Jorrit de Ruiter

2012 zit er alweer bijna op. Morgen beginnen we aan 2013. Het jaar 2012 was er een met hoogte en dieptepunten maar waar het echte venijn in de staart zat.

Immers op dinsdag 4 december gaf het NOC*NSF uitsluitsel over de verdeling van hun gelden. Badminton Nederland viste ondanks het indienen van een ambitieus topsportprogramma volledig naast het net. Naast het feit dat we bijna geen subsidie meer krijgen, hoorden we ook dat we per 1 augustus 2013 weg moeten van Papendal. Reden? Het slechte bestuurlijke en organisatorische beleid van de afgelopen jaren en het missen van spelers/speelsters die kunnen presteren op de OS van 2016 en 2020. De eerste reden kan ik nog begrijpen, maar van de tweede reden snap ik helemaal niets. Er zijn namelijk de laatste anderhalf jaar aansprekende resultaten geboekt door zeer veel verschillende Nederlandse spelers in het Badminton Europe Circuit. Dit zijn de toernooien die als opstap dienen voor het BWF circuit, de GP Gold en Super Series. Veel dubbel- en gemengd dubbelspelers zijn op dit moment bezig deze stap te maken en zouden dat ook in 2013 en 2014 moeten doen. De tijd is er nu rijp voor. Ik vraag mij af of de verantwoordelijke mensen bij het NOC*NSF zich wel voldoende in onze sport hebben verdiept. Neem nou bijvoorbeeld eens de gekwalificeerde Europese spelers in het gemengd dubbelspel van Londen 2012. Van de 6 heren waren er 5 die dertig jaar of ouder zijn. In onze sport speelt ervaring een sleutelrol. Tel daarbij op dat je eind 20 op je fysieke top zit en je bent hoogstwaarschijnlijk dan pas op het hoogtepunt van je carrière.

We gaan dus een hele onzekere, moeilijke tijd tegemoet. Maar aangezien ik ten tijde van de Olympische Spelen in Rio 29 jaar ben en ik dit jaar sportief gezien flinke stappen vooruit heb gemaakt ben ik niet van plan op te geven. Ik zal doorgaan, hoe lastig het ook voor mij en andere spelers gemaakt wordt! Ik zal mij naast mijn trainingen ook moeten gaan richten op nieuwe samenwerkingsverbanden, promoties, en vooral ook (persoonlijke) sponsoren. Er is een limiet aan de bijdrage van ouders. Een aantal van mijn mede selectiespelers zullen er waarschijnlijk op dezelfde manier inzitten. Alleen met anders denken en anders doen kunnen we nog proberen onze dromen te verwezenlijken. Alle daadwerkelijke hulp, materieel of immaterieel, is daarbij natuurlijk meer dan welkom.

December bracht gelukkig niet alleen maar venijn. We kregen ook nog een kans om gewoon ons racket te laten spreken. Vlak na het slechte nieuws stond namelijk het laatste toernooi van het jaar op de kaart, de Irish Open in Dublin. En het was een gaaf gevoel om het jaar in stijl af te sluiten met de mixtitel. Samantha en ik wonnen onze tweede finale op rij en waren maar wat blij met deze overwinning.

En zo sluit ik een jaar af waarop ik toch met een meer dan positief gevoel terug kijk. Met 7 finales en 3 titels ben ik erg blij, maar een topsporter kan alleen het beste uit zichzelf halen en presteren als alle randzaken erom heen ook goed geregeld zijn.  En dat was zo in 2012! Daarom zou ik ook graag de medische staf op Papendal willen bedanken voor hun geweldige werk gedurende het hele jaar. Ook Martin ter Plegt, de trouwe fysio van Duinwijck die altijd voor mij klaar staat, Mike Proost, de hogere school bespanner uit Haarlem die mijn rackets speelklaar maakt en natuurlijk mijn familie die mij altijd, in goede en in slechte tijden, steunt! BEDANKT!

Graag kijk ik nog één keer terug wat er dit afgelopen jaar zoal gebeurde.

Januari

Na een lange periode van trainen staan er eindelijk weer twee toernooien op het schema: Estland en Zweden. In Estland speel ik eigenlijk voor het eerst echt samen met Samantha. We spelen enkele leuke wedstrijdjes die we kunnen gebruiken om beter aan elkaar te wennen. We halen de finale maar verliezen deze wedstrijd kansloos. Ook in de herendubbel halen Dave en ik de finale. Deze verliezen we eigenlijk onnodig van twee Fransen, twee keer een tweede plaats. Ik baal er best van!

