Posts Tagged ‘Mülheim’

Terugblik op 2014

(29 december 2014)

2014 zit er alweer bijna op! Voor mij persoonlijk was het een geweldig jaar met veel mooie momenten. Graag kijk ik er in het kort op terug!

De start van 2014 beloofde al veel goeds. Op 2 januari hoorden we op Papendal dat we een nieuwe trainer zouden krijgen: Kim Nielsen, een voormalig coach van de Deense nationale selectie. Per 1 april zou hij fulltime in dienst komen en zich ook echt vestigen in Arnhem.

Overigens stonden de eerste twee maanden van het jaar voor mij nog voornamelijk in het teken van de Duitse Bundesliga, omdat we door de voetblessure van Samantha nog niet aan internationale toernooien konden deelnemen. In die competitie gaat het erg goed en we staan met een aantal punten voorsprong op de eerste plaats.

Eind februari is het dan eindelijk zover, de rentree in het internationale circuit en wel in mijn “thuishaven Mülheim” voor de Yonex German Open. We hebben lage verwachtingen en zijn al lang blij om weer op de baan te staan. Na een goede winst in de eerste ronde komen we in de tweede ronde net te kort om te stunten tegen een top 20 koppel uit Hong Kong, maar deze start belooft veel goeds.

In de periode half maart – half april trainen we keihard. De voorbereidingen voor het EK in het Russische Kazan zijn zwaar maar fit ben ik wel. Een Europese medaille is één van mijn doelstellingen voor het jaar, maar gezien de achterstand die we opgelopen hebben niet echt realistisch. Eenmaal in Kazan winnen we de eerste twee rondes en staan we in de kwartfinales tegen het eerste koppel uit Rusland Durkin en Vislova. Plotseling zijn we nog maar één overwinning verwijderd van een medaille. Deze dag, vrijdag 25 april kan ik wel de tot nu toe meest speciale dag uit mijn badmintonleven noemen. We spelen pas in het begin van de avond en de dag lijkt maar niet op te schieten. Een aantal uur voor aanvang ben ik stik nerveus . Eenmaal in de arena maken de zenuwen plaats voor een adrenaline kick die ik nog niet eerder bij mezelf waargenomen heb. We gaan de baan op, winnen de eerste game, maar verliezen de tweede. In de derde game is het alles of niets. We krijgen goede feedback van onze coaches Kim en Rune. Aan het einde van de derde game weten we een klein gaatje van 2, 3 punten te slaan. Het matchpoint weet ik nog goed. We wisselen met z’n vieren een blik uit die een en al vastberadenheid is, dit gaat hem worden! Er volgt een lange rally met een afsluitende winner aan het net! De hele hal is stil, maar ik schreeuw, ren en spring. Ik ben door het dolle heen. We omhelzen elkaar, de coaches en onze masseur Gerrit. We hebben zojuist de eerste mix medaille voor Nederland in 12 jaar tijd binnengeslagen. Ik ben intens gelukkig!

XD all medallists

De volgende dag spelen we in de halve eindstrijd tegen topfavorieten Fischer en Pedersen. Een kans hebben we niet en we verliezen in twee games. De dag erna is de medaille ceremonie en staan Samantha en ik met een bronzen medaille om tussen de drie andere mixen, allemaal Denen. Wat ben ik trots dat wij op dit podium staan na zo’n moeilijke periode. De zeven minuten die de ceremonie duurt zijn alle teleurstellingen en eerdere verliesmomenten meer dan waard geweest. Ik geniet, kijk zelf maar:

11 mei speel ik samen met mijn team 1.BV Mülheim de finale van de Duitse Bundesliga in en tegen Lüdinghausen. Het wordt een voor badmintonliefhebbers geweldige middag met veel mooie en spannende wedstrijden. Ik weet de dubbel samen met Marcus Ellis te winnen maar helaas verliezen we de damesdubbel, beide herensingles en de damessingle. We worden tweede en uiteraard balen we als een stekker. Toch zijn we trots op een geweldig seizoen met een mooi eindresultaat. Vorig jaar 3e, dit jaar 2e dus hopelijk volgend seizoen….

In het begin van de zomerperiode spelen we de Grand Prix (Gold) toernooien van Canada en de USA. In Vancouver spelen we onszelf in de finale. Terwijl het Nederlands Elftal tegen Costa Rica aan het strijden is, spelen wij tegen de Duitsers Schwenger en Nelte. Helaas kunnen we het goede voorbeeld van Oranje niet volgen en verliezen we, toch wel teleurstellend, in twee games.

