Onze Noord Amerika tour zit er op. Morgenochtend om 07.00 uur (16.00 Ned Tijd.) vliegen we via Houston weer terug naar Nederland. Alhoewel ik jullie via Facebook en Twitter met korte berichten wel op de hoogte gehouden heb van mijn wel en wee is het nu tijd voor een terugblik op deze reis.
We vertrokken op 5 juli met United Airlines naar Houston waar we maar anderhalf uur hadden om over te stappen op onze vlucht naar eindbestemming Santa Ana. Iedereen die wel eens naar de USA heeft gevlogen weet dat de immigration en de douane veel tijd kosten. Lange rijen en veel oponthoud. We misten dus onze aansluiting en maakten toen kennis met het luchthavenpersoneel van United. Niet erg klantvriendelijk en daar zal ik het maar bij laten. Gelukkig was er een paar uur later nog een vlucht naar Santa Ana waarop we mee konden. Alles bij elkaar genomen kwamen we pas in ons hotel toen de avond al een eind op streek was.
Om de kosten zoveel mogelijk te drukken deelden we met vier mannen een kamer en de meiden deden dat ook. Probeer je voor te stellen hoe zo’n kamer eruit ziet met 2 King bed’s en de bagage van 4 personen. Niet echt ideaal om goed uit te rusten en te wennen aan het grote tijdsverschil maar alles is overkomelijk.
De volgende dagen hebben we besteed aan het verkennen van de hal en van de omgeving. Met twee huurauto’s hebben we door Los Angeles getourd en zijn we via Beverly Hills naar  Santa Monica gereden. Wat een prachtig strand en wat een mooi uitzicht vanaf de pier. Het was leuk om daar rond te lopen en heel even een vakantiegevoel te hebben.
Onze eerste wedstrijd was pas op woensdag maar er was nauwelijks de mogelijkheid om te trainen. Dat was mijns inziens een misser van de organisatie, die overigens verder goed was. Die eerste wedstrijd ging prima maar de dag erop gingen we in de kwart finale onderuit. Terugkijkend op die wedstrijd kon ik alleen maar concluderen dat we er veel meer uit hadden kunnen halen en die gedachte was teleurstellend. En zo had ik dus nog 2 volle dagen om door te brengen. Ik besloot zaterdags ook eens het openbaar vervoer te proberen en zo naar het strand, Newport Beach, te gaan. Het is me gelukt, het was leuk, maar ik moet zeggen dat het OV in Nederland een stuk beter geregeld is.
Zondagmiddag 14 juli vlogen we naar Vancouver. Toch nog zo’n dikke 2,5 uur vliegen. Gelukkig ligt ons hotel vlakbij de airport en dus waren we er relatief snel. Het was voor mij direct al een feest der herkenning want in 2004 was ik hier ook voor de Wereld Jeugd Kampioenschappen. Het prachtige Minoru park en de heerlijke foodcourts in de shoppingmall brachten weer veel herinneringen naar boven.
Veel was er niet veranderd maar de hal waar we nu speelden, de Richmond Olympic Oval, was er toen in ieder geval niet. Het was best een gek idee om onze wedstrijden te spelen op de plek waar Sven Kramer in 2010 zijn gouden medaille verspeelde door verkeerd te wisselen. Overigens is het geen ideale badminton hal. De verlichting is hinderlijk en er staat veel wind. Ook nu duurde het weer een paar dagen voor Samantha en ik de baan op konden. We waren als derde geplaatst en de eerste ronde hadden we een bye. Gelukkig konden we hier wel iedere dag trainen zodat de voorbereiding op de wedstrijden beter was dan in Orange County. Onze wedstrijden op donderdag en vrijdag liepen over het algemeen wel goed alhoewel ik in de eerste game van de tweede wedstrijd veel fouten maakte. Gelukkig herstelde ik me goed en bleef Samantha ook goed in de wedstrijd. We haalden de kwart finale en sloegen ons vervolgens op vrijdag ook naar de halve finale. In die halve finale begonnen we aan de ”slechte” kant, maar gelukkig konden we toch de eerste game pakken. In de tweede game pakten we een ruime voorsprong die we tot het einde vast konden houden. Finale!!
De finaledag vandaag was een gedenkwaardige. Niet alleen omdat het onze eerste Grand Prix finale was, maar ook door de diskwalificatie in de mannendubbelfinale die vlak voor ons op het schema stond. Issara Bodin en Maneepong Jongjit vormden tot vorig jaar een zeer sterk mannendubbel dat in de top 10 stond en 5e werd op de Olympische Spelen in Londen. Daarna is het goed misgegaan, blijkaar. Zo erg dat Bodin vandaag zijn zelfbeheersing verloor en na de eerste game op zijn oude partner begon in te slaan. Een verschrikkelijk beschamend moment tegenover het publiek en de televisie, diskwalificatie volgde. Toen de rust wedergekeerd leek begon ik aan mijn warming-up, maar kennelijk was een en ander nog niet klaar. Ik voelde een windvlaag alsof Usain Bolt langs sprintte, maar het was Bodin. Ook in de warming-up ruimte werd er nog flink op los getimmerd! Bah, geen respect voor deze beide, zeer getalenteerde badmintonners. We zijn al een zeer kleine sport met weinig media aandacht en dit soort taferelen horen niet thuis op een badmintonbaan! Ons imago verslechtert alleen maar door zulke acties, praat het uit of vecht desnoods met elkaar op de training, maar niet in het openbaar en zeker niet tijdens een toernooi! Zo, dat gezegd hebbende terug naar onze wedstrijd.
Ook daar kan ik een hele analyse op los laten, maar feit is dat onze tegenstanders uit Hong Kong, die vorige week ook al de US Open wonnen, veel sterker waren dan wij. Met 13-21 en 10-21 kwamen we flink tekort maar gelukkig waren er ook een hoop leuke momenten tijdens de wedstrijd met bijvoorbeeld een van de lijnrechters. Een wel erg ongelukkige call van de lijnrechter werd gelukkig door de scheidsrechter gecorrigeerd, de smash van Chun Hei Lee vloog zowat tegen de reclameborden maar was zo hard dat hij waarschijnlijk dacht dat de shuttle in vloog. Ik gaf hem maar een high five, ook voor ons viel het niet mee de smash van Lee onder controle te krijgen!
In ieder geval ben ik erg blij met onze eerste Grand Prix finale en was het een prima trip zo met z’n achten! Voor nu een laatste groet uit Richmond en zodra ik in Nederland ben, heb ik meer nieuws voor jullie, dus houd de site in de gaten!
