Yonex German Open « Jorrit de Ruiter: badminton nieuws en opinie

Posts Tagged ‘Yonex German Open’

Looking back on 2014

(29 december 2014)

2014 is almost history! For me personally it was a great year with many beautiful moments. I will give a short review.

The start of 2014 was already promising. On January 2nd we were informed that we would get a new full time trainer/coach: Kim Nielsen, who was a coach of the Danish National team for quite some time. He would start on April 1 and really settle himself in Arnhem. Apart from that the first two months of the year were mainly dedicated to the German Premier League as Samantha’s foot injury kept us from playing international tournaments. In the League Mülheim is performing very well and we have a lead of a few points.

By the end of February Samantha and I are finally ready for our comeback in the international circuit.
In my “home port” Mülheim we play the Yonex German Open. We have low expectations but we are more than happy to be on court again. We make a good win in the first round but in the second round we are just a little bit short to stunt against a top 20 pair from Hong Kong. Nevertheless it’s a promising kick off.

From mid March till mid April we practise very hard. We prepare ourselves for the European Championships in Kazan, Russia and I am fit. A European medal is one of my goals for this year but given the backlog that we have accumulated it’s not very realistic. Once in Kazan we win the first two rounds and we are in the quarter finals. There we will meet the number one Russian pair Durkin and Vislova. All of a sudden we are only one match away from a medal. This Friday, April 25, I can call the most special day from my badminton career so far.
Our match is scheduled in the early evening and the day seems to be endless. A few hours before the match I am ever so nervous. Once in the arena the nerves make way to an adrenaline rush I have never experienced before. We enter the court, we win the first game and lose the second. In the third game it’s all or nothing. We get excellent feedback and instructions from our coaches Kim and Rune. Towards the end of the game we manage to take a small lead of 2,3 points. I still remember the match point. The four of us exchange glances, we are determined to make this point! Then we play a long rally with a final winner at the net! The entire stadium is silent, but I scream, run around and jump. I am beside myself of excitement. We hug each other, the coaches and our masseur Gerrit. We have just won the first mixed doubles medal for The Netherlands in 12 years. I am overjoyed!

The next day, in the semifinals, the Danish top favorites Fischer and Pedersen are our opponents. We don’t stand a chance and we lose in two games. The day after is the medal ceremony and Samantha and I stand between the other 3 pairs, all Danish, with a medal around our neck. We are proud to be on that stage after such a difficult period. Those 7 minutes of the ceremony made me forget all disappointments and earlier losses. They were more than worth it. I enjoy every second of the ceremony: you may watch yourself

On May 11th I play together with my teammates of 1.BV Mülheim the final of the German Premier League. We meet Lüdinghausen in their sportshall. For all the badminton lovers it’s a great afternoon with beautiful and exciting matches. Marcus Ellis and I open the score with a win but unfortunately we lose the ladies doubles, both men’s singles and the ladies single. This leaves us with the runner up position and we are really disappointed. Still we are proud of this result and of the great season. Last year we ended third, this year 2nd so hopefully next year…………….

At the start of the summer period we play the Grand Prix (Gold) tournaments of Canada and the USA. In Vancouver we reach the final. We meet the German pair Schwenger and Nelte at the same time the Dutch National Soccer team plays Costa Rica in the quarter final of the World Championships Football in Salvador, Brasil. They win but we lose in two games. Quite disappointing.

Back in Holland we start to prepare for the World Championships in Copenhagen. 6 weeks of hard and intensive training at a very hot and sweltering training centre Papendal.
The MH 17 disaster on July 17 touches me deeply. So many innocent victims. It also makes me realize myself how often I have flown this route myself. It makes me even more aware again of the fact that I have to be grateful for every day I am allowed to do what I like most: playing badminton.

The World Championships tournament in Copenhagen is a special event. Samantha and I make a good win in the first round but in the second we lose against a Chinese pair. I stay in Copenhagen and my girlfriend joins me and we watch the semi finals and the finals together. We enjoy every minute! On Sunday we witness the spectacular win of Carolina Marin. A Spanish world champion! I believe this is the ultimate proof of what you can achieve with hard work and the right attitude.

The period October through November is very busy. We have 6 tournaments ahead of us and after every 2 events a week of intensive training is scheduled. At the Yonex Dutch Open we perform at our absolute top level. This tournament is used to test the new scoring system 5 games to 11. After 4 good wins we are facing the Indonesian pair Widianto and Dili in the final. We take a 2 games to 1 lead and in the 4th game we make a good start but the Indonesians still manage to win it. In the fifth and final game we don’t stand a chance anymore and we fail to win the tournament. Of course we are very disappointed about this result but at the same time we are more than proud of the performance we showed.

