Posts Tagged ‘Bundesliga’

Weer een afscheid

(3 maart 2016)

Afgelopen zondag speelde ik helaas mijn laatste wedstrijd voor 1. BV MĂĽlheim. In het decor van de Yonex German Open, dat deze week in de RWE Halle wordt gespeeld en waar ik vorig jaar zelf nog aan meedeed, wilde ik in deze laatste wedstrijd van dit Bundesliga seizoen graag het eerste punt scoren voor mijn club. Samen met Marcus Ellis, die ook zijn laatste wedstrijd speelde, deed ik wat ik mij voorgenomen had: Winnen.

Marcus en ik hebben vier jaar het mannendubbel voor onze rekening genomen en we vormden een goed koppel. Het is jammer dat dat nu voorbij is.
In de afgelopen jaren vormde het eerste team van 1.BVM een hechte groep die goed op elkaar was ingespeeld zowel tijdens wedstrijden als zeker ook daarbuiten. Ik wil mijn teamgenoten, waaronder ook Judith Meulendijks die eerder dit seizoen afscheid nam en onze coach Boris Reichel, bedanken voor de mooie, memorabele tijd. Maar ook wil ik langs deze weg alle vrijwilligers en fans van 1.BVM bedanken die het team en ook mij persoonlijk de afgelopen vier jaar hebben gesteund en geholpen. 1.BV MĂĽlheim is een fantastische club!

Aangezien ik het toch wel erg leuk vind om te blijven badmintonnen hoop ik dat ik voor het volgende seizoen weer een nieuwe club zal kunnen vinden waarvoor ik mij zal kunnen inzetten. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte.

Afscheid BVM 280216 11
Afscheid BVM 280216 03

Another farewell

(3 maart 2016)

Last Sunday I played, much to my regret, my last match for 1. BV Mülheim. In the décor of the Yonex German Open, which is played this week in the RWE Hall in Mülheim and where I participated myself last year, I was eager to score the first point for my club. Together with Marcus Ellis, who was also playing his last match, I did what I had planned to do: winning.

During the past four years Marcus and I have taken the majority of the men’s doubles for our account and we were a very good pair. It’s a pity that this is history now. All these years the first team of BVM was a close and well attuned group both during matches but also beyond. I like to thank my teammates, among whom also Judith Meulendijks who left the team earlier this season and our coach Boris Reichel, for a wonderful and memorable time.
Last but not least I want to thank all volunteers and fans of 1.BVM who have supported and assisted the team as well as myself personally during the past 4 years. 1.BV MĂĽlheim is a fantastic club!!

As I very much like to continue playing badminton I sincerely hope I will be able to find a new club to which I can devote myself again. I keep you posted.

Afscheid BVM 280216 03
Afscheid BVM 280216 11

Terugblik op 2014

(29 december 2014)

2014 zit er alweer bijna op! Voor mij persoonlijk was het een geweldig jaar met veel mooie momenten. Graag kijk ik er in het kort op terug!

De start van 2014 beloofde al veel goeds. Op 2 januari hoorden we op Papendal dat we een nieuwe trainer zouden krijgen: Kim Nielsen, een voormalig coach van de Deense nationale selectie. Per 1 april zou hij fulltime in dienst komen en zich ook echt vestigen in Arnhem.

Overigens stonden de eerste twee maanden van het jaar voor mij nog voornamelijk in het teken van de Duitse Bundesliga, omdat we door de voetblessure van Samantha nog niet aan internationale toernooien konden deelnemen. In die competitie gaat het erg goed en we staan met een aantal punten voorsprong op de eerste plaats.

Eind februari is het dan eindelijk zover, de rentree in het internationale circuit en wel in mijn “thuishaven Mülheim” voor de Yonex German Open. We hebben lage verwachtingen en zijn al lang blij om weer op de baan te staan. Na een goede winst in de eerste ronde komen we in de tweede ronde net te kort om te stunten tegen een top 20 koppel uit Hong Kong, maar deze start belooft veel goeds.

In de periode half maart – half april trainen we keihard. De voorbereidingen voor het EK in het Russische Kazan zijn zwaar maar fit ben ik wel. Een Europese medaille is één van mijn doelstellingen voor het jaar, maar gezien de achterstand die we opgelopen hebben niet echt realistisch. Eenmaal in Kazan winnen we de eerste twee rondes en staan we in de kwartfinales tegen het eerste koppel uit Rusland Durkin en Vislova. Plotseling zijn we nog maar één overwinning verwijderd van een medaille. Deze dag, vrijdag 25 april kan ik wel de tot nu toe meest speciale dag uit mijn badmintonleven noemen. We spelen pas in het begin van de avond en de dag lijkt maar niet op te schieten. Een aantal uur voor aanvang ben ik stik nerveus . Eenmaal in de arena maken de zenuwen plaats voor een adrenaline kick die ik nog niet eerder bij mezelf waargenomen heb. We gaan de baan op, winnen de eerste game, maar verliezen de tweede. In de derde game is het alles of niets. We krijgen goede feedback van onze coaches Kim en Rune. Aan het einde van de derde game weten we een klein gaatje van 2, 3 punten te slaan. Het matchpoint weet ik nog goed. We wisselen met z’n vieren een blik uit die een en al vastberadenheid is, dit gaat hem worden! Er volgt een lange rally met een afsluitende winner aan het net! De hele hal is stil, maar ik schreeuw, ren en spring. Ik ben door het dolle heen. We omhelzen elkaar, de coaches en onze masseur Gerrit. We hebben zojuist de eerste mix medaille voor Nederland in 12 jaar tijd binnengeslagen. Ik ben intens gelukkig!

XD all medallists

De volgende dag spelen we in de halve eindstrijd tegen topfavorieten Fischer en Pedersen. Een kans hebben we niet en we verliezen in twee games. De dag erna is de medaille ceremonie en staan Samantha en ik met een bronzen medaille om tussen de drie andere mixen, allemaal Denen. Wat ben ik trots dat wij op dit podium staan na zo’n moeilijke periode. De zeven minuten die de ceremonie duurt zijn alle teleurstellingen en eerdere verliesmomenten meer dan waard geweest. Ik geniet, kijk zelf maar:

11 mei speel ik samen met mijn team 1.BV Mülheim de finale van de Duitse Bundesliga in en tegen Lüdinghausen. Het wordt een voor badmintonliefhebbers geweldige middag met veel mooie en spannende wedstrijden. Ik weet de dubbel samen met Marcus Ellis te winnen maar helaas verliezen we de damesdubbel, beide herensingles en de damessingle. We worden tweede en uiteraard balen we als een stekker. Toch zijn we trots op een geweldig seizoen met een mooi eindresultaat. Vorig jaar 3e, dit jaar 2e dus hopelijk volgend seizoen….

