Posts Tagged ‘1. BV Mülheim’

Weer een afscheid

(3 maart 2016)

Afgelopen zondag speelde ik helaas mijn laatste wedstrijd voor 1. BV Mülheim. In het decor van de Yonex German Open, dat deze week in de RWE Halle wordt gespeeld en waar ik vorig jaar zelf nog aan meedeed, wilde ik in deze laatste wedstrijd van dit Bundesliga seizoen graag het eerste punt scoren voor mijn club. Samen met Marcus Ellis, die ook zijn laatste wedstrijd speelde, deed ik wat ik mij voorgenomen had: Winnen.

Marcus en ik hebben vier jaar het mannendubbel voor onze rekening genomen en we vormden een goed koppel. Het is jammer dat dat nu voorbij is.
In de afgelopen jaren vormde het eerste team van 1.BVM een hechte groep die goed op elkaar was ingespeeld zowel tijdens wedstrijden als zeker ook daarbuiten. Ik wil mijn teamgenoten, waaronder ook Judith Meulendijks die eerder dit seizoen afscheid nam en onze coach Boris Reichel, bedanken voor de mooie, memorabele tijd. Maar ook wil ik langs deze weg alle vrijwilligers en fans van 1.BVM bedanken die het team en ook mij persoonlijk de afgelopen vier jaar hebben gesteund en geholpen. 1.BV Mülheim is een fantastische club!

Aangezien ik het toch wel erg leuk vind om te blijven badmintonnen hoop ik dat ik voor het volgende seizoen weer een nieuwe club zal kunnen vinden waarvoor ik mij zal kunnen inzetten. Uiteraard houd ik jullie op de hoogte.

Afscheid BVM 280216 11
Afscheid BVM 280216 03

Another farewell

(3 maart 2016)

Last Sunday I played, much to my regret, my last match for 1. BV Mülheim. In the décor of the Yonex German Open, which is played this week in the RWE Hall in Mülheim and where I participated myself last year, I was eager to score the first point for my club. Together with Marcus Ellis, who was also playing his last match, I did what I had planned to do: winning.

During the past four years Marcus and I have taken the majority of the men’s doubles for our account and we were a very good pair. It’s a pity that this is history now. All these years the first team of BVM was a close and well attuned group both during matches but also beyond. I like to thank my teammates, among whom also Judith Meulendijks who left the team earlier this season and our coach Boris Reichel, for a wonderful and memorable time.
Last but not least I want to thank all volunteers and fans of 1.BVM who have supported and assisted the team as well as myself personally during the past 4 years. 1.BV Mülheim is a fantastic club!!

As I very much like to continue playing badminton I sincerely hope I will be able to find a new club to which I can devote myself again. I keep you posted.

Afscheid BVM 280216 03
Afscheid BVM 280216 11

A creative approach, desire and progress

(7 december 2015)

When you have been running with a racket behind a shuttle day in day out and for more than 15 years, you know the ins and outs of the badminton world better than anyone. Although I think you should never forget where your roots are, it’s sometimes nice to peek into somebody else’s backyard.

And that’s exactly what I am doing since last week! Fortunately, this backyard is also focussed on a sport because sport is in every bone of my body and really belongs to my DNA! With my top-level sport background and my sports marketing education at the Johan Cruyff University this ” transfer ” may not be entirely unexpected, but it definitely is not ordinary! I am pleased, proud and highly motivated to have started my new job at the Dutch Premier League Football club ADO The Hague. And I haven’t been contracted as a second goalie, but as an account manager at the commercial department. I am taking up this challenge with a lot of fighting spirit and passion!

Moreover, this does not mean that I will get out of the badminton world. Of course I still play with a lot of pleasure for 1.BV Mülheim in the German Premier League and I will continue, whenever possible, to coach and train badminton teams and to give clinics, demonstrations and continuing training. All this because I still love the badminton game and I want to pass on all the knowledge and experience I have gained over the years.