Eenmaal terug in Nederland staat de voorbereiding voor de WK in Kopenhagen gepland. Zes weken lang buffelen op een snikheet Papendal. De ramp met de MH 17 maakt een diepe indruk op mij. Zoveel onschuldige slachtoffers. Ik realiseer mij hoe vaak ik deze vliegroute zelf heb gevlogen en het maakt mij weer even extra bewust van het feit dat ik elke dag opnieuw blij mag zijn dat ik kan doen wat ik het allerliefste doe: badminton spelen.

Het WK in Kopenhagen wordt een bijzonder evenement. Zelf hebben we een goede overwinning in de eerste ronde, maar verliezen we in de tweede ronde van een Chinees koppel. Ik blijf in Kopenhagen en mijn vriendin komt over zodat we samen de finales kunnen bekijken. Het is genieten! Op de zondag zijn we getuige van de spectaculaire winst van Carolina Marin. Een Spaanse wereldkampioene! Ik denk dat dit het ultieme bewijs is dat alles mogelijk is zolang je maar hard werkt en de juiste instelling hebt!

In de periode oktober-november breekt een drukke tijd aan. We spelen zes toernooien met steeds na twee toernooien een weekje trainen. Bij de Yonex Dutch Open in Almere halen we ons absolute topniveau. Na vier goede overwinningen staan we in de finale tegenover de Indonesiërs Widianto en Dili. We komen 2-1 in games voor en hebben in de vierde game een kleine voorsprong (de Dutch Open wordt gebruikt om een nieuw scoringssysteem, 5 games tot 11 punten, te testen). Helaas lukt het ons niet de toernooiwinst te pakken, want de Indo’s pakken de vierde game en in de vijfde game verliezen we dik. We zijn zwaar teleurgesteld over het resultaat maar apetrots op het vertoonde spel.

Pure emotie

Tijdens de Aziatische Super Series van China en Hong Kong lootten we in beide toernooien…Widianto en Dili. Het koppel staat inmiddels op de 11e plaats van de wereldranglijst. In de gigantische hal in Fuzhou spelen we een hele goede partij met veel lange rallies. We kunnen in twee games revanche nemen voor onze verliespartij tijdens de Dutch Open. In de tweede ronde verliezen we van de oud wereld kampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië.
Exact een week later spelen we weer tegen Widianto en Dili maar nu in Hong Kong. Dit keer komen we eigenlijk geen moment echt lekker in de wedstrijd en verliezen we in twee games. Ondertussen hebben we onszelf wel weer in de top 25 van de wereldranglijst gespeeld en dat was één van de doelen voor dit jaar.

Nu, eind december kijk ik met veel trots en plezier terug op een jaar dat mij persoonlijk heel veel moois gegeven heeft. Een EK medaille, finales op Grand Prix toernooien, winst op een koppel dat nu in de top 10 van de wereld staat, een 23e plaats op de wereldranglijst en de finale van de Bundesliga. Maar bovenal vond ik mijn spelplezier weer terug dat ik eind 2013 wel kwijt was geraakt.

2015 staat voor de deur, een belangrijk jaar met weer veel mooie en nieuwe uitdagingen. Ik ben er klaar voor om met de hulp van mijn familie en vriendin en met de steun van mijn sponsoren de strijd aan te gaan!

Ik wens jullie allemaal een gezond, succesvol en sportief 2015 toe!

ek medaille

Back on track!

(28 februari 2014)

Yes! After an absence of six months we could finally play our first tournament this week. And where better than in my own home arena of my club 1.BV Mülheim. I really looked forward to the time we were able to play tournaments again. Apart from the German League matches I hadn’t played since the Belgian Open last September. All I could do was training and exercising which I don’t dislike but of course I want to be able to compete with the rest of the international circuit and that I could not. I have had difficult moments, and every now and then it was hard to go on every day, but the saying “after rain comes sunshine” has helped me a lot to get through this period.

