|
|
Posts Tagged ‘jorrit de ruiter’
Qualified but no money to participate in the World Championships
(6 mei 2013)
As a badminton player there are some tournaments that you should play when you are entitled to participate. Entitled means that your position on the world ranking makes that you are qualified to participate. One of these tournaments is the All England about which I wrote some weeks ago. My partner Samantha and I went there on our own expense and we made it till the last 16. We have achieved a lot of experience and it was great playing a top 10 pair. Partly because of this result but also because of our performances at the Dutch Open, the Bitburger Open, the Norwegian Open and the Irish Open last December we are the 25th pair which has qualified for the World Cup tournament which is held in China from 5 to 11 August.
Super news you would think, but recently we were informed that the Dutch Badminton Federation only has € 1250 available for each player of the National Team to participate in international tournaments. We believe that participating in a World Championships tournament without a proper preparation is no option, so Samantha and I have decided to go to the Spanish Open in Madrid at our own expense again and to use the € 1250 of the Federation for a partly funding of participation in the US Open and Canadian Open in July. Thus we have secured our preparation for the World Champs but regular participation in this event is now further away than ever. We, and with us our parents as our biggest sponsors, can not afford an extra journey to China and the Federation has no extra money available. A very nasty setback because also the Dutch Olympic Committee is watching what is happening at World Championships events. For them the European’s and World’s, as well as the Olympics, count. This is the stage to show yourself as a Dutch pair and I really don’t understand why the Federation has no extra funds available for such an event.
Now we have two options: either we resign ourselves that despite our qualification we have to stay home or we do everything in our power to get funding. In fact resigning is no option for me. A ticket plus accommodation will cost approximately € 2000 per person, so we need a total amount of about € 4000 which is a lot of money. We are aware of that. But we are athletes who are used to work hard for our ideals so why not work for this amount too. We think of demonstrations or clinics, also across the border in Germany, or advertising messages on our shirts or tracksuits. We need all the help we can get and everything is negotiable. I want to emphasize that playing this event is important for our development and that it will help us to make a step forward in the direction of our common goal: qualification for the Rio Games.
If you consider to contribute financially and help us to participate in the World Championships you may leave a message on this site or send an e mail to info@jorritderuiter.com. If you want to deposit a contribution right away the bank account number is NL81ABNA0508601045 Swift code ABNANL2A on the name of De Ruiter. Please mention WC China and your email address so I can thank you. It would also be a help when you refer your Facebook friends and twitter followers to this article on my website.
Anyone who knows me knows that I would never make a call like this one if it weren’t urgent. So please help us to go to China!
3 reacties »
Gekwalificeerd maar geen geld om te gaan
(6 mei 2013)
Er zijn een aantal toernooien waaraan je, naar mijn mening, als badmintonner moet deelnemen als dat kan. Met kunnen bedoel ik dat je ranking dat toelaat. EĂ©n daarvan is bijvoorbeeld de All England. In maart heb ik daarover al uitgebreid gesproken. Samantha en ik zijn daar op eigen kosten naar toe gegaan, hebben daar de laatste 16 gehaald en ervaring op kunnen doen tegen een koppel uit de top 10 van de wereld. Mede door dit resultaat en door onze prestaties op de Dutch Open, Bitburger Open, Noorse Open en Ierse Open eind 2012 hebben wij ons als 25e koppel gekwalificeerd voor het WK in China dat van 5 tot en met 11 augustus gehouden wordt.
Super goed nieuws zou je zeggen, ware het niet dat we recent te horen hebben gekregen dat Badminton Nederland de komende maanden slechts € 1250 per speler beschikbaar heeft voor uitzendingen. Deelnemen aan een WK zonder goede voorbereiding is geen optie. Samantha en ik hebben er dan ook voor gekozen om zelf de uitzending naar het Spanish Open in Madrid te bekostigen en om de € 1.250 te gebruiken voor de gedeeltelijke bekostiging van deelname aan de US Open en het Canada Open in juli. Daarmee hebben we dan onze voorbereiding op het WK geregeld maar deelname aan dat WK is daarmee ook verder weg dan ooit. Wij kunnen niet ook nog eens een reis naar China bekostigen en Badminton Nederland heeft er geen extra geld voor. Een hele vieze tegenvaller, want ook het NOC*NSF kijkt uiteraard mee. Voor hen tellen alleen de Olympische Spelen, EK’s en WK’s. Dit is de plek om je te laten zien en daarom valt het mij ook erg tegen dat Badminton Nederland voor zo’n uitzending geen extra budget vrijmaakt.