In het begin van de zomerperiode spelen we de Grand Prix (Gold) toernooien van Canada en de USA. In Vancouver spelen we onszelf in de finale. Terwijl het Nederlands Elftal tegen Costa Rica aan het strijden is, spelen wij tegen de Duitsers Schwenger en Nelte. Helaas kunnen we het goede voorbeeld van Oranje niet volgen en verliezen we, toch wel teleurstellend, in twee games.

Eenmaal terug in Nederland staat de voorbereiding voor de WK in Kopenhagen gepland. Zes weken lang buffelen op een snikheet Papendal. De ramp met de MH 17 maakt een diepe indruk op mij. Zoveel onschuldige slachtoffers. Ik realiseer mij hoe vaak ik deze vliegroute zelf heb gevlogen en het maakt mij weer even extra bewust van het feit dat ik elke dag opnieuw blij mag zijn dat ik kan doen wat ik het allerliefste doe: badminton spelen.

Het WK in Kopenhagen wordt een bijzonder evenement. Zelf hebben we een goede overwinning in de eerste ronde, maar verliezen we in de tweede ronde van een Chinees koppel. Ik blijf in Kopenhagen en mijn vriendin komt over zodat we samen de finales kunnen bekijken. Het is genieten! Op de zondag zijn we getuige van de spectaculaire winst van Carolina Marin. Een Spaanse wereldkampioene! Ik denk dat dit het ultieme bewijs is dat alles mogelijk is zolang je maar hard werkt en de juiste instelling hebt!

In de periode oktober-november breekt een drukke tijd aan. We spelen zes toernooien met steeds na twee toernooien een weekje trainen. Bij de Yonex Dutch Open in Almere halen we ons absolute topniveau. Na vier goede overwinningen staan we in de finale tegenover de Indonesiërs Widianto en Dili. We komen 2-1 in games voor en hebben in de vierde game een kleine voorsprong (de Dutch Open wordt gebruikt om een nieuw scoringssysteem, 5 games tot 11 punten, te testen). Helaas lukt het ons niet de toernooiwinst te pakken, want de Indo’s pakken de vierde game en in de vijfde game verliezen we dik. We zijn zwaar teleurgesteld over het resultaat maar apetrots op het vertoonde spel.

Pure emotie

Tijdens de Aziatische Super Series van China en Hong Kong lootten we in beide toernooien…Widianto en Dili. Het koppel staat inmiddels op de 11e plaats van de wereldranglijst. In de gigantische hal in Fuzhou spelen we een hele goede partij met veel lange rallies. We kunnen in twee games revanche nemen voor onze verliespartij tijdens de Dutch Open. In de tweede ronde verliezen we van de oud wereld kampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië.
Exact een week later spelen we weer tegen Widianto en Dili maar nu in Hong Kong. Dit keer komen we eigenlijk geen moment echt lekker in de wedstrijd en verliezen we in twee games. Ondertussen hebben we onszelf wel weer in de top 25 van de wereldranglijst gespeeld en dat was Ă©Ă©n van de doelen voor dit jaar.

Nu, eind december kijk ik met veel trots en plezier terug op een jaar dat mij persoonlijk heel veel moois gegeven heeft. Een EK medaille, finales op Grand Prix toernooien, winst op een koppel dat nu in de top 10 van de wereld staat, een 23e plaats op de wereldranglijst en de finale van de Bundesliga. Maar bovenal vond ik mijn spelplezier weer terug dat ik eind 2013 wel kwijt was geraakt.

2015 staat voor de deur, een belangrijk jaar met weer veel mooie en nieuwe uitdagingen. Ik ben er klaar voor om met de hulp van mijn familie en vriendin en met de steun van mijn sponsoren de strijd aan te gaan!

Ik wens jullie allemaal een gezond, succesvol en sportief 2015 toe!

ek medaille

The most beautiful day!

(29 april 2014)

It were busy weeks after the four tournaments that we played in March. The league season in the German Bundesliga is nearing its end, and we start to prepare for the European Championships in Kazan, Russia. Moreover Kim Nielsen, our new trainer and coach, arrives in the Netherlands and is now working fulltime for the Dutch Badminton Association.

For my team, 1.BV MĂĽlheim, the regular League season ends in a very strange way. Throughout the year we are leading in the League but in the last two matches against the numbers two and three of the list we waste 4 points and we finish 2nd. So we qualified for the playoff games of which we can organize the first one ourselves. Of course everything is still possible and we will do our utmost to make it to national champion of Germany!

The weeks at Papendal are very heavy. Kim pushes us to the limit with his varied training schedule. More than once when we start on Wednesday I wish it’s already Friday. A week before leaving for Kazan we take it a bit easier to give the body some time to recover. We still play the Dutch International in Wateringen. In the semifinals we lose from a Danish pair. Not exactly the result we had hoped for.

Easter Monday morning we depart from Schiphol to Moscow with final destination Kazan. This city, with over 1 million inhabitants, is located about 800 kilometers southeast of Moscow and organized last year’s Universiade. However, this week the city is the battleground of the European Badminton Championships. The fifth time I have qualified for this tournament. After a long day of traveling it is important to exercise the following day. On Tuesday, after some cardio and core stability training in the beautiful gym of the hotel, it’s time to go to the main hall. Our coaches Kim Nielsen and Rune Massing have prepared a training program which gives everyone a chance to get accustomed to the playing ground. I get an hour and ten minutes. The hall is large, high and quite drafty. The training is going well. In the evening, we analyze with Kim our opponents in the first round. We determine our strategy. I feel ready for the first match: Wednesday morning versus an English pair.

At half past ten we may enter the court which is covered by Badminton Europe TV. I am a little tense. We win the toss and we choose to start on the head wind side. We pop out of the starting blocks and win the first game by 21-8. In the second game we are on the” difficult” side. The English change their tactics, they seek the net to force us to lift. Till 16-16 it’s an equal battle but then we score five consecutive points and win the match. I’m relieved! Our masseur Gerrit has come along to Kazan. Great! He gives me a solid treat and after that I have the rest of the day off.

