Posts Tagged ‘US Open’

The Big Apple and Calgary

(29 juni 2015)

After our 4 1/2 week Asia and Australia tour we had a couple of days of training in Holland before we had to board another flight again. On Sunday June 14th we flew to New York for the first of two North American tournaments: The US Open and the Canada Open.

New York is not really New York. In fact the tournament is held in Brentwood on Long Island at about an hour drive from the Big Apple.
The first days we always use for training and getting accustomed to the time difference. The last mentioned didn’t cause any problems but the training was not a success. They had improvised badminton courts taped on an indoor athletics subsurface. Not exactly the ideal circumstances for a Grand Prix Gold tournament in the Olympic qualification year. I really wonder when BWF will finally open it’s eyes and start giving fines for such abuses.

But more important are the matches we played. After a rather easy win in the first round we were facing a Taiwanese pair in the second round. We lost this match in the last 5 points of the third game. Completely unnecessary, very disappointing and harsh reality!
As usual there is no time to linger in your disappointment, you are in a badminton roller coaster which never stops so we immediately focused on next week’s Canada Open in Calgary. Still I made time to pay a short visit to the Big Apple and enjoy this vibrant metropole. It was good to gain new energy and prepare for the trip to Calgary on Sunday.

The last 2 editions of the Canada Open, a Grand Prix tournament, we made it to the finals. This year we were seeded fifth. Via two hard-fought victory’s on, again, concrete floors (Hello BWF!?) we reach the quarter finals. There we meet the first seeded German pair Fuchs and Michels whom we played 2 times before. We also know them from the German Premier League where we also meet them quite regularly. To be honest, in this match we had nothing to contribute. We were just outclassed. We lost the match by 15 and 12 and that was the tournament it was.

Unfortunately these tournaments haven’t brought what I had hoped for, more victories and better playing. The last weeks we haven’t even come close to our top level which we reached at the end of 2014. The coming weeks we’ll have to find out how to get to that level again in order to perform at our best when we play the World Championships in Jakarta next August.

I write this just before boarding my KLM flight back to Holland. After having been abroad 46 days out of the past 54 it is about time to go home! I wish all my followers and other badminton lovers a great summer and after that a great start to the new season.

De Big Apple en Calgary

(28 juni 2015)

Na een weekje trainen in Nederland na onze 4,5 week Azië/Australië trip gingen we zondag 14 juni weer het vliegtuig in richting New York, voor de eerste van de twee Noord-Amerika toernooien: de US en Canada Open.

New York is echter niet helemaal New York. Het toernooi wordt in werkelijkheid gehouden in Brentwood op Long Island, op een uur rijden van the Big Apple.
De eerste dagen gebruiken we altijd om te trainen en om aan het tijdverschil te wennen. Dat laatste ging prima, het trainen niet echt aangezien ze met tape aangelegde badmintonbanen hadden geĂŻmproviseerd op een indoor atletiek ondergrond. En dat voor een Grand Prix Gold toernooi in het Olympisch kwalificatiejaar. Hopelijk gaan de ogen van de BWF eens open en leggen ze een toernooiorganisatie in het vervolg een boete op vanwege zulke wantoestanden.
Het belangrijkste dan: de wedstrijden zelf. Na een redelijk eenvoudige eerste ronde winst, speelden we in de tweede ronde tegen een koppel uit Taipei. We verloren deze wedstrijd in de laatste 5 punten in de derde game. Volkomen onnodig en zeer teleurstellend, maar wel de realiteit.
Zoals te doen gebruikelijk is er geen tijd om in een teleurstelling te blijven hangen, de badminton rollercoaster staat namelijk nooit stil. Focus op de Canada Open in Calgary van de week erna. Nog even the Big Apple in geweest en genoten van deze bruisende metropool, nieuwe energie opgedaan om zondag weer door te reizen naar Calgary.

Op de Canada Open, een Grand Prix toernooi, hebben we het de afgelopen twee edities tot de finales geschopt. Dit jaar zijn we als vijfde geplaatst en plaatsen we ons via twee zwaarbevochten zeges op de wederom betonnen speelvloer (Hallo BWF!?) voor de kwartfinales. Hierin komen we uit tegen de nummers 1 van de plaatsingslijst Fuchs en Michels. Geen onbekenden, we speelden al twee keer eerder tegen ze en bovendien komen we ze in de Duitse Bundesliga geregeld tegen. Om eerlijk te zijn hadden we in deze wedstrijd op geen enkel vlak iets in te brengen en waren ze gewoon beter. Met 15 en 12 verloren we deze partij en zat het toernooi erop.