Nu kunnen we twee dingen doen: ons erbij neerleggen dat we, ondanks onze kwalificatie, thuis moeten blijven of alles op alles zetten om de deelname alsnog gefinancierd te krijgen. Eigenlijk heb ik er grote moeite mee om mij er zo maar bij neer te leggen. Een ticket + verblijf in China zal naar schatting uitkomen op een kleine € 2000 per persoon. We hebben dus in totaal een bedrag van € 4000 nodig. Dat is een heleboel geld, dat snappen we. Maar wij zijn topsporters die gewend zijn om keihard voor ons ideaal te werken dus waarom ook niet voor dit bedrag? Denk aan een demo, een clinic of een reclame uiting op ons shirt of trainingspak? We hebben hard hulp nodig en over alles is te praten! Ik benadruk nogmaals dat het spelen van dit evenement van groot belang is voor onze ontwikkeling en dat het ons zal helpen een stap voorwaarts te zetten richting ons gezamenlijke doel: kwalificatie voor RIO.
Mocht je ons financieel willen helpen om toch te kunnen deelnemen aan het WK en daarmee bij te dragen aan onze ontwikkeling en het bereiken van ons doel, laat dan een berichtje achter op de site of stuur een mailtje naar info@jorritderuiter.com. Mocht je direct een bijdrage willen storten dan is het bankrekeningnummer 508601045 t.n.v. De Ruiter. Noem in dit geval WK China en je email adres zodat ik je kan bedanken! Het helpt ook als je jouw eigen facebook en twitter netwerk wijst op dit artikel op mijn website.
Iedereen die mij kent weet dat ik een oproep als deze nooit zou doen als het niet dringend was, dus help ons alsjeblieft om naar China te gaan!
2 reacties »
The end of a super season
(15 april 2013)
My first year in the German Premier League is done. In the semi finals last Saturday my team 1. BVÂ MĂĽlheim lost against Bischmisheim in SaarbrĂĽcken. A nice third place.
Prior to this season I was already looking forward to my German adventure. A new league, a new club, a team with many different nationalities but above all much better matches. It was only the second season that Mülheim was active in the Premier League and their target was a fourth place which would be very good. At the “winterbreak” however we had not yet lost a single encounter and were second in ranking. Then we started to realise that we could compete for the playoffs. Until the very last match day it remained thrilling exciting. One club, Berlin, was certainly first and definite finalist but 3 other clubs, Bischmisheim, Mülheim and Lüdinghausen could still qualify for the other 2 spots in the playoffs.
Our last match in the regular league was in and against Saarbrücken Bischmisheim. We needed at least one point to secure the playoffs. That’s what we believed. It became a drama. Everyone played far below his or her usual level and our opponents played at their very best. We were trounced and at 4-0 we thought it was all over. When the team manager of Bischmisheim approached us to discuss the date of the playoff match we were really stunned. Did we really make it??? Yes, indeed. Lüdinghausen had won from already demoted Gifhorn by 4-2 and so we had a better set average. Playoff time!!!
This match was scheduled last Saturday but we already hit the road on Friday afternoon as we wanted to prepare ourselves as good as possible for this match. After a good night’s sleep and a workout session at the “Olympia Stutzpunkt” (the German Olympic training centre) we were ready for the battle.
In the first match Marcus Ellis and I were meeting Fuchs and Schöttler and at first we didn’t play very well. At the interval we were facing a 11-6 arrear. After some good tips from our coach we could grow into the game and we managed to win that one by 21-17. On the other court our ladies double won their first game and it looked not too bad at all. In our second game we were well matched till the score of 15-15 but then all of a sudden our opponents scored a number of consecutive points and they won by 16-21. Our ladies lost their second game as well. In the third game we unfortunately couldn’t take a stand anymore. The opponents played as solidly and well like Germans are able to play. After 1 hour and 15 minutes we had to admit our defeat. But our ladies won their match. So a 1-1 score.
