Het WK 2013 zit er op! We zijn weer terug in Nederland. Het was een onvergetelijke ervaring en wat ben ik blij dat Samantha en ik hebben kunnen deelnemen aan dit mega evenement!
Onze eerste wedstrijd afgelopen maandag speelden we tegen de Ierse broer en zus Magee. We hadden nog niet eerder tegen ze gespeeld, maar we wisten dat we er goed geconcentreerd moesten staan! Een kleine achterstand wisten we na de interval al snel om te buigen in een comfortabele voorsprong. De eerste game ging met 21-15 naar ons. In de tweede game konden we al snel een ruime voorsprong nemen. Dat is altijd een fijn gevoel en vaak leidt dat tot gamewinst. Ik zeg expres vaak, want toen wist ik nog niet wat er later in de week nog ging gebeuren. Anyway, in deze wedstrijd konden we deze voorsprong vast houden en de partij met 21-12 in ons voordeel beslissen! Door dus naar de laatste 32.
De volgende dag speelden we tegen de huidige nummers 8 en voormalige nummers 1 van de wereld uit Polen die zich ook nog steeds Europees Kampioen mogen noemen. Eén keer eerder speelden we tegen elkaar en dat was op de Bitburger Open 2012. Toen verloren we met 21-18 en 21-16. Er lag dus een mooie uitdaging voor ons klaar!
In de eerste game begonnen we sterk. We liepen uit naar 12-8 maar de Polen konden dit gaatje dichten. Een reeks van 6 punten bracht ze uiteindelijk op 17-14 en later op 19-16. Wij konden nog terugkomen tot 19-19 maar helaas hield het daarbij op, 19-21. Met het besef dat we goed stonden te spelen en de juiste tactiek toepasten, gingen we de tweede game in. We schoten echt uit de startblokken en we wisten zelfs een voorsprong op te bouwen van 13-2. De Polen wisten niet goed wat ze moesten doen en leken aangeslagen. Vooral Mateusiak was zoekende naar de juiste speelwijze. Bij de score 13-4 gebeurde er echter iets opvallends. Een goede rally werd door de Polen gewonnen en ineens leken ze er weer in te geloven. Het was alsof Mateusiak een extra versnelling vond en via twee series van vier punten werd het gat kleiner en kleiner. Wij wisten steeds maar één of hoogop twee puntjes te scoren, terwijl de Polen grotere sprongen maakten. Een heel vervelend gevoel, want ondanks dat we keihard bleven vechten voelden we de hete adem in de nek. Toen we bij de stand van 19-17 nog maar twee punten voorsprong hadden wisten de Polen via drie zeer sterke rally’s op matchpoint te komen. Mateusiak serveerde op mij en gelukkig serveerde hij in het net. 20-20. Een snelle rally volgde maar ook nu kwamen de Polen weer op matchpoint. Zieba serveerde goed en kreeg daarmee het initiatief aan Poolse kant. Ze verzilverden hun tweede matchpoint en wonnen daarmee de partij met 19-21 en 20-22. Ongeloof, verbijstering en verdriet waren de eerste emoties meteen na het laatste punt. Wat een bittere pil!!! En hoe was dit in vredesnaam mogelijk? Ik kan met alle eerlijkheid zeggen dat deze nederlaag in mijn top 3 van meest verschrikkelijke verliespartijen staat. Op een WK, na alles wat we ervoor gedaan hebben om er überhaupt te komen, tegen een wereldkoppel, met zo’n voorsprong….nee, een meer dan akelig gevoel!
Maar goed, er moet gezorgd worden dat er lering uit zo’n situatie getrokken wordt en Samantha en ik hebben de wedstrijd twee dagen later uitgebreid geanalyseerd samen met bondscoach Rune Massing, die overigens tijdens dit toernooi zeer sterk gecoacht heeft. In de komende periode is het zaak te gaan werken aan een aantal belangrijke aspecten willen we een volgende stap richting top 20, een belangrijk doel, kunnen maken. Na dit gesprek had ik eigenlijk maar één gevoel, trots. Trots dat we niet opgegeven hebben toen duidelijk werd dat er geen geld was om ons naar China uit te zenden. Trots dat we het initiatief hebben genomen om de hulp in te roepen van onze supporters die het ons gegund hebben om te gaan, trots dat we zelfs tussen de schappen van een supermarkt hebben staan badmintonnen om onze actie te promoten, maar vooral ook trots op onze prestatie op het WK zelf. Ook langs deze weg wil ik iedereen die ons gesteund heeft ontzettend bedanken. Al onze donateurs hebben ervoor gezorgd dat wij het belangrijkste evenement van dit jaar hebben kunnen spelen en daar ben ik enorm dankbaar voor, want ik had deze ervaring voor geen goud willen missen.
Gisteren heb ik met veel verbazing naar de finales gekeken. Hoogtepunt was uiteraard de heren enkel finale tussen Lee Chong Wei en Lin Dan. De meester heeft het weer geflikt en ook na een jaar afwezigheid is hij nog steeds de aller allerbeste. Zeer tragisch voor Chong Wei dat hij de wedstrijd niet kon uitspelen, hopelijk herstelt hij snel. Ik ben bang dat hij, zolang Lin Dan actief is, niet van hem zal winnen op een groot kampioenschap. De mentale voorsprong van Lin Dan is nu zo groot geworden dat Lee Chong Wei eigenlijk altijd al bijvoorbaat tegen een achterstand zal aankijken. De toekomst zal het leren.
Voor mij is vandaag een weekje vakantie begonnen. Na 5 weken reizen rond de wereld, 8 verschillende vluchten en een hoop vliegvelden is het nu tijd eventjes de badmintonrackets op te bergen en de batterij weer op te laden. Vanaf volgende week beginnen we weer aan een nieuwe periode met volgende uitdagingen. Zo zal al snel de Duitse competitie weer gaan beginnen met een eerste wedstrijd op 1 september. Ook dit seizoen kom ik weer uit voor 1.BV Mülheim en daar heb ik weer erg veel zin in!
Voor nu wens ik iedereen nog een fijn vervolg van de vakantie en nogmaals ontzettend bedankt voor alle steun, support, mailtjes, berichtjes en appjes de afgelopen tijd. Ik heb er maar één woord voor! Ge-wel-dig!!