The opponents in the second round are Welshmen. There is nothing to be found on YouTube about them so there is nothing to analyze. We do discuss some individual points so we still have some guidance for the match. We are the second match after 10.00 am, a pleasant time. The game starts quite uneasy. Although we are leading all the time we do not feel comfortable. We waste four game points and we even lose this first game.
Also, at the start of the second game, we still have problems to take a lead. They play well, but we also know that they can’t maintain this level till the end of the second game. We get opportunities and continue to work hard. Slowly but steadily we take control of the match. In game 2 and 3, we win with large scores, but we really had to fight for it! On to the quarterfinals! Again, a well-deserved massage and then off to the hotel. In the evening I go back to the hall to watch some games, but I’m going away in time to prepare for tomorrow’s match.

Friday, April 25! The day of the quarter-finals, the day that we can score a medal. Once before at the European Championships 2010 in Manchester I played a quarterfinal. Then of the men’s doubles which we lost. Today I remember how I felt before that match. I ‘m pretty tense but focused. After breakfast I go to the training hall for a light workout. The feeling is good. In the afternoon we analyze our opponents again with our coach Kim. We play against the Russian pair Durkin / Vislova . They performed very well in the first two rounds and apparently they are in great shape. While analyzing we find some interesting points to reckon with and to keep in mind during the encounter. Then I go back to the hotel room and I skype with my parents. Although I see them up-side-down because of a setting problem it is nice to speak to them. It brings me some tranquility. I have a shower, brush my teeth and get the bus to the hall. Before I get there I start feeling hungry again. What’s this? I’ve just eaten! We are now about an hour before the game, but should I have to go on court feeling hungry? I run to the canteen of the hall and order a light pasta with some vegetables. After this meal I am ready for the warming-up! Meanwhile my nerves made way for an adrenaline rush. We may enter the court.

The first game is a rather equal battle. We are 13-15 behind when we get the chance to take and hold the lead. We win the first game. In the second game it is the other way round. From a score of 8-8 we are and stay behind all the time and we lose by 16-21. The third game, it will be all or nothing! Again we face an arrears at 7-10 but we come back by winning the last four points before the interval. Our coaches dot the i’s and cross the t’s and immediately we grab two more points. The Russians fight back and we have to allow them a 13-13 score. Every now and then Kim calls from the baseline “Close the gap”. He wants me to stay close behind Samantha because the Russians don’t play up too much and if we stand side by side we have a better coverage of the net. This tactic works out well and we score four points in a row. It turns out to be the deciding set, because the Russians don’t really get a chance anymore. We arrive at 19-14 and then 20-17. We lose the first matchpoint but the second one is home. The hall is dead silent, but we go bonkers. I have not seen the pictures yet, but I believe I have ran where ever I could run. I was as happy as could be. We give each other a hug, shake hands with opponents and officials and hug the coaches and masseur Gerrit! We have just secured a medal at the European Championships. It’s great to get congratulations from international colleague players and coaches. Everyone refers to Samantha’s injury and tells me that this win is so very well deserved. I radiate joy! On Gerrit’s massage table I finally settle down a bit. Back at the hotel I read all the posts, I skype a few times and finally I fall asleep with a big smile on my face, remembering the best day of my entire badminton career so far.

Saturday, April 26, I wake up with an unpleasant feeling. I have a cold and my stomach is playing up. I eat a little bit, but go right back into bed. In the afternoon we have a meeting with the coaches to analyze the first seeded Danes Fischer Nielsen/Pedersen, our opponents in the semi-finals. Obviously we are the underdog but also this pair has a few weaknesses. After the analysis Rune Massing tells us that we have to take into account that we may have to fly home that same evening when we lose and thus miss the medal ceremony on Sunday. Our visa expire at midnight on the 26th and in Russia you really do not want to get trouble. Rune has been busy all night and day to try and find a way out but it doesn’t look good. There aren’t many options left. My heart sinks into my boots. This can’t be true! We go back to our rooms with the instruction to focus on the match to come. Easier said than done.
Just before we leave for the hall we get the message that they found a solution and that we can stay. Our visa have been extended till the 29th. At least one burden less but I still feel not good at all.
The match begins and in no time we are facing a 0-9 arrears. Pedersen’s service is superb. When we score our first point we get applause from the spectators. It makes us laugh.
Eventually we still play quite some nice rallies, but obviously the Danes are a size too big. We lose the semi-finals, but win a bronze medal. The first mixed doubles medal in 12 years for The Netherlands. In the evening I thank the coaches and masseur for their outstanding and very professional guidance this week in which I, as a player, was once again very well prepared for the matches I had to play. In my already pretty long badminton career this is by far the best guided tournament week ever! Rune and Kim are a twofoldness. It shows and you feel it when you are on court. To be able to perform this is of great importance for a player!

Sunday, April 27. The day of the finals. I still do not feel well, but the thought that I will be on the stand later that day keeps me going. In the afternoon I watch the finals. It’s especially nice to see the Russians win the men’s doubles. A great achievement to win a championship in your home country. After this final match the medal ceremonies are scheduled and we are the first to take the stand. I am so very proud when I see the Dutch flag hoisted between three Danish flags. It’s a wonderful moment! After the ceremony we take a lot of pictures and talk with some people. With a wonderful feeling we go back to the hotel. At night we fly to Istanbul and from there back home where we arrive around 2:00 PM. At the airport we are met by photographer Rene Lagerwaard, his girlfriend Marije and dog Bobby. We make some nice pictures and that’s how we conclude the most intense, most tiring, most emotional but also the most amazing week of my badminton career (so far). This I will never forget and I mean never!

all medallists

bronze medal

the bronze team

Back on track!

(28 februari 2014)

Jawel! Het eerste toernooi na een afwezigheid van 6 maanden is deze week weer gespeeld. En waar kan dat beter dan in mijn eigen thuishal bij mijn club 1.BV MĂĽlheim. Van te voren heb ik erg uitgekeken naar het moment dat we eindelijk weer toernooien konden gaan spelen. Ik heb op de Bundesligawedstrijden na, sinds de Belgische Open van september niet meer gespeeld en alleen maar getraind. Nou vind ik trainen helemaal niet erg, maar uiteraard wil ik mij ook kunnen meten met de rest van het internationale circuit en dat kon natuurlijk niet. Ik heb best wel moeilijke momenten gekend en zo nu en dan was het zwaar om toch weer iedere dag door te gaan, maar het spreekwoord na regen komt zonneschijn heeft mij er doorheen geholpen.