And so the sun came out this week. Not so much in the form of a top achievement , but in the form of being present again at an international event. Wednesday we started playing a Swedish pair, Nico Ruponen and Amanda Hogstrom . A pair which does a good job in the EBU circuit and keeps place 37 on the ranking. For us it was a good draw to get back on court. After we had won the first game and lost the second game, we started the third game aggressively and we managed to take a comfortable lead . Halfway through the third game, the referee called all four of us together and told that Ruponen wished to take a short timeout for taking painkillers. ”Do not tell them” he said to the referee somewhat frustrated. It made me laugh. But even though we did not know what was actually bothering him, it was clear that he was in pain. Meanwhile, we continued playing well, but at a score of 17-9 the Swedes threw in the towel. Nico had too much pain. An unfortunate ending, but we had been on course for a win and that felt good . On to round two the next day!

In that second round we met the Hong Kong Chinese Lee and Chau. We played them once before, which was last summer in the final of the Grand Prix Canada Open. Than we didn’t stand a chance and we lost in two games. Yesterday was a very different story. The tactics we had discussed beforehand worked well and we succeeded to win the first game by playing well focussed. In the second game we came under pressure from the start and because of some unnecessary mistakes we soon were well behind. An arrears which we couldn’t make up so this game was for the Chinese. In the third game we again didn’t start well. Especially the service of the Chinese lady got us into trouble now and then. But by working hard, we managed to keep the gap between us bridgeable and to stay close to them. It was exciting all the time and Lee started to get a bit nervous. A simple half court miss and a poor service return brought us to the score of 18-19. But unfortunately we missed that little bit of luck to finish the game and win it. So our Hong Kong Chinese opponents made it to the quarterfinals. We had opportunities but we didn’t make the most of them yet. We played well and right at our comeback! I am very happy with it!

Meanwhile, today’s training is already over. The German Open was the first tournament of a series of three, and of course we want to stay focussed and be well prepared! Next week we will play in the qualifying tournament of the All England. In September, before Samantha got injured, our ranking was 24 which granted us direct access to the main tournaments. Now we are around position 50 and thus we are dependent on the qualifying tournament. Obviously this is very difficult but that’s the way it is, and we will do our utmost to get into the main tournament! We are scheduled to meet the Irish Magee / Magee, the Danish Kolding / Juhl and the English Coles / Lim. The tournament can be followed via http://www.tournamentsoftware.com and next week I will try to keep you informed on Facebook and Twitter!

I wish you all a nice weekend!

Back on track!

(28 februari 2014)

Jawel! Het eerste toernooi na een afwezigheid van 6 maanden is deze week weer gespeeld. En waar kan dat beter dan in mijn eigen thuishal bij mijn club 1.BV Mülheim. Van te voren heb ik erg uitgekeken naar het moment dat we eindelijk weer toernooien konden gaan spelen. Ik heb op de Bundesligawedstrijden na, sinds de Belgische Open van september niet meer gespeeld en alleen maar getraind. Nou vind ik trainen helemaal niet erg, maar uiteraard wil ik mij ook kunnen meten met de rest van het internationale circuit en dat kon natuurlijk niet. Ik heb best wel moeilijke momenten gekend en zo nu en dan was het zwaar om toch weer iedere dag door te gaan, maar het spreekwoord na regen komt zonneschijn heeft mij er doorheen geholpen.

En die zonneschijn kwam dus deze week. Nog niet zo zeer in de vorm van een topprestatie, maar wel in de vorm van het weer aanwezig zijn tijdens een internationaal evenement. Woensdag startten we tegen een koppel uit Zweden, Nico Ruponen en Amanda Hogstrom. Een koppel dat het niet slecht doet in het EBU circuit en op plaats 37 van de ranking staat. Maar een mooie loting voor ons om er weer in te komen. Nadat we de eerste game wonnen en de tweede game verloren, begonnen we de derde game agressief en namen we een comfortabele voorsprong. Halverwege deze derde game riep de scheidsrechter ons alle vier bij elkaar en vertelde dat Ruponen een kleine time-out wenste om een pijnstiller in te nemen. ”Don’t tell them” riep hij ietwat gefrustreerd naar de scheids. Ik moest er best om lachen. Maar ook al wisten we niet waar hij last van had, duidelijk was dat hij ergens pijn had. Ondertussen speelden wij lekker verder, maar bij de stand 17-9 gooiden de Zweden dan toch de handdoek in de ring. Nico had teveel pijn. Een jammerlijk einde, maar we lagen op koers voor de winst en dat gaf een goed gevoel. Op naar ronde 2 de volgende dag!

