 2 games we take revenge for the loss at the Dutch Open. In the second round we had to acknowledge the former world champions the Indonesians Ahmad and Natsir as our superiors.
Exactly one week later, in Hong Kong, we were again facing Widianto and Dili. This time we fail to get grip on the match and we lose in 2 games. In the mean time we did manage to reach the top 25 of the world ranking again, which was one of the other goals this year.

Now at the end of December I look back with pride and pleasure at a year which has brought me a lot of wonderful things. An European Championships medal, finals at Grand Prix tournaments, winning from a pair which is in the top 10 now, number 23 on the world ranking and the final of the German Premier League. But above all I retrieved my playing pleasure which I had lost at the end of 2013.

2015 is almost here, an important year with again many new and nice challenges. Supported by my family, my girlfriend and my sponsors I am more than ready to battle again!

I wish you all a successful, sportive but above all healthy 2015!

bronze medal

Proud European Championship medal winner

Een training in de voorbereiding op het WK

(28 juli 2014)

De eerste twee van de 6 weken lange WK voorbereiding zitten erop. Waar de eerste week een ”middle hard week” was, stond afgelopen week een ”HARD” week op het trainingsschema. Dat betekent op de baan lange oefeningen, vaak uitgevoerd in een twee tegen een vorm, veel herhalingen op de krachttrainingen, lange spinning sessies en een multiprogramma op de dinsdag en vrijdag waar ik (bij het zien van het schema) niet vrolijk van werd.

Voor degenen die willen weten hoe een training er uit kan zien en die geïnteresseerd zijn in een technisch verhaal zal ik de multi shuttle training van dinsdag hieronder een keer uitleggen.

Als ik binnen kom in de hal begin ik de rijen shuttles te leggen. Al snel kom ik erachter dat ik aan één volle doos shuttles niet genoeg heb. Ik maak heel veel rijen voor de volgende oefeningen:

3 x 20 shuttles: bedoelt voor de warming-up. De aangever slaat shuttles aan over de hele lengte/breedte van het veld op een uiteraard vrij rustig tempo.

Ronde 1
24 shuttles: hoge lob, smash rechtuit het liefste in de tramrails, doorlopen naar het voorveld om de volgende shuttles af te maken, diagonaal naar achteren waar ik weer een hoge lob krijg, smash, rechtuit naar voren en afmaken aan het net. Dat is één rondje en dat zes keer achter elkaar.

24 shuttles: Ik ben de voorveldspeler in het dubbelspel. Ik krijg één zachte slag in het midden, schuif uit naar mijn forehand kant om mijn eigen helft te dekken, waarnaar de aangever nog eens twee vlakke of zachte ballen aangeeft. Dit doe ik 4x op mijn forehand kant en 4x op mijn backhand kant.

25 shuttles: Ik ben de achterveldspeler in het (gemengd)dubbel. Ik word veel aangespeeld in het achterveld en half veld en moet met veel variatie in mijn slagen de shuttles over het net slaan. Daarbij is een aandachtspunt dat ik na een slag uit het achterveld zo snel mogelijk het ”gat” dicht naar het half veld. Dit is belangrijk in de dubbelspelen omdat er zo weinig mogelijk ruimte moet ontstaan tussen de voorveld en de achterveld speler. Je houdt het spel compact.

25 shuttles: Ik word over het hele veld gestuurd en ben constant in de verdediging en de shuttle ”aan het halen”. Heel veel wenden en keren, heel veel van voor naar achter en van links naar rechts. Een doodvermoeiende oefening waarna je hartslag haast maximaal is.

18 shuttles: Ik ben de service ontvangende speler. Ga klaar staan op de servicelijn en krijg een flickservice die ik smash, vervolgens geeft de aangever mij een snelle half veld bal die ik vlak over het net sla met veel snelheid (drive), om vervolgens de derde bal af te maken aan het net.

16 shuttles: Half veld ”side to side jumps”. De aangever geeft steeds links en daarna rechts half hoge shuttles aan waar ik in moet springen en ze zo hard mogelijk de grond in moet meppen, het liefst met de nodige variatie (crosskort smashes en rechtuit in de tramrails).

25 shuttles: Zonder voorveld en zonder achterveld word ik steeds in vaste volgorde van links naar rechts gestuurd. Alle slagen moeten zo aanvallend mogelijk over het net, veelal door middel van ”tegenhoudende, zachte slagen”. Het tempo ligt hoog en in combinatie met de vorige oefening is deze zeer zwaar.

20 shuttles: Ik ben weer voorveldspeler en krijg alleen maar slagen die ik in het voorveld over het net moet slaan. Harde vlakke slagen en zachte slagen met veel gevoel aangegeven.

Na deze oefening zit ronde 1 erop en heb ik een minuut pauze. In totaal werk ik 4 rondes af.

Na deze vier rondes beginnen we aan de partner oefeningen: we vormen als het ware een dubbel.

