Na een hoop bij elkaar gespeelde zilveren medailles werd het in Spanje tijdens het laatste toernooi van dit seizoen dan eindelijk eens die felbegeerde kleur: GOUD!
Donderdagavond laat landde ik, samen met Dave en Jelle, in de Spaanse hoofdstad. Er was geen transport geregeld dus we pakten een taxi naar het hotel. Een klein half uurtje rijden. Het Engels van de chauffeur was net zo goed als mijn Spaans, vrij dramatisch. We reden langs een giga stadion en Dave dacht gelijk aan de thuisbasis van Real Madrid Bernabéu, maar de chauffeur reageerde direct en lichtelijk geïrriteerd dat het niet het Bernabéu was, maar het stadion van Atlético Madrid, Estadio Vicente Calderón. Een die hard fan kennelijk! We hebben maar niks meer gezegd!
Omdat we eerstgeplaatst waren hoefden we pas ’s avonds in actie te komen. De loting was pittig en we wisten dat we vanaf het begin af aan er tegenaan moesten. Onze eerste partij speelden we tegen twee Denen. Met goed geconcentreerd en gevarieerd spel wonnen we in twee vrij eenvoudige games.
Zaterdag zou een drukkere dag worden want toen stonden zowel de kwart als de halve finale op het programma, mits het goed bleef gaan uiteraard. En dat ging het gelukkig. Onze Duitse tegenstanders die op de Dutch International een sterk toernooi speelden, leken vanaf het begin af aan al niet echt in de overwinning te geloven en we wonnen ook deze partij in twee games.
In de halve finale speelden we tegen Labar en Quere uit Frankrijk. Twee jaar terug speelden we in Tsjechië tegen ze en toen verloren we in drie games. We waren dus gewaarschuwd. De eerste game verliep, na een kleine achterstand aan het begin, voorspoedig. Met 21-16 trokken we aan het langste eind. De tweede game ging moeizamer. Een achterstand van 18-20 werd weggewerkt en we wisten de volgende vier punten te maken. De derde Challenge finale van dit jaar was een feit, alleen tegen wie?
Omdat ook Jacco en Jelle hun halve finale in drie spannende games wisten te winnen, mochten we het Spaanse publiek zondag dus op een Nederlands onderonsje trakteren. Het werd een lange en mooie wedstrijd met veel goede rallies. Omdat we elkaar door en door kennen is het altijd maar afwachten of er een goede partij uitkomt, maar gelukkig was dit wel het geval. De eerste game wisten we naar ons toe te trekken met 21-16. In de tweede game stonden we met 18-14 en 21-20 voor, maar Jacco en Jelle zijn dan altijd sterk en wonnen de tweede game. In de derde game ging het tot halverwege gelijk op, maar na de break konden we zeven punten op rij maken en was er een groot gat geslagen. Met 21-13 pakten we de derde game en daarmee de titel op de Spaanse Open (http://de.wikipedia.org/wiki/Spanish_International). Een heerlijk gevoel vooral omdat we de vorige drie finales dit kalenderjaar verloren hadden. Winnen is GAAF!
Het was nog niet helemaal het laatste toernooi, want aanstaande maandag vertrek ik samen met mijn teamgenoten van Duinwijck naar Hongarije om de Europa Cup te spelen. We zijn eerstgeplaatst vanwege de titel van vorig jaar en spelen tegen clubs uit Polen, Tsjechië en Luxemburg. Een pittige loting, maar in ieder geval geen topclubs uit Denemarken en Rusland. Ik heb er in ieder geval erg veel zin in.
Als laatste wil ik nog even stilstaan bij één van mijn grote voorbeelden die vandaag zijn allerlaatste internationale wedstrijd heeft gespeeld. Nathan Robertson gaat er helaas maar begrijpelijk mee stoppen. Hij wordt bijna 35 en heeft zich niet geplaatst voor de Spelen van Londen. Met Olympisch zilver, WK, EK en Commonwealth Games titels op zijn erelijst wat mij betreft één van de beste (gemengd)dubbelspelers aller tijden met een ontzettend slimme en bekeken speelstijl. Ik vond het een eer om afgelopen januari tijdens de Swedish Open tegen hem te spelen en ben blij dat ik dat (net op tijd) heb mee kunnen maken! Klik hier (http://www.youtube.com/watch?v=fxB8zQVVj38) voor één van de mooiste momenten uit zijn carrière, de halve finale van de Olympische Spelen in Athene! Kijk en geniet! Ik had kippenvel!