Helaas hebben deze toernooien niet opgeleverd wat ik graag had gewild, namelijk meer overwinningen en beter spel. Ik denk dat we de afgelopen tijd niet in de buurt gekomen zijn van ons topniveau, iets wat we bijvoorbeeld wel haalden aan het eind van 2014. De komende weken zullen we gaan uitvissen hoe we dat niveau weer kunnen gaan halen, zodat we op het WK in het geweldige Jakarta wél weer top kunnen zijn!

En nu het vliegtuig in, na 46 van de afgelopen 54 dagen in het buitenland vertoefd te hebben, is het meer dan fijn om lekker naar huis te gaan! Een hele fijne zomerperiode voor alle badmintonliefhebbers in Nederland en begin het nieuwe seizoen weer vol frisse moed!

Time for an update

(18 juli 2014)

My last report dates from more than two months ago when we returned with a bronze medal from the European Championships in Kazan. After the short-lived euphoria it is of course soon “business as usual” again. Finally Samantha and myself have only one thing in mind and that is to come back as soon as possible in the top 25 of the world ranking. The training led by Kim Nielsen is heavy but very inspiring. Especially tactically and mentally he knows how to make the difference.

Having the prospect of the World Championships in Denmark there is still much to do, including the safeguarding of the points that we achieved last year, before Samantha’s injury, at the Spanish Open, the Canada Open and the U.S. Open.

On May 21, we fly to Madrid for the Spanish Open. Fortunately, it is not too hot and the conditions are fine. We reach the semi-finals but here we must acknowledge the superiority of the first seeded pair Blair and Bankier. Eventually this pair also wins the tournament. All in all, we are not unhappy. As we don’t have to play the final we have the opportunity to explore the city of Madrid. It sure is a beautiful city with its Plaza’s and mercado’s. While walking around, you can taste the football atmosphere around the Champions League final between Real and AtlĂ©tico which was played the previous night in Lisbon. We do not know yet that a few weeks later the Dutch soccer team will beat Spain by 5-1 in the first group match of the World Cup.

In the following month, everything is focused on the preparation of our North American tour that, unlike last year, starts in Vancouver this time and ends in New York. We are happy that Rune Massing will accompany us as coach. Even though we are only with 4 players, it’s still very nice to have a coach around that will help you in analyzing your opponents and preparing your matches.

On June 27, we fly with KLM to Vancouver. A smooth flight, on time and good care. After arrival we are picked up and brought to the place where we will stay. This time the event takes place within the huge campus of the University of British Columbia and we stay on campus. I have a small dorm room on the 14th floor with stunning views over the bay of Vancouver. The Rocky Mountains on the other side are partially hidden behind the clouds, but later in the week, with a clear sky they are wonderful to see. We took plenty of time to get used to the big time difference of 9 hours. This time I don’t really succeed to get used to it and when I start with the tournament I am not really rested.

The hall where we play is not pleasant. The mats are put directly on the concrete floor of this ice hockey stadium. Risk of injuries is obvious but despite protests from many players and team managers nothing is changed. We are first seeded and have to live up to that. Via a Canadian and two Korean pairs we reach the final. There we meet Max Schwenger and Carla Nelte second seeded. For my part it is not a good match and we lose, unnecessarily, with 18-21 and 21-23.

Sunday morning at 04:00 we are brought to the airport. We have a long journey to New York ahead of us with a 5 hour intermediate stop at Minneapolis. When at 06:55 our flight is ready to leave, one finds out that an EXIT sign is gone. Without that sign they cannot fly, so we disembark and wait what will happen. One and a half hour later we are told that we have been rebooked via Seattle. That trip goes smoothly and eventually we arrive one hour later in New York than our original flight plan. With a rental car and with Iris as navigator we drive in the dark to our hotel on Long Island. The sports center where we play is huge and the hall is well equipped but quite draughty, like most larger arenas. We have a few days to train and prepare us for the tournament.

The first matches are won by us, but in the quarter-finals, we come to face a Chinese Taipei pair. The first game we win by 19, but then they teach us who are the better ones. With this result we have to live. Not really a satisfactory end, because again I feel that we have not reached our level again.

As we fly back on Sunday we have Saturday to visit the Big Apple. It’s a wonderful relaxing day visiting a number of famous sights. We start at Ground Zero which is very impressive. From there we walk to the Brooklyn Bridge. Then we take the subway to Wall Street, recognizable from movies and television, walk again to Broadway, Central Park and we end the day at Times Square where we have dinner. In the evening this giant plaza is fantastically lighted and it leaves a special impression on me. At Penn Station near Madison Square Garden we take the subway back to the train station. After 14 hours of great New York impressions it’s time to pack our bags again in the hotel.