In the men’s singles Bischmisheim has two strong players. Zavadsky, our first man, got a leg injury at last week’s Finish Open and he wasn’t entirely fit to play. He was meeting Dieter Domke who was playing very well and who gave Bischmisheim the lead. Alexander Roovers, our second man, had the difficult task to try and defeat Schmidt. In the first game he played excellent but the difference in traininghours (elite player versus club player) made the difference in this match: 3-1 for Bischmisheim.
Judith Meulendijks managed to win the first game from Olga Konon but in the second and third game this German lady was stronger and she secured the victory of Bischmisheim. Even the final mixed double was won by Bischmisheim but both games were exciting and thrilling.
So the fight for the Championship will be between Berlin and Bischmisheim and no doubt it is going to be a fantastic fight. I myself am particularly pleased with the course of last season. I have been able to play many good matches and I enjoyed every single match very much. As a team we have only lost two out of the eighteen regular matches and that’s why I believe that we have performed very well. I want to thank everyone of 1. BV Mülheim for a top season. Management, sponsors, coaches and supporters and all my team mates because without you it wouldn’t have been that great!
Vielen Dank! Many thanks!
Schrijf een reactie »
Topseizoen ten einde
(15 april 2013)
Mijn eerste jaar in de Duitse Bundesliga zit erop. Afgelopen zaterdag verloor mijn team 1.BV MĂĽlheim in de halve finales van Bischmisheim uit SaarbrĂĽcken. Een mooie derde plaats.
Voorafgaand aan het seizoen keek ik al ontzettend uit naar mijn Duitse avontuur. Een nieuwe liga, een nieuwe club, een team met veel verschillende nationaliteiten maar bovenal betere wedstrijden. Aangezien MĂĽlheim pas voor het tweede jaar in de eerste Bundesliga actief was, werd de doelstelling gezet op een 4e plaats. Dat zou al erg goed zijn. Toen we echter in de ”winterstop” nog geen wedstrijd verloren hadden en tweede op de ranking stonden, kwam het besef dat we mee konden doen voor de playoffs. Tot en met de allerlaatste speelronde bleef het zinderend spannend. EĂ©n club was zeker eerste en dus door naar de finale, Berlijn. De andere drie clubs Bischmisheim, MĂĽlheim en LĂĽndinghausen konden zich nog plaatsen voor de laatste twee plekken in de playoffs. Onze laatste wedstrijd in de reguliere competitie speelden we in en tegen SaarbrĂĽcken Bischmisheim. EĂ©n punt hadden we nodig, dan waren we sowieso zeker van de playoffs…dachten we. Het werd echter een drama. Iedereen speelde zwaar onder de maat en de spelers van de tegenstander haalden hun absolute topniveau. We werden afgedroogd en bij 4-0 dachten we dat het over was. Toen de teammanager van Bischmisheim naar ons toe liep om de playoffs datum te bespreken, waren we met stomheid geslagen. Waren we dan toch door?? Inderdaad, doordat LĂĽdinghausen maar met 4-2 won van het al gedegradeerde Gifhorn werden wij door een positiever set gemiddelde derde. Playoff time!
En die wedstrijd was dus afgelopen zaterdag. Vrijdag reden we al richting het zuiden om ons zo optimaal mogelijk voor te bereiden op deze wedstrijd. Na een goede nachtrust en een training in het ”Olympia Stutzpunkt” van de Duitsers waren we klaar voor de strijd. Marcus en ik begonnen niet goed aan onze wedstrijd tegen Fuchs en Schöttler. Bij de interval stonden we 11-6 achter. Na wat goede tips van onze coach konden we in de wedstrijd groeien en begon het goed te lopen. We wonnen de eerste game met 21-17. Ook de dames naast ons wisten de eerste game te winnen. Het zag er goed uit. In de tweede game ging het lang gelijk op. Tot 15-15 deden we weinig voor elkaar onder. Ineens pakten de Duitsers een aantal punten op rij, waardoor ze de game naar zich toetrokken, 16-21. Ook de dames verloren de tweede game. Helaas konden we in de derde game niet echt meer een vuist maken. De Duitsers speelden goed en degelijk zoals Duitsers dat kunnen. Na een uur en vijftien minuten dubbelen moesten we ons gewonnen geven. Gelukkig wonnen de dames wel: 1-1.
