Het jaar 2010 loopt op z’n einde. De hoogste tijd om dit jaar nog eens van begin tot eind door te lopen.
Het jaar begint al gelijk heftig. Rond de kerstperiode 2009 krijg ik te horen dat ik vlak na de jaarwisseling naar Korea wordt uitgezonden voor een trainingskamp bij het nationale team en aansluitend deelname aan de Korea Open. Door de late communicatie krijg ik geen toestemming van mijn club Van Zijderveld, er staan namelijk belangrijke competitie duels op het programma. Na een hoop getouwtrek bedenk ik een oplossing in de vorm van een open ticket: zodra ik uit het toernooi lig kom ik terug naar Nederland. De club gaat akkoord en ik mag gaan. In Korea heb ik de tijd van mijn leven. Trainen met grote jongens als Lee Yong Dae en Jung Jae Sung. Wat wil je nog meer. In de mix plaats ik mij voor het hoofdtoernooi maar we verliezen net aan van een Duitse combinatie die later in dit jaar al de top 10 van de wereldranglijst binnendringt.
De maand februari begint. Het NK mondt uit op een grote teleurstelling. In het gemengddubbelspel weet ik mijn titel niet te behouden en ook in de herendubbel eindig ik als tweede. Tussen beide finales hoor ik dat ik niet wordt geselecteerd voor de Thomas Cup in Warschau omdat ik nog steeds met Carlton speel.
Elk nadeel heeft zijn voordeel. Doordat ik niet mee ga naar het EK teams in Polen boek ik samen met mijn vader een vakantie naar het warme Hurghada in Egypte. Zon, zee en strand in combinatie met goede vader en zoon gesprekken stemmen mij weer erg positief.
Maart is traditiegetrouw een drukke maand. De German Open, All England en Swiss Open worden in drie weken tijd verspeeld en ook de eerste playoff wedstrijd tegen Amersfoort staat op het programma. Deze eerste wedstrijd in Amstelveen eindigt in 4-4 en dus is alles nog open.
Twee dagen later op donderdag 1 april is de return wedstrijd in Amersfoort. Het hele team staat op scherp en we spelen allemaal ons beste badminton. In mijn gemengddubbel samen met Georgy slaan we het winnende punt binnen en we plaatsten ons voor het tweede achtereenvolgende jaar voor de finale. Een fantastisch gevoel.
Op het EK speel ik alleen de herendubbel met Dave. Een simpele zege op twee Zwitserse jongens brengt ons in de tweede ronde. Daarin spelen we tegen twee Oostenrijkers waar we een aantal maanden eerder nog in twee games van verloren. Een bloedstollende partij volgt en na drie matchpoints overleefd te hebben, slepen wij toch de winst binnen. Een kwartfinale is een feit. Om de halve finale te bereiken moet er afgerekend worden met het 4e geplaatste Deense koppel Henriksen en Kristiansen. Wederom een goede partij maar met 21-18 en 21-16 zitten we aan de verkeerde kant van de score. Achteraf gezien was een bronzen medaille dichtbij geweest maar het echte geloof erin ontbrak nog.
Zaterdag 1 mei staat in het teken van de finale om de landstitel tegen Van Zundert Velo. In een kolkende sporthal ’t Zandje in Den Haag zit de sfeer er goed in. Gedurende het hele seizoen wisten we met ons team niet van dit sterke team te winnen en ook in de finale bleken zij een maatje te groot. Dave en ik begonnen nog wel goed door de dubbel in twee games te winnen van Dicky en Rikkert, maar de overige partijen gingen naar Velo. Wederom een tweede plaats.
Op 12 en 13 juni staat de Carlton GT Cup op het programma, wederom in sporthal ’t Zandje. Ook hierin weten we met het team de finale te bereiken en wederom is Velo de tegenstander in de finale. Zoals al 3 keer eerder in dat seizoen geschiedde, verloren wij ook nu deze finale.
Midden juni staat het vertrek gepland naar Azië, waar we deel zouden nemen aan de Indonesische Open en de Malaysia Open GP Gold. Er zijn belangrijke punten te pakken voor de wereldranglijst. Badminton Nederland vindt het echter belangrijker dat ik en twee mede teamgenoten van Van Zijderveld in Nederland blijven om de Europa Cup in Zwolle mee te spelen. Helaas verliezen we met het team van een Ierse en een Franse club en is een derde plaats in de poule het eindstation voor dit speciale eredivisieteam.
Na een break van twee weken wordt de training half juli weer hervat, want eind juli staat de Macau Open voor de deur. Een wat ongelukkige loting volgt want we spelen tegen de Olympisch kampioenen Kido en Setiawan. Deze jongens zijn veel te sterk voor ons en we verliezen in twee games. Daardoor blijft er naast de trainingen nog wel wat tijd over om dit Las Vegas in Azië beter te leren kennen. Een geweldige stad!