On Sunday we have the first KLM flight back to the Netherlands and after a 7 hours flight we arrive again at Schiphol Airport. It’s good to be home again. This week we have started with a 6 week preparation for the World Championships in Denmark. For the latest updates you can follow me on

Tijd voor een update

(18 juli 2014)

Mijn laatste verslag is inmiddels al weer van meer dan 2 maanden geleden toen we terugkwamen van de Europese Kampioenschappen in Kazan met een bronzen medaille. Na de kortstondige euforie is het natuurlijk al weer gauw “business as usual”. Tenslotte staat Samantha en mijzelf maar één ding voor ogen en dat is zo snel mogelijk weer terugkomen in de top 25 van de wereld ranglijst. De trainingen onder leiding van Kim Nielsen zijn zwaar maar wel erg inspirerend. Vooral in tactisch en mentaal opzicht weet hij mij een hoop bij te brengen.

Met de Wereldkampioenschappen in Denemarken in het vooruitzicht valt er nog veel te doen waaronder het verdedigen van de punten die wij vorig jaar, nog vóór de blessure van Samantha, behaalden op de Spanish Open, de Canada Open en de US Open. Dit is van belang om niet verder te zakken op de wereldranglijst.

Op 21 mei vliegen we naar Madrid voor de Spanish Open. Gelukkig is het er nog niet te warm en zijn de omstandigheden prima. We behalen de halve finale maar daar moeten we in het eerst geplaatste en geroutineerde koppel Blair en Bankier onze meerdere erkennen. Het toernooi wordt uiteindelijk ook door dit stel gewonnen. Alles bij elkaar genomen zijn we niet ontevreden. Omdat we geen finale hoeven te spelen is er gelegenheid om ook de stad Madrid wat beter te bekijken. Het is en blijft een mooie stad met z’n Plaza’s en mercado’s. Daar rond lopend, proef je ook de voetbal sfeer rond de Champions League finale tussen Real en AtlĂ©tico die de vorige avond in Lissabon gespeeld was. We weten dan nog niet dat een paar weken later het Nederlands elftal Spanje met 5-1 zal verslaan in de eerste poule wedstrijd van het WK.

In de daarop volgende maand is alles gericht op de voorbereiding van onze Noord Amerikaanse tour die, in tegenstelling tot vorig jaar, dit keer in Vancouver begint en eindigt in New York. We zijn blij dat Rune Massing ons als coach zal begeleiden. Ook al zijn we maar met 4 spelers, het is toch erg prettig als er een coach is die je helpt bij het analyseren van je tegenstanders en het voorbereiden van je wedstrijden.

Op 27 juni vliegen we met de KLM naar Vancouver. Prima vlucht, op tijd en goede verzorging. We worden na aankomst opgehaald en naar onze verblijfplaats gebracht. Dit keer vindt het toernooi plaats binnen het gigantische terrein van de Universiteit van British Columbia en we verblijven ook op de campus. Ik heb een kleine studentenkamer op de 14e verdieping met een prachtig uitzicht over de baai van Vancouver. De Rocky Mountains aan de overkant gaan gedeeltelijk schuil achter de wolken maar later in de week zijn ze prachtig te zien. We hebben ruim de tijd genomen om aan het grote tijdsverschil van 9 uur te wennen. Dit keer lukt het wennen mij slecht en ik begin niet uitgerust aan het toernooi.

De hal waar we spelen is niet prettig. De matten liggen direct op het beton van dit ijshockey stadion. Gevaar voor blessures dreigt maar ondanks protesten van veel kanten is er niets meer aan te veranderen. Spelen dus maar. We zijn als eerste geplaatst en moeten dus proberen om die plaatsing ook waar te maken. Via een Canadees en twee Koreaanse koppels bereiken we de finale. Daar wachten ons Max Schwenger en Carla Nelte die als tweede geplaatst zijn. Het wordt uiteindelijk een, van mijn kant, niet al te beste wedstrijd die wij, met 18-21 en 21-23 onnodig verliezen.