For the Asian Super Series in China and Hong Kong we drew the same opponents in both tournaments….Widianto and Dili. In the meantime this pair has come to the 11th place on the world ranking. In the gigantic arena of Fuzhou we play a very good match with many long rallies. In 2 games we take revenge for the loss at the Dutch Open. In the second round we had to acknowledge the former world champions the Indonesians Ahmad and Natsir as our superiors.
Exactly one week later, in Hong Kong, we were again facing Widianto and Dili. This time we fail to get grip on the match and we lose in 2 games. In the mean time we did manage to reach the top 25 of the world ranking again, which was one of the other goals this year.

Now at the end of December I look back with pride and pleasure at a year which has brought me a lot of wonderful things. An European Championships medal, finals at Grand Prix tournaments, winning from a pair which is in the top 10 now, number 23 on the world ranking and the final of the German Premier League. But above all I retrieved my playing pleasure which I had lost at the end of 2013.

2015 is almost here, an important year with again many new and nice challenges. Supported by my family, my girlfriend and my sponsors I am more than ready to battle again!

I wish you all a successful, sportive but above all healthy 2015!

Proud European Championship medal winner

Schrijf een reactie »

Terugblik op 2014

(29 december 2014)

2014 zit er alweer bijna op! Voor mij persoonlijk was het een geweldig jaar met veel mooie momenten. Graag kijk ik er in het kort op terug!

De start van 2014 beloofde al veel goeds. Op 2 januari hoorden we op Papendal dat we een nieuwe trainer zouden krijgen: Kim Nielsen, een voormalig coach van de Deense nationale selectie. Per 1 april zou hij fulltime in dienst komen en zich ook echt vestigen in Arnhem.

Overigens stonden de eerste twee maanden van het jaar voor mij nog voornamelijk in het teken van de Duitse Bundesliga, omdat we door de voetblessure van Samantha nog niet aan internationale toernooien konden deelnemen. In die competitie gaat het erg goed en we staan met een aantal punten voorsprong op de eerste plaats.

Eind februari is het dan eindelijk zover, de rentree in het internationale circuit en wel in mijn “thuishaven Mülheim” voor de Yonex German Open. We hebben lage verwachtingen en zijn al lang blij om weer op de baan te staan. Na een goede winst in de eerste ronde komen we in de tweede ronde net te kort om te stunten tegen een top 20 koppel uit Hong Kong, maar deze start belooft veel goeds.

In de periode half maart – half april trainen we keihard. De voorbereidingen voor het EK in het Russische Kazan zijn zwaar maar fit ben ik wel. Een Europese medaille is één van mijn doelstellingen voor het jaar, maar gezien de achterstand die we opgelopen hebben niet echt realistisch. Eenmaal in Kazan winnen we de eerste twee rondes en staan we in de kwartfinales tegen het eerste koppel uit Rusland Durkin en Vislova. Plotseling zijn we nog maar één overwinning verwijderd van een medaille. Deze dag, vrijdag 25 april kan ik wel de tot nu toe meest speciale dag uit mijn badmintonleven noemen. We spelen pas in het begin van de avond en de dag lijkt maar niet op te schieten. Een aantal uur voor aanvang ben ik stik nerveus . Eenmaal in de arena maken de zenuwen plaats voor een adrenaline kick die ik nog niet eerder bij mezelf waargenomen heb. We gaan de baan op, winnen de eerste game, maar verliezen de tweede. In de derde game is het alles of niets. We krijgen goede feedback van onze coaches Kim en Rune. Aan het einde van de derde game weten we een klein gaatje van 2, 3 punten te slaan. Het matchpoint weet ik nog goed. We wisselen met z’n vieren een blik uit die een en al vastberadenheid is, dit gaat hem worden! Er volgt een lange rally met een afsluitende winner aan het net! De hele hal is stil, maar ik schreeuw, ren en spring. Ik ben door het dolle heen. We omhelzen elkaar, de coaches en onze masseur Gerrit. We hebben zojuist de eerste mix medaille voor Nederland in 12 jaar tijd binnengeslagen. Ik ben intens gelukkig!