In de herensingles heeft Bischmisheim twee sterke spelers. Onze eerste heer Zavadsky liep vorige week in Finland een blessure op aan zijn rechterbeen waardoor hij helaas niet volledig fit was. Dieter Domke speelde echter een zeer sterke wedstrijd en zette de thuisclub op een voorsprong. Ook onze tweede man Alexander Roovers had een moeilijke taak om te winnen van Schmidt. Vooral in de eerste game speelde hij zeer sterk maar het verschil in trainingsuren (selectiespeler vs clubspeler) maakte in deze wedstrijd duidelijk het verschil: 3-1 achter.
Judith won nog wel de eerste game van Olga Konon maar in de tweede en derde game was de Duitse sterker en was de wedstrijd gespeeld. De afsluitende mix ging ook nog in twee spannende games naar Bischmisheim en zo wonnen zij met 5-1. De finale zal dus gaan tussen Berlijn en Bischmisheim en dat zal een mooie strijd worden.
Zelf ben ik vooral blij met het verloop van afgelopen seizoen. Ik heb veel goede partijen kunnen spelen en heb iedere wedstrijd weer met veel plezier beleefd. Als team hebben we maar twee van de achttien wedstrijden verloren en daarom denk ik dat we het zeer goed gedaan hebben. Â Ik wil bij deze iedereen binnen 1. BV MĂĽlheim bedanken voor een topseizoen. De leiding, de supporters, de coaches maar hoofdzakelijk mijn teamgenoten, want zonder jullie was het nooit zo leuk geweest! Vielen Dank!
Schrijf een reactie »
All England champions too strong
(18 maart 2013)
The past three weeks were marked by the German Open, the All England and finally the Swiss Open. The latter, just like the German Open a Grand Prix Gold tournament, is traditionally very strong because after the All England the majority of the world top players always travels to Basel to conclude their European tour.
In the mixed double Samantha and I first played a pair from Chinese Taipei. Our start wasn’t too good, we moved more backwards instead of playing forward but along the way we picked up our usual routine. We put pressure on the lady, who was significantly weaker than the man and it paid off. We won the first game by 21-15. In the second game we dominated from the beginning. At the interval we had a comfortable lead which we didn’t give away, 21-11.
In the evening Dave and I had to play our first match versus the very strong English pair Adcock/Ellis. The first game was won by the English mainly because of our own errors but in the second game we could oppose them very well. Especially Adcock wasn’t really focussed and made quite a few unusual errors. We got a gamepoint at 20-19 but unfortunately we couldn’t cash it. Our opponents scored the next three points which made them the winners.
In the eighth finals on Thursday Samantha and I were playing All England champions and present numbers 2 of the world Tontowi Ahmad and Lilyana Natsir. Natsir has been one of the world’s best mixed ladies for years and also thanks to her Ahmad could develop himself to a world class player. In fact such a game should be considered as a training as you know in advance that you won’t be able to match the level of your opponents but of course there can be enough learning moments in such an encounter. Still I wasn’t satisfied shortly afterwards, mainly because they had much more class. However after a couple of hours I had analysed things and put into the right perspective I realised that this game had brought me a lot. I am talking mainly about the awareness to which kind of game type we should work on. Next Thursday Samantha and I will probably enter the top 30 on the world ranking and the next target is the top 20. Fortunately the coming weeks there are no tournaments which enables us to focus on this target but, as far as I am concerned, also on training my physical condition which was neglected the past month and a half mainly because of the frequent travelling.
Saying this I am also aware that there isn’t much certainty at the moment. March 15th has been the date for quite some time on which would be announced which National Players will be maintained in the Elite Badminton program and which not, but also where the Elite group training centre will be, as from August 1st when we have to leave the Olympic Training Centre Papendal. Until now the players still are in a state of suspense. The only thing we have heard is that there might be a chance that the Federation will focus on and invest in the mixed doubles.
