Posts Tagged ‘zilver’

Goodbye Canada

(22 juli 2013)

Onze Noord Amerika tour zit er op. Morgenochtend om 07.00 uur (16.00 Ned Tijd.) vliegen we via Houston weer terug naar Nederland. Alhoewel ik jullie via Facebook en Twitter met korte berichten wel op de hoogte gehouden heb van mijn wel en wee is het nu tijd voor een terugblik op deze reis.

We vertrokken op 5 juli met United Airlines naar Houston waar we maar anderhalf uur hadden om over te stappen op onze vlucht naar eindbestemming Santa Ana. Iedereen die wel eens naar de USA heeft gevlogen weet dat de immigration en de douane veel tijd kosten. Lange rijen en veel oponthoud. We misten dus onze aansluiting en maakten toen kennis met het luchthavenpersoneel van United. Niet erg klantvriendelijk en daar zal ik het maar bij laten. Gelukkig was er een paar uur later nog een vlucht naar Santa Ana waarop we mee konden. Alles bij elkaar genomen kwamen we pas in ons hotel toen de avond al een eind op streek was.

Om de kosten zoveel mogelijk te drukken deelden we met vier mannen een kamer en de meiden deden dat ook. Probeer je voor te stellen hoe zo’n kamer eruit ziet met 2 King bed’s en de bagage van 4 personen. Niet echt ideaal om goed uit te rusten en te wennen aan het grote tijdsverschil maar alles is overkomelijk.

De volgende dagen hebben we besteed aan het verkennen van de hal en van de omgeving. Met twee huurauto’s hebben we door Los Angeles getourd en zijn we via Beverly Hills naar  Santa Monica gereden. Wat een prachtig strand en wat een mooi uitzicht vanaf de pier. Het was leuk om daar rond te lopen en heel even een vakantiegevoel te hebben.

Onze eerste wedstrijd was pas op woensdag maar er was nauwelijks de mogelijkheid om te trainen. Dat was mijns inziens een misser van de organisatie, die overigens verder goed was. Die eerste wedstrijd ging prima maar de dag erop gingen we in de kwart finale onderuit. Terugkijkend op die wedstrijd kon ik alleen maar concluderen dat we er veel meer uit hadden kunnen halen en die gedachte was teleurstellend. En zo had ik dus nog 2 volle dagen om door te brengen. Ik besloot zaterdags ook eens het openbaar vervoer te proberen en zo naar het strand, Newport Beach, te gaan. Het is me gelukt, het was leuk, maar ik moet zeggen dat het OV in Nederland een stuk beter geregeld is.

Zondagmiddag 14 juli vlogen we naar Vancouver. Toch nog zo’n dikke 2,5 uur vliegen. Gelukkig ligt ons hotel vlakbij de airport en dus waren we er relatief snel. Het was voor mij direct al een feest der herkenning want in 2004 was ik hier ook voor de Wereld Jeugd Kampioenschappen. Het prachtige Minoru park en de heerlijke foodcourts in de shoppingmall brachten weer veel herinneringen naar boven.

Veel was er niet veranderd maar de hal waar we nu speelden, de Richmond Olympic Oval, was er toen in ieder geval niet. Het was best een gek idee om onze wedstrijden te spelen op de plek waar Sven Kramer in 2010 zijn gouden medaille verspeelde door verkeerd te wisselen. Overigens is het geen ideale badminton hal. De verlichting is hinderlijk en er staat veel wind. Ook nu duurde het weer een paar dagen voor Samantha en ik de baan op konden. We waren als derde geplaatst en de eerste ronde hadden we een bye. Gelukkig konden we hier wel iedere dag trainen zodat de voorbereiding op de wedstrijden beter was dan in Orange County. Onze wedstrijden op donderdag en vrijdag liepen over het algemeen wel goed alhoewel ik in de eerste game van de tweede wedstrijd veel fouten maakte. Gelukkig herstelde ik me goed en bleef Samantha ook goed in de wedstrijd. We haalden de kwart finale en sloegen ons vervolgens op vrijdag ook naar de halve finale. In die halve finale begonnen we aan de ”slechte” kant, maar gelukkig konden we toch de eerste game pakken. In de tweede game pakten we een ruime voorsprong die we tot het einde vast konden houden. Finale!!