De volgende dag spelen we in de halve eindstrijd tegen topfavorieten Fischer en Pedersen. Een kans hebben we niet en we verliezen in twee games. De dag erna is de medaille ceremonie en staan Samantha en ik met een bronzen medaille om tussen de drie andere mixen, allemaal Denen. Wat ben ik trots dat wij op dit podium staan na zo’n moeilijke periode. De zeven minuten die de ceremonie duurt zijn alle teleurstellingen en eerdere verliesmomenten meer dan waard geweest. Ik geniet, kijk zelf maar:

11 mei speel ik samen met mijn team 1.BV Mülheim de finale van de Duitse Bundesliga in en tegen Lüdinghausen. Het wordt een voor badmintonliefhebbers geweldige middag met veel mooie en spannende wedstrijden. Ik weet de dubbel samen met Marcus Ellis te winnen maar helaas verliezen we de damesdubbel, beide herensingles en de damessingle. We worden tweede en uiteraard balen we als een stekker. Toch zijn we trots op een geweldig seizoen met een mooi eindresultaat. Vorig jaar 3e, dit jaar 2e dus hopelijk volgend seizoen….

In het begin van de zomerperiode spelen we de Grand Prix (Gold) toernooien van Canada en de USA. In Vancouver spelen we onszelf in de finale. Terwijl het Nederlands Elftal tegen Costa Rica aan het strijden is, spelen wij tegen de Duitsers Schwenger en Nelte. Helaas kunnen we het goede voorbeeld van Oranje niet volgen en verliezen we, toch wel teleurstellend, in twee games.

Eenmaal terug in Nederland staat de voorbereiding voor de WK in Kopenhagen gepland. Zes weken lang buffelen op een snikheet Papendal. De ramp met de MH 17 maakt een diepe indruk op mij. Zoveel onschuldige slachtoffers. Ik realiseer mij hoe vaak ik deze vliegroute zelf heb gevlogen en het maakt mij weer even extra bewust van het feit dat ik elke dag opnieuw blij mag zijn dat ik kan doen wat ik het allerliefste doe: badminton spelen.

Het WK in Kopenhagen wordt een bijzonder evenement. Zelf hebben we een goede overwinning in de eerste ronde, maar verliezen we in de tweede ronde van een Chinees koppel. Ik blijf in Kopenhagen en mijn vriendin komt over zodat we samen de finales kunnen bekijken. Het is genieten! Op de zondag zijn we getuige van de spectaculaire winst van Carolina Marin. Een Spaanse wereldkampioene! Ik denk dat dit het ultieme bewijs is dat alles mogelijk is zolang je maar hard werkt en de juiste instelling hebt!

In de periode oktober-november breekt een drukke tijd aan. We spelen zes toernooien met steeds na twee toernooien een weekje trainen. Bij de Yonex Dutch Open in Almere halen we ons absolute topniveau. Na vier goede overwinningen staan we in de finale tegenover de Indonesiërs Widianto en Dili. We komen 2-1 in games voor en hebben in de vierde game een kleine voorsprong (de Dutch Open wordt gebruikt om een nieuw scoringssysteem, 5 games tot 11 punten, te testen). Helaas lukt het ons niet de toernooiwinst te pakken, want de Indo’s pakken de vierde game en in de vijfde game verliezen we dik. We zijn zwaar teleurgesteld over het resultaat maar apetrots op het vertoonde spel.

Tijdens de Aziatische Super Series van China en Hong Kong lootten we in beide toernooien…Widianto en Dili. Het koppel staat inmiddels op de 11e plaats van de wereldranglijst. In de gigantische hal in Fuzhou spelen we een hele goede partij met veel lange rallies. We kunnen in twee games revanche nemen voor onze verliespartij tijdens de Dutch Open. In de tweede ronde verliezen we van de oud wereld kampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië.
Exact een week later spelen we weer tegen Widianto en Dili maar nu in Hong Kong. Dit keer komen we eigenlijk geen moment echt lekker in de wedstrijd en verliezen we in twee games. Ondertussen hebben we onszelf wel weer in de top 25 van de wereldranglijst gespeeld en dat was één van de doelen voor dit jaar.

Nu, eind december kijk ik met veel trots en plezier terug op een jaar dat mij persoonlijk heel veel moois gegeven heeft. Een EK medaille, finales op Grand Prix toernooien, winst op een koppel dat nu in de top 10 van de wereld staat, een 23e plaats op de wereldranglijst en de finale van de Bundesliga. Maar bovenal vond ik mijn spelplezier weer terug dat ik eind 2013 wel kwijt was geraakt.