Tomorrow all players will have an individual meeting with the Technical Staff in which they will be notified whether they still have a future in the Elite Program or not. It is about time to put an end to these uncertain times because it is a very annoying period for everybody. At least we all know than where we stand and if necessary if we have to switch to plan B! It is also time that we can focus again on playing badminton instead of on all the bureaucratic and organisational hassle.
To be continued!
Schrijf een reactie »
All England kampioenen veel te sterk
(17 maart 2013)
De afgelopen drie weken stonden in het teken van de German Open, All England en Swiss Open. Dit laatste toernooi vond deze week plaats in Basel. Net als de German Open een GP Gold toernooi dat traditioneel zeer sterk is, omdat het merendeel van de wereldtoppers na de All England doorreist naar deze Zwitserse stad.
In het gemengddubbel speelden we de eerste wedstrijd tegen een koppel uit Chinese Taipei. We begonnen niet goed en bewogen teveel van het net af in plaats van naar voren te spelen. Gaandeweg de eerste game konden we ons spel gaan spelen en vooral de dame, die beduidend zwakker was dan de heer, onder druk houden. Met 21-15 wonnen we de eerste game. In de tweede game konden we vanaf het begin dicteren. Bij de interval hadden we een ruime voorsprong en die gaven we niet meer weg, 21-11.
’s Avonds speelden Dave en ik onze herendubbel tegen de sterke Engelse combinatie Adcock/Ellis. De eerste game ging door veel eigen fouten snel naar de Britten, maar in de tweede game konden we prima meekomen. Vooral Adcock stond niet echt op scherp en ook hij maakte nogal wat ongebruikelijke fouten. We kregen een gamepoint bij 20-19 maar konden die helaas niet verzilveren. De tegenstanders pakten de volgende drie punten op rij en wonnen daarmee de wedstrijd.
Donderdag mochten we in de achtste finales spelen tegen de kersverse All England kampioenen en huidige nummers 2 van de wereld Tontowi Ahmad en Liliyana Natsir. Natsir is al jarenlang één van de beste mixdames die er op deze wereld rondloopt en Ahmad heeft zich mede door zijn partner goed en snel kunnen ontwikkelen tot een speler van wereldformaat. Zo’n wedstrijd moet als het ware een training zijn. Je weet immers dat je niet kan tippen aan het niveau van de tegenstanders, maar uiteraard kunnen er genoeg leermomenten in zo’n (korte) tijd naar voren komen. Doordat zij écht veel meer klasse hebben, had ik niet het gevoel lekker gespeeld te hebben. Maar toen ik na een paar uur de tijd had wat dingen te relativeren en te analyseren bedacht ik mij dat deze wedstrijd mij juist weer heel veel heeft opgeleverd. Dan heb ik het voornamelijk over het besef naar welk speltype wij toe moeten (werken). We zullen donderdag hoogstwaarschijnlijk de top 30 ingaan en nu moeten we ervoor zorgen dat we een volgende stap richting de beste 20 kunnen gaan maken. Nu komt er gelukkig een toernooivrije periode aan, waarin we hieraan kunnen gaan werken maar waarin ik ook mijn hele fysieke gestel weer vol kan gaan trainen. Dit is er de afgelopen anderhalve maand, mede door het vele reizen, bij in geschoten.
Althans, ik zeg dat nu wel maar veel zekerheid is er op dit moment niet. 15 maart was al wekenlang een deadline waarop bekend gemaakt zou gaan worden wie er nog in de selectie zouden zitten en waar er getraind zal gaan worden, maar tot op heden weten wij als spelers nog niets. Wel weten we dat de kans groot is dat er geĂŻnvesteerd zal gaan worden in het gemengd dubbelspel. Naar verluid hebben we aanstaande dinsdag allemaal een individueel gesprek met de technische staf waarin ons zal worden medegedeeld of er al of niet nog een toekomst voor ons binnen Badminton Nederland wordt gezien. Absoluut een ontzettend vervelende periode waarin we zitten en ik ben blij dat daar nu eindelijk, met goed of minder goed nieuws, een einde aan gaat komen. Dan is deze onzekerheid tenminste weg en kan er zo nodig geschakeld worden naar plan B! Het wordt hoog tijd dat de focus weer komt te liggen op het badmintonspel in plaats van op alle bureaucratische en organisatorische rompslomp.
Wordt zeker vervolgd!