En die zonneschijn kwam dus deze week. Nog niet zo zeer in de vorm van een topprestatie, maar wel in de vorm van het weer aanwezig zijn tijdens een internationaal evenement. Woensdag startten we tegen een koppel uit Zweden, Nico Ruponen en Amanda Hogstrom. Een koppel dat het niet slecht doet in het EBU circuit en op plaats 37 van de ranking staat. Maar een mooie loting voor ons om er weer in te komen. Nadat we de eerste game wonnen en de tweede game verloren, begonnen we de derde game agressief en namen we een comfortabele voorsprong. Halverwege deze derde game riep de scheidsrechter ons alle vier bij elkaar en vertelde dat Ruponen een kleine time-out wenste om een pijnstiller in te nemen. ”Don’t tell them” riep hij ietwat gefrustreerd naar de scheids. Ik moest er best om lachen. Maar ook al wisten we niet waar hij last van had, duidelijk was dat hij ergens pijn had. Ondertussen speelden wij lekker verder, maar bij de stand 17-9 gooiden de Zweden dan toch de handdoek in de ring. Nico had teveel pijn. Een jammerlijk einde, maar we lagen op koers voor de winst en dat gaf een goed gevoel. Op naar ronde 2 de volgende dag!

In die tweede ronde stonden de Hong Kong Chinezen Lee en Chau tegenover ons. Eén keer eerder speelden we tegen elkaar, dat was afgelopen zomer in de finale van de Canada Open Grand Prix en toen verloren we kansloos in twee games. Gisteren werd het een heel andere partij. De tactiek die we van te voren besproken hadden, werkte goed en we konden de eerste game met goed spel binnenhalen. In game 2 kwamen we vanaf het begin onder druk en samen met wat onnodige fouten leverden dat een te grote achterstand op. Deze game ging naar de Chinezen. Ook in de derde game was onze start niet best. Vooral de service van de Chinese dame bracht ons flink in de problemen. Maar door keihard te werken wisten we de achterstand beperkt te houden en bij ze in de buurt te blijven. Tot aan het einde was het spannend en Lee begon toch wel behoorlijk nerveus te worden. Een simpele halfveld misser en een zwakke service return bracht ons tot 18-19. Maar jammer genoeg misten we nét dat beetje geluk om deze game en daarmee de wedstrijd winnend af te sluiten en gingen de Hong Kong Chinezen door naar de kwartfinale. Kansen gehad, nog niet gepakt maar erg goed gespeeld en dat alweer gelijk bij de rentree! Daar ben ik erg blij mee!

Ondertussen zit de training van vandaag er alweer op, want de German Open was het eerste toernooi uit een serie van drie en ik wil natuurlijk wel scherp blijven! Volgende week zullen we in de kwalificatie van de All England spelen. Onze ranking was in september voor de blessure nog 24, nu staan we rond plaats 50 en zijn we dus aangewezen op het kwalificatie toernooi. Dit is uiteraard erg lastig maar het is nu eenmaal niet anders en we gaan onze stinkende best doen! We zitten in de schema met de Ieren Magee/Magee, de Denen Kolding/Juhl en de Engelsen Coles/Lim. Het toernooi is te volgen via toernooi.nl en ik zal proberen jullie volgende week op de hoogte te houden via Facebook en Twitter!

Voor nu een mooi weekend en tot snel!

A positive ending to the week after another setback

(30 september 2013)

Last week started with another setback. Tuesday I got informed that my mixed doubles partner Samantha had broken her foot during a workout. It will take 4 to 6 weeks for her to recover. An injury is always very unpleasant but in this case it’s most inconvenient with 5 big tournaments ahead of us all scheduled in the next 6 weeks. We have already been withdrawn from the Dutch Open, the Danish and French Open, the Bitburger and the Scottish Open. The coming 2 months we won’t be able to play tournaments together which means that we will fall back on the world ranking and lose our 25th position which granted us direct access to the Super Serie tournaments. Let’s hope that Samantha will have a successful rehabilitation period allowing her to make a good comeback.

Fortunately there is also positive news. Last weekend we had to play 2 matches in the German Premier League: an away match versus Berlin and a home match versus Rosenheim. We left for the German Capital on Friday because we wanted to prepare ourselves optimally for this encounter with the league winner of the past years.
The two doubles were won but both men’s singles were lost. Than Judith Meulendijks scored our third point by winning her single in 2 games. The mixed double and last match was also won and with a 2-4 victory and 2 points we could start our journey back to Mülheim. A top performance!

On Sunday we met Rosenheim in our own hall in Mülheim. We started with the two doubles.The ladies double was won rather easily but our men’s double was tough. I was still bothered by the effects of the long car journey to and from Berlin but after about an hour we decided the third game in our favour putting the score on a 2-0 lead. Subsequently all 3 single matches were also won by our team and thus we could include another 2 points on the list. As Johanna got slightly injured the day before and was still bothered by it we decided to give up the mixed doubles and accept a 5-1 final score. 4 points in two encounters and even nicer: a number one position on the ranking!! Every match again it is great fun to play with and for this team and no doubt our team spirit is one of the most important ingredients for this success. Let’s hope that we can keep this good playing and that we will make a great season!

For those who can read German: you’ll find a report on the 2 matches at the following link:

http://www.derwesten.de/sport/lokalsport/muelheim/donnerhall-in-der-metropole-id8505386.html

Mooie afsluiting van een minder mooie week

(30 september 2013)

Afgelopen week begon niet bepaald positief. Dinsdag kreeg ik het bericht dat mijn partner Samantha haar voet gebroken had bij een conditietraining en sowieso 4-6 weken uit de roulatie is. Zo’n blessure is uiteraard nooit welkom, maar in dit geval komt het wel erg ongelegen met vijf toernooien in de volgende zes weken op het programma. We zijn inmiddels teruggetrokken uit de Dutch, Danish, French, Bitburger en Scottish Open en zullen de komende twee maanden dus niet aan spelen toekomen en dat betekent ook dat we behoorlijk zullen dalen op de wereldranglijst en onze top 25 positie zullen kwijtraken. Hopelijk volgt een goede revalidatieperiode voor Samantha, zodat ze straks weer een succesvolle rentree kan maken.

Gelukkig is er ook nog leuk nieuws te melden. Afgelopen weekend stond er een dubbelweekend in de Duitse Bundesliga op het programma: Berlijn uit, Rosenheim thuis. We vertrokken vrijdag al naar de Duitse hoofdstad om ons optimaal voor te kunnen bereiden op deze wedstrijd tegen de kampioen van de afgelopen jaren. We wisten beide dubbels te winnen, maar de twee herenenkels gingen helaas verloren. Judith won haar single in twee games en ook de afsluitende mix ging in twee games naar ons waardoor we met een 2-4 zege terug konden rijden naar MĂĽlheim. Een topprestatie!

