Jorrit de Ruiter

Mijn laatste verslag is inmiddels al weer van meer dan 2 maanden geleden toen we terugkwamen van de Europese Kampioenschappen in Kazan met een bronzen medaille. Na de kortstondige euforie is het natuurlijk al weer gauw “business as usual”. Tenslotte staat Samantha en mijzelf maar één ding voor ogen en dat is zo snel mogelijk weer terugkomen in de top 25 van de wereld ranglijst. De trainingen onder leiding van Kim Nielsen zijn zwaar maar wel erg inspirerend. Vooral in tactisch en mentaal opzicht weet hij mij een hoop bij te brengen.

Met de Wereldkampioenschappen in Denemarken in het vooruitzicht valt er nog veel te doen waaronder het verdedigen van de punten die wij vorig jaar, nog vóór de blessure van Samantha, behaalden op de Spanish Open, de Canada Open en de US Open. Dit is van belang om niet verder te zakken op de wereldranglijst.

Op 21 mei vliegen we naar Madrid voor de Spanish Open. Gelukkig is het er nog niet te warm en zijn de omstandigheden prima. We behalen de halve finale maar daar moeten we in het eerst geplaatste en geroutineerde koppel Blair en Bankier onze meerdere erkennen. Het toernooi wordt uiteindelijk ook door dit stel gewonnen. Alles bij elkaar genomen zijn we niet ontevreden. Omdat we geen finale hoeven te spelen is er gelegenheid om ook de stad Madrid wat beter te bekijken. Het is en blijft een mooie stad met z’n Plaza’s en mercado’s. Daar rond lopend, proef je ook de voetbal sfeer rond de Champions League finale tussen Real en Atlético die de vorige avond in Lissabon gespeeld was. We weten dan nog niet dat een paar weken later het Nederlands elftal Spanje met 5-1 zal verslaan in de eerste poule wedstrijd van het WK.

In de daarop volgende maand is alles gericht op de voorbereiding van onze Noord Amerikaanse tour die, in tegenstelling tot vorig jaar, dit keer in Vancouver begint en eindigt in New York. We zijn blij dat Rune Massing ons als coach zal begeleiden. Ook al zijn we maar met 4 spelers, het is toch erg prettig als er een coach is die je helpt bij het analyseren van je tegenstanders en het voorbereiden van je wedstrijden.

Op 27 juni vliegen we met de KLM naar Vancouver. Prima vlucht, op tijd en goede verzorging. We worden na aankomst opgehaald en naar onze verblijfplaats gebracht. Dit keer vindt het toernooi plaats binnen het gigantische terrein van de Universiteit van British Columbia en we verblijven ook op de campus. Ik heb een kleine studentenkamer op de 14e verdieping met een prachtig uitzicht over de baai van Vancouver. De Rocky Mountains aan de overkant gaan gedeeltelijk schuil achter de wolken maar later in de week zijn ze prachtig te zien. We hebben ruim de tijd genomen om aan het grote tijdsverschil van 9 uur te wennen. Dit keer lukt het wennen mij slecht en ik begin niet uitgerust aan het toernooi.

De hal waar we spelen is niet prettig. De matten liggen direct op het beton van dit ijshockey stadion. Gevaar voor blessures dreigt maar ondanks protesten van veel kanten is er niets meer aan te veranderen. Spelen dus maar. We zijn als eerste geplaatst en moeten dus proberen om die plaatsing ook waar te maken. Via een Canadees en twee Koreaanse koppels bereiken we de finale. Daar wachten ons Max Schwenger en Carla Nelte die als tweede geplaatst zijn. Het wordt uiteindelijk een, van mijn kant, niet al te beste wedstrijd die wij, met 18-21 en 21-23 onnodig verliezen.

Zondagochtend worden we al om 04:00 uur naar het vliegveld gebracht. Ons wacht een lange dag waarin we naar New York reizen. Als onze vlucht om 06:55 klaar is om te vertrekken komt men er achter dat een bordje EXIT is verdwenen. Zonder dat bordje kan er niet gevlogen worden dus uitstappen en wachten wat er gaat gebeuren. Anderhalf uur later krijgen we te horen dat we omgeboekt zijn via Seattle. Die reis verloopt uiteindelijk wel vlot en we arriveren maar een uur later in New York dan ons oorspronkelijke vliegplan. Met een huurauto rijden we, met Iris als tomtom, in het donker naar ons hotel op Long Island. Het sportcentrum waar we spelen is groot en de hal is prima ingericht. Wel staat er een hoop wind, maar dat is in de meeste grotere arena’s. We hebben een paar dagen om te trainen en ons voor te bereiden op het toernooi.

De eerste wedstrijden worden door ons gewonnen maar in de kwart finale komen we een koppel tegen uit Chinees Taipei. De eerste game winnen we met 19 maar daarna laten zij ons zien wie de sterksten zijn. Met dit resultaat moeten we het dus doen. Niet echt een bevredigend einde, omdat we voor mijn gevoel wederom niet ons niveau gehaald hebben.

Aangezien we op zondag terugvliegen hebben we de zaterdag om een bezoekje te brengen aan de Big Apple. Het wordt een heerlijk ontspannen dagje waarin we een aantal bekende sights bezoeken. Zo beginnen we bij Ground Zero wat erg indrukwekkend is. Vanuit daar lopen we naar de Brooklyn Bridge. Daarna pakken we de metro richting Wall Street, herkenbaar van films en tv, Broadway, Central Park en we eindigen op Times Square waar we ook eten. ’s Avonds is dit gigantische plein geweldig verlicht en het laat een bijzondere indruk op mij achter. De metro terug naar het treinstation pakken we bij Penn station, bij Madison Square Garden. Na 14 uur indrukken uit New York is het tijd om in het hotel de koffer weer in te pakken.

Op zondag hebben we de eerste KLM vlucht terug naar Nederland en na 7 uur vliegen landen we al weer op Schiphol. Het is goed om weer thuis te zijn. Voor wie wat meer details wil weten over onze wedstrijden in Canada en Amerika verwijs ik naar de verslagen die Rune heeft geschreven op de site van Badminton Nederland http://www.badminton.nl/topbadminton. En voor degenen die geïnteresseerd zijn in onze WK voorbereiding die afgelopen maandag van start is gegaan, A12 richting Arnhem, afslag 25 naar Papendal 🙂