In die tweede ronde stonden de Hong Kong Chinezen Lee en Chau tegenover ons. Eén keer eerder speelden we tegen elkaar, dat was afgelopen zomer in de finale van de Canada Open Grand Prix en toen verloren we kansloos in twee games. Gisteren werd het een heel andere partij. De tactiek die we van te voren besproken hadden, werkte goed en we konden de eerste game met goed spel binnenhalen. In game 2 kwamen we vanaf het begin onder druk en samen met wat onnodige fouten leverden dat een te grote achterstand op. Deze game ging naar de Chinezen. Ook in de derde game was onze start niet best. Vooral de service van de Chinese dame bracht ons flink in de problemen. Maar door keihard te werken wisten we de achterstand beperkt te houden en bij ze in de buurt te blijven. Tot aan het einde was het spannend en Lee begon toch wel behoorlijk nerveus te worden. Een simpele halfveld misser en een zwakke service return bracht ons tot 18-19. Maar jammer genoeg misten we nét dat beetje geluk om deze game en daarmee de wedstrijd winnend af te sluiten en gingen de Hong Kong Chinezen door naar de kwartfinale. Kansen gehad, nog niet gepakt maar erg goed gespeeld en dat alweer gelijk bij de rentree! Daar ben ik erg blij mee!

Ondertussen zit de training van vandaag er alweer op, want de German Open was het eerste toernooi uit een serie van drie en ik wil natuurlijk wel scherp blijven! Volgende week zullen we in de kwalificatie van de All England spelen. Onze ranking was in september voor de blessure nog 24, nu staan we rond plaats 50 en zijn we dus aangewezen op het kwalificatie toernooi. Dit is uiteraard erg lastig maar het is nu eenmaal niet anders en we gaan onze stinkende best doen! We zitten in de schema met de Ieren Magee/Magee, de Denen Kolding/Juhl en de Engelsen Coles/Lim. Het toernooi is te volgen via toernooi.nl en ik zal proberen jullie volgende week op de hoogte te houden via Facebook en Twitter!

Voor nu een mooi weekend en tot snel!

A positive ending to the week after another setback

(30 september 2013)

Last week started with another setback. Tuesday I got informed that my mixed doubles partner Samantha had broken her foot during a workout. It will take 4 to 6 weeks for her to recover. An injury is always very unpleasant but in this case it’s most inconvenient with 5 big tournaments ahead of us all scheduled in the next 6 weeks. We have already been withdrawn from the Dutch Open, the Danish and French Open, the Bitburger and the Scottish Open. The coming 2 months we won’t be able to play tournaments together which means that we will fall back on the world ranking and lose our 25th position which granted us direct access to the Super Serie tournaments. Let’s hope that Samantha will have a successful rehabilitation period allowing her to make a good comeback.

Fortunately there is also positive news. Last weekend we had to play 2 matches in the German Premier League: an away match versus Berlin and a home match versus Rosenheim. We left for the German Capital on Friday because we wanted to prepare ourselves optimally for this encounter with the league winner of the past years.
The two doubles were won but both men’s singles were lost. Than Judith Meulendijks scored our third point by winning her single in 2 games. The mixed double and last match was also won and with a 2-4 victory and 2 points we could start our journey back to Mülheim. A top performance!

On Sunday we met Rosenheim in our own hall in Mülheim. We started with the two doubles.The ladies double was won rather easily but our men’s double was tough. I was still bothered by the effects of the long car journey to and from Berlin but after about an hour we decided the third game in our favour putting the score on a 2-0 lead. Subsequently all 3 single matches were also won by our team and thus we could include another 2 points on the list. As Johanna got slightly injured the day before and was still bothered by it we decided to give up the mixed doubles and accept a 5-1 final score. 4 points in two encounters and even nicer: a number one position on the ranking!! Every match again it is great fun to play with and for this team and no doubt our team spirit is one of the most important ingredients for this success. Let’s hope that we can keep this good playing and that we will make a great season!

For those who can read German: you’ll find a report on the 2 matches at the following link:

http://www.derwesten.de/sport/lokalsport/muelheim/donnerhall-in-der-metropole-id8505386.html

Mooie afsluiting van een minder mooie week

(30 september 2013)

Afgelopen week begon niet bepaald positief. Dinsdag kreeg ik het bericht dat mijn partner Samantha haar voet gebroken had bij een conditietraining en sowieso 4-6 weken uit de roulatie is. Zo’n blessure is uiteraard nooit welkom, maar in dit geval komt het wel erg ongelegen met vijf toernooien in de volgende zes weken op het programma. We zijn inmiddels teruggetrokken uit de Dutch, Danish, French, Bitburger en Scottish Open en zullen de komende twee maanden dus niet aan spelen toekomen en dat betekent ook dat we behoorlijk zullen dalen op de wereldranglijst en onze top 25 positie zullen kwijtraken. Hopelijk volgt een goede revalidatieperiode voor Samantha, zodat ze straks weer een succesvolle rentree kan maken.