Zondag speelden we in de eigen hal tegen Rosenheim. Na een moeizame herendubbel waarin ik de vermoeidheid van de lange autorit nog duidelijk kon voelen, wisten we toch het tweede punt binnen te slaan nadat onze damesdubbel makkelijk gewonnen had. Alle singles gingen ook naar ons waardoor we met 5-0 voor kwamen. Omdat Johanna een lichte blessure opliep in Berlijn en daar de volgende dag nog behoorlijk last van had, besloten we de mix niet te spelen zodat er een eindstand van 5-1 op het scherm stond. 4 punten uit twee wedstrijden en leuker nog: een eerste plaats op de ranglijst! Het is iedere wedstrijd weer een feest om met en voor dit team te spelen en onze teamspirit is Ă©Ă©n van de belangrijkste ingredienten voor dit succes. Hopelijk kunnen we dit goede spel vasthouden, dan kan het nog een erg mooi seizoen worden!

Een Duits verslag van beide wedstrijden kan je vinden via onderstaande link:

http://www.derwesten.de/sport/lokalsport/muelheim/donnerhall-in-der-metropole-id8505386.html

The end of a super season

(15 april 2013)

My first year in the German Premier League is done. In the semi finals last Saturday my team 1. BV Mülheim lost against Bischmisheim in Saarbrücken. A nice third place.

Prior to this season I was already looking forward to my German adventure. A new league, a new club, a team with many different nationalities but above all much better matches. It was only the second season that Mülheim was active in the Premier League and their target was a fourth place which would be very good. At the “winterbreak” however we had not yet lost a single encounter and were second in ranking. Then we started to realise that we could compete for the playoffs. Until the very last match day it remained thrilling exciting. One club, Berlin, was certainly first and definite finalist but 3 other clubs, Bischmisheim, Mülheim and Lüdinghausen could still qualify for the other 2 spots in the playoffs.

Our last match in the regular league was in and against Saarbrücken Bischmisheim. We needed at least one point to secure the playoffs. That’s what we believed. It became a drama. Everyone played far below his or her usual level and our opponents played at their very best. We were trounced and at 4-0 we thought it was all over. When the team manager of Bischmisheim approached us to discuss the date of the playoff match we were really stunned. Did we really make it??? Yes, indeed. Lüdinghausen had won from already demoted Gifhorn by 4-2 and so we had a better set average. Playoff time!!!

This match was scheduled last Saturday but we already hit the road on Friday afternoon as we wanted to prepare ourselves as good as possible for this match. After a good night’s sleep and a workout session at the “Olympia Stutzpunkt” (the German Olympic training centre) we were ready for the battle.

In the first match Marcus Ellis and I were meeting Fuchs and Schöttler and at first we didn’t play very well. At the interval we were facing a 11-6 arrear. After some good tips from our coach we could grow into the game and we managed to win that one by 21-17. On the other court our ladies double won their first game and it looked not too bad at all. In our second game we were well matched till the score of 15-15 but then all of a sudden our opponents scored a number of consecutive points and they won by 16-21. Our ladies lost their second game as well. In the third game we unfortunately couldn’t take a stand anymore. The opponents played as solidly and well like Germans are able to play. After 1 hour and 15 minutes we had to admit our defeat. But our ladies won their match. So a 1-1 score.

In the men’s singles Bischmisheim has two strong players. Zavadsky, our first man, got a leg injury at last week’s Finish Open and he wasn’t entirely fit to play. He was meeting Dieter Domke who was playing very well and who gave Bischmisheim the lead. Alexander Roovers, our second man, had the difficult task to try and defeat Schmidt. In the first game he played excellent but the difference in traininghours (elite player versus club player) made the difference in this match: 3-1 for Bischmisheim.

Judith Meulendijks managed to win the first game from Olga Konon but in the second and third game this German lady was stronger and she secured the victory of Bischmisheim. Even the final mixed double was won by Bischmisheim but both games were exciting and thrilling.

So the fight for the Championship will be between Berlin and Bischmisheim and no doubt it is going to be a fantastic fight. I myself am particularly pleased with the course of last season. I have been able to play many good matches and I enjoyed every single match very much. As a team we have only lost two out of the eighteen regular matches and that’s why I believe that we have performed very well. I want to thank everyone of 1. BV Mülheim for a top season. Management, sponsors, coaches and supporters and all my team mates because without you it wouldn’t have been that great!

Vielen Dank! Many thanks!

Topseizoen ten einde

(15 april 2013)

Mijn eerste jaar in de Duitse Bundesliga zit erop. Afgelopen zaterdag verloor mijn team 1.BV MĂĽlheim in de halve finales van Bischmisheim uit SaarbrĂĽcken. Een mooie derde plaats.

Voorafgaand aan het seizoen keek ik al ontzettend uit naar mijn Duitse avontuur. Een nieuwe liga, een nieuwe club, een team met veel verschillende nationaliteiten maar bovenal betere wedstrijden. Aangezien MĂĽlheim pas voor het tweede jaar in de eerste Bundesliga actief was, werd de doelstelling gezet op een 4e plaats. Dat zou al erg goed zijn. Toen we echter in de ”winterstop” nog geen wedstrijd verloren hadden en tweede op de ranking stonden, kwam het besef dat we mee konden doen voor de playoffs. Tot en met de allerlaatste speelronde bleef het zinderend spannend. EĂ©n club was zeker eerste en dus door naar de finale, Berlijn. De andere drie clubs Bischmisheim, MĂĽlheim en LĂĽndinghausen konden zich nog plaatsen voor de laatste twee plekken in de playoffs. Onze laatste wedstrijd in de reguliere competitie speelden we in en tegen SaarbrĂĽcken Bischmisheim. EĂ©n punt hadden we nodig, dan waren we sowieso zeker van de playoffs…dachten we. Het werd echter een drama. Iedereen speelde zwaar onder de maat en de spelers van de tegenstander haalden hun absolute topniveau. We werden afgedroogd en bij 4-0 dachten we dat het over was. Toen de teammanager van Bischmisheim naar ons toe liep om de playoffs datum te bespreken, waren we met stomheid geslagen. Waren we dan toch door?? Inderdaad, doordat LĂĽdinghausen maar met 4-2 won van het al gedegradeerde Gifhorn werden wij door een positiever set gemiddelde derde. Playoff time!