6 x 25 shuttles zonder achterveld waarbij de nadruk ligt om vooral vanuit half veld naar het net veel snelheid te maken en de shuttles die haast allemaal snel op je afkomen bovenhands terug te slaan. Belangrijk hierbij is dat ik, met de verzuring in de benen, snel en explosief blijf bewegen.

De laatste oefening is 4 x 1 minuut min of meer doodgaan. De aangevers slaan een lob rechts achter die ik naar het midden terugsla als priksmash, daarna een half veld half hoge lob die ik zo hard mogelijk moet smashen om vervolgens de laatste van deze drie shuttles bij het net af te maken. Vervolgens weer naar achteren etc. Dit doe ik twee keer rechtsom, twee keer linksom. Na de laatste minuut (wist niet dat een minuut zo lang kon duren) ben ik geen stuiver meer waard en plof ik uitgeput neer op de grond waar ik enkele minuten moet blijven liggen om bij te komen.

Time for an update

(18 juli 2014)

My last report dates from more than two months ago when we returned with a bronze medal from the European Championships in Kazan. After the short-lived euphoria it is of course soon “business as usual” again. Finally Samantha and myself have only one thing in mind and that is to come back as soon as possible in the top 25 of the world ranking. The training led by Kim Nielsen is heavy but very inspiring. Especially tactically and mentally he knows how to make the difference.

Having the prospect of the World Championships in Denmark there is still much to do, including the safeguarding of the points that we achieved last year, before Samantha’s injury, at the Spanish Open, the Canada Open and the U.S. Open.

On May 21, we fly to Madrid for the Spanish Open. Fortunately, it is not too hot and the conditions are fine. We reach the semi-finals but here we must acknowledge the superiority of the first seeded pair Blair and Bankier. Eventually this pair also wins the tournament. All in all, we are not unhappy. As we don’t have to play the final we have the opportunity to explore the city of Madrid. It sure is a beautiful city with its Plaza’s and mercado’s. While walking around, you can taste the football atmosphere around the Champions League final between Real and Atlético which was played the previous night in Lisbon. We do not know yet that a few weeks later the Dutch soccer team will beat Spain by 5-1 in the first group match of the World Cup.

In the following month, everything is focused on the preparation of our North American tour that, unlike last year, starts in Vancouver this time and ends in New York. We are happy that Rune Massing will accompany us as coach. Even though we are only with 4 players, it’s still very nice to have a coach around that will help you in analyzing your opponents and preparing your matches.

On June 27, we fly with KLM to Vancouver. A smooth flight, on time and good care. After arrival we are picked up and brought to the place where we will stay. This time the event takes place within the huge campus of the University of British Columbia and we stay on campus. I have a small dorm room on the 14th floor with stunning views over the bay of Vancouver. The Rocky Mountains on the other side are partially hidden behind the clouds, but later in the week, with a clear sky they are wonderful to see. We took plenty of time to get used to the big time difference of 9 hours. This time I don’t really succeed to get used to it and when I start with the tournament I am not really rested.

The hall where we play is not pleasant. The mats are put directly on the concrete floor of this ice hockey stadium. Risk of injuries is obvious but despite protests from many players and team managers nothing is changed. We are first seeded and have to live up to that. Via a Canadian and two Korean pairs we reach the final. There we meet Max Schwenger and Carla Nelte second seeded. For my part it is not a good match and we lose, unnecessarily, with 18-21 and 21-23.

Sunday morning at 04:00 we are brought to the airport. We have a long journey to New York ahead of us with a 5 hour intermediate stop at Minneapolis. When at 06:55 our flight is ready to leave, one finds out that an EXIT sign is gone. Without that sign they cannot fly, so we disembark and wait what will happen. One and a half hour later we are told that we have been rebooked via Seattle. That trip goes smoothly and eventually we arrive one hour later in New York than our original flight plan. With a rental car and with Iris as navigator we drive in the dark to our hotel on Long Island. The sports center where we play is huge and the hall is well equipped but quite draughty, like most larger arenas. We have a few days to train and prepare us for the tournament.

The first matches are won by us, but in the quarter-finals, we come to face a Chinese Taipei pair. The first game we win by 19, but then they teach us who are the better ones. With this result we have to live. Not really a satisfactory end, because again I feel that we have not reached our level again.

As we fly back on Sunday we have Saturday to visit the Big Apple. It’s a wonderful relaxing day visiting a number of famous sights. We start at Ground Zero which is very impressive. From there we walk to the Brooklyn Bridge. Then we take the subway to Wall Street, recognizable from movies and television, walk again to Broadway, Central Park and we end the day at Times Square where we have dinner. In the evening this giant plaza is fantastically lighted and it leaves a special impression on me. At Penn Station near Madison Square Garden we take the subway back to the train station. After 14 hours of great New York impressions it’s time to pack our bags again in the hotel.

