De afgelopen drie weken stonden in het teken van de German Open, All England en Swiss Open. Dit laatste toernooi vond deze week plaats in Basel. Net als de German Open een GP Gold toernooi dat traditioneel zeer sterk is, omdat het merendeel van de wereldtoppers na de All England doorreist naar deze Zwitserse stad.
In het gemengddubbel speelden we de eerste wedstrijd tegen een koppel uit Chinese Taipei. We begonnen niet goed en bewogen teveel van het net af in plaats van naar voren te spelen. Gaandeweg de eerste game konden we ons spel gaan spelen en vooral de dame, die beduidend zwakker was dan de heer, onder druk houden. Met 21-15 wonnen we de eerste game. In de tweede game konden we vanaf het begin dicteren. Bij de interval hadden we een ruime voorsprong en die gaven we niet meer weg, 21-11.
’s Avonds speelden Dave en ik onze herendubbel tegen de sterke Engelse combinatie Adcock/Ellis. De eerste game ging door veel eigen fouten snel naar de Britten, maar in de tweede game konden we prima meekomen. Vooral Adcock stond niet echt op scherp en ook hij maakte nogal wat ongebruikelijke fouten. We kregen een gamepoint bij 20-19 maar konden die helaas niet verzilveren. De tegenstanders pakten de volgende drie punten op rij en wonnen daarmee de wedstrijd.
Donderdag mochten we in de achtste finales spelen tegen de kersverse All England kampioenen en huidige nummers 2 van de wereld Tontowi Ahmad en Liliyana Natsir. Natsir is al jarenlang één van de beste mixdames die er op deze wereld rondloopt en Ahmad heeft zich mede door zijn partner goed en snel kunnen ontwikkelen tot een speler van wereldformaat. Zo’n wedstrijd moet als het ware een training zijn. Je weet immers dat je niet kan tippen aan het niveau van de tegenstanders, maar uiteraard kunnen er genoeg leermomenten in zo’n (korte) tijd naar voren komen. Doordat zij écht veel meer klasse hebben, had ik niet het gevoel lekker gespeeld te hebben. Maar toen ik na een paar uur de tijd had wat dingen te relativeren en te analyseren bedacht ik mij dat deze wedstrijd mij juist weer heel veel heeft opgeleverd. Dan heb ik het voornamelijk over het besef naar welk speltype wij toe moeten (werken). We zullen donderdag hoogstwaarschijnlijk de top 30 ingaan en nu moeten we ervoor zorgen dat we een volgende stap richting de beste 20 kunnen gaan maken. Nu komt er gelukkig een toernooivrije periode aan, waarin we hieraan kunnen gaan werken maar waarin ik ook mijn hele fysieke gestel weer vol kan gaan trainen. Dit is er de afgelopen anderhalve maand, mede door het vele reizen, bij in geschoten.
Althans, ik zeg dat nu wel maar veel zekerheid is er op dit moment niet. 15 maart was al wekenlang een deadline waarop bekend gemaakt zou gaan worden wie er nog in de selectie zouden zitten en waar er getraind zal gaan worden, maar tot op heden weten wij als spelers nog niets. Wel weten we dat de kans groot is dat er geïnvesteerd zal gaan worden in het gemengd dubbelspel. Naar verluid hebben we aanstaande dinsdag allemaal een individueel gesprek met de technische staf waarin ons zal worden medegedeeld of er al of niet nog een toekomst voor ons binnen Badminton Nederland wordt gezien. Absoluut een ontzettend vervelende periode waarin we zitten en ik ben blij dat daar nu eindelijk, met goed of minder goed nieuws, een einde aan gaat komen. Dan is deze onzekerheid tenminste weg en kan er zo nodig geschakeld worden naar plan B! Het wordt hoog tijd dat de focus weer komt te liggen op het badmintonspel in plaats van op alle bureaucratische en organisatorische rompslomp.
Wordt zeker vervolgd!