En die wedstrijd was dus afgelopen zaterdag. Vrijdag reden we al richting het zuiden om ons zo optimaal mogelijk voor te bereiden op deze wedstrijd. Na een goede nachtrust en een training in het ”Olympia Stutzpunkt” van de Duitsers waren we klaar voor de strijd. Marcus en ik begonnen niet goed aan onze wedstrijd tegen Fuchs en Schöttler. Bij de interval stonden we 11-6 achter. Na wat goede tips van onze coach konden we in de wedstrijd groeien en begon het goed te lopen. We wonnen de eerste game met 21-17. Ook de dames naast ons wisten de eerste game te winnen. Het zag er goed uit. In de tweede game ging het lang gelijk op. Tot 15-15 deden we weinig voor elkaar onder. Ineens pakten de Duitsers een aantal punten op rij, waardoor ze de game naar zich toetrokken, 16-21. Ook de dames verloren de tweede game. Helaas konden we in de derde game niet echt meer een vuist maken. De Duitsers speelden goed en degelijk zoals Duitsers dat kunnen. Na een uur en vijftien minuten dubbelen moesten we ons gewonnen geven. Gelukkig wonnen de dames wel: 1-1.

In de herensingles heeft Bischmisheim twee sterke spelers. Onze eerste heer Zavadsky liep vorige week in Finland een blessure op aan zijn rechterbeen waardoor hij helaas niet volledig fit was. Dieter Domke speelde echter een zeer sterke wedstrijd en zette de thuisclub op een voorsprong. Ook onze tweede man Alexander Roovers had een moeilijke taak om te winnen van Schmidt. Vooral in de eerste game speelde hij zeer sterk maar het verschil in trainingsuren (selectiespeler vs clubspeler) maakte in deze wedstrijd duidelijk het verschil: 3-1 achter.

Judith won nog wel de eerste game van Olga Konon maar in de tweede en derde game was de Duitse sterker en was de wedstrijd gespeeld. De afsluitende mix ging ook nog in twee spannende games naar Bischmisheim en zo wonnen zij met 5-1. De finale zal dus gaan tussen Berlijn en Bischmisheim en dat zal een mooie strijd worden.

Zelf ben ik vooral blij met het verloop van afgelopen seizoen. Ik heb veel goede partijen kunnen spelen en heb iedere wedstrijd weer met veel plezier beleefd. Als team hebben we maar twee van de achttien wedstrijden verloren en daarom denk ik dat we het zeer goed gedaan hebben.  Ik wil bij deze iedereen binnen 1. BV Mülheim bedanken voor een topseizoen. De leiding, de supporters, de coaches maar hoofdzakelijk mijn teamgenoten, want zonder jullie was het nooit zo leuk geweest! Vielen Dank!

2012 Falen en succes gaan hand in hand op weg naar hoger niveau!

(31 december 2012)

2012 zit er alweer bijna op. Morgen beginnen we aan 2013. Het jaar 2012 was er een met hoogte en dieptepunten maar waar het echte venijn in de staart zat.

Immers op dinsdag 4 december gaf het NOC*NSF uitsluitsel over de verdeling van hun gelden. Badminton Nederland viste ondanks het indienen van een ambitieus topsportprogramma volledig naast het net. Naast het feit dat we bijna geen subsidie meer krijgen, hoorden we ook dat we per 1 augustus 2013 weg moeten van Papendal. Reden? Het slechte bestuurlijke en organisatorische beleid van de afgelopen jaren en het missen van spelers/speelsters die kunnen presteren op de OS van 2016 en 2020. De eerste reden kan ik nog begrijpen, maar van de tweede reden snap ik helemaal niets. Er zijn namelijk de laatste anderhalf jaar aansprekende resultaten geboekt door zeer veel verschillende Nederlandse spelers in het Badminton Europe Circuit. Dit zijn de toernooien die als opstap dienen voor het BWF circuit, de GP Gold en Super Series. Veel dubbel- en gemengd dubbelspelers zijn op dit moment bezig deze stap te maken en zouden dat ook in 2013 en 2014 moeten doen. De tijd is er nu rijp voor. Ik vraag mij af of de verantwoordelijke mensen bij het NOC*NSF zich wel voldoende in onze sport hebben verdiept. Neem nou bijvoorbeeld eens de gekwalificeerde Europese spelers in het gemengd dubbelspel van Londen 2012. Van de 6 heren waren er 5 die dertig jaar of ouder zijn. In onze sport speelt ervaring een sleutelrol. Tel daarbij op dat je eind 20 op je fysieke top zit en je bent hoogstwaarschijnlijk dan pas op het hoogtepunt van je carrière.

We gaan dus een hele onzekere, moeilijke tijd tegemoet. Maar aangezien ik ten tijde van de Olympische Spelen in Rio 29 jaar ben en ik dit jaar sportief gezien flinke stappen vooruit heb gemaakt ben ik niet van plan op te geven. Ik zal doorgaan, hoe lastig het ook voor mij en andere spelers gemaakt wordt! Ik zal mij naast mijn trainingen ook moeten gaan richten op nieuwe samenwerkingsverbanden, promoties, en vooral ook (persoonlijke) sponsoren. Er is een limiet aan de bijdrage van ouders. Een aantal van mijn mede selectiespelers zullen er waarschijnlijk op dezelfde manier inzitten. Alleen met anders denken en anders doen kunnen we nog proberen onze dromen te verwezenlijken. Alle daadwerkelijke hulp, materieel of immaterieel, is daarbij natuurlijk meer dan welkom.

December bracht gelukkig niet alleen maar venijn. We kregen ook nog een kans om gewoon ons racket te laten spreken. Vlak na het slechte nieuws stond namelijk het laatste toernooi van het jaar op de kaart, de Irish Open in Dublin. En het was een gaaf gevoel om het jaar in stijl af te sluiten met de mixtitel. Samantha en ik wonnen onze tweede finale op rij en waren maar wat blij met deze overwinning.

En zo sluit ik een jaar af waarop ik toch met een meer dan positief gevoel terug kijk. Met 7 finales en 3 titels ben ik erg blij, maar een topsporter kan alleen het beste uit zichzelf halen en presteren als alle randzaken erom heen ook goed geregeld zijn.  En dat was zo in 2012! Daarom zou ik ook graag de medische staf op Papendal willen bedanken voor hun geweldige werk gedurende het hele jaar. Ook Martin ter Plegt, de trouwe fysio van Duinwijck die altijd voor mij klaar staat, Mike Proost, de hogere school bespanner uit Haarlem die mijn rackets speelklaar maakt en natuurlijk mijn familie die mij altijd, in goede en in slechte tijden, steunt! BEDANKT!

Graag kijk ik nog Ă©Ă©n keer terug wat er dit afgelopen jaar zoal gebeurde.

Januari

Na een lange periode van trainen staan er eindelijk weer twee toernooien op het schema: Estland en Zweden. In Estland speel ik eigenlijk voor het eerst echt samen met Samantha. We spelen enkele leuke wedstrijdjes die we kunnen gebruiken om beter aan elkaar te wennen. We halen de finale maar verliezen deze wedstrijd kansloos. Ook in de herendubbel halen Dave en ik de finale. Deze verliezen we eigenlijk onnodig van twee Fransen, twee keer een tweede plaats. Ik baal er best van!