Contract ondertekening

Contract ondertekening

Creativiteit, passie en Haagse bluf

(7 december 2015)

Als je 15 jaar lang dag in dag uit met een racket achter een shuttle aangerend hebt, ken je de ins en outs van de badmintonwereld als geen ander. Alhoewel ik vind dat je nooit moet vergeten waar je ”roots” liggen, is het ook wel eens fijn om een kijkje te kunnen nemen in een andere keuken.

En sinds vorige week ben ik dat gaan doen! Gelukkig is die andere keuken er nog steeds eentje waar sport op het hoofdmenu staat. Sport zit in elke vezel van mijn lijf en behoort echt tot mijn DNA! Met mijn topsportachtergrond en m’n commerciële sportopleiding aan de Johan Cruyff University is deze ”transfer” weliswaar niet geheel onverwacht, maar absoluut niet alledaags! Ik ben dan ook blij, trots en ontzettend gemotiveerd om aan mijn nieuwe baan bij ADO Den Haag te beginnen. En nee, ik ben niet gecontracteerd als tweede keeper, maar wel voor de commerciële afdeling als accountmanager. Met strijd, een hele hoop passie en in dit geval Haarlemse bluf ga ik deze nieuwe uitdaging aan!

Overigens wil dit niet zeggen dat ik uit de badmintonwereld verdwijn. Uiteraard speel ik nog steeds met veel plezier in de Bundesliga voor 1.BV Mülheim en blijf ik, waar mogelijk, nog steeds trainingen, clinics en bijscholingen geven zodat ik de kennis, die ik de afgelopen jaren heb opgedaan, kan blijven doorgeven.

Contract ondertekening

Contract ondertekening

Back on track!

(28 februari 2014)

Yes! After an absence of six months we could finally play our first tournament this week. And where better than in my own home arena of my club 1.BV Mülheim. I really looked forward to the time we were able to play tournaments again. Apart from the German League matches I hadn’t played since the Belgian Open last September. All I could do was training and exercising which I don’t dislike but of course I want to be able to compete with the rest of the international circuit and that I could not. I have had difficult moments, and every now and then it was hard to go on every day, but the saying “after rain comes sunshine” has helped me a lot to get through this period.

And so the sun came out this week. Not so much in the form of a top achievement , but in the form of being present again at an international event. Wednesday we started playing a Swedish pair, Nico Ruponen and Amanda Hogstrom . A pair which does a good job in the EBU circuit and keeps place 37 on the ranking. For us it was a good draw to get back on court. After we had won the first game and lost the second game, we started the third game aggressively and we managed to take a comfortable lead . Halfway through the third game, the referee called all four of us together and told that Ruponen wished to take a short timeout for taking painkillers. ”Do not tell them” he said to the referee somewhat frustrated. It made me laugh. But even though we did not know what was actually bothering him, it was clear that he was in pain. Meanwhile, we continued playing well, but at a score of 17-9 the Swedes threw in the towel. Nico had too much pain. An unfortunate ending, but we had been on course for a win and that felt good . On to round two the next day!

In that second round we met the Hong Kong Chinese Lee and Chau. We played them once before, which was last summer in the final of the Grand Prix Canada Open. Than we didn’t stand a chance and we lost in two games. Yesterday was a very different story. The tactics we had discussed beforehand worked well and we succeeded to win the first game by playing well focussed. In the second game we came under pressure from the start and because of some unnecessary mistakes we soon were well behind. An arrears which we couldn’t make up so this game was for the Chinese. In the third game we again didn’t start well. Especially the service of the Chinese lady got us into trouble now and then. But by working hard, we managed to keep the gap between us bridgeable and to stay close to them. It was exciting all the time and Lee started to get a bit nervous. A simple half court miss and a poor service return brought us to the score of 18-19. But unfortunately we missed that little bit of luck to finish the game and win it. So our Hong Kong Chinese opponents made it to the quarterfinals. We had opportunities but we didn’t make the most of them yet. We played well and right at our comeback! I am very happy with it!

