Jorrit de Ruiter
momenteel ben ik in: Haarlem, the Netherlands
|
|
© 2026 - Ontwerp: Nuances |
Posts Tagged ‘Papendal’ZappSport the Battle
(12 januari 2013)
Begin december had ik op Papendal televisie opnames voor het kinderprogramma ZappSport the Battle. Vanochtend was de uitzending te zien op Nederland 3. Mocht je het gemist hebben, klik dan op de volgende link: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1319047 Voor de beelden die backstage zijn opgenomen klik je hier: 2012 Failure and success hand in hand on the road to higher level
(31 december 2012)
2012 has come to an end. Tomorrow we will start with a new year. 2012 was a year with up’s and down’s, but the sting was in the tail. On Tuesday December 4th the Dutch Olympic Committee gave their decisive answer to the way they would financially support sports the coming years. In spite of the filed ambitious Elite Sports program the Dutch Badminton Association will not be supported anymore. All funds and facilities were withdrawn. Apart from the financial aspect we will also have to leave the Olympic Training Centre at Papendal on August 1st. Reason? The poor administrative and organizational policies of recent years and the alleged lack of players with potential to really perform at the Olympics of 2016 and 2020. I can understand the first reason, but the second one I don’t understand at all. In fact many Dutch players have achieved appealing results in the Badminton Europe circuit in the past year and a half. These are the tournaments which serve as a stepping stone to the BWF circuit, the Grand Prix Gold and Super Series. Many double- and mixed doubles players are working hard to make this step and in 2013 and 2014 they should be able to compete and perform at this high level. I really wonder if the people from the Olympic Committee who are responsible for the funding policy have had a real good look at our sport. Take for instance the European players who qualified for the mixed doubles at the London Games. Out of the 6 male players there were 5 older than 30 years of age. In badminton experience plays a key role and when you reach your ultimate physical level in your late twenties you may assume that you reach your top performance level around 30. So, we are heading for an uncertain period. At time of the Rio Olympics I’ll be 29 years of age. I have made good progress the past year, so I don’t intend to give up. I shall go on, no matter how difficult it is going to be for me and my fellow players. Next to my training I will also have to focus on new alliances, promotions and (personal) sponsors. There is a limit to the support parents are able to give and this will probably also apply to a number of my fellow players. Only by thinking and acting differently we still may try to accomplish our dreams. All real help we can get, either material or immaterial, is of course more than welcome. Fortunately December didn’t bring bad news only. We also got a chance to use our rackets. Right after the day with the bad news the last tournament of this year was scheduled, the Irish Open in Dublin. It gave me a good feeling to conclude my sportive year in style with a mixed doubles title. Samantha and I won our second final in a row and we were very, very happy with it. So I finish the year 2012 with a very positive feeling. I am more than happy with 7 finals and 3 titles, but a professional sportsman can only perform well if side cases are well organised. Therefor I would like to say thank you to the medical staff at Papendal for their terrific work during the entire year, also club fysio Martin ter Plegt who is always there for me, Mike Proost Master of Science in stringing my rackets and last but not least of course my family. They support me in both good and bad times and I love them very much! THANKS! I like to look back once more on what happened this past year. January After a long period of just training we are ready for two consecutive tournaments: Estonia and Sweden. In Estonia it is the first time that I officially play with Samantha. We play some nice matches which we can use to get accustomed to each other. We reach the finals but this match we don’t stand a chance. In the men’s doubles Dave and I also make it to the finals and we lose, in fact unnecessarily, to two Frenchmen. Two times runner up. I hate it! No problem to hate yourself for a moment but in top sports this shouldn’t last too long because you have to move on. Like this time as we had to compete in Sweden again. Samantha and I win the first round, but already in the second round we are to meet my idol Nathan Robertson and his partner. Till the break of the third game we are well matched and than we get chances to win but we don’t capitalize them and we lose. Still I am very happy that I got one more opportunity to play him. A couple of months later Nathan decides to retire from international badminton. In the men’s doubles we perform a lot better. Four wins in a row which means the final, our first Challenge final. We met the Russians Ivanov/Sozonov, two executioners on a mission. In this match we don’t stand a chance and we lose in two games. Damn, 3 lost finals in two weeks. February Amsterdam hosts the European Championships for male teams which is the preliminary round