Balen mag, maar dat kan in de topsport niet lang duren want je moet door. En zo ook nu weer. Want een week later staan we alweer in Zweden op de mat. Sam en ik winnen de eerste ronde, maar komen in de tweede ronde al uit tegen mijn grote idool Nathan Robertson en zijn partner. We zijn 2,5 game gelijkwaardig, zo niet beter. Krijgen kansen om de wedstrijd te winnen maar benutten ze niet. In drie games verliezen we. Wel ben ik maar wat blij dat ik nog een keer de kans heb gekregen tegen hem te spelen. Een paar maanden later zou hij namelijk zijn rackets definitief opbergen.

De herendubbel gaat een stuk beter en we winnen vier achtereenvolgende wedstrijden en dat betekent finale! Onze eerste challenge finale. We spelen tegen de Russen Ivanov/Sozonov, twee beulen op een missie. In deze wedstrijd hebben we geen schijn van kans. Ze zijn op elk vlak beter en we worden in twee games afgedroogd. 3 finales in twee weken verloren, gadverdamme!

Februari

In februari spelen we de Europese kampioenschappen voor mannenteams in Amsterdam, ook wel de voorronde van de Thomas Cup genoemd. We hebben zoals altijd een hoop lol met ons team. Teamtoernooien zijn nou eenmaal erg leuk. Vooral de ontgroeningen zijn een vaste traditie geworden en we scheren er naar hartenlust op los. Ook spelen we nog een paar potjes. We komen de groepsfase door, maar in de kwartfinale verliezen we nipt van Duitsland met 2-3.

Ik speel ook nog de German Open GP Gold. Alhoewel, spelen kon je het niet echt noemen. Ik sta ziek op de baan en elke sprong doet pijn. We verliezen de dubbel en het toernooi zit er alweer op. Snel herstellen en verder trainen.

Maart

In maart spelen we een toernooi in Polen. Het gemengd dubbel loopt nog niet zoals het zou moeten lopen. Ook op dit toernooi verliezen we al in de tweede ronde van een koppel uit OekraĂŻne. In de herendubbel gaat het weer een stuk beter. We verslaan drie tegenstanders en komen in de halve finale uit tegen, jawel, Ivanov en Sozonov. En alhoewel we iets beter tegengas kunnen bieden aan deze Russische sloopkogels, verliezen we weer in twee games.

April

In april staan twee belangrijke evenementen op het programma. De Dutch International in Wateringen en meteen daarna het EK in Karlskrona, Zweden. De technische staf besluit ons op de Dutch International alleen maar in te schrijven voor de dubbels, zodat de kans op overbelasting tijdens het EK klein blijft. Dave en ik zijn als derde geplaatst en we komen zonder al teveel moeite in de finale. Onze tegenstanders zijn de wereld jeugd kampioenen uit Maleisië. Nadat we de eerste game wonnen met goed aanvallend spel, veranderden de Aziaten hun spel in het vervolg van de wedstrijd. Defensief speelden ze subliem en we kwamen er niet meer doorheen. De tweede en derde game verloren we kansloos. Wéér een verloren finale! Hoeveel moeten er nog komen, dacht ik bij mezelf. Ook na deze teleurstelling geen tijd om bij de pakken neer te zitten, want een paar uur later stapten we alweer in het vliegtuig op weg naar Zweden.

In de mix hadden we goed geloot. Via twee overwinningen op een Zwitsers en een Tsjechisch koppel kwamen we in de achtste finales. Hier wachtte ons het Russische koppel Nikolaenko en Sorokina. Alhoewel we een goede wedstrijd speelden, konden we in de tweede game nét niet genoeg doordrukken om een derde game af te dwingen. Wel weer een belangrijke ervaring in onze rugzak, want dit koppel stond toentertijd in de top 15 van de wereld.

Ook in het dubbelspel kwamen we in de achtste finale. Drie keer raden wie onze tegenstanders waren! Jawel, de Russen Ivanov en Sozonov. Gingen we dan drie keer op rij kansloos ten onder? Gelukkig niet. Toen de loting enkele weken voor het toernooi bekend was besloten we de nodige videoanalyses erop los te gooien. We bespraken samen met onze coach Gerben tot in detail hoe we tegen deze jongens moesten gaan spelen en dat in combinatie met de opgedane kennis van de twee wedstrijden hiervoor, zorgde voor het nodige zelfvertrouwen. We speelden supergoed en geconcentreerd en de Russen hadden dat niet verwacht. Geregeld scholden ze elkaar verrot maar we konden ook hier weer net niet doordrukken. In drie games verloren we. Deze verliespartij voelde echter niet als een nederlaag, een goede basis was gelegd!

Mei

Ook in mei twee toernooien, te beginnen in Spanje. Omdat de dames zich heel knap naar de eindronde van de Uber Cup hadden geslagen, speelde ik ook op dit toernooi alleen maar de dubbel. We waren als eerste geplaatst en hadden een pittige loting. Toch was dit wel fijn en we versloegen achtereenvolgens een Deens, Duits en Frans koppel. In onze vierde finale van het jaar stonden Jacco en Jelle aan de overkant van het net. We speelden een goede wedstrijd, wonnen de eerste game maar verspeelden een ruime voorsprong in de tweede game. In de derde game konden we na de interval een gaatje slaan en die gaven we niet meer uit handen! Ein-de-lijk! Het was gelukt, onze eerste challenge overwinning (3x is scheepsrecht) en tweede toernooiwinst! Een heerlijk gevoel!

Anderhalve week later zat ik in het vliegtuig naar Hongarije voor de Europa Cup met mijn club Duinwijck. Kan er verder niets aan doen, maar ik vind team evenementen altijd super. Samen de strijd aan gaan en als team naar de overwinning toeleven. We werden tweede in onze groep en kwamen in de kwartfinale uit tegen de kampioen van Frankrijk. Helaas verloren we met 3-4 en kon Duinwijck de titel overgeven aan de Russische kampioen.

Juni

Een stille maand qua badminton. Eindelijk even de tijd om bij te komen. Een korte vakantie op Ibiza was heerlijk, maar ik besloot ook daar door te trainen en dus stond ik ’s ochtends vroeg op om voor de drukte op de boulevard te gaan hardlopen, core stability te doen en te schaduwen. Uitgerust, maar toch ook fit hervatte ik weer de trainingen op Papendal.