Meanwhile, today’s training is already over. The German Open was the first tournament of a series of three, and of course we want to stay focussed and be well prepared! Next week we will play in the qualifying tournament of the All England. In September, before Samantha got injured, our ranking was 24 which granted us direct access to the main tournaments. Now we are around position 50 and thus we are dependent on the qualifying tournament. Obviously this is very difficult but that’s the way it is, and we will do our utmost to get into the main tournament! We are scheduled to meet the Irish Magee / Magee, the Danish Kolding / Juhl and the English Coles / Lim. The tournament can be followed via and next week I will try to keep you informed on Facebook and Twitter!

I wish you all a nice weekend!

Back on track!

(28 februari 2014)

Jawel! Het eerste toernooi na een afwezigheid van 6 maanden is deze week weer gespeeld. En waar kan dat beter dan in mijn eigen thuishal bij mijn club 1.BV Mülheim. Van te voren heb ik erg uitgekeken naar het moment dat we eindelijk weer toernooien konden gaan spelen. Ik heb op de Bundesligawedstrijden na, sinds de Belgische Open van september niet meer gespeeld en alleen maar getraind. Nou vind ik trainen helemaal niet erg, maar uiteraard wil ik mij ook kunnen meten met de rest van het internationale circuit en dat kon natuurlijk niet. Ik heb best wel moeilijke momenten gekend en zo nu en dan was het zwaar om toch weer iedere dag door te gaan, maar het spreekwoord na regen komt zonneschijn heeft mij er doorheen geholpen.

En die zonneschijn kwam dus deze week. Nog niet zo zeer in de vorm van een topprestatie, maar wel in de vorm van het weer aanwezig zijn tijdens een internationaal evenement. Woensdag startten we tegen een koppel uit Zweden, Nico Ruponen en Amanda Hogstrom. Een koppel dat het niet slecht doet in het EBU circuit en op plaats 37 van de ranking staat. Maar een mooie loting voor ons om er weer in te komen. Nadat we de eerste game wonnen en de tweede game verloren, begonnen we de derde game agressief en namen we een comfortabele voorsprong. Halverwege deze derde game riep de scheidsrechter ons alle vier bij elkaar en vertelde dat Ruponen een kleine time-out wenste om een pijnstiller in te nemen. ”Don’t tell them” riep hij ietwat gefrustreerd naar de scheids. Ik moest er best om lachen. Maar ook al wisten we niet waar hij last van had, duidelijk was dat hij ergens pijn had. Ondertussen speelden wij lekker verder, maar bij de stand 17-9 gooiden de Zweden dan toch de handdoek in de ring. Nico had teveel pijn. Een jammerlijk einde, maar we lagen op koers voor de winst en dat gaf een goed gevoel. Op naar ronde 2 de volgende dag!

In die tweede ronde stonden de Hong Kong Chinezen Lee en Chau tegenover ons. Eén keer eerder speelden we tegen elkaar, dat was afgelopen zomer in de finale van de Canada Open Grand Prix en toen verloren we kansloos in twee games. Gisteren werd het een heel andere partij. De tactiek die we van te voren besproken hadden, werkte goed en we konden de eerste game met goed spel binnenhalen. In game 2 kwamen we vanaf het begin onder druk en samen met wat onnodige fouten leverden dat een te grote achterstand op. Deze game ging naar de Chinezen. Ook in de derde game was onze start niet best. Vooral de service van de Chinese dame bracht ons flink in de problemen. Maar door keihard te werken wisten we de achterstand beperkt te houden en bij ze in de buurt te blijven. Tot aan het einde was het spannend en Lee begon toch wel behoorlijk nerveus te worden. Een simpele halfveld misser en een zwakke service return bracht ons tot 18-19. Maar jammer genoeg misten we nét dat beetje geluk om deze game en daarmee de wedstrijd winnend af te sluiten en gingen de Hong Kong Chinezen door naar de kwartfinale. Kansen gehad, nog niet gepakt maar erg goed gespeeld en dat alweer gelijk bij de rentree! Daar ben ik erg blij mee!

