Donderdagochtend vlogen we met de KLM richting Oslo, waar de Norwegian International gehouden werd. Na een rustige vlucht kwamen we al vroeg in de middag aan in het hotel. Helaas geen trainingsbanen, want de kwalificatie wedstrijden waren in volle gang. Gelukkig konden we gebruik maken van een fantastische fitness om de hoek van het hotel. Heerlijk om je daar te kunnen uitleven en de reis er even uit te trainen.
Vrijdagavond stonden de eerste twee partijen op het programma. Normaal gesproken is de vrijdag een loodzware dag met als het goed gaat vier wedstrijden, maar nu had ik in zowel de dubbel als mix een bye in de eerste ronde. Toch een prettige bijkomstigheid. De eerste ronde in de dubbel stelde niets voor, onze tegenstanders waren niet sterk. Anders ging het in de mix. Tegen twee spelers uit Finland verloren we de eerste game kansloos. We waren simpelweg niet goed geconcentreerd. Na die onverwachte eerste game stelden we orde op zaken door de tweede en derde game eenvoudig te winnen. Twee kwartfinales dus!
Die pittige dag werd nu dus de zaterdag. Ook nu ging de dubbel redelijk eenvoudig in twee games gewonnen tegen een Deens koppel. In de mix moest er weer gestreden worden, want we speelden tegen de 2e geplaatste Oekraïners. Saillant detail: van deze kerel had ik nog nooit gewonnen. Ook nu begonnen we niet sterk. Ik had veel moeite in het ritme te komen. Toch bleven we de punten binnenslaan en uiteindelijk wonnen we de eerste game met wat geluk in de verlenging. In de tweede game konden we halverwege een gaatje slaan en kwamen we niet verder in gevaar. Een mooie winst en dus door naar twee halve finales!
In die twee halve finales waren onze teamgenoten de tegenstanders. We begonnen met de dubbel tegen Jacco en Jelle. Onze laatste ontmoeting in de finale van de Spanish Open wisten wij te winnen en we zaten al snel goed in de wedstrijd, maar het bleef allemaal ontzettend dichtbij elkaar. Eigenlijk hadden we in iedere game pas bij 18-18 kunnen starten, een spelletje dat we ook vaak op de training spelen. De eerste game wonnen wij met 19, de tweede game wonnen zij met 19. En je verwacht het niet, maar ook de derde game had een soortgelijk verloop. Helaas verloren wij die game met…jawel..19-21. Het was een goede wedstrijd van beide kanten en ik heb lekker kunnen spelen, maar uiteraard was de teleurstelling daar na zo’n spannende partij.
Veel tijd om te balen was er echter niet, want de halve finale mix moest alweer gespeeld worden. We speelden tegen Dave en Selena. Een maand geleden speelden we ook al tegen elkaar in de 2e ronde van de Yonex Dutch Open en toen wisten wij in een marathonpartij te winnen. Deze wedstrijd was weer compleet anders. Minder rallies en het draaide om de eerste vier, vijf slagen. Wij wonnen de eerste game en zij wonnen erg dik de tweede game. De derde game was spannend en ging tot het einde toe gelijk op en met 21-18 konden we de winst pakken! GAAF zeg, onze eerste challenge finale!
In de finale stonden we tegenover het eerst geplaatste Duitse koppel Fuchs en Michels. Een zeer sterk en ervaren koppel dat nog niet zo lang geleden in de top 10 van de wereld stond. Op de Olympische Spelen van Londen speelden ze een geweldig toernooi en bereikten ze de kwartfinale. Ik had in het verleden al eens tegen ze gespeeld, maar verloor toen in drie games. Met Samantha was het echter, in ons nog prille partnership, de eerste keer. In de eerste game konden we geen potten breken en we kwamen niet in de buurt van gamewinst, 16-21. De tweede game stonden we ook steeds 3 punten achter, maar de rallies werden langer en ik moest kei en keihard werken. Ik ging echt stuk in het achterveld. Op de een of andere manier werkte dit spel wel en strijdend voor ieder puntje lukte het ons beter in het spel te komen. Toch kwamen we met 17-20 achter. Wonder boven wonder werkte we de 3 matchpoints weg, maar kwamen opnieuw op achterstand bij 20-21. Ook dit matchpoint overleefden we en de twee punten daarna wonnen wij wel, gamewinst dus! Dat gaf echt een goed gevoel! In de derde game bleven we knokken voor elk punt ook al stonden we weer steeds enkele punten op achterstand. Tegen het einde van de game kwamen we langszij en pakten we voor het eerst een voorsprong. Nu kwamen wij op matchpoint, maar ook ons lukte het niet om gelijk toe te slaan. Het was nu of nooit! 19-20 een goede en wederom lange rally en….de fout van de Duitsers! We hadden gewonnen!!! Het was gewoon gelukt!! Wat een blijdschap! Een zwaar toernooi afsluiten met zo’n winstpartij tegen een tegenstander van dit kaliber geeft echt een voldaan gevoel!
Vandaag ben ik aan het herstellen en ondertussen flink aan het genieten van deze opsteker en morgen hervatten we de training weer op Papendal!
Tags: badminton, jorrit de ruiter, KLM, Norwegian International, Papendal