On Sunday we have the first KLM flight back to the Netherlands and after a 7 hours flight we arrive again at Schiphol Airport. It’s good to be home again. This week we have started with a 6 week preparation for the World Championships in Denmark. For the latest updates you can follow me on

The most beautiful day!

(29 april 2014)

It were busy weeks after the four tournaments that we played in March. The league season in the German Bundesliga is nearing its end, and we start to prepare for the European Championships in Kazan, Russia. Moreover Kim Nielsen, our new trainer and coach, arrives in the Netherlands and is now working fulltime for the Dutch Badminton Association.

For my team, 1.BV Mülheim, the regular League season ends in a very strange way. Throughout the year we are leading in the League but in the last two matches against the numbers two and three of the list we waste 4 points and we finish 2nd. So we qualified for the playoff games of which we can organize the first one ourselves. Of course everything is still possible and we will do our utmost to make it to national champion of Germany!

The weeks at Papendal are very heavy. Kim pushes us to the limit with his varied training schedule. More than once when we start on Wednesday I wish it’s already Friday. A week before leaving for Kazan we take it a bit easier to give the body some time to recover. We still play the Dutch International in Wateringen. In the semifinals we lose from a Danish pair. Not exactly the result we had hoped for.

Easter Monday morning we depart from Schiphol to Moscow with final destination Kazan. This city, with over 1 million inhabitants, is located about 800 kilometers southeast of Moscow and organized last year’s Universiade. However, this week the city is the battleground of the European Badminton Championships. The fifth time I have qualified for this tournament. After a long day of traveling it is important to exercise the following day. On Tuesday, after some cardio and core stability training in the beautiful gym of the hotel, it’s time to go to the main hall. Our coaches Kim Nielsen and Rune Massing have prepared a training program which gives everyone a chance to get accustomed to the playing ground. I get an hour and ten minutes. The hall is large, high and quite drafty. The training is going well. In the evening, we analyze with Kim our opponents in the first round. We determine our strategy. I feel ready for the first match: Wednesday morning versus an English pair.

At half past ten we may enter the court which is covered by Badminton Europe TV. I am a little tense. We win the toss and we choose to start on the head wind side. We pop out of the starting blocks and win the first game by 21-8. In the second game we are on the” difficult” side. The English change their tactics, they seek the net to force us to lift. Till 16-16 it’s an equal battle but then we score five consecutive points and win the match. I’m relieved! Our masseur Gerrit has come along to Kazan. Great! He gives me a solid treat and after that I have the rest of the day off.

The opponents in the second round are Welshmen. There is nothing to be found on YouTube about them so there is nothing to analyze. We do discuss some individual points so we still have some guidance for the match. We are the second match after 10.00 am, a pleasant time. The game starts quite uneasy. Although we are leading all the time we do not feel comfortable. We waste four game points and we even lose this first game.
Also, at the start of the second game, we still have problems to take a lead. They play well, but we also know that they can’t maintain this level till the end of the second game. We get opportunities and continue to work hard. Slowly but steadily we take control of the match. In game 2 and 3, we win with large scores, but we really had to fight for it! On to the quarterfinals! Again, a well-deserved massage and then off to the hotel. In the evening I go back to the hall to watch some games, but I’m going away in time to prepare for tomorrow’s match.

Friday, April 25! The day of the quarter-finals, the day that we can score a medal. Once before at the European Championships 2010 in Manchester I played a quarterfinal. Then of the men’s doubles which we lost. Today I remember how I felt before that match. I ‘m pretty tense but focused. After breakfast I go to the training hall for a light workout. The feeling is good. In the afternoon we analyze our opponents again with our coach Kim. We play against the Russian pair Durkin / Vislova . They performed very well in the first two rounds and apparently they are in great shape. While analyzing we find some interesting points to reckon with and to keep in mind during the encounter. Then I go back to the hotel room and I skype with my parents. Although I see them up-side-down because of a setting problem it is nice to speak to them. It brings me some tranquility. I have a shower, brush my teeth and get the bus to the hall. Before I get there I start feeling hungry again. What’s this? I’ve just eaten! We are now about an hour before the game, but should I have to go on court feeling hungry? I run to the canteen of the hall and order a light pasta with some vegetables. After this meal I am ready for the warming-up! Meanwhile my nerves made way for an adrenaline rush. We may enter the court.

The first game is a rather equal battle. We are 13-15 behind when we get the chance to take and hold the lead. We win the first game. In the second game it is the other way round. From a score of 8-8 we are and stay behind all the time and we lose by 16-21. The third game, it will be all or nothing! Again we face an arrears at 7-10 but we come back by winning the last four points before the interval. Our coaches dot the i’s and cross the t’s and immediately we grab two more points. The Russians fight back and we have to allow them a 13-13 score. Every now and then Kim calls from the baseline “Close the gap”. He wants me to stay close behind Samantha because the Russians don’t play up too much and if we stand side by side we have a better coverage of the net. This tactic works out well and we score four points in a row. It turns out to be the deciding set, because the Russians don’t really get a chance anymore. We arrive at 19-14 and then 20-17. We lose the first matchpoint but the second one is home. The hall is dead silent, but we go bonkers. I have not seen the pictures yet, but I believe I have ran where ever I could run. I was as happy as could be. We give each other a hug, shake hands with opponents and officials and hug the coaches and masseur Gerrit! We have just secured a medal at the European Championships. It’s great to get congratulations from international colleague players and coaches. Everyone refers to Samantha’s injury and tells me that this win is so very well deserved. I radiate joy! On Gerrit’s massage table I finally settle down a bit. Back at the hotel I read all the posts, I skype a few times and finally I fall asleep with a big smile on my face, remembering the best day of my entire badminton career so far.