Ondertussen zit de training van vandaag er alweer op, want de German Open was het eerste toernooi uit een serie van drie en ik wil natuurlijk wel scherp blijven! Volgende week zullen we in de kwalificatie van de All England spelen. Onze ranking was in september voor de blessure nog 24, nu staan we rond plaats 50 en zijn we dus aangewezen op het kwalificatie toernooi. Dit is uiteraard erg lastig maar het is nu eenmaal niet anders en we gaan onze stinkende best doen! We zitten in de schema met de Ieren Magee/Magee, de Denen Kolding/Juhl en de Engelsen Coles/Lim. Het toernooi is te volgen via en ik zal proberen jullie volgende week op de hoogte te houden via Facebook en Twitter!

Voor nu een mooi weekend en tot snel!

A positive ending to the week after another setback

(30 september 2013)

Last week started with another setback. Tuesday I got informed that my mixed doubles partner Samantha had broken her foot during a workout. It will take 4 to 6 weeks for her to recover. An injury is always very unpleasant but in this case it’s most inconvenient with 5 big tournaments ahead of us all scheduled in the next 6 weeks. We have already been withdrawn from the Dutch Open, the Danish and French Open, the Bitburger and the Scottish Open. The coming 2 months we won’t be able to play tournaments together which means that we will fall back on the world ranking and lose our 25th position which granted us direct access to the Super Serie tournaments. Let’s hope that Samantha will have a successful rehabilitation period allowing her to make a good comeback.

Fortunately there is also positive news. Last weekend we had to play 2 matches in the German Premier League: an away match versus Berlin and a home match versus Rosenheim. We left for the German Capital on Friday because we wanted to prepare ourselves optimally for this encounter with the league winner of the past years.
The two doubles were won but both men’s singles were lost. Than Judith Meulendijks scored our third point by winning her single in 2 games. The mixed double and last match was also won and with a 2-4 victory and 2 points we could start our journey back to Mülheim. A top performance!

On Sunday we met Rosenheim in our own hall in Mülheim. We started with the two doubles.The ladies double was won rather easily but our men’s double was tough. I was still bothered by the effects of the long car journey to and from Berlin but after about an hour we decided the third game in our favour putting the score on a 2-0 lead. Subsequently all 3 single matches were also won by our team and thus we could include another 2 points on the list. As Johanna got slightly injured the day before and was still bothered by it we decided to give up the mixed doubles and accept a 5-1 final score. 4 points in two encounters and even nicer: a number one position on the ranking!! Every match again it is great fun to play with and for this team and no doubt our team spirit is one of the most important ingredients for this success. Let’s hope that we can keep this good playing and that we will make a great season!

For those who can read German: you’ll find a report on the 2 matches at the following link:

Sponsors needed!!

(29 augustus 2013)

A new season is imminent and I have been training hard again for almost 2 weeks now. After the World Championships I enjoyed a badminton-free week. To recover from the many trips but most of all to take time to look ahead and reflect on what’s going to come, on the few certainties and the many uncertainties.

It’s certain that for me the new season will begin on Sunday with the start of the German Premier League. As I mentioned before I will be playing for 1.BV Mülheim again. I had a magnificent year with this club last year and the same team is ready to go hard at it again. Sunday afternoon we’ll meet BC Düren at home in our own RWE Sportshall, An den Sportstätten 6 in Mülheim.