2015 staat voor de deur, een belangrijk jaar met weer veel mooie en nieuwe uitdagingen. Ik ben er klaar voor om met de hulp van mijn familie en vriendin en met de steun van mijn sponsoren de strijd aan te gaan!

Ik wens jullie allemaal een gezond, succesvol en sportief 2015 toe!

1 reactie »

First stop in a row of three: Mülheim!

(3 maart 2013)

This week I played the Yonex German Open, a Grand Prix Gold Tournament which is organised by my club 1.BV Mülheim! This tournament was the first one of a series of three events in which we’ll participate the coming weeks.

As Dave Khodabux was still recovering from his knee injury I only played the mixed doubles with Samantha Barning. We had a tough draw but you can’t expect anything different at a tournament with a GP Gold status which is also a preparatory event for the All England. Just every opponent is strong. At times we succeeded to make it difficult for our Korean opponents but unfortunately it was just accidentally. At a certain moment we scored 7 consecutive points but we lost the next seven. It was a matter of steadiness, mainly at half court, and of a failing defense. Exactly those elements that we are training insufficiently at the moment. Anyway we may consider it a good training for next weeks All England, the superior event of the circuit. The Dutch Badminton Association skipped this tournament so Samantha, Dave, Eefje Muskens and I decided to go there on our own expense. We think it is important to participate in a Premier Super Series now and than and compete at the highest possible level. With this one “just around the corner” it was an easy choice.

This event has something special. The National Indoor Arena in Birmingham is a great venue, the public is extremely enthusiastic, the history is impressive and the rules in and around the Arena are typically British and sometimes a bit overdone. But as a player you take them for granted.

For the first time in almost 3 months I will play a men’s double again with Dave and we are first seeded…………in the qualification tournament. We don’t have high expectations. Because of Dave’s injury we had only very limited training opportunities and consequently we don’t have any competition rhythm. Because of our ranking Samantha and I were admitted to the main tournament right away. This is cool. Of course we are going to try and play at our best level and we strive for a good result but we also want to enjoy this event.

After the All England we’ll travel to Basel for the Swiss Open. For the very last news you may watch my twitter: https://twitter.com/JorritdeRuiter

Schrijf een reactie »

Eerste stop, Mülheim!

(3 maart 2013)

Deze week speelde ik de Yonex German Open, een GP Gold toernooi georganiseerd door mijn club 1. BV Mülheim. Dit toernooi is het eerste van de in totaal drie evenementen waaraan we deelnemen de komende weken.

Omdat Dave deze week nog steeds herstellende was van zijn knieblessure, speelde ik alleen de mix met Samantha. We hadden een pittige loting, maar op een toernooi met GP Gold status dat bovendien nog eens het voorbereidingstoernooi is voor de All England, is elke tegenstander sterk. We konden het onze Koreaanse tegenstanders bij vlagen lastig maken, maar helaas te veel bij vlagen. Zo scoorden we bijvoorbeeld in de eerste game zeven punten op rij, maar verloren we de volgende zeven punten weer. Een kwestie van vastheid voornamelijk vanuit het half veld en een verdediging die ons te vaak in de steek liet. Precies de dingen waarop te weinig getraind wordt op dit moment. Anyway, een goede training was het wel voor aankomende week, want dan spelen we de crème de la crème van het circuit, de All England. We spelen dit op eigen kosten omdat het geen bondsuitzending betreft. Maar we vinden het toch belangrijk om zulke toernooien te spelen. We krijgen te weinig de kans wedstrijden op het allerhoogste niveau te spelen en het is min of meer om de hoek. De keuze was dus snel gemaakt. Dit evenement heeft iets speciaals. De arena is geweldig, het publiek razend enthousiast, de historie indrukwekkend en de regeltjes in en om het stadion typisch Brits, soms een tikkeltje overdreven, maar als speler neem je dat voor lief en lach je erom.

Ik speel voor het eerst sinds bijna drie maanden weer een dubbel samen met Dave en we staan eerste geplaatst….in het kwalificatietoernooi. We verwachten er niet veel van. Onze trainingen samen zijn door het blessureleed van Dave zeer beperkt geweest en dus is er ook geen wedstrijdritme.

Samantha en ik zijn door onze ranking rechtstreeks toegelaten tot het hoofdtoernooi en dat is natuurlijk erg gaaf. We gaan vooral genieten, uiteraard proberen we ons beste niveau te halen en gaan we voor een goed resultaat.

Voor het laatste nieuws kijk je op mijn twitter account: https://twitter.com/JorritdeRuiter

Schrijf een reactie »