Saturday, April 26, I wake up with an unpleasant feeling. I have a cold and my stomach is playing up. I eat a little bit, but go right back into bed. In the afternoon we have a meeting with the coaches to analyze the first seeded Danes Fischer Nielsen/Pedersen, our opponents in the semi-finals. Obviously we are the underdog but also this pair has a few weaknesses. After the analysis Rune Massing tells us that we have to take into account that we may have to fly home that same evening when we lose and thus miss the medal ceremony on Sunday. Our visa expire at midnight on the 26th and in Russia you really do not want to get trouble. Rune has been busy all night and day to try and find a way out but it doesn’t look good. There aren’t many options left. My heart sinks into my boots. This can’t be true! We go back to our rooms with the instruction to focus on the match to come. Easier said than done.
Just before we leave for the hall we get the message that they found a solution and that we can stay. Our visa have been extended till the 29th. At least one burden less but I still feel not good at all.
The match begins and in no time we are facing a 0-9 arrears. Pedersen’s service is superb. When we score our first point we get applause from the spectators. It makes us laugh.
Eventually we still play quite some nice rallies, but obviously the Danes are a size too big. We lose the semi-finals, but win a bronze medal. The first mixed doubles medal in 12 years for The Netherlands. In the evening I thank the coaches and masseur for their outstanding and very professional guidance this week in which I, as a player, was once again very well prepared for the matches I had to play. In my already pretty long badminton career this is by far the best guided tournament week ever! Rune and Kim are a twofoldness. It shows and you feel it when you are on court. To be able to perform this is of great importance for a player!

Sunday, April 27. The day of the finals. I still do not feel well, but the thought that I will be on the stand later that day keeps me going. In the afternoon I watch the finals. It’s especially nice to see the Russians win the men’s doubles. A great achievement to win a championship in your home country. After this final match the medal ceremonies are scheduled and we are the first to take the stand. I am so very proud when I see the Dutch flag hoisted between three Danish flags. It’s a wonderful moment! After the ceremony we take a lot of pictures and talk with some people. With a wonderful feeling we go back to the hotel. At night we fly to Istanbul and from there back home where we arrive around 2:00 PM. At the airport we are met by photographer Rene Lagerwaard, his girlfriend Marije and dog Bobby. We make some nice pictures and that’s how we conclude the most intense, most tiring, most emotional but also the most amazing week of my badminton career (so far). This I will never forget and I mean never!

all medallists

bronze medal

the bronze team

De mooiste dag!

(29 april 2014)

Het zijn drukke weken na de vier toernooien die we in maart gespeeld hebben. Het competitieseizoen in de Bundesliga in Duitsland loopt op zijn einde en de voorbereiding op het EK in Rusland is echt ingegaan. Bovendien arriveert onze nieuwe coach Kim Nielsen in Nederland, hij is nu echt fulltime in dienst van Badminton Nederland.

De reguliere competitie eindigt voor mijn team 1.BV Mülheim op een wel heel vreemde manier. We staan het hele jaar bovenaan maar verspillen in de laatste twee wedstrijden een voorsprong van 4 punten door te verliezen van de nummers 2 en 3 van de ranglijst. We eindigen 2e en zijn dus gekwalificeerd voor de play-off wedstrijd die wij zelf in Mülheim mogen organiseren. Natuurlijk is alles nog mogelijk en gaan wij ons uiterste best doen om alsnog kampioen van Duitsland te worden!

De weken op Papendal zijn loodzwaar. Kim drijft ons tot het uiterste met zijn gevarieerde trainingsschema. Meer dan eens hoop ik dat het al vrijdag is, terwijl we dan aan de woensdag gaan beginnen. Een week voor vertrek naar Kazan gaat de intensiteit wat naar beneden, het lichaam krijgt de tijd te herstellen. We spelen nog de Dutch International in Wateringen. In de halve finale verliezen we van een Deens koppel, niet het resultaat waarop we gehoopt hadden.