Gelukkig is er ook nog leuk nieuws te melden. Afgelopen weekend stond er een dubbelweekend in de Duitse Bundesliga op het programma: Berlijn uit, Rosenheim thuis. We vertrokken vrijdag al naar de Duitse hoofdstad om ons optimaal voor te kunnen bereiden op deze wedstrijd tegen de kampioen van de afgelopen jaren. We wisten beide dubbels te winnen, maar de twee herenenkels gingen helaas verloren. Judith won haar single in twee games en ook de afsluitende mix ging in twee games naar ons waardoor we met een 2-4 zege terug konden rijden naar Mülheim. Een topprestatie!

Zondag speelden we in de eigen hal tegen Rosenheim. Na een moeizame herendubbel waarin ik de vermoeidheid van de lange autorit nog duidelijk kon voelen, wisten we toch het tweede punt binnen te slaan nadat onze damesdubbel makkelijk gewonnen had. Alle singles gingen ook naar ons waardoor we met 5-0 voor kwamen. Omdat Johanna een lichte blessure opliep in Berlijn en daar de volgende dag nog behoorlijk last van had, besloten we de mix niet te spelen zodat er een eindstand van 5-1 op het scherm stond. 4 punten uit twee wedstrijden en leuker nog: een eerste plaats op de ranglijst! Het is iedere wedstrijd weer een feest om met en voor dit team te spelen en onze teamspirit is één van de belangrijkste ingredienten voor dit succes. Hopelijk kunnen we dit goede spel vasthouden, dan kan het nog een erg mooi seizoen worden!

Een Duits verslag van beide wedstrijden kan je vinden via onderstaande link:

http://www.derwesten.de/sport/lokalsport/muelheim/donnerhall-in-der-metropole-id8505386.html

Trots!

(12 augustus 2013)

Het WK 2013 zit er op! We zijn weer terug in Nederland. Het was een onvergetelijke ervaring en wat ben ik blij dat Samantha en ik hebben kunnen deelnemen aan dit mega evenement!

Onze eerste wedstrijd afgelopen maandag speelden we tegen de Ierse broer en zus Magee. We hadden nog niet eerder tegen ze gespeeld, maar we wisten dat we er goed geconcentreerd moesten staan! Een kleine achterstand wisten we na de interval al snel om te buigen in een comfortabele voorsprong. De eerste game ging met 21-15 naar ons. In de tweede game konden we al snel een ruime voorsprong nemen. Dat is altijd een fijn gevoel en vaak leidt dat tot gamewinst. Ik zeg expres vaak, want toen wist ik nog niet wat er later in de week nog ging gebeuren. Anyway, in deze wedstrijd konden we deze voorsprong vast houden en de partij met 21-12 in ons voordeel beslissen! Door dus naar de laatste 32.