of the Thomas Cup. As usual team tournaments are always good fun. Especially the ragging is a tradition and new teammates lose their hair. We also play a couple of matches and get through the groups stage. In the quarter finals we lose narrowly to Germany by 2-3. I also compete in the German Open Grand Prix Gold but I feel ill and on court every jump is hurting. We lose the men’s doubles and that was it. Only one thing to do: going home as soon as possible, recover and start training again. March A tournament in Poland. The mixed doubles is not yet good enough. This time, in the second round, it’s a Ukrainian pair which is too strong for us. The men’s doubles is much better again. We defeat three opponents and then, in the semi finals, we are confronted with…, yes, Ivanov and Sozonov. Although we manage to offer more resistance to these Russian ”soldiers” we lose again in two games. April This month two important events are scheduled: The Dutch International at Wateringen and immediately after that the European Championships in Karlskrona, Sweden. To avoid excessive burden at the European Championships we only play doubles at the Dutch International. Dave and I are third seeded and we make it to the finals where we meet the World Junior Champions from Malaysia. After we had won the first game with good and offensive playing the Asians changed their tactics. They created a fantastic defence which we couldn’t break. The second and third game we lost without coming even close to a win. Again a lost final!! I am wondering, how many more to come?…. But also after this disappointment there was not much time to think about it anymore. A couple of hours later we boarded the plane to Sweden. We had a good draw in the mixed doubles. Via a Swiss and a Czech pair Samantha and I arrived at the round of the last 16 where we met the Russian pair Nikolaenko en Sorokina. Although we played a good match we were just a bit too short to enforce a third game. Still this was an important experience to take with us for the future, because at that time this pair was ranked 15 in the world. In the men’s doubles we also reached the last 16. Guess who were our opponents! Yes, the Russians Ivanov and Sozonov. Would this be the third hopeless doom? Fortunately not. After we had seen the draw a few weeks before the start of the tournament we decided to watch a number of their matches on video and to thoroughly analyze their playing. Together with our coach Gerben Bruijstens we planned in detail how to play them. This combined with our previous experiences gave us the necessary self confidence. We played very well. We were highly concentrated and focussed which the Russians had not expected. Quite many times they were in despair and cursed each other, but again we just couldn’t get through. We lost in three games, but this time it didn’t feel like a defeat. We had learned a lot and created a firm foundation! May Again two tournaments, starting with Spain. And again the men’s doubles only since the ladies very cleverly had reached the final round of the Uber Cup. We were first seeded and had a tough draw which was quite pleasant. In succession we defeated a Danish, a German and a French pair. In our fourth final we stood opposite our Dutch colleagues Jacco Arends and Jelle Maas. It became a good match. We won the first game but in the second we wasted a comfortable lead. After the interval of the third game we took a lead which we didn’t relinquish this time! Fi-nal-ly we made it! Our first Challenge victory (third time is a charm) and second win of a tournament! A great feeling! 10 days later I boarded the plane to Hungary together with the teammates of my club Duinwijck. In Pecs we were going to defend the European Club Championship. I do like team events very much. Fighting together and looking forward as a team to the victory. We became second in our group and in the quarter finals we met the champion of France. Unfortunately we lost by 3-4 and Duinwijck could hand over the title to the Russian Champion. June No tournaments and time to recover and relax a bit. A short holiday at Ibiza was great but even there I wanted to continue training. So it meant getting up early in the morning for running, core stability and shadowing. Well rested but also fit I resumed my workouts at Papendal. July A month of very hard training. During the summer period with no tournaments you get a chance to become more fit and stronger. I am no running fan and I have cursed the sessions at the athletics track many times, but it is fun to notice when you are making progress. Of course I got a lot of inspiration from the documentaries of the London Games which were to start at the end of this month. August Again a month of hard workouts, resting, eating and training again. In between I try to enjoy the TV reports of the Games as much as possible. I follow the Badminton tournament from the beginning to the end and I get goose bumps when I watch the finals sitting on my settee. To me the absolute highlight of the games was the golden exercise of compatriot Epke Zonderland on the horizontal bar. We watched this together in the Papendal restaurant after one of the many running sessions we had on the 400 meter track. Such a performance, such an hero! This