Paasmaandag vertrekken we in de ochtend vanaf Schiphol naar Rusland, met als eindbestemming Kazan. Deze stad met meer dan 1 miljoen inwoners ligt ongeveer 800 km ter zuidoosten van Moskou en organiseerde vorig jaar de Universiade. Deze week is de stad echter het strijdtoneel van de Europese Kampioenschappen badminton. De vijfde keer dat ik mij gekwalificeerd heb. Na een lange dag reizen is het belangrijk om de dag erna voldoende te bewegen. Na wat cardio en core stability in de mooie fitnessruimte van het hotel, is het dinsdagmiddag tijd om de main hall in te gaan. Bondscoach Rune Massing heeft samen met coach Kim Nielsen een trainingsschema gemaakt zodat iedereen optimaal aan bod komt. Ik heb een uur en tien minuten speeltijd. De hal is groot en hoog en er staat een behoorlijke tocht in de hal. De training gaat lekker. ’s Avonds analyseren we onze Engelse tegenstanders samen met Kim. We hebben ons strijdplan klaar. Ik voel mij klaar voor de eerste wedstrijd van woensdagochtend tegen een Engels koppel.

Om half elf mogen we de Badminton Europe tv baan op. Een beetje gespannen ben ik wel. De toss winnen wij en we kiezen ervoor om te beginnen aan de kant waar we wind tegen hebben. We knallen uit de startblokken en winnen de eerste game met 21-8. In de tweede game staan we aan de ”moeilijkere” kant. De Engelsen veranderen hun tactiek, gaan meer naar het net spelen zodat wij moeten liften. Tot 16-16 gaat het gelijk op. Daarna scoren wij vijf punten op rij en winnen de wedstrijd. Ik ben opgelucht! Onze masseur Gerrit is meegereisd naar Kazan. Superfijn! Ik laat mij los masseren en ben de rest van de dag vrij.

De tegenstanders in de tweede ronde komen uit Wales. Er is niets over ze te vinden op Youtube dus een analyse zit er niet in. Wel bespreken we wat individuele punten zodat we toch wat houvast hebben gedurende de wedstrijd. We zijn de tweede wedstrijd na 10.00 uur, weer lekker vroeg dus. Een onrustig begin van de partij. Ondanks dat we steeds voor staan, hebben we geen comfortabel gevoel. We verspillen in de eerste game een viertal gamepoints en verliezen zelfs de eerste game. Ook aan het begin van de tweede game kunnen we nog moeilijk loskomen van onze tegenstanders. Zij spelen goed, maar wij weten ook dat ze dit niveau nooit kunnen volhouden tot aan het einde van de tweede game. We krijgen kansen, blijven hard werken. Langzaam aan weten we de wedstrijd naar onze hand te zetten. In game 2 en 3 winnen we met ruime scores, maar strijden was het wel! Door naar de kwartfinale! Ook nu weer een welverdiende massage. Daarna ga ik naar het hotel. ’s Avonds kom ik terug in de hal om nog wat wedstrijden te kijken maar ik ga op tijd weg om mij voor te bereiden op de wedstrijd van vrijdag.

Vrijdag 25 april! De dag van de kwartfinales, de dag dat we een medaille binnen kunnen slaan. Bij het EK van 2010 in Manchester stond ik al eens in de kwart van het mannendubbelspel. Toen kwamen we net te kort. Het gevoel van toen kan ik mij deze dag weer goed herinneren. Ik ben behoorlijk gespannen, maar wel gefocust. Na het ontbijt ga ik naar de trainingshal voor een lichte training. Het gevoel is goed. ’s Middags analyseren we wederom met onze coach Kim. We spelen tegen het Russische Koppel Durkin/Vislova. Zij zijn de eerste twee rondes zeer goed doorgekomen en lijken in bloedvorm. We vinden tijdens de analyse een aantal interessante punten die we zeker mee de baan op nemen. Daarna ga ik terug naar de hotelkamer en skype ik met mijn ouders. Alhoewel ik ze op de kop zie door een of andere rare instellingswijziging is het fijn ze te spreken. Het geeft mij wat meer rust. Ik spring onder de douche, poets m’n tanden en stap de bus in richting de hal. Nog voordat ik in de hal ben, krijg ik alweer honger. Wat is dit dan? Ik heb net nog gegeten! We zitten nu ongeveer een uur voor aanvang van de wedstrijd, maar moet ik dan met honger de baan op gaan? Ik ren de kantine van de hal binnen en bestel nog een lichte pasta met wat groente. De ergste honger is weg gelukkig! De warming-up kan beginnen. Inmiddels hebben de zenuwen plaatsgemaakt voor een flinke adrenaline boost. We mogen de baan op. De eerste game gaat redelijk gelijk op. Vanaf 13-15 achter kunnen we een voorsprongetje pakken en vasthouden, we winnen de eerste game. In game 2 staan we na 8-8 alleen maar achter. We maken nog hier en daar wat punten maar we verliezen met 16-21. De derde game, alles of niks! We komen met 7-10 achter, maar winnen toch de laatste 4 punten voor de interval. De allerlaatste puntjes worden op de i gezet door onze coaches. We pakken meteen twee punten, maar raken die ook gelijk weer kwijt. De Russen komen terug tot 13-13. ‘’Close the gap’’ roept Kim regelmatig naar ons. Hij wil dat ik dicht achter Samantha blijf omdat er weinig omhoog gespeeld wordt door de Russen en dat we, als we side by side staan, het net dichtzetten. Deze tactiek werkt, we pakken 4 punten op rij. Het blijkt de beslissende reeks te zijn, want de Russen komen er niet meer aan te pas. We komen op 19-14 en op 20-17. Het eerste matchpoint wordt nog niet benut, maar bij het tweede is het raak. De zaal is doodstil, maar wij zijn door het dolle heen. Ik heb de beelden nog niet teruggezien maar ik geloof dat ik overal heen gerend ben, zo blij als ik was. We geven elkaar een knuffel, de tegenstanders en officials een hand en knuffelen met de coaches en masseur Gerrit! We hebben zo juist een medaille op het EK veiliggesteld. De felicitaties van de internationale collega spelers en coaches zijn heel mooi om in ontvangst te nemen. Iedereen haalt de blessure van Samantha aan en zegt mij dat we het zo ontzettend verdiend hebben. Ik straal! Bij Gerrit op de massagetafel kom ik weer wat tot rust, want ook na de wedstrijd stuiterde ik nog door de hal. Terug in het hotel lees ik alle berichten, skype ik nog even en val ik met een grote lach op mijn gezicht in slaap, denkend aan de tot op heden allermooiste dag uit mijn badmintonleven!