It’s also certain that I will participate in the Yonex Belgian International mid September. The Association pays the registration fee, transport and lodging we will have to arrange ourselves and is for our own account again. This tournament is beginning to become some sort of a tradition at the start of every new badminton season. It’s also a tournament where I have played with varying degrees of success. I made it to the finals once, but last year was a disaster when I lost both the mixed doubles and the men’s doubles in the first round. Such sharp contrasts. In addition to the mixed double with Samantha I will also make a double with Robin Tabeling who is a new senior in the National squad and who has, just like me, no permanent doubles partner. We already practised together a couple of times and so it was an easy choice to play this tournament together. After such a long period of just playing the mixed it feels good to play the men’s doubles again. I am looking forward to this event, not only because my partners and I hope to perform well but also because I like to play in Belgium. During my crowdfunding project I got a lot of (financial) support from Belgians and a good performance at this tournament is the least I should be able to give in return.

With these two certainties the party is over. What remains are large uncertainties. The Association has indicated that they will not pay for tournaments till the end of this year and we already know that next year’s budget will also be meagre. Players will have to find funding for their tournaments themselves like we did with our crowdfunding project for the World championships earlier this year. Improving our present world ranking in the mixed doubles requires the playing of at least 15 tournaments a year of which 6 outside Europe.
After the tournament in Belgium there are 7 other events we would like to participate in. Among these are the Super Series Events in Denmark and France but we will need funding from other sources again to make it possible, because to be honest I myself don’t have the money!!!
The Dutch Badminton Association has recently introduced a monthly fee of € 100 as a contribution to the costs of training and of the tournament program (for that matter I don’t know which tournament program). In addition to that I have to pay for my rent, my health insurance and my cost of living. The playing of the required tournaments will be an illusion without a main sponsor and subsponsors.

Our worldranking is rising well now and Samantha and I would love to make the next step towards the top 20 of the world. Therefore, and I do it with great reluctance, I again call on my fantastic fancrowd for help. I have a shirt with on the front room for advertising, I have sleeves and a collar, shorts and a tracksuit on which (company) logo’s can be placed. If you know a company or a person in your network who is open to sponsoring an athlete who has an Olympic target please let me know via the contact button on this site or send an email to

Of course we continue to welcome all financial contributions. Our Worlds project has proven that many small contributions can make up a large amount. Our objective is now the realization of a fully fledged tournament program on the way to our ultimate goal: RIO 2016. Do you want to help (again)? Every Euro, Dollar or Pound you can spare is welcome on account IBAN NL09RABO 032 44 25 996 in the name of J.W. de Ruiter. Please mention your email address aswell.


(12 augustus 2013)

Het WK 2013 zit er op! We zijn weer terug in Nederland. Het was een onvergetelijke ervaring en wat ben ik blij dat Samantha en ik hebben kunnen deelnemen aan dit mega evenement!

Onze eerste wedstrijd afgelopen maandag speelden we tegen de Ierse broer en zus Magee. We hadden nog niet eerder tegen ze gespeeld, maar we wisten dat we er goed geconcentreerd moesten staan! Een kleine achterstand wisten we na de interval al snel om te buigen in een comfortabele voorsprong. De eerste game ging met 21-15 naar ons. In de tweede game konden we al snel een ruime voorsprong nemen. Dat is altijd een fijn gevoel en vaak leidt dat tot gamewinst. Ik zeg expres vaak, want toen wist ik nog niet wat er later in de week nog ging gebeuren. Anyway, in deze wedstrijd konden we deze voorsprong vast houden en de partij met 21-12 in ons voordeel beslissen! Door dus naar de laatste 32.