Balen mag, maar dat kan in de topsport niet lang duren want je moet door. En zo ook nu weer. Want een week later staan we alweer in Zweden op de mat. Sam en ik winnen de eerste ronde, maar komen in de tweede ronde al uit tegen mijn grote idool Nathan Robertson en zijn partner. We zijn 2,5 game gelijkwaardig, zo niet beter. Krijgen kansen om de wedstrijd te winnen maar benutten ze niet. In drie games verliezen we. Wel ben ik maar wat blij dat ik nog een keer de kans heb gekregen tegen hem te spelen. Een paar maanden later zou hij namelijk zijn rackets definitief opbergen.

De herendubbel gaat een stuk beter en we winnen vier achtereenvolgende wedstrijden en dat betekent finale! Onze eerste challenge finale. We spelen tegen de Russen Ivanov/Sozonov, twee beulen op een missie. In deze wedstrijd hebben we geen schijn van kans. Ze zijn op elk vlak beter en we worden in twee games afgedroogd. 3 finales in twee weken verloren, gadverdamme!

Februari

In februari spelen we de Europese kampioenschappen voor mannenteams in Amsterdam, ook wel de voorronde van de Thomas Cup genoemd. We hebben zoals altijd een hoop lol met ons team. Teamtoernooien zijn nou eenmaal erg leuk. Vooral de ontgroeningen zijn een vaste traditie geworden en we scheren er naar hartenlust op los. Ook spelen we nog een paar potjes. We komen de groepsfase door, maar in de kwartfinale verliezen we nipt van Duitsland met 2-3.

Ik speel ook nog de German Open GP Gold. Alhoewel, spelen kon je het niet echt noemen. Ik sta ziek op de baan en elke sprong doet pijn. We verliezen de dubbel en het toernooi zit er alweer op. Snel herstellen en verder trainen.

Maart

In maart spelen we een toernooi in Polen. Het gemengd dubbel loopt nog niet zoals het zou moeten lopen. Ook op dit toernooi verliezen we al in de tweede ronde van een koppel uit Oekraïne. In de herendubbel gaat het weer een stuk beter. We verslaan drie tegenstanders en komen in de halve finale uit tegen, jawel, Ivanov en Sozonov. En alhoewel we iets beter tegengas kunnen bieden aan deze Russische sloopkogels, verliezen we weer in twee games.

April

In april staan twee belangrijke evenementen op het programma. De Dutch International in Wateringen en meteen daarna het EK in Karlskrona, Zweden. De technische staf besluit ons op de Dutch International alleen maar in te schrijven voor de dubbels, zodat de kans op overbelasting tijdens het EK klein blijft. Dave en ik zijn als derde geplaatst en we komen zonder al teveel moeite in de finale. Onze tegenstanders zijn de wereld jeugd kampioenen uit Maleisië. Nadat we de eerste game wonnen met goed aanvallend spel, veranderden de Aziaten hun spel in het vervolg van de wedstrijd. Defensief speelden ze subliem en we kwamen er niet meer doorheen. De tweede en derde game verloren we kansloos. Wéér een verloren finale! Hoeveel moeten er nog komen, dacht ik bij mezelf. Ook na deze teleurstelling geen tijd om bij de pakken neer te zitten, want een paar uur later stapten we alweer in het vliegtuig op weg naar Zweden.

In de mix hadden we goed geloot. Via twee overwinningen op een Zwitsers en een Tsjechisch koppel kwamen we in de achtste finales. Hier wachtte ons het Russische koppel Nikolaenko en Sorokina. Alhoewel we een goede wedstrijd speelden, konden we in de tweede game nét niet genoeg doordrukken om een derde game af te dwingen. Wel weer een belangrijke ervaring in onze rugzak, want dit koppel stond toentertijd in de top 15 van de wereld.

Ook in het dubbelspel kwamen we in de achtste finale. Drie keer raden wie onze tegenstanders waren! Jawel, de Russen Ivanov en Sozonov. Gingen we dan drie keer op rij kansloos ten onder? Gelukkig niet. Toen de loting enkele weken voor het toernooi bekend was besloten we de nodige videoanalyses erop los te gooien. We bespraken samen met onze coach Gerben tot in detail hoe we tegen deze jongens moesten gaan spelen en dat in combinatie met de opgedane kennis van de twee wedstrijden hiervoor, zorgde voor het nodige zelfvertrouwen. We speelden supergoed en geconcentreerd en de Russen hadden dat niet verwacht. Geregeld scholden ze elkaar verrot maar we konden ook hier weer net niet doordrukken. In drie games verloren we. Deze verliespartij voelde echter niet als een nederlaag, een goede basis was gelegd!