Zondagochtend worden we al om 04:00 uur naar het vliegveld gebracht. Ons wacht een lange dag waarin we naar New York reizen. Als onze vlucht om 06:55 klaar is om te vertrekken komt men er achter dat een bordje EXIT is verdwenen. Zonder dat bordje kan er niet gevlogen worden dus uitstappen en wachten wat er gaat gebeuren. Anderhalf uur later krijgen we te horen dat we omgeboekt zijn via Seattle. Die reis verloopt uiteindelijk wel vlot en we arriveren maar een uur later in New York dan ons oorspronkelijke vliegplan. Met een huurauto rijden we, met Iris als tomtom, in het donker naar ons hotel op Long Island. Het sportcentrum waar we spelen is groot en de hal is prima ingericht. Wel staat er een hoop wind, maar dat is in de meeste grotere arena’s. We hebben een paar dagen om te trainen en ons voor te bereiden op het toernooi.

De eerste wedstrijden worden door ons gewonnen maar in de kwart finale komen we een koppel tegen uit Chinees Taipei. De eerste game winnen we met 19 maar daarna laten zij ons zien wie de sterksten zijn. Met dit resultaat moeten we het dus doen. Niet echt een bevredigend einde, omdat we voor mijn gevoel wederom niet ons niveau gehaald hebben.

Aangezien we op zondag terugvliegen hebben we de zaterdag om een bezoekje te brengen aan de Big Apple. Het wordt een heerlijk ontspannen dagje waarin we een aantal bekende sights bezoeken. Zo beginnen we bij Ground Zero wat erg indrukwekkend is. Vanuit daar lopen we naar de Brooklyn Bridge. Daarna pakken we de metro richting Wall Street, herkenbaar van films en tv, Broadway, Central Park en we eindigen op Times Square waar we ook eten. ’s Avonds is dit gigantische plein geweldig verlicht en het laat een bijzondere indruk op mij achter. De metro terug naar het treinstation pakken we bij Penn station, bij Madison Square Garden. Na 14 uur indrukken uit New York is het tijd om in het hotel de koffer weer in te pakken.

Op zondag hebben we de eerste KLM vlucht terug naar Nederland en na 7 uur vliegen landen we al weer op Schiphol. Het is goed om weer thuis te zijn. Voor wie wat meer details wil weten over onze wedstrijden in Canada en Amerika verwijs ik naar de verslagen die Rune heeft geschreven op de site van Badminton Nederland En voor degenen die geïnteresseerd zijn in onze WK voorbereiding die afgelopen maandag van start is gegaan, A12 richting Arnhem, afslag 25 naar Papendal 🙂

Goodbye Canada

(22 juli 2013)

Onze Noord Amerika tour zit er op. Morgenochtend om 07.00 uur (16.00 Ned Tijd.) vliegen we via Houston weer terug naar Nederland. Alhoewel ik jullie via Facebook en Twitter met korte berichten wel op de hoogte gehouden heb van mijn wel en wee is het nu tijd voor een terugblik op deze reis.

We vertrokken op 5 juli met United Airlines naar Houston waar we maar anderhalf uur hadden om over te stappen op onze vlucht naar eindbestemming Santa Ana. Iedereen die wel eens naar de USA heeft gevlogen weet dat de immigration en de douane veel tijd kosten. Lange rijen en veel oponthoud. We misten dus onze aansluiting en maakten toen kennis met het luchthavenpersoneel van United. Niet erg klantvriendelijk en daar zal ik het maar bij laten. Gelukkig was er een paar uur later nog een vlucht naar Santa Ana waarop we mee konden. Alles bij elkaar genomen kwamen we pas in ons hotel toen de avond al een eind op streek was.

Om de kosten zoveel mogelijk te drukken deelden we met vier mannen een kamer en de meiden deden dat ook. Probeer je voor te stellen hoe zo’n kamer eruit ziet met 2 King bed’s en de bagage van 4 personen. Niet echt ideaal om goed uit te rusten en te wennen aan het grote tijdsverschil maar alles is overkomelijk.

De volgende dagen hebben we besteed aan het verkennen van de hal en van de omgeving. Met twee huurauto’s hebben we door Los Angeles getourd en zijn we via Beverly Hills naar  Santa Monica gereden. Wat een prachtig strand en wat een mooi uitzicht vanaf de pier. Het was leuk om daar rond te lopen en heel even een vakantiegevoel te hebben.