Zaterdag 26 april word ik wakker met een slap gevoel. Ik ben verkouden geworden en heb last van mijn buik en maag. Ik eet wat, maar ga direct weer terug mijn bed in. ’s Middags hebben we een meeting met de coaches om de eerst geplaatste Denen te analyseren, onze tegenstanders in de halve finale. We zijn uiteraard zwaar de underdog maar ook dit koppel heeft altijd wel een paar zwakkere punten. Na de analyse vertelt Rune ons dat we er rekening mee moeten houden dat we bij verlies nog dezelfde avond naar huis vliegen en de medaille ceremonie van zondag moeten missen. Ons visum loopt namelijk op de 26e af en in Rusland wil je echt geen problemen. Hij heeft haast alle opties bekeken en het ziet er niet goed voor ons uit. Ik voel de grond onder mijn voeten wegzakken. Dit kan toch niet waar zijn? We gaan terug naar onze kamers met de opdracht ons te focussen op de wedstrijd. Ik heb het er zwaar mee. Godzijdank krijgen we voordat we naar de hal gaan het bericht dat er een oplossing gevonden is en we toch kunnen blijven. Ons visum is tot de 29e verlengd. Met een last minder kunnen we straks de baan op, maar ik voel me nog steeds alles behalve goed. De wedstrijd begint en we kijken al snel tegen een 0-9 achterstand aan. De service van Pedersen is super. Bij het eerste punt krijgen we groot applaus van het publiek, we moeten erom lachen. Uiteindelijk spelen we nog best wel wat aardige rally’s, maar de Denen zijn uiteraard een maat te groot. We verliezen de halve finale, maar winnen een BRONZEN medaille. De eerste gemengddubbelspel medaille in 12 jaar tijd. ’s Avonds bedank ik de begeleiders voor een zeer professionele week waarin ik als speler keer op keer zeer goed voorbereid was op mijn wedstrijden. In mijn al behoorlijk lange badmintonleven is dit by far the best begeleide toernooiweek tot nu toe geweest! Rune en Kim zijn een eenheid, dat merk je aan alles en dat is ook op de baan te voelen. Voor een speler is dit van groot belang om te kunnen presteren!

Zondag 27 april. De finaledag. Ik voel mij nog steeds niet optimaal, maar de gedachte dat ik straks op het podium sta, maakt alles goed. ’s Middags kijk ik naar de finales, het is vooral mooi om de Russische mannendubbel te zien winnen. Een super prestatie om in eigen land kampioen te worden. Na deze finale staan de medaille ceremonies gepland en wij mogen als eerste het podium betreden. Ik ben zo ontzettend trots als ik de Nederlandse vlag tussen drie Deense vlaggen gehesen zie worden. Het is een prachtig moment! We nemen na de ceremonie een heleboel foto’s, praten nog wat na en gaan met een heerlijk gevoel terug naar het hotel. ’s Nachts vliegen we via Istanbul terug naar Nederland waar we rond 14.00 uur arriveren. Fotograaf Rene Lagerwaard staat ons samen met zijn vriendin Marije en hond Bobby op te wachten. We maken een aantal leuke foto’s en sluiten op deze manier de heftigste, vermoeiendste, meest emotionele maar ook meest geweldige week van mijn badmintonleven (tot nu toe) af. Dit vergeet ik nooit, maar dan ook nooit meer!

Om in te bijten

All England and Swiss Open

(18 maart 2014)

After a three week tour to Mülheim, Birmingham and Basel I am back in the Netherlands. When I look back at these 3 weeks I am quite satisfied.