We reizen door naar Taiwan waar het volgende GP Gold toernooi op het schema staat. Ook hierin treffen we tegenstanders van formaat uit Maleisië: Lee en Choong. Een verlies in twee games valt niet te vermijden. Wel merken we dat deze trip ons qua spel een stuk verder heeft gebracht en dat valt onze coach Mr Kim ook op. Hij spreekt van een goede uitgangspositie voor de aankomende Europese toernooien.
Inmiddels is het half augustus en hebben we nog maar twee weken voorbereidingstijd voor het WK in Parijs. EĂ©n week op Papendal en een trainingsstage in Mulheim bij het Duitse WK team vallen in deze voorbereiding. Vooral de stage in Mulheim ervaar ik als zeer prettig. De Duitsers hebben een sterk team, goede dubbels en het is belangrijk om zo nu en dan eens tegen andere tegenstanders te spelen.
We reizen met de auto naar Parijs. Ik heb mij gekwalificeerd voor het herendubbelspel en ook hier zit de loting nou niet bepaald mee. De nummers vijf van de wereld zijn onze tegenstanders en alhoewel Dave en ik een goede wedstrijd spelen en het niveauverschil na de Aziatische toernooien duidelijk zichtbaar is, verliezen wij in twee games. Ik geniet van de sfeer in de hal. Wat is het Franse publiek geweldig en wat is dit toernooi fantastisch georganiseerd. Helaas kunnen we niet veel langer blijven want de maand september breekt aan en voor het eerst begint deze maand met de Bitburger Open GP Gold in Saarbrucken. Normaal gesproken is de Belgische Open het eerste toernooi van ”het seizoen” maar nu dus niet. Dave en ik zijn als 7e geplaatst en treffen in de eerste twee ronden Duitse opponenten. In twee games winnen we beide partijen. In de kwartfinale staan we tegenover het als tweede geplaatste Chinese koppel Zhang en Biao, de nummers 10 van de wereld. Tegen verwachting in winnen we met goed spel de eerste game en ook in de tweede game lukt het om de Chinezen bij te blijven. Een gamepoint krijgen we tegen maar werken we weg en twee briljante momenten brengen ons op matchpoint. Een smash in het net van Biao levert ons de winst in deze wedstrijd op en een plek in de halve finale! Mijn mooiste overwinning tot nu toe. In die halve eindstrijd zijn de Duitsers Kindervater en Schöttler onze tegenstanders. We winnen de eerste game, verliezen de tweede en blijven bij tot 10-11 in de derde game. Helaas is dan de koek op en we verliezen de partij.
Eenmaal terug op Papendal constateert de fysio dat er vocht in mijn rechterknie zit. De knie voelt ook instabiel en zwaar aan. Een bezoek aan dokter Peter Vergouwen levert niet veel bijzonders op. De Belgian International wordt in ieder geval niet gespeeld en met aangepaste training en rust lijkt de klacht weg te gaan. Op de Tsjechische Open lijk ik weer klaar voor een wedstrijd maar niets is minder waar. Mijn knie blijkt nog lang niet aan spelen toe te zijn en ik zwik ook nog eens door mijn enkel. Een verlies in de eerste ronde is een feit.
Doordat de klacht ook in oktober aanhoudt vraag ik bij Dr. Vergouwen een mri scan aan. De uitslag van de scan is niet misselijk. Onder andere een scheurtje in mijn buitenmeniscus en een cyste gevuld met vocht veroorzaken de klachten in mijn knie. Alle toernooien voor de rest van het kalenderjaar worden geschrapt en een aangepast trainingsprogramma van 6 weken wordt in overleg met de technisch directeur opgesteld.
De maand november staat in het teken van de revalidatie. Simpele en saaie baanoefeningen brengen de zekerheid op de baan terug. In combinatie met de juiste krachtoefeningen en massages begint mijn knie langzamerhand weer stabieler te voelen. Ook maakt onze trainer Mr Kim bekend dat hij zijn aflopende contract niet zal verlengen. Hij gaat in het nieuwe jaar aan de slag als bondscoach van Zwitserland en wij moeten op zoek naar een opvolger. Veel namen passeren de revue maar tot op heden is er nog geen opvolger aangesteld.
De laatste maand van het jaar breekt aan en inmiddels verloopt mijn revalidatie voorspoedig. In overleg met de technische en medische staf op Papendal besluit ik dat ik een competitiewedstrijd tegen Van Zundert Velo als test mag spelen. De wedstrijd wordt weliswaar verloren maar mijn knie houdt het goed. Ik ben blij! De trainingen kunnen worden hervat en de focus ligt op half januari wanneer mijn eerste toernooi weer op het programma staat.
Al met al een sportjaar met hoogtepunten, maar ook een aantal dieptepunten en teleurstellingen. Het is de kunst verder te borduren op de positieve dingen die op je pad komen en ik ben blij dat ik dat heb gedaan. Het is geen makkelijk jaar geweest, maar ik ben blij dát het er is geweest want het heeft mij weer een hoop nieuwe inzichten gegeven.
Ik wens iedereen een gezond, gelukkig en sportief 2011 toe met heel veel hoogtepunten!
Cheers!