De volgende dag speelden we tegen de huidige nummers 8 en voormalige nummers 1 van de wereld uit Polen die zich ook nog steeds Europees Kampioen mogen noemen. Eén keer eerder speelden we tegen elkaar en dat was op de Bitburger Open 2012. Toen verloren we met 21-18 en 21-16. Er lag dus een mooie uitdaging voor ons klaar!
In de eerste game begonnen we sterk. We liepen uit naar 12-8 maar de Polen konden dit gaatje dichten. Een reeks van 6 punten bracht ze uiteindelijk op 17-14 en later op 19-16. Wij konden nog terugkomen tot 19-19 maar helaas hield het daarbij op, 19-21. Met het besef dat we goed stonden te spelen en de juiste tactiek toepasten, gingen we de tweede game in. We schoten echt uit de startblokken en we wisten zelfs een voorsprong op te bouwen van 13-2. De Polen wisten niet goed wat ze moesten doen en leken aangeslagen. Vooral Mateusiak was zoekende naar de juiste speelwijze. Bij de score 13-4 gebeurde er echter iets opvallends. Een goede rally werd door de Polen gewonnen en ineens leken ze er weer in te geloven. Het was alsof Mateusiak een extra versnelling vond en via twee series van vier punten werd het gat kleiner en kleiner. Wij wisten steeds maar één of hoogop twee puntjes te scoren, terwijl de Polen grotere sprongen maakten. Een heel vervelend gevoel, want ondanks dat we keihard bleven vechten voelden we de hete adem in de nek. Toen we bij de stand van 19-17 nog maar twee punten voorsprong hadden wisten de Polen via drie zeer sterke rally’s op matchpoint te komen. Mateusiak serveerde op mij en gelukkig serveerde hij in het net. 20-20. Een snelle rally volgde maar ook nu kwamen de Polen weer op matchpoint. Zieba serveerde goed en kreeg daarmee het initiatief aan Poolse kant. Ze verzilverden hun tweede matchpoint en wonnen daarmee de partij met 19-21 en 20-22. Ongeloof, verbijstering en verdriet waren de eerste emoties meteen na het laatste punt. Wat een bittere pil!!! En hoe was dit in vredesnaam mogelijk? Ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat deze nederlaag in mijn top 3 van meest verschrikkelijke verliespartijen staat. Op een WK, na alles wat we ervoor gedaan hebben om er überhaupt te komen, tegen een wereldkoppel, met zo’n voorsprong….nee, een meer dan akelig gevoel!

Maar goed, er moet gezorgd worden dat er lering uit zo’n situatie getrokken wordt en Samantha en ik hebben de wedstrijd twee dagen later uitgebreid geanalyseerd samen met bondscoach Rune Massing, die overigens tijdens dit toernooi zeer sterk gecoacht heeft. In de komende periode is het zaak te gaan werken aan een aantal belangrijke aspecten willen we een volgende stap richting top 20, een belangrijk doel, kunnen maken. Na dit gesprek had ik eigenlijk maar één gevoel, trots. Trots dat we niet opgegeven hebben toen duidelijk werd dat er geen geld was om ons naar China uit te zenden. Trots dat we het initiatief hebben genomen om de hulp in te roepen van onze supporters die het ons gegund hebben om te gaan, trots dat we zelfs tussen de schappen van een supermarkt hebben staan badmintonnen om onze actie te promoten, maar vooral ook trots op onze prestatie op het WK zelf. Ook langs deze weg wil ik iedereen die ons gesteund heeft ontzettend bedanken. Al onze donateurs hebben ervoor gezorgd dat wij het belangrijkste evenement van dit jaar hebben kunnen spelen en daar ben ik enorm dankbaar voor, want ik had deze ervaring voor geen goud willen missen.

Gisteren heb ik met veel verbazing naar de finales gekeken. Hoogtepunt was uiteraard de heren enkel finale tussen Lee Chong Wei en Lin Dan. De meester heeft het weer geflikt en ook na een jaar afwezigheid is hij nog steeds de aller allerbeste. Zeer tragisch voor Chong Wei dat hij de wedstrijd niet kon uitspelen, hopelijk herstelt hij snel. Ik ben bang dat hij, zolang Lin Dan actief is, niet van hem zal winnen op een groot kampioenschap. De mentale voorsprong van Lin Dan is nu zo groot geworden dat Lee Chong Wei eigenlijk altijd al bijvoorbaat tegen een achterstand zal aankijken. De toekomst zal het leren.