month I will also start at my new club, 1. BV Mulheim in Germany. I am very much looking forward to this new experience. September After almost 4 months without real matches the first event of the new season is scheduled: The Yonex Belgian International. I feel more than ready for this tournament. Strong, fit and above all hungry to victories. I have high expectations, but…. it does not work out that way. I play very badly and I get nothing back from all the hard work I did during the summer. I lose both mixed doubles and men’s doubles in the first round. How come? Was all I did for nothing? Questions, which you can’t get out of your mind. I decide to take a couple of days off but also to continue on the path I choose. Sooner or later it should pay out. October This month the most important event of the Netherlands is scheduled. Everybody is eager to perform very well at this tournament. I have a tough draw in both mixed doubles and men’s doubles. Dave and I lose to the former Olympic Champion Markis Kido and his partner Alvent but with Samantha I make it to the quarter finals. First we defeat the same Alvent and his partner and then Dave and Selena. A real boost because in the Estonian final in January we still didn’t stand a chance to them. In the quarter finals we were meeting a relatively easy opponent, a Swiss pair which we had defeated in two games at the European Championships. But this encounter turns into a real disaster. Little energy, many errors, no rhythm, no focus. We are losing in two games. What a disillusion! After we had dealed with this disappointment we both made a good analysis of this failure and, looking back to it now, we made our foundation for better results. Immediately after the Dutch Open we drove to Odense in Denmark for the Yonex Danish Open, a premier Super Series tournament where you will find all the top players of the world. I can only play the men’s doubles as my mixed doubles ranking is not good enough yet. In the first round Dave and I defeat a Malaysian pair. We are in the very lower part of the schedule and we hope to meet Fu and Cai, the Olympic Champions. But unfortunately they have injuries and they are withdrawn. Now our opponents are a Korean pair which has just started to play together. In the first game we manage to keep up with them but in the second we are simply over classed. Still this is the kind of experience you need. It is the level we have to strive for. And by the way the Koreans are the winners of this tournament. After a week at Papendal we play the last tournament of this month, the Bitburger Open which is a Grand Prix Gold event. Especially in the mixed doubles Samantha and I will meet interesting opponents. In the first round we deal with the Danes to whom we lost in Belgium and in the second round with a German pair which had some very good results recently. In the quarter finals we meet the European Champions Mateusiak and Zieba. Generally speaking we are well matched but at decisive moments they are more secure and we lose in two games. But we both are satisfied with the way we have played. Will our hard work be rewarded after all? November One tournament only this month: The Norwegian International in Oslo. Second seeded in the men’s doubles and no seeding in the mixed. In the men’s doubles we play well and we reach the semi finals without having real problems. There we meet our compatriots Jacco and Jelle again and it is a struggle of titans. We lose this match with the smallest possible difference: 21-19; 19-21; 19-21. In the mixed doubles we have to fight for every single point. In the first round we don’t play well but we still do win. Even in the quarter finals we don’t reach our regular level but personally I make a small success because we defeat a Ukrainian pair I had played before with different partners and I had never ever won from them. A boost again. In the semi finals we were facing Dave and Selena again and it became a copy of the encounter at the Dutch Open. Only at the very end of the third game we made the decisive winning point and that assured us of a place in the final. Our first Challenge Final together! Great!!! In that final we meet a real top pair, Fuchs and Michels from Germany. Only a few months ago they reached the quarter finals of the London Olympics. In the first game we couldn’t find the right rhythm and we lost by 16. Also the second game is laborious but we are fighting for every single point and now we get the right rhythm. We survive 4 match points and win the second game. In the third game we are running behind quite regularly but in the end we succeed to create a gap. Now we get match points. The first one we lose but the second is a winner! We did it! We have won! We both are ever so happy! Another reward for our hard work. And this concludes a review which shows that in the course of 12 months success and failure go hand in hand but on a road which has proven to lead to better performances and higher levels, a road which (unfortunately) the Dutch Olympic Committee refuses to see and to recognise. For me there is only one thing to do: to prove that they are wrong. I wish you all a sporty, prosperous, happy, and above all, healthy 2013. 2012 Falen en succes gaan hand in hand op weg naar hoger niveau!