De finaledag vandaag was een gedenkwaardige. Niet alleen omdat het onze eerste Grand Prix finale was, maar ook door de diskwalificatie in de mannendubbelfinale die vlak voor ons op het schema stond. Issara Bodin en Maneepong Jongjit vormden tot vorig jaar een zeer sterk mannendubbel dat in de top 10 stond en 5e werd op de Olympische Spelen in Londen. Daarna is het goed misgegaan, blijkaar. Zo erg dat Bodin vandaag zijn zelfbeheersing verloor en na de eerste game op zijn oude partner begon in te slaan. Een verschrikkelijk beschamend moment tegenover het publiek en de televisie, diskwalificatie volgde. Toen de rust wedergekeerd leek begon ik aan mijn warming-up, maar kennelijk was een en ander nog niet klaar. Ik voelde een windvlaag alsof Usain Bolt langs sprintte, maar het was Bodin. Ook in de warming-up ruimte werd er nog flink op los getimmerd! Bah, geen respect voor deze beide, zeer getalenteerde badmintonners. We zijn al een zeer kleine sport met weinig media aandacht en dit soort taferelen horen niet thuis op een badmintonbaan! Ons imago verslechtert alleen maar door zulke acties, praat het uit of vecht desnoods met elkaar op de training, maar niet in het openbaar en zeker niet tijdens een toernooi! Zo, dat gezegd hebbende terug naar onze wedstrijd.

Ook daar kan ik een hele analyse op los laten, maar feit is dat onze tegenstanders uit Hong Kong, die vorige week ook al de US Open wonnen, veel sterker waren dan wij. Met 13-21 en 10-21 kwamen we flink tekort maar gelukkig waren er ook een hoop leuke momenten tijdens de wedstrijd met bijvoorbeeld een van de lijnrechters. Een wel erg ongelukkige call van de lijnrechter werd gelukkig door de scheidsrechter gecorrigeerd, de smash van Chun Hei Lee vloog zowat tegen de reclameborden maar was zo hard dat hij waarschijnlijk dacht dat de shuttle in vloog. Ik gaf hem maar een high five, ook voor ons viel het niet mee de smash van Lee onder controle te krijgen!

In ieder geval ben ik erg blij met onze eerste Grand Prix finale en was het een prima trip zo met z’n achten! Voor nu een laatste groet uit Richmond en zodra ik in Nederland ben, heb ik meer nieuws voor jullie, dus houd de site in de gaten!

Schrijf een reactie »

Zilver in Zweden

(23 januari 2012)

Donderdag vertrokken we richting Stockholm voor de Swedish International. Elk jaar een zeer sterk ingeschreven toernooi, maar deze editie extra sterk vanwege de Olympische kwalificatieperiode. Iedereen probeert zelfs op deze Europese circuit toernooien de benodigde punten voor de wereldranglijst te verzamelen.

Vrijdagochtend begonnen Samantha en ik al om 9.00u tegen onze Franse tegenstanders. Samantha had hen vorig jaar ook al in de eerste ronde getroffen en toen gewonnen. Nu deden wij hetzelfde en versloegen ze ruim in twee games. Door naar de 2e ronde waar oud wereld kampioen en Olympisch zilver medaille winnaar Nathan Robertson met zijn partner Jenny Wallwork op ons wachtten.

Maar ’s middags moest er eerst nog gefocust worden op een eerste ronde in de dubbel tegen twee goede bekenden van ons, de Oostenrijkers Koch en Zauner. We wisten de juiste tactiek in deze partij toe te passen en belangrijker nog, dit de hele wedstrijd vast te houden. Een dikke overwinning in twee games en uiteraard waren we daar erg blij mee.

Toen de partij tegen de Engelsen. Samantha en ik begonnen ijzersterk en speelden het spelletje waarmee Nathan al die jaren zo ontzettend succesvol mee was. We wonnen de eerste game met 21-13. Ook in de tweede game gingen we door met dit spel en we bleven goed bij. Helaas konden we net niet genoeg doordrukken. Dus nog een game op topniveau spelen en dat is niet slecht voor ons als nieuwe combinatie. Tot 15-14 ging het gelijk op en je zag de Engelsen gaandeweg best nerveus worden, maar helaas wisten ze toen een serie van vijf punten te maken en was de wedstrijd gespeeld. Met 15-21 verloren we deze partij. Op papier verloren, maar ik denk dat we een hele goede basis gelegd hebben en uiteraard ben ik erg tevreden over ons niveau!