Voor mij is vandaag een weekje vakantie begonnen. Na 5 weken reizen rond de wereld, 8 verschillende vluchten en een hoop vliegvelden is het nu tijd eventjes de badmintonrackets op te bergen en de batterij weer op te laden. Vanaf volgende week beginnen we weer aan een nieuwe periode met volgende uitdagingen. Zo zal al snel de Duitse competitie weer gaan beginnen met een eerste wedstrijd op 1 september. Ook dit seizoen kom ik weer uit voor 1.BV Mülheim en daar heb ik weer erg veel zin in!

Voor nu wens ik iedereen nog een fijn vervolg van de vakantie en nogmaals ontzettend bedankt voor alle steun, support, mailtjes, berichtjes en appjes de afgelopen tijd. Ik heb er maar één woord voor! Ge-wel-dig!!

The end of a super season

(15 april 2013)

My first year in the German Premier League is done. In the semi finals last Saturday my team 1. BV Mülheim lost against Bischmisheim in Saarbrücken. A nice third place.

Prior to this season I was already looking forward to my German adventure. A new league, a new club, a team with many different nationalities but above all much better matches. It was only the second season that Mülheim was active in the Premier League and their target was a fourth place which would be very good. At the “winterbreak” however we had not yet lost a single encounter and were second in ranking. Then we started to realise that we could compete for the playoffs. Until the very last match day it remained thrilling exciting. One club, Berlin, was certainly first and definite finalist but 3 other clubs, Bischmisheim, Mülheim and Lüdinghausen could still qualify for the other 2 spots in the playoffs.

Our last match in the regular league was in and against Saarbrücken Bischmisheim. We needed at least one point to secure the playoffs. That’s what we believed. It became a drama. Everyone played far below his or her usual level and our opponents played at their very best. We were trounced and at 4-0 we thought it was all over. When the team manager of Bischmisheim approached us to discuss the date of the playoff match we were really stunned. Did we really make it??? Yes, indeed. Lüdinghausen had won from already demoted Gifhorn by 4-2 and so we had a better set average. Playoff time!!!

This match was scheduled last Saturday but we already hit the road on Friday afternoon as we wanted to prepare ourselves as good as possible for this match. After a good night’s sleep and a workout session at the “Olympia Stutzpunkt” (the German Olympic training centre) we were ready for the battle.

In the first match Marcus Ellis and I were meeting Fuchs and Schöttler and at first we didn’t play very well. At the interval we were facing a 11-6 arrear. After some good tips from our coach we could grow into the game and we managed to win that one by 21-17. On the other court our ladies double won their first game and it looked not too bad at all. In our second game we were well matched till the score of 15-15 but then all of a sudden our opponents scored a number of consecutive points and they won by 16-21. Our ladies lost their second game as well. In the third game we unfortunately couldn’t take a stand anymore. The opponents played as solidly and well like Germans are able to play. After 1 hour and 15 minutes we had to admit our defeat. But our ladies won their match. So a 1-1 score.

In the men’s singles Bischmisheim has two strong players. Zavadsky, our first man, got a leg injury at last week’s Finish Open and he wasn’t entirely fit to play. He was meeting Dieter Domke who was playing very well and who gave Bischmisheim the lead. Alexander Roovers, our second man, had the difficult task to try and defeat Schmidt. In the first game he played excellent but the difference in traininghours (elite player versus club player) made the difference in this match: 3-1 for Bischmisheim.

Judith Meulendijks managed to win the first game from Olga Konon but in the second and third game this German lady was stronger and she secured the victory of Bischmisheim. Even the final mixed double was won by Bischmisheim but both games were exciting and thrilling.

So the fight for the Championship will be between Berlin and Bischmisheim and no doubt it is going to be a fantastic fight. I myself am particularly pleased with the course of last season. I have been able to play many good matches and I enjoyed every single match very much. As a team we have only lost two out of the eighteen regular matches and that’s why I believe that we have performed very well. I want to thank everyone of 1. BV Mülheim for a top season. Management, sponsors, coaches and supporters and all my team mates because without you it wouldn’t have been that great!

Vielen Dank! Many thanks!