Mei

Ook in mei twee toernooien, te beginnen in Spanje. Omdat de dames zich heel knap naar de eindronde van de Uber Cup hadden geslagen, speelde ik ook op dit toernooi alleen maar de dubbel. We waren als eerste geplaatst en hadden een pittige loting. Toch was dit wel fijn en we versloegen achtereenvolgens een Deens, Duits en Frans koppel. In onze vierde finale van het jaar stonden Jacco en Jelle aan de overkant van het net. We speelden een goede wedstrijd, wonnen de eerste game maar verspeelden een ruime voorsprong in de tweede game. In de derde game konden we na de interval een gaatje slaan en die gaven we niet meer uit handen! Ein-de-lijk! Het was gelukt, onze eerste challenge overwinning (3x is scheepsrecht) en tweede toernooiwinst! Een heerlijk gevoel!

Anderhalve week later zat ik in het vliegtuig naar Hongarije voor de Europa Cup met mijn club Duinwijck. Kan er verder niets aan doen, maar ik vind team evenementen altijd super. Samen de strijd aan gaan en als team naar de overwinning toeleven. We werden tweede in onze groep en kwamen in de kwartfinale uit tegen de kampioen van Frankrijk. Helaas verloren we met 3-4 en kon Duinwijck de titel overgeven aan de Russische kampioen.

Juni

Een stille maand qua badminton. Eindelijk even de tijd om bij te komen. Een korte vakantie op Ibiza was heerlijk, maar ik besloot ook daar door te trainen en dus stond ik ’s ochtends vroeg op om voor de drukte op de boulevard te gaan hardlopen, core stability te doen en te schaduwen. Uitgerust, maar toch ook fit hervatte ik weer de trainingen op Papendal.

Juli

In juli train ik mij helemaal het leplazarus op Papendal. Tijdens een zomerperiode waarin je geen wedstrijden hebt, is de kans daar om sterker en fitter te worden. Nou ben ik absoluut geen goede hardloper, dus de sessies op de atletiekbaan heb ik veelvuldig vervloekt, maar ook daar is het leuk om te merken dat je vooruitgang boekt. Uiteraard haalde ik ook mijn inspiratie uit de beelden van de Olympische Spelen in Londen, die eind van deze maand zouden beginnen!

Augustus

Ook nu bestaan mijn dagen uit keihard trainen, rusten, eten en weer verder trainen. Ik probeer tussendoor zoveel mogelijk te genieten van de prachtige beelden uit Londen. Het badmintontoernooi volg ik van begin tot eind en ik zit met kippenvel op de bank als ik de finales bekijk. Zelf vind ik het hoogtepunt de gouden turnoefening van Epke Zonderland die we met z’n allen, na één van onze vele loopsessies op de 400 meterbaan, in de kantine van Papendal bekijken. Wat een held!

Ook begin ik bij mijn nieuwe club 1. BV Mülheim in Duitsland. Ik speel daar eerste Bundesliga en kijk er ontzettend naar uit!

September

In september staat na bijna 4 maanden zonder wedstrijden weer het eerste evenement op het programma: de Yonex Belgian International. Ik denk meer dan klaar te zijn voor dit toernooi. Voel mij sterk, fit en bovendien hongerig naar overwinningen. Ik heb dan ook hoge verwachtingen van dit toernooi. Maar die worden niet bewaarheid. Ik speel verschrikkelijk slecht, herken helemaal niets terug van al die arbeid uit de zomerperiode en verlies de dubbel en de mix in de eerste ronde. Hoe kan dat? En heb ik dan alles voor niets gedaan? Deze vragen gaan constant door mijn hoofd. Ik besluit een paar dagen vrijaf te nemen, maar toch de ingeslagen weg door te zetten. Het zal er toch eens wel uitkomen?