’s Avonds nog een dubbel en dat was een stroeve partij. Het duurde lang voordat we ons in de wedstrijd speelden. We verloren de eerste game en ook de tweede game was moeizaam. Toch wisten we op tijd onszelf te herpakken, de tweede game te winnen en ook de derde game overtuigend binnen te slaan. Kwartfinale!

In de kwartfinale stonden we tegenover jonge Deense spelers. En dat kon je zien ook. Jong en onbevangen speelden ze, maar lang niet ervaren genoeg om het ons lastig te maken. Relaxed spelend wonnen we in twee games. Ook in de halve finale stonden er Denen tegenover ons. Deze jongens zijn echter wél ervaren en zeer goede spelers. In deze partij wisten we wederom onze tactiek zeer goed toe te passen en er kwam een soort van onoverwinnelijke rust in ons naar boven. Ontspannen spelend, zo nu en dan een lolletje maar toch zakelijk werd de winst in twee soepele games binnengeslagen en dus door naar de tweede finale in één week tijd.

Jammer genoeg kan ik over de finale kort zijn. Onze Russische tegenstanders waren veel te sterk voor ons. Nou staan zij ook bijna 40 plekken hoger op de wereldranglijst en dat was ook wel te zien. Ze speelden erg goed en wij kwamen, zeker in de tweede game, niet meer in ons spel. Toch een prachtige zilveren medaille op zo’n sterk toernooi! Ik ben er erg trots op!

We hebben nu twee toernooien achter elkaar gedraaid en de meesten van ons hebben ook twee toernooien erg goed gepresteerd. Dat is geen toeval. We hebben in de laatste maanden van 2011 alleen maar keihard getraind en echt toe kunnen werken naar deze twee evenementen. Mijn inziens is dit de manier om topsport te bedrijven. Je kan namelijk niet op elk toernooi 100% zijn en maar op goed geluk gaan spelen. Je lichaam heeft de tijd nodig om de energie uit de geleverde trainingsarbeid om te zetten in een optimale prestatie tijdens de wedstrijden waar je moet pieken. Het was best interessant en leuk om dit te ervaren bij mezelf.

En dan nog even dit. Gisteravond laat kwam ik thuis en hoorde ik van de ”ophef” die ontstaan is over notabene mijn schoenen. Wat tegenwoordig nieuws is moet je maar denken. Badmintonline beticht mij zelfs van het plegen van contractbreuk. Een nogal forse beschuldiging vind ik zelf. En al helemaal als je bedenkt dat de schrijver van dit artikel niet goed op de hoogte is van de gemaakte afspraken. Nou zou ik uiteraard kunnen denken: ”laat maar kletsen”. Maar zo ben ik niet en ik zal daarom iedereen even op de hoogte stellen van hoe een en ander is geregeld in het spelerscontract dat iedere individuele speler heeft met Badminton Nederland:

Bijlage 2 Gebruikersovereenkomst YONEX materialen, behorende bij de Spelersovereenkomst

Artikel 2.5:

In overleg met en na toestemming van Badminton Nederland is, in specifieke situaties, gebruik van andere dan door laatstgenoemde ter beschikking gestelde materialen (Yonex), toegestaan.

Aangezien ik al mijn hele spelersloopbaan op Asics schoenen speel en je voeten/schoenen uitermate belangrijk zijn voor je fysieke gesteldheid en daarmee voor je topsportloopbaan, heb ik sinds de ondertekening van het spelerscontract toestemming gekregen hierop te blijven spelen.  Het is vanzelfsprekend dat geen enkele schoenenfabrikant in staat is voor ieder individu de beste schoen te produceren. Ook Yonex niet.

Schrijf een reactie »

ZILVER MET EEN GOUDEN RANDJE

(19 september 2011)

Gisteravond ben ik teruggekomen uit Leuven waar deze week de Belgium International plaats vond. Het was een fantastisch toernooi!

Vrijdagochtend begon het toernooi voor mij met een gemengddubbel. Samen met mijn partner voor dit toernooi Selena Piek versloegen we een Belgisch koppel in twee snelle games. Een paar uur later moesten Dave en ik spelen tegen twee Schotse jongens. We hadden daar nog nooit tegen gespeeld maar ik zag dat ze best wel goede resultaten hadden behaald in het verleden dus we gingen vol aan de bak. Resultaat was dat Dave en ik zo geconcentreerd en goed speelden dat de Schotten geen schijn van kans hadden. Met 9 en 11 en in 22 minuten tijd stonden we alweer naast de baan. Een goed gevoel gaf dat!