De volgende dag speelden we tegen de huidige nummers 8 en voormalige nummers 1 van de wereld uit Polen die zich ook nog steeds Europees Kampioen mogen noemen. Eén keer eerder speelden we tegen elkaar en dat was op de Bitburger Open 2012. Toen verloren we met 21-18 en 21-16. Er lag dus een mooie uitdaging voor ons klaar!
In de eerste game begonnen we sterk. We liepen uit naar 12-8 maar de Polen konden dit gaatje dichten. Een reeks van 6 punten bracht ze uiteindelijk op 17-14 en later op 19-16. Wij konden nog terugkomen tot 19-19 maar helaas hield het daarbij op, 19-21. Met het besef dat we goed stonden te spelen en de juiste tactiek toepasten, gingen we de tweede game in. We schoten echt uit de startblokken en we wisten zelfs een voorsprong op te bouwen van 13-2. De Polen wisten niet goed wat ze moesten doen en leken aangeslagen. Vooral Mateusiak was zoekende naar de juiste speelwijze. Bij de score 13-4 gebeurde er echter iets opvallends. Een goede rally werd door de Polen gewonnen en ineens leken ze er weer in te geloven. Het was alsof Mateusiak een extra versnelling vond en via twee series van vier punten werd het gat kleiner en kleiner. Wij wisten steeds maar één of hoogop twee puntjes te scoren, terwijl de Polen grotere sprongen maakten. Een heel vervelend gevoel, want ondanks dat we keihard bleven vechten voelden we de hete adem in de nek. Toen we bij de stand van 19-17 nog maar twee punten voorsprong hadden wisten de Polen via drie zeer sterke rally’s op matchpoint te komen. Mateusiak serveerde op mij en gelukkig serveerde hij in het net. 20-20. Een snelle rally volgde maar ook nu kwamen de Polen weer op matchpoint. Zieba serveerde goed en kreeg daarmee het initiatief aan Poolse kant. Ze verzilverden hun tweede matchpoint en wonnen daarmee de partij met 19-21 en 20-22. Ongeloof, verbijstering en verdriet waren de eerste emoties meteen na het laatste punt. Wat een bittere pil!!! En hoe was dit in vredesnaam mogelijk? Ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat deze nederlaag in mijn top 3 van meest verschrikkelijke verliespartijen staat. Op een WK, na alles wat we ervoor gedaan hebben om er überhaupt te komen, tegen een wereldkoppel, met zo’n voorsprong….nee, een meer dan akelig gevoel!

Maar goed, er moet gezorgd worden dat er lering uit zo’n situatie getrokken wordt en Samantha en ik hebben de wedstrijd twee dagen later uitgebreid geanalyseerd samen met bondscoach Rune Massing, die overigens tijdens dit toernooi zeer sterk gecoacht heeft. In de komende periode is het zaak te gaan werken aan een aantal belangrijke aspecten willen we een volgende stap richting top 20, een belangrijk doel, kunnen maken. Na dit gesprek had ik eigenlijk maar één gevoel, trots. Trots dat we niet opgegeven hebben toen duidelijk werd dat er geen geld was om ons naar China uit te zenden. Trots dat we het initiatief hebben genomen om de hulp in te roepen van onze supporters die het ons gegund hebben om te gaan, trots dat we zelfs tussen de schappen van een supermarkt hebben staan badmintonnen om onze actie te promoten, maar vooral ook trots op onze prestatie op het WK zelf. Ook langs deze weg wil ik iedereen die ons gesteund heeft ontzettend bedanken. Al onze donateurs hebben ervoor gezorgd dat wij het belangrijkste evenement van dit jaar hebben kunnen spelen en daar ben ik enorm dankbaar voor, want ik had deze ervaring voor geen goud willen missen.

Gisteren heb ik met veel verbazing naar de finales gekeken. Hoogtepunt was uiteraard de heren enkel finale tussen Lee Chong Wei en Lin Dan. De meester heeft het weer geflikt en ook na een jaar afwezigheid is hij nog steeds de aller allerbeste. Zeer tragisch voor Chong Wei dat hij de wedstrijd niet kon uitspelen, hopelijk herstelt hij snel. Ik ben bang dat hij, zolang Lin Dan actief is, niet van hem zal winnen op een groot kampioenschap. De mentale voorsprong van Lin Dan is nu zo groot geworden dat Lee Chong Wei eigenlijk altijd al bijvoorbaat tegen een achterstand zal aankijken. De toekomst zal het leren.

Voor mij is vandaag een weekje vakantie begonnen. Na 5 weken reizen rond de wereld, 8 verschillende vluchten en een hoop vliegvelden is het nu tijd eventjes de badmintonrackets op te bergen en de batterij weer op te laden. Vanaf volgende week beginnen we weer aan een nieuwe periode met volgende uitdagingen. Zo zal al snel de Duitse competitie weer gaan beginnen met een eerste wedstrijd op 1 september. Ook dit seizoen kom ik weer uit voor 1.BV Mülheim en daar heb ik weer erg veel zin in!

Voor nu wens ik iedereen nog een fijn vervolg van de vakantie en nogmaals ontzettend bedankt voor alle steun, support, mailtjes, berichtjes en appjes de afgelopen tijd. Ik heb er maar één woord voor! Ge-wel-dig!!

Eerste stop, Mülheim!

(3 maart 2013)

Deze week speelde ik de Yonex German Open, een GP Gold toernooi georganiseerd door mijn club 1. BV Mülheim. Dit toernooi is het eerste van de in totaal drie evenementen waaraan we deelnemen de komende weken.