After the German Open I flew to Birmingham for the All England. Because of our present world ranking we had to play the qualification tournament. In the first round we were to meet an Irish pair but they had to withdraw for medical reasons. So all of a sudden we got different opponents who had been on the waiting list. Recently Praveen Jordan and Debby Susanto made a new pair but until a couple of months ago they both had different partners with whom they both were in the top ten of the world ranking. So this would be quite a challenge.
We started the match very well and almost the entire first game we were in the lead. We even got one game point but unfortunately we couldn’t cash it. In the second game we were in the lead again till the interval but now the Indonesian’s came alongside faster and we were not able to take a stand anymore. So eliminated in the first round of the qualification tournament. Still we used our time well by evaluating our play and by observing the pairs who would be our opponents the next week. Altogether we made a good foundation for the Swiss Open.

In Basel we met Kim Nielsen, as from April 1st our new coach. It felt good to have him behind us when we played our first match. Our opponents were Chris Langridge and Heather Olver, 8th seeded and 16 on the World Ranking. We made a very poor start and in no time we were far behind. Although we still scored a number of points towards the end of the game it was too late to restructure the game in our favour. But it turned out to be a good foundation for the second game which we managed to win. In the beginning of the third game we didn’t play well again and we had to allow our opponents to take the lead again. This time however the gap was bridgeable and we fought back in an efficient and well considered way. Again towards the end of the game we scored a number of consecutive points and we secured the win. Very satisfactory!

The next day we were facing the German pair Peter Kaesbauer and Isabel Herttrich. Again a poor start and we failed to really score in the first game which we lost by 9-21. This was a set back which was also effecting our playing in the second game. Again we fell behind but we had enough fighting spirit to make this game an exciting one. Nevertheless we didn’t manage to draw level. So no third game and no quarter final.

To summarize: I am glad that we have already demonstrated to be able to offer good resistance to pairs who are in the top 20 of the World. In Germany we only just lost from the numbers 14, in Switserland we won from the numbers 16. In the near future we will have to work hard to drastically improve our basic level. I am confident that with the help of our new Danish coach Kim Nielsen we will find the way back up again!

All England en Swiss Open

(18 maart 2014)

Ik ben weer terug in Nederland. De drie weekse tour (Mülheim, Birmingham en Basel) zit er op. Tevreden kijk ik terug op de afgelopen drie weken.

Na de German Open vloog ik naar Engeland voor de Yonex All England Open. In het kwalificatietoernooi kregen we ineens te maken met andere tegenstanders. Onze Ierse opponenten hadden zich vanwege ziekte teruggetrokken en zo kwam er een koppel in de loting dat eerst op de wachtlijst stond. Praveen Jordan en Debby Susanto vormen sinds kort een nieuwe combinatie, maar stonden tot pas geleden met hun voormalige partners ieder in de top 10 van de wereld. Een pittige opgave. Die wedstrijd begonnen we echter sterk en we stonden de gehele eerste game voor. Eén gamepoint kregen we zelfs, maar helaas konden we die net niet verzilveren. In de tweede game stonden we tot aan de interval voor, maar nu kwamen de Indo’s wat sneller langszij en konden wij geen echte vuist meer maken. Uitgeschakeld in de kwalificatie, maar door goed met elkaar te evalueren en de tegenstanders van de week erna te observeren, werd er een goede basis voor de Swiss Open gelegd.

In die Swiss Open met onze nieuwe coach Kim achter de baan, speelden we in de eerste ronde tegen de nummers 8 van de plaatsingslijst Langridge en Olver uit Engeland. Momenteel zijn zij het 16e koppel op de wereldranglijst. We begonnen erg slecht en kwamen binnen no time te ver achter, maar scoorden op het eind nog wel de nodige punten. Hierdoor konden we in de tweede game goed spel laten zien en die game wisten we ook te winnen. Met een zwakke start van de derde game maakten we het onszelf niet veel makkelijker. Door keihard te knokken konden we ons echter terugspelen in de wedstrijd en richting het einde van die game maakten we een serie punten op een rij waardoor we de winst veilig stelden. Een mooie overwinning!

De dag erna begonnen we tegen onze Duitse tegenstanders weer erg slecht. Nu lukte het niet de nodige punten te scoren in die eerste game. Hierdoor kwamen we ook al snel achter in de tweede game. Met veel vechtlust werd het nog even spannend, maar uiteindelijk konden we er geen derde game uitslepen en waren we uitgeschakeld.

Samenvattend: ik ben blij dat we gelijk al hebben aangetoond met koppels uit de top 20 van de wereld mee te kunnen. In Duitsland nét aan verloren van de nummers 14, in Zwitserland gewonnen van de nummers 16. In de komende tijd is het zaak het basisniveau weer flink omhoog te trekken en keihard te blijven werken. Samen met onze Deense coach Kim Nielsen, die per 1 april naar Nederland komt, gaan we weer de weg omhoog vinden, ik weet het zeker!