Schrijf een reactie »
Yonex All England 2013
(9 maart 2013)
Last Monday I flew to Birmingham by KLM for the 103rd edition of the Yonex All England. The Dutch Badminton Federation had decided not to participate this year, but I think that you should always play this event provided you have the possibility and your ranking allows you to. So I choose to go there on my own expenses. Why? Because this is a Premier Super Series tournament where the best players of the world compete and where you can get a lot of inspiration by just training there and to walk around behind the scenes. But the most important thing is that you learn to play under the extraordinary circumstances of a giant stadium like the National Indoor Arena.
As we were entirely left on our own devices we had to deal with logistic and administrative matters and with finding accommodation. So we had to arrange our transport and our training courts ourselves. But we also had to visit the managers meeting which was fun for a time but I can imagine that coaches get fed up with it when they have to hear more or less the same thing every week all over again. But you HAVE to be present otherwise you get fined. Such a meeting is about players who have withdrawn, about advertisements on shirts, about the new rules for the back of shirts where your name, country and sponsor logos are mentioned and a lot more “nitty-gritty” More than once I heard coaches sigh deeply and look around bored stiff, but I enjoyed myself.
For our small team there were no changes which meant for me qualification matches for the men’s doubles on Tuesday and mixed doubles in the main tournament on Wednesday. In the men’s doubles Dave and I played a pair from Belgium. As I wrote before we didn’t have high expectations because of Dave’s physical condition. Too many things went wrong in this match. In fact we shouldn’t have played in this discipline under these circumstances but we had made our flight and hotel reservations long before. We lost the match in three games and of course this shouldn’t have happened. Still there was an advantage for me because I had at least an one hour court experience.
The next day the main tournament started and our mixed double was scheduled at 8.40 P.M. In last years edition this could have meant playing at 12.40 A.M. but also here they learn and this time there were 5 courts i.s.o. 4. So right on time we entered the Arena for our match versus the French Careme and Fontaine who are ranked 15 places higher than we are. The past weeks they showed to be in good shape in Moscow and Mülheim. But we were well prepared. We had a tactical “fighting plan” and we both felt that we were ready for the match. The entire match we were in the lead and by serving well we could maintain our offensive playing. We won the match with 12 and 15 qualifying ourselves for the next round.
On Thursday our opponents were the numbers 7 of the World ranking, the Indonesians Rijal and Susanto. Wherever you play the Indonesian, fans are everywhere and also this time. With flags, cheering and applauding they were encouraging their countrymen. Until 10-11 in the first game we were well matched. Our tactics worked out well and we didn’t have to change our way of playing. But after the interval the Asians adjusted their tactics. We lost quite some points in a row and we lost the game. In the second game our opponents took a quick lead. We did play a number of good rallies but as we felt afterwards still too few. We lost the match with 12 and 14. I was quite disappointed and I regretted that we didn’t manage to take advantage of the good start we made the day before and consequently didn’t get the best out of ourselves. Anyway we were knocked out and we were just in time to catch our flight back home. Next day it was training at Papendal as usual.
Naturally I try to follow the All England matches on my laptop and I study and analyse the games as much as possible. Yesterday I really enjoyed watching the Poles Mateusiak and Zieba giving the Indonesian title defenders a really hard time again. Mateusiak, 37 years of age and still very fit, fast and explosive and with his game intelligence almost unrivalled. Much to my surprise our Indonesian opponents in the quarter finals defeated the numbers one of the world. They are in the semi finals today. Conclusion: Rijal and Susanto are in excellent shape. At this tournament Indonesia is doing very well in the mixed doubles with three pairs in today`s semi finals. I am looking forward to watch it again!!
Schrijf een reactie »
Yonex All England 2013
(9 maart 2013)
Afgelopen maandag vloog ik met de KLM naar Birmingham voor de 103e editie van de Yonex All England. Alhoewel dit toernooi dit jaar niet op het uitzendingenlijstje van Badminton Nederland stond, vind ik dat je dit toernooi (indien dat mogelijk is en de ranking er naar is) gewoon moet spelen. Dus ik besloot om er op eigen kosten heen te gaan. Waarom? Omdat het een Premier Super Serie toernooi is, de allerbeste spelers van de wereld meedoen, je enorm veel inspiratie kunt op doen door er alleen al te trainen en achter de schermen rond te lopen en uiteraard het allerbelangrijkste: je leert spelen in de uitzonderlijke omstandigheden van een gigantisch stadion als de National Indoor Arena.
