Mijn eerste jaar in de Duitse Bundesliga zit erop. Afgelopen zaterdag verloor mijn team 1.BV Mülheim in de halve finales van Bischmisheim uit Saarbrücken. Een mooie derde plaats.
Voorafgaand aan het seizoen keek ik al ontzettend uit naar mijn Duitse avontuur. Een nieuwe liga, een nieuwe club, een team met veel verschillende nationaliteiten maar bovenal betere wedstrijden. Aangezien Mülheim pas voor het tweede jaar in de eerste Bundesliga actief was, werd de doelstelling gezet op een 4e plaats. Dat zou al erg goed zijn. Toen we echter in de ”winterstop” nog geen wedstrijd verloren hadden en tweede op de ranking stonden, kwam het besef dat we mee konden doen voor de playoffs. Tot en met de allerlaatste speelronde bleef het zinderend spannend. Eén club was zeker eerste en dus door naar de finale, Berlijn. De andere drie clubs Bischmisheim, Mülheim en Lündinghausen konden zich nog plaatsen voor de laatste twee plekken in de playoffs. Onze laatste wedstrijd in de reguliere competitie speelden we in en tegen Saarbrücken Bischmisheim. Eén punt hadden we nodig, dan waren we sowieso zeker van de playoffs…dachten we. Het werd echter een drama. Iedereen speelde zwaar onder de maat en de spelers van de tegenstander haalden hun absolute topniveau. We werden afgedroogd en bij 4-0 dachten we dat het over was. Toen de teammanager van Bischmisheim naar ons toe liep om de playoffs datum te bespreken, waren we met stomheid geslagen. Waren we dan toch door?? Inderdaad, doordat Lüdinghausen maar met 4-2 won van het al gedegradeerde Gifhorn werden wij door een positiever set gemiddelde derde. Playoff time!
En die wedstrijd was dus afgelopen zaterdag. Vrijdag reden we al richting het zuiden om ons zo optimaal mogelijk voor te bereiden op deze wedstrijd. Na een goede nachtrust en een training in het ”Olympia Stutzpunkt” van de Duitsers waren we klaar voor de strijd. Marcus en ik begonnen niet goed aan onze wedstrijd tegen Fuchs en Schöttler. Bij de interval stonden we 11-6 achter. Na wat goede tips van onze coach konden we in de wedstrijd groeien en begon het goed te lopen. We wonnen de eerste game met 21-17. Ook de dames naast ons wisten de eerste game te winnen. Het zag er goed uit. In de tweede game ging het lang gelijk op. Tot 15-15 deden we weinig voor elkaar onder. Ineens pakten de Duitsers een aantal punten op rij, waardoor ze de game naar zich toetrokken, 16-21. Ook de dames verloren de tweede game. Helaas konden we in de derde game niet echt meer een vuist maken. De Duitsers speelden goed en degelijk zoals Duitsers dat kunnen. Na een uur en vijftien minuten dubbelen moesten we ons gewonnen geven. Gelukkig wonnen de dames wel: 1-1.
In de herensingles heeft Bischmisheim twee sterke spelers. Onze eerste heer Zavadsky liep vorige week in Finland een blessure op aan zijn rechterbeen waardoor hij helaas niet volledig fit was. Dieter Domke speelde echter een zeer sterke wedstrijd en zette de thuisclub op een voorsprong. Ook onze tweede man Alexander Roovers had een moeilijke taak om te winnen van Schmidt. Vooral in de eerste game speelde hij zeer sterk maar het verschil in trainingsuren (selectiespeler vs clubspeler) maakte in deze wedstrijd duidelijk het verschil: 3-1 achter.
Judith won nog wel de eerste game van Olga Konon maar in de tweede en derde game was de Duitse sterker en was de wedstrijd gespeeld. De afsluitende mix ging ook nog in twee spannende games naar Bischmisheim en zo wonnen zij met 5-1. De finale zal dus gaan tussen Berlijn en Bischmisheim en dat zal een mooie strijd worden.
Zelf ben ik vooral blij met het verloop van afgelopen seizoen. Ik heb veel goede partijen kunnen spelen en heb iedere wedstrijd weer met veel plezier beleefd. Als team hebben we maar twee van de achttien wedstrijden verloren en daarom denk ik dat we het zeer goed gedaan hebben.  Ik wil bij deze iedereen binnen 1. BV Mülheim bedanken voor een topseizoen. De leiding, de supporters, de coaches maar hoofdzakelijk mijn teamgenoten, want zonder jullie was het nooit zo leuk geweest! Vielen Dank!
Tags: 1. BV Mülheim, badminton, Bischmisheim, Bundesliga, jorrit de ruiter, playoffs