Omdat Dave deze week nog steeds herstellende was van zijn knieblessure, speelde ik alleen de mix met Samantha. We hadden een pittige loting, maar op een toernooi met GP Gold status dat bovendien nog eens het voorbereidingstoernooi is voor de All England, is elke tegenstander sterk. We konden het onze Koreaanse tegenstanders bij vlagen lastig maken, maar helaas te veel bij vlagen. Zo scoorden we bijvoorbeeld in de eerste game zeven punten op rij, maar verloren we de volgende zeven punten weer. Een kwestie van vastheid voornamelijk vanuit het half veld en een verdediging die ons te vaak in de steek liet. Precies de dingen waarop te weinig getraind wordt op dit moment. Anyway, een goede training was het wel voor aankomende week, want dan spelen we de crème de la crème van het circuit, de All England. We spelen dit op eigen kosten omdat het geen bondsuitzending betreft. Maar we vinden het toch belangrijk om zulke toernooien te spelen. We krijgen te weinig de kans wedstrijden op het allerhoogste niveau te spelen en het is min of meer om de hoek. De keuze was dus snel gemaakt. Dit evenement heeft iets speciaals. De arena is geweldig, het publiek razend enthousiast, de historie indrukwekkend en de regeltjes in en om het stadion typisch Brits, soms een tikkeltje overdreven, maar als speler neem je dat voor lief en lach je erom.

Ik speel voor het eerst sinds bijna drie maanden weer een dubbel samen met Dave en we staan eerste geplaatst….in het kwalificatietoernooi. We verwachten er niet veel van. Onze trainingen samen zijn door het blessureleed van Dave zeer beperkt geweest en dus is er ook geen wedstrijdritme.

Samantha en ik zijn door onze ranking rechtstreeks toegelaten tot het hoofdtoernooi en dat is natuurlijk erg gaaf. We gaan vooral genieten, uiteraard proberen we ons beste niveau te halen en gaan we voor een goed resultaat.

Voor het laatste nieuws kijk je op mijn twitter account: https://twitter.com/JorritdeRuiter

Start of the return matches in the German Premier League

(3 december 2012)

Last weekend another double encounter was scheduled. The first matches of the second half of the league! On Saturday a home match versus Berlin and on Sunday the away match versus Rosenheim. Both are tough opponents.

Again we didn’t have the strongest possible team formation as Marcus Ellis was playing the Welsh Open where he reached two finals and Johanna Goliszewski was more or less worn out in the German Army where she has been called for duty and where she is getting an average of 4 hours sleep per night. Still she was allowed to leave the Hannover barracks to play these matches.

On Saturday we started very energetically. Judith Meulendijks and Johanna won the ladies double and Dima Zavadsky and I defeated Robert Blair and Bin Shen Tan in an attractive and exciting 3 game match. The first men’s single was also a win but then the odds turned completely and the remaining three matches were won by Berlin. So just like the first encounter this one also ended with a draw and we were quite satisfied with that result.

After a quick shower we rushed off in our “team minibus” for the trip to Rosenheim.  This city is located in the South of Germany quite near the Austrian border.  As the distance is 700 kilometres we made an overnight stop at an hotel somewhere in the middle of nowhere. After a solid sleep and a proper German breakfast we took all the time to drive the last 180 kilometres on Sunday morning.

Also in this competition we started very well. Again Dima and I won the men’s double and also the ladies double and ladies single were decided in favour of Mülheim. After these 3 points the Rosenheim team seemed to get wings when they won the second men’s single. The first men’s single between Dima Zavadsky and Tan Chun Seang was a magnificent match which was, after both players had gotten some matchpoints, finally decided in the third game and in favour of Rosenheim with a score of 25-23.

So it was up to Johanna and me to try and score the winning point in the mixed doubles. We succeeded to win the first game but in the second and third game our opponents were just a bit better. With 21-18, 19-21 and 19-21 we drew the shortest straw which meant that we had to settle for a draw again. Nevertheless, considering the circumstances, we should be happy with the 2 points and with the second place in the League at one point behind leader Berlin!

This week we only have 3 days of training because we leave for Ireland on Thursday where we will play the last tournament of this year. Tomorrow Samantha and I will perform in a youth sports TV show which will be recorded in the afternoon and after that I’ll have an intake interview for the level 4 Sports coach course which will start in January. So a nice week ahead of me! If you want to know how things develop you may have a look at my twitter account http://twitter.com/JorritdeRuiter

De Bundesliga return wedstrijden zijn begonnen!