Omdat we helemaal op onszelf waren aangewezen moet je ineens ook aan andere dingen denken. Ook dat is alleen maar goed. Zo moet je zelf achter je vervoer aan, zelf trainingsbanen regelen en ook de managersmeeting bezoeken. Zo’n managersmeeting was best eens leuk om mee te maken, maar ik kan mij voorstellen dat je als coach er goed ziek van wordt indien je het week in week uit moet aanhoren. Want je MOET aanwezig zijn, anders kan je een boete betalen. Zo’n meeting gaat natuurlijk over spelers die zich teruggetrokken hebben, over reclame uitingen op shirts, de nieuwe regels over de achterkant van het shirt waarop je naam, land en sponsorlogo staat en nog een heleboel meer geneuzel. Meer dan eens hoorde ik coaches diep zuchten en zag ik ze verveeld om zich heen kijken. Ik vermaakte me echter prima.
Voor ons kleine teampje waren er geen veranderingen. Dat betekende kwalificatie herendubbel op dinsdag, hoofdtoernooi mix op woensdag. De herendubbel speelden Dave en ik tegen de Belgen. Zoals ik al eerder schreef verwachtten we niet veel van deze partij vanwege de fysieke gesteldheid van Dave. Er ging een heleboel niet goed in deze wedstrijd. Eigenlijk teveel om op te noemen. Normaal gesproken hadden we dit toernooi ook niet moeten spelen in deze omstandigheden, ware het niet dat we al geboekt hadden. We verloren de partij in drie games en dat mag uiteraard niet gebeuren. EĂ©n voordeel had het wel, want ik had in ieder geval al een klein uurtje op de baan gestaan.
De volgende dag begon het hoofdtoernooi. Onze mix stond pas ’s avonds om 20.40 u gepland. Vorig jaar betekende spelen om 20.40 waarschijnlijk pas om 00.40u de baan op komen, maar ook bij de All England leren ze, dit keer lagen er 5 banen in plaats van 4. Keurig op tijd liepen we de arena binnen. We speelden tegen de Fransen Careme en Fontaine. De Fransen staan ongeveer 15 plekken hoger op de ranglijst en lieten goede vorm zien de laatste weken in Moskou en in Mülheim. Maar wij waren goed voorbereid. Tactisch hadden we ons strijdplan klaar en we voelden ons klaar voor deze wedstrijd. Volgens mij hebben we de gehele wedstrijd voor gestaan en konden we door goed te serveren aanvallend blijven spelen. Met 15 en 12 wonnen we de partij en plaatsten we ons voor de volgende ronde.
De volgende dag stonden we tegenover de nummers zeven van de wereld, de Indonesiërs Rijal en Susanto. Waar je ook speelt de Indonesische fans zijn overal en zo ook hier weer. Met vlaggen en luid applaus moedigden ze hun landgenoten aan. Tot 10-11 in de eerste game was er niets aan de hand. Onze tactiek klopte, we hoefden weinig te veranderen aan ons spel. Maar na de interval pasten de Aziaten hun spel aan en verloren we behoorlijk veel punten op een rij. De game ging verloren. In de tweede game liepen onze tegenstanders sneller weg van ons. We speelden nog wel goede rallies, maar helaas voor ons gevoel te weinig. Met 12 en 14 verloren we deze wedstrijd. Ik was toch wel teleurgesteld en ik baalde ervan dat we na zo’n goede start tactisch niet door konden pakken en dat we hierdoor niet alles uit ons zelf hebben kunnen halen. We hadden nog meer bagage in onze rugzak moeten en kunnen stoppen. Anyway, we waren uitgeschakeld en pakten gelijk de vlucht terug naar Nederland en zijn de volgende dag weer gaan trainen. Uiteraard volg ik de All England vanaf mijn laptop en bestudeer ik de wedstrijden zoveel mogelijk. Zo heb ik gisteren genoten van de Polen Mateusiak en Zieba die het de titelverdedigers uit Indonesië maar weer wat lastig maakten. Mateusiak met zijn 37 jaar nog altijd superfit, snel, explosief en zijn spelintelligentie is haast ongeëvenaard.