Juli

In juli train ik mij helemaal het leplazarus op Papendal. Tijdens een zomerperiode waarin je geen wedstrijden hebt, is de kans daar om sterker en fitter te worden. Nou ben ik absoluut geen goede hardloper, dus de sessies op de atletiekbaan heb ik veelvuldig vervloekt, maar ook daar is het leuk om te merken dat je vooruitgang boekt. Uiteraard haalde ik ook mijn inspiratie uit de beelden van de Olympische Spelen in Londen, die eind van deze maand zouden beginnen!

Augustus

Ook nu bestaan mijn dagen uit keihard trainen, rusten, eten en weer verder trainen. Ik probeer tussendoor zoveel mogelijk te genieten van de prachtige beelden uit Londen. Het badmintontoernooi volg ik van begin tot eind en ik zit met kippenvel op de bank als ik de finales bekijk. Zelf vind ik het hoogtepunt de gouden turnoefening van Epke Zonderland die we met z’n allen, na één van onze vele loopsessies op de 400 meterbaan, in de kantine van Papendal bekijken. Wat een held!

Ook begin ik bij mijn nieuwe club 1. BV MĂĽlheim in Duitsland. Ik speel daar eerste Bundesliga en kijk er ontzettend naar uit!

September

In september staat na bijna 4 maanden zonder wedstrijden weer het eerste evenement op het programma: de Yonex Belgian International. Ik denk meer dan klaar te zijn voor dit toernooi. Voel mij sterk, fit en bovendien hongerig naar overwinningen. Ik heb dan ook hoge verwachtingen van dit toernooi. Maar die worden niet bewaarheid. Ik speel verschrikkelijk slecht, herken helemaal niets terug van al die arbeid uit de zomerperiode en verlies de dubbel en de mix in de eerste ronde. Hoe kan dat? En heb ik dan alles voor niets gedaan? Deze vragen gaan constant door mijn hoofd. Ik besluit een paar dagen vrijaf te nemen, maar toch de ingeslagen weg door te zetten. Het zal er toch eens wel uitkomen?

Oktober

Begin oktober staat het belangrijkste evenement van Nederland gepland, de Yonex Dutch Open. Uiteraard wil iedere Nederlander goed voor de dag komen op dit toernooi. In zowel de dubbel als de mix heb ik een pittige loting. De dubbel verliezen we van voormalig Olympisch kampioen Markis Kido en zijn partner Alvent, maar in de mix halen Samantha en ik door overwinningen op diezelfde Alvent en zijn partner en op Dave en Selena de kwartfinales. Een mooie opsteker, want in de finale van Estland (januari) hadden we geen schijn van kans tegen ze. In de kwartfinale wacht een relatief makkelijke tegenstander in de vorm van een koppel uit Zwitserland, die we op het EK in april nog in twee games verslagen hadden. Deze wedstrijd is echter een ramp. Weinig energie, veel fouten, geen ritme. We verliezen in twee games. Wat een deceptie! Nadat de eerste teleurstelling is weggezakt hebben we met z’n tweeën toch een goede analyse kunnen maken en, achteraf gezien, hebben we daar een basis gelegd voor betere resultaten.

Meteen na de Dutch Open reden we met de minibus richting Odense in Denemarken voor de Yonex Denmark Open. Dit is een Premier Super Series toernooi, een evenement waar de gehele wereldtop aanwezig is. Ik speel alleen dubbel, omdat mijn mix ranking nog niet hoog genoeg is. In de eerste ronde verslaan Dave en ik een Maleisisch dubbel. We staan helemaal onderin het schema en hopen tegen Fu en Cai, de Olympisch kampioenen, te mogen spelen maar die trekken zich geblesseerd terug. We komen uit tegen een Koreaans dubbel, die net samen spelen. In de eerste game kunnen we nog wel meekomen, maar in de tweede game worden we overklast. Wèl weer eens een super ervaring om te voelen hoe het op dit niveau is. Daar moeten wij ook langzaam aan naar toe. Deze Koreanen winnen uiteindelijk het toernooi.

Na een week op Papendal spelen we het laatste toernooi van deze maand, de Bitburger Open. Dit is een Grand Prix Gold toernooi. Vooral in het mix toernooi wachten interessante tegenstanders. In de eerste ronde verslaan we de Denen waarvan we in België in twee games verloren en in de tweede ronde een Duits koppel dat al een aantal goede resultaten had neergezet. In de kwartfinale spelen we tegen de Europees kampioenen Mateusiak en Zieba. We kunnen goed met ze meespelen, maar ze zijn op de beslissende momenten vaster en we verliezen in twee games. Toch kunnen we tevreden zijn over ons spel. Zal het harde werken dan toch beloond worden?

November

We spelen maar Ă©Ă©n toernooi deze maand, de Norwegian International in Oslo. In de dubbel als 2e geplaatst en in de mix ongeplaatst. In de herendubbel spelen we goed en komen zonder problemen in de halve finale. Daarin spelen we tegen onze landgenoten Jacco en Jelle. Het wordt een titanenstrijd die we met het kleinst mogelijke verschil verliezen: 21-19, 19-21, 19-21.

In de mix moeten we strijden voor elk punt. In de eerste ronde spelen we zwak, maar winnen wel. Ook in de kwartfinale gaat het nog niet echt lekker, maar persoonlijk boek ik wel een succesje, want we winnen van een koppel uit de OekraĂŻne. Ik had met verschillende partners nog nooit van hen gewonnen dus dat deed mij goed. In de halve finale speelden we weer tegen Dave en Selena. Net als bij de Dutch Open werd ook deze partij pas op het eind van de derde game in ons voordeel beslist, door naar de finale! Onze eerste challenge finale samen, een super gevoel!

In die finale spelen we tegen een echt topkoppel. Fuchs en Michels uit Duitsland stonden enkele maanden geleden nog in de kwartfinale van de Olympische Spelen. In de eerste game konden we niet echt in ons ritme komen, we verloren met 16. Ook in de tweede game loopt het moeizaam, maar door te knokken voor elk punt komen we er beter in. We overleven 4 matchpoints en trekken de tweede game naar ons toe. In de derde game staan we ook geregeld achter, maar op het einde van de game kunnen we een gaatje slaan. Nu hebben wij matchpoints. De eerste mislukt, maar de tweede benutten we! Het is gelukt! We hebben gewonnen! Wat ben ik blij! Dat harde werken is toch niet voor niets geweest!!

En met deze laatste zin sluit ik graag af. Het nieuwe jaar mag gaan beginnen! Ik wens iedereen een gezond, gelukkig en sportief 2013 toe! Cheers!