(3 december 2012)

Afgelopen weekend stond er weer een dubbelweekend in de Duitse Bundesliga op het programma. De eerste wedstrijden van de tweede competitie helft! Berlijn thuis en het verre Rosenheim uit, altijd lastig!

We begonnen zaterdag zeer voortvarend ook al speelden we dit weekend wederom niet in de sterkst mogelijke opstelling. Marcus Ellis speelde twee finales in Wales en Johanna Goliszewski verblijft nog steeds intern bij de Duitse Bundeswehr, waar ze gemiddeld 4 uur slaap per nacht pakt. Toch mocht ze dit weekend de basis in Hannover even verlaten om de wedstrijden te spelen. We begonnen zeer sterk. Tegen Berlijn wonnen Judith en Johanna de damesdubbel en Dima Zavadsky en ik versloegen Blair en Tan in een mooie en spannende drie gamer. De eerste herenenkel ging ook naar ons, maar in de tweede herenenkel, de damesenkel en de mix was Berlijn duidelijk sterker. Toch weer net als in de eerste wedstrijd een gelijkspel. We waren er blij mee.

Na afloop snel douchen en de bus in want zondagmiddag moesten we aantreden tegen Rosenheim. Dit plaatsje ligt nog voorbij München en is niet ver van de Oostenrijkse grens. We reden een kilometer of 500 en bleven vervolgens in een hotel in the middle of nowhere overnachten om de volgende ochtend de laatste 180 kilometer af te leggen. Ook nu begonnen we weer erg goed aan de wedstrijd. We wonnen de heren en damesdubbel en ook de damesenkel ging in twee games naar ons. Maar daarna ging het minder goed en leek Rosenheim vleugels te krijgen toen de tweede herenenkel gewonnen werd. De eerste herenenkel tussen Zavadsky en Tan was een schitterende partij die na een paar matchpoints over en weer in het voordeel van Rosenheim beslist werd. De mix moest dus de doorslag geven, konden we er nog 2-4 van maken? Helaas niet. We wonnen nog wel de eerste game, maar in de tweede en derde game kwamen we net wat tekort en met 19 en 19 trokken we aan het kortste eind en verspeelden we eigenlijk ons eerste puntje van dit seizoen. Aan de andere kant: we mogen blij zijn dat we twee punten hebben kunnen binnenhalen dit weekend onder deze omstandigheden en we staan nog steeds op een mooie tweede plaats, op één punt van koploper Berlijn!

Deze week hebben we een korte trainingsweek voor de boeg, want donderdag vertrekken we naar Ierland voor ons laatste toernooi van dit jaar. Morgenmiddag heb ik ook nog opnames voor Zappsport the Battle en ga ik mijn intakegesprek doen voor de Sportleider 4 cursus die in januari zal starten. Een leuke week voor de boeg! Wil je weten hoe alles verder verloopt, kijk dan op mijn Twitter account http://twitter.com/JorritdeRuiter

Number 1 !!

(3 oktober 2012)

This afternoon my club 1. BV Mülheim met Lüdinghausen, the present leader of the League, in the RWE hall in Mülheim.

After this confrontation I again came to the conclusion that it is a tremendous advantage when you have a team which is able to win in all events and where the individual members are prepared to fight for each other. And today we managed to win important matches where we lost points in previous encounters with top clubs. But “we” also lost two points which happened to be my two points. I played like a Saturday morning leisure player and I simply wasn’t able to perform at the same level as last Sunday. Fortunately I didn’t need to sit down under it because my team mates all played very well. Judith Meulendijks and Johanna Goliszewski won their ladies doubles in two smart games, in the ladies singles Judith defeated Karin Schnaase in two games and remained unbeaten. In the men’s singles Dima Zavadsky stayed focussed at the decisive moment in the third game and Alexander Roovers played a super match against Vladislav Druzhchenko a “steady Ukrainian diesel engine”. The 4-2 final score was enough to take the lead! Very cool! A quote from our chairman: ”Success depends not only on one person, it’s about an entire team. We are a good team, thats the reason why we are No. 1 at the moment”. And that’s the way it is!

The coming weeks some tournaments are scheduled so we have to wait a while till the next league matches. On Sunday 28th of October we will be the guests of TV Refrath!

You can read the report of our match if u press on this link:

http://www.derwesten.de/sport/lokalsport/muelheim/alle-augen-auf-alex-id7160139.html