Tot mijn verbazing versloegen onze tegenstanders de nummers één van de wereld en staan ze vandaag dus in de halve eindstrijd: Rijal en Susanto zijn dus in vorm. Indonesië doet het sowieso erg goed in het gemengddubbel dit toernooi, want er spelen nog drie mixkoppels vandaag. Ik ga er in ieder geval weer eens goed voor zitten!
Schrijf een reactie »
Difficult choices for an athlete
(3 maart 2013)
I want to devote a few lines to the remarkable news which we got last week. 2 Players, both 26 years of age, put an end to their international badminton career. Oliver Roth from Germany will be a dad soon and he quits after a relatively short “career”’. I wish “Olli” all the best in his life to come. He is a very sympathetic guy and it is for sure that he will be missed on tour.
It was known for quite a while that Oliver Roth would stop but Jennifer Wallwork’s parting was a complete surprise. In an open statement she wrote that she feels to be undervalued by the Technical Staff and to have no voice or direction in the way her career is going. ”It’s the career of the athlete, not the one of the performance director”. she says. In my view she is somewhat right . Of course coaches, Technical Directors and other officials should make plans for the players and formulate policies in the overall interest of the sport but when elite players are not happy it should be tried to find a solution which is acceptable for both stakeholders. A player who is no longer enjoying his or her sport cannot be in balance, neither physically nor mentally, will reluctantly join trainings and will consequently not make any progress anymore. Under such circumstances the playing of high level matches is certainly no longer an option. How can you perform if you don’t get a firm base from your training? It is a sad decision she has made which I tend to understand but which I deeply respect. You are and will always be the director of your own career and that requires painful decisions now and than!
Naturally I wish Jenny all the best for the future and at the same time I hope that GB Badminton realizes that they have lost another (after Imogen) very talented and experienced player. What a pity!!
Schrijf een reactie »
Moeilijke keuzes voor een topsporter
(3 maart 2013)
Ik wil toch ook nog even aandacht besteden aan wel zeer opvallend nieuws van afgelopen week. Er zijn namelijk twee spelers, beiden 26 jaar, gestopt met internationaal badminton. Oliver Roth uit Duitsland wordt vader en zet na een relatief korte carrière een punt achter zijn ”loopbaan”. Uiteraard wens ik ”Olli” het allerbeste toe in zijn verdere leven. Het is een zeer sympathieke kerel en hij zal zeker gemist worden op de tour.
Dat Roth er mee zou stoppen stond al een tijdje vast, maar het afscheid van Jennifer Wallwork uit Engeland kwam wel erg onverwacht. In een verklaring schreef ze dat ze zich ondergewaardeerd voelt door de technische staf en dat ze het gevoel heeft dat er niet naar haar, als speler zijnde, geluisterd wordt. ”It’s the career of the athlete, not the one of the performance director”. Ik ben geneigd haar daarin gelijk te geven. Natuurlijk moeten trainers, technisch directeuren en andere officials plannen maken voor de spelers en een beleid uitstippelen, maar als de betreffende speler er niet happy mee is, zal er een oplossing moeten komen die voor beide partijen acceptabel is. Anders zal de speler of in dit geval speelster geen plezier meer hebben in haar sport, zich niet gelukkig voelen, fysiek en mentaal niet in balans zijn, met tegenzin naar trainingen gaan en dus niet vooruit komen. Het spelen van wedstrijden is dan al helemaal geen optie meer, want hoe kan je presteren als er geen basis is die je uit je trainingen hoort te halen? Het is een erg triest besluit van haar, maar ik begrijp het wel en heb veel respect voor zo’n beslissing. Je bent en blijft de baas over je eigen loopbaan en dat vraagt soms om moeilijke beslissingen! Uiteraard wens ik ook Jenny alle goeds toe voor de toekomst en hopelijk realiseert GB Badminton zich dat ze wederom (na Imogen) een enorm ervaren en goede speelster kwijt zijn. Zonde! Ontzettend zonde!!
Schrijf een reactie »
|