Sponsoren gezocht!!

(29 augustus 2013)

Ik ben alweer bijna twee weken volop in training voor het nieuwe seizoen dat voor de deur staat. Na het WK heb ik genoten van een badmintonloos weekje. Even bijkomen van het vele reizen maar vooral ook tijd nemen om vooruit te kijken en mij te bezinnen op dat wat gaat komen, op de weinige zekerheden en de vele onzekerheden.

Zeker is dat voor mij a.s. zondag het nieuwe seizoen begint met de start van de Duitse competitie. Zoals ik al eerder vermeldde, speel ik ook dit jaar weer voor 1. BV Mülheim. Ik heb vorig jaar met deze club een prachtig seizoen gedraaid en het hele team is bij elkaar gebleven. We zijn er klaar voor om ook dit jaar weer te gaan vlammen. We beginnen zondagmiddag met een thuiswedstrijd tegen Düren.

Zeker is ook de deelname aan de Yonex Belgian International half september. Badminton Nederland betaalt het inschrijfgeld. Vervoer en accommodatie moeten we zelf zien te regelen en is weer voor onze eigen rekening. Dit toernooi is een ware traditie aan het worden aan het begin van elk badminton seizoen. Het is ook een toernooi waar ik de afgelopen jaren met wisselend succes heb gespeeld. Zo stond ik er al eens in de finale, maar vorig jaar verloor ik zowel de mix als het herendubbel in de eerste ronde. Forse tegenstellingen dus. Naast het gemengddubbel met Samantha zal ik dit toernooi ook een dubbel vormen met Robin Tabeling. Robin is eerstejaars senior en heeft, net als ik, geen vaste dubbelpartner omdat er wordt gefocust op het gemengd dubbelspel. We trainden al een aantal keren samen en dus was de keuze voor een dubbel snel gemaakt. Leuk dus om naast alle mixwedstrijden van de afgelopen tijd nu ook weer eens te gaan dubbelen. Ik kijk uit naar dit toernooi, niet alleen omdat mijn partners en ik daar hopen te presteren, maar ook omdat ik het leuk vind om in België te spelen. Ik heb tijdens mijn crowdfunding project veel steun gekregen vanuit België en een goede prestatie op dit toernooi is wel het minste wat ik terug zou moeten kunnen geven.

Met deze twee zekerheden is de koek op. Wat over blijft zijn grote onzekerheden. Badminton Nederland heeft te kennen gegeven dat zij tot aan het einde van dit jaar geen toernooien meer voor ons zullen financieren en we weten ook al dat er voor volgend jaar een zeer schraal budget is. Spelers moeten dus zelf hun toernooien zien te bekostigen, zoals wij dat al eerder deden met ons crowdfunding project voor de WK financiering. Om onze huidige ranking in het gemengd dubbel verder te verbeteren is het nodig om minimaal 15 toernooien per jaar te spelen waarvan tenminste 6 buiten Europa.

Na het toernooi in België staan er dit jaar nog 7 andere evenementen op het programma die we graag zouden willen gaan spelen. Daaronder zijn de Super Serie toernooien van Denemarken en Frankrijk. Maar daarvoor hebben we dus wel weer geld nodig, want, daar ben ik heel eerlijk in, IK heb het niet!
Naast de maandelijkse vergoeding van € 100,00 die we nu moeten betalen aan Badminton Nederland als bijdrage aan ons trainings- en wedstrijdprogramma (ik weet overigens niet welk wedstrijdprogramma!!) heb ik ook nog een huur en zorgverzekering te betalen en moet ik voorzien in mijn levensonderhoud. Zonder een hoofdsponsor en subsponsoren is het een illusie dat we het benodigde wedstrijdprogramma kunnen gaan spelen.

Onze ranking zit nu goed in de lift en Samantha en ik zouden dolgraag de volgende stap richting de beste 20 van de wereld maken. Daarom, en ik doe het met grote tegenzin, wil ik opnieuw een beroep doen op mijn fantastische fancrowd om te helpen. Ik heb een shirt met op de voorkant ruimte voor een hoofdsponsor, ik heb mouwen en boorden, een sportbroek en een trainingspak waarop (bedrijfs) logo’s kunnen worden aangebracht. Als u in uw netwerk een bedrijf of een persoon weet die open staat voor het sponsoren van een topsporter met een Olympische doelstelling, stuur dan een berichtje naar

Uiteraard blijven ook alle financiële bijdragen welkom. In het WK project is het bewezen: vele kleintjes maken samen een groot bedrag. Onze doelstelling is nu het realiseren van een volwaardig wedstrijdprogramma op de weg naar ons ultieme doel: RIO 2016! Wil je hierbij (weer) helpen? Iedere euro die je kan missen is welkom op rekening nummer 32 44 25 996 t.n.v. J.W. de Ruiter. Vermeld dan graag ook je email adres erbij!