Oktober

Begin oktober staat het belangrijkste evenement van Nederland gepland, de Yonex Dutch Open. Uiteraard wil iedere Nederlander goed voor de dag komen op dit toernooi. In zowel de dubbel als de mix heb ik een pittige loting. De dubbel verliezen we van voormalig Olympisch kampioen Markis Kido en zijn partner Alvent, maar in de mix halen Samantha en ik door overwinningen op diezelfde Alvent en zijn partner en op Dave en Selena de kwartfinales. Een mooie opsteker, want in de finale van Estland (januari) hadden we geen schijn van kans tegen ze. In de kwartfinale wacht een relatief makkelijke tegenstander in de vorm van een koppel uit Zwitserland, die we op het EK in april nog in twee games verslagen hadden. Deze wedstrijd is echter een ramp. Weinig energie, veel fouten, geen ritme. We verliezen in twee games. Wat een deceptie! Nadat de eerste teleurstelling is weggezakt hebben we met z’n tweeën toch een goede analyse kunnen maken en, achteraf gezien, hebben we daar een basis gelegd voor betere resultaten.

Meteen na de Dutch Open reden we met de minibus richting Odense in Denemarken voor de Yonex Denmark Open. Dit is een Premier Super Series toernooi, een evenement waar de gehele wereldtop aanwezig is. Ik speel alleen dubbel, omdat mijn mix ranking nog niet hoog genoeg is. In de eerste ronde verslaan Dave en ik een Maleisisch dubbel. We staan helemaal onderin het schema en hopen tegen Fu en Cai, de Olympisch kampioenen, te mogen spelen maar die trekken zich geblesseerd terug. We komen uit tegen een Koreaans dubbel, die net samen spelen. In de eerste game kunnen we nog wel meekomen, maar in de tweede game worden we overklast. Wèl weer eens een super ervaring om te voelen hoe het op dit niveau is. Daar moeten wij ook langzaam aan naar toe. Deze Koreanen winnen uiteindelijk het toernooi.

Na een week op Papendal spelen we het laatste toernooi van deze maand, de Bitburger Open. Dit is een Grand Prix Gold toernooi. Vooral in het mix toernooi wachten interessante tegenstanders. In de eerste ronde verslaan we de Denen waarvan we in België in twee games verloren en in de tweede ronde een Duits koppel dat al een aantal goede resultaten had neergezet. In de kwartfinale spelen we tegen de Europees kampioenen Mateusiak en Zieba. We kunnen goed met ze meespelen, maar ze zijn op de beslissende momenten vaster en we verliezen in twee games. Toch kunnen we tevreden zijn over ons spel. Zal het harde werken dan toch beloond worden?

November

We spelen maar één toernooi deze maand, de Norwegian International in Oslo. In de dubbel als 2^e geplaatst en in de mix ongeplaatst. In de herendubbel spelen we goed en komen zonder problemen in de halve finale. Daarin spelen we tegen onze landgenoten Jacco en Jelle. Het wordt een titanenstrijd die we met het kleinst mogelijke verschil verliezen: 21-19, 19-21, 19-21.

In de mix moeten we strijden voor elk punt. In de eerste ronde spelen we zwak, maar winnen wel. Ook in de kwartfinale gaat het nog niet echt lekker, maar persoonlijk boek ik wel een succesje, want we winnen van een koppel uit de Oekraïne. Ik had met verschillende partners nog nooit van hen gewonnen dus dat deed mij goed. In de halve finale speelden we weer tegen Dave en Selena. Net als bij de Dutch Open werd ook deze partij pas op het eind van de derde game in ons voordeel beslist, door naar de finale! Onze eerste challenge finale samen, een super gevoel!

In die finale spelen we tegen een echt topkoppel. Fuchs en Michels uit Duitsland stonden enkele maanden geleden nog in de kwartfinale van de Olympische Spelen. In de eerste game konden we niet echt in ons ritme komen, we verloren met 16. Ook in de tweede game loopt het moeizaam, maar door te knokken voor elk punt komen we er beter in. We overleven 4 matchpoints en trekken de tweede game naar ons toe. In de derde game staan we ook geregeld achter, maar op het einde van de game kunnen we een gaatje slaan. Nu hebben wij matchpoints. De eerste mislukt, maar de tweede benutten we! Het is gelukt! We hebben gewonnen! Wat ben ik blij! Dat harde werken is toch niet voor niets geweest!!

En met deze laatste zin sluit ik graag af. Het nieuwe jaar mag gaan beginnen! Ik wens iedereen een gezond, gelukkig en sportief 2013 toe! Cheers!