Onze eerste wedstrijd was pas op woensdag maar er was nauwelijks de mogelijkheid om te trainen. Dat was mijns inziens een misser van de organisatie, die overigens verder goed was. Die eerste wedstrijd ging prima maar de dag erop gingen we in de kwart finale onderuit. Terugkijkend op die wedstrijd kon ik alleen maar concluderen dat we er veel meer uit hadden kunnen halen en die gedachte was teleurstellend. En zo had ik dus nog 2 volle dagen om door te brengen. Ik besloot zaterdags ook eens het openbaar vervoer te proberen en zo naar het strand, Newport Beach, te gaan. Het is me gelukt, het was leuk, maar ik moet zeggen dat het OV in Nederland een stuk beter geregeld is.

Zondagmiddag 14 juli vlogen we naar Vancouver. Toch nog zo’n dikke 2,5 uur vliegen. Gelukkig ligt ons hotel vlakbij de airport en dus waren we er relatief snel. Het was voor mij direct al een feest der herkenning want in 2004 was ik hier ook voor de Wereld Jeugd Kampioenschappen. Het prachtige Minoru park en de heerlijke foodcourts in de shoppingmall brachten weer veel herinneringen naar boven.

Veel was er niet veranderd maar de hal waar we nu speelden, de Richmond Olympic Oval, was er toen in ieder geval niet. Het was best een gek idee om onze wedstrijden te spelen op de plek waar Sven Kramer in 2010 zijn gouden medaille verspeelde door verkeerd te wisselen. Overigens is het geen ideale badminton hal. De verlichting is hinderlijk en er staat veel wind. Ook nu duurde het weer een paar dagen voor Samantha en ik de baan op konden. We waren als derde geplaatst en de eerste ronde hadden we een bye. Gelukkig konden we hier wel iedere dag trainen zodat de voorbereiding op de wedstrijden beter was dan in Orange County. Onze wedstrijden op donderdag en vrijdag liepen over het algemeen wel goed alhoewel ik in de eerste game van de tweede wedstrijd veel fouten maakte. Gelukkig herstelde ik me goed en bleef Samantha ook goed in de wedstrijd. We haalden de kwart finale en sloegen ons vervolgens op vrijdag ook naar de halve finale. In die halve finale begonnen we aan de ”slechte” kant, maar gelukkig konden we toch de eerste game pakken. In de tweede game pakten we een ruime voorsprong die we tot het einde vast konden houden. Finale!!

De finaledag vandaag was een gedenkwaardige. Niet alleen omdat het onze eerste Grand Prix finale was, maar ook door de diskwalificatie in de mannendubbelfinale die vlak voor ons op het schema stond. Issara Bodin en Maneepong Jongjit vormden tot vorig jaar een zeer sterk mannendubbel dat in de top 10 stond en 5e werd op de Olympische Spelen in Londen. Daarna is het goed misgegaan, blijkaar. Zo erg dat Bodin vandaag zijn zelfbeheersing verloor en na de eerste game op zijn oude partner begon in te slaan. Een verschrikkelijk beschamend moment tegenover het publiek en de televisie, diskwalificatie volgde. Toen de rust wedergekeerd leek begon ik aan mijn warming-up, maar kennelijk was een en ander nog niet klaar. Ik voelde een windvlaag alsof Usain Bolt langs sprintte, maar het was Bodin. Ook in de warming-up ruimte werd er nog flink op los getimmerd! Bah, geen respect voor deze beide, zeer getalenteerde badmintonners. We zijn al een zeer kleine sport met weinig media aandacht en dit soort taferelen horen niet thuis op een badmintonbaan! Ons imago verslechtert alleen maar door zulke acties, praat het uit of vecht desnoods met elkaar op de training, maar niet in het openbaar en zeker niet tijdens een toernooi! Zo, dat gezegd hebbende terug naar onze wedstrijd.

Ook daar kan ik een hele analyse op los laten, maar feit is dat onze tegenstanders uit Hong Kong, die vorige week ook al de US Open wonnen, veel sterker waren dan wij. Met 13-21 en 10-21 kwamen we flink tekort maar gelukkig waren er ook een hoop leuke momenten tijdens de wedstrijd met bijvoorbeeld een van de lijnrechters. Een wel erg ongelukkige call van de lijnrechter werd gelukkig door de scheidsrechter gecorrigeerd, de smash van Chun Hei Lee vloog zowat tegen de reclameborden maar was zo hard dat hij waarschijnlijk dacht dat de shuttle in vloog. Ik gaf hem maar een high five, ook voor ons viel het niet mee de smash van Lee onder controle te krijgen!

In ieder geval ben ik erg blij met onze eerste Grand Prix finale en was het een prima trip zo met z’n achten! Voor nu een laatste groet uit Richmond en zodra ik in Nederland ben, heb ik meer nieuws voor jullie, dus houd de site in de gaten!