’s Avonds stonden er nog twee wedstrijden op het programma. Als eerste de mix tegen het vierde geplaatste paar uit Singapore Chrisnanta en Neo. Deze twee staan in de top 35 van de wereld en hadden de laatste maanden knappe resultaten behaald. In de eerste game werden we helemaal weggespeeld en hadden we geen oplossing voor het goede spel van onze tegenstanders. Toen we in de tweede game ook nog eens met 1-7 achterstonden dacht ik dat het een moeilijk verhaal ging worden maar ineens begon het te lopen. We veranderden onze tactiek en dat bleek goed uit te pakken. We kwamen langszij, kregen twee gamepoints maar die werkten zij weg en ze scoorden 3 punten op rij. Matchpoint tegen, maar die werkten wij weer weg. Ook de volgende twee punten gingen naar ons en we sleepten er een derde game uit. In de derde game ging het gelijk op tot 18-18. Hierna speelden we drie heerlijke punten en wonnen we de wedstrijd. Een geweldige opsteker en een mooie overwinning. Vrijwel meteen daarna moesten Dave en ik nog flink aan de bak tegen twee jonge Fransen. Dave zat niet zo lekker in de wedstrijd en we verloren de eerste net aan, maar de tweede game wonnen we. In de derde game ging het gelijk op tot aan de break en daarna liepen we van de tegenstanders weg. Met een 21-11 winst plaatsten we ons voor de kwartfinale. Aan deze wedstrijd zat één heel positief punt, namelijk dat we als koppel niet echt goed in de wedstrijd zaten maar wel de partij in winst wisten om te zetten. Een aantal maanden terug was dit niet gelukt dus zowel Dave als ik waren erg blij met deze vooruitgang.

Zaterdagochtend speelden Selena en ik in de kwartfinale tegen twee Duitsers en we wisten redelijk eenvoudig in twee games te winnen. Door naar de halve finale. In de dubbel lukte dat helaas niet. De eerstgeplaatste Polen Cwalina en Logosz waren in een lange partij de betere dubbel, maar ook hier zaten weer erg goede momenten in.

Toen de halve finale mix tegen de nummers één geplaatste Denen Kolding en Houmann. Zij staan 22e op de wereldranglijst en hebben al een aantal toernooien gewonnen. We wisten van te voren dat deze partij aan zou komen op een tactisch spelletje. In de eerste game lukte dat prima, we speelden erg goed. In de tweede game lukte het voor geen meter en speelden de Denen het erg slim. In de derde game lukte het ons om bij 14-14 een paar punten afstand te nemen en dat konden we gelukkig vasthouden tot aan het einde. Met 21-19 wonnen we de derde game. Wat was ik blij! Wéér een geweldige winstpartij! Voor het eerst samenspelen en in de finale komen van een challenge toernooi, wie had dat gedacht met zo’n pittige loting?!

Zondag speelden we de finale tegen Triyachart en Yao uit Singapore. Zij stonden een maand geleden nog in de kwartfinale van het WK, niet zomaar een koppel dus en bovendien hadden ze nog geen game verloren dit toernooi. We genoten van de geweldige sfeer en aankleding van de hal. Mijn complimenten aan de organisatie, want het zag er zeer professioneel uit. De finalewedstrijden waren live op de televisie en verkocht aan 7 Aziatische landen waaronder China, Indonesië en Maleisië. We begonnen de partij erg goed. Steeds een kleine voorsprong maar toch kregen de tegenstanders maar liefst 5 gamepoints. Allemaal wisten we ze weg te werken en op ons eerste gamepoint sloegen wij wel toe, 25-23. In de tweede game wist het koppel uit Singapore bij 7-7 weg te lopen en haalden we de achterstand niet meer in en ook in de derde gebeurde ongeveer hetzelfde ondanks dat wij erg goed speelden. We hebben alles eruit gehaald wat erin zat, alleen waren zij net ietsje beter. Na de wedstrijd en de prijsuitreiking natuurlijk nog wel teleurgesteld maar uiteindelijk heel erg blij en trots met dit goede spel en de schitterende winstpartijen.

Vandaag ben ik lekker een dag vrij om bij te komen. De komende periode staat in het teken van de Dutch Open die half oktober in Almere gehouden wordt. Ik zal daar dubbelen met Dave en mixen met mijn oude partner Ilse Vaessen.

Schrijf een reactie »