(31 december 2012)
2012 zit er alweer bijna op. Morgen beginnen we aan 2013. Het jaar 2012 was er een met hoogte en dieptepunten maar waar het echte venijn in de staart zat. Immers op dinsdag 4 december gaf het NOC*NSF uitsluitsel over de verdeling van hun gelden. Badminton Nederland viste ondanks het indienen van een ambitieus topsportprogramma volledig naast het net. Naast het feit dat we bijna geen subsidie meer krijgen, hoorden we ook dat we per 1 augustus 2013 weg moeten van Papendal. Reden? Het slechte bestuurlijke en organisatorische beleid van de afgelopen jaren en het missen van spelers/speelsters die kunnen presteren op de OS van 2016 en 2020. De eerste reden kan ik nog begrijpen, maar van de tweede reden snap ik helemaal niets. Er zijn namelijk de laatste anderhalf jaar aansprekende resultaten geboekt door zeer veel verschillende Nederlandse spelers in het Badminton Europe Circuit. Dit zijn de toernooien die als opstap dienen voor het BWF circuit, de GP Gold en Super Series. Veel dubbel- en gemengd dubbelspelers zijn op dit moment bezig deze stap te maken en zouden dat ook in 2013 en 2014 moeten doen. De tijd is er nu rijp voor. Ik vraag mij af of de verantwoordelijke mensen bij het NOC*NSF zich wel voldoende in onze sport hebben verdiept. Neem nou bijvoorbeeld eens de gekwalificeerde Europese spelers in het gemengd dubbelspel van Londen 2012. Van de 6 heren waren er 5 die dertig jaar of ouder zijn. In onze sport speelt ervaring een sleutelrol. Tel daarbij op dat je eind 20 op je fysieke top zit en je bent hoogstwaarschijnlijk dan pas op het hoogtepunt van je carrière. We gaan dus een hele onzekere, moeilijke tijd tegemoet. Maar aangezien ik ten tijde van de Olympische Spelen in Rio 29 jaar ben en ik dit jaar sportief gezien flinke stappen vooruit heb gemaakt ben ik niet van plan op te geven. Ik zal doorgaan, hoe lastig het ook voor mij en andere spelers gemaakt wordt! Ik zal mij naast mijn trainingen ook moeten gaan richten op nieuwe samenwerkingsverbanden, promoties, en vooral ook (persoonlijke) sponsoren. Er is een limiet aan de bijdrage van ouders. Een aantal van mijn mede selectiespelers zullen er waarschijnlijk op dezelfde manier inzitten. Alleen met anders denken en anders doen kunnen we nog proberen onze dromen te verwezenlijken. Alle daadwerkelijke hulp, materieel of immaterieel, is daarbij natuurlijk meer dan welkom. December bracht gelukkig niet alleen maar venijn. We kregen ook nog een kans om gewoon ons racket te laten spreken. Vlak na het slechte nieuws stond namelijk het laatste toernooi van het jaar op de kaart, de Irish Open in Dublin. En het was een gaaf gevoel om het jaar in stijl af te sluiten met de mixtitel. Samantha en ik wonnen onze tweede finale op rij en waren maar wat blij met deze overwinning. En zo sluit ik een jaar af waarop ik toch met een meer dan positief gevoel terug kijk. Met 7 finales en 3 titels ben ik erg blij, maar een topsporter kan alleen het beste uit zichzelf halen en presteren als alle randzaken erom heen ook goed geregeld zijn.  En dat was zo in 2012! Daarom zou ik ook graag de medische staf op Papendal willen bedanken voor hun geweldige werk gedurende het hele jaar. Ook Martin ter Plegt, de trouwe fysio van Duinwijck die altijd voor mij klaar staat, Mike Proost, de hogere school bespanner uit Haarlem die mijn rackets speelklaar maakt en natuurlijk mijn familie die mij altijd, in goede en in slechte tijden, steunt! BEDANKT! Graag kijk ik nog één keer terug wat er dit afgelopen jaar zoal gebeurde. Januari Na een lange periode van trainen staan er eindelijk weer twee toernooien op het schema: Estland en Zweden. In Estland speel ik eigenlijk voor het eerst echt samen met Samantha. We spelen enkele leuke wedstrijdjes die we kunnen gebruiken om beter aan elkaar te wennen. We halen de finale maar verliezen deze wedstrijd kansloos. Ook in de herendubbel halen Dave en ik de finale. Deze verliezen we eigenlijk onnodig van twee Fransen, twee keer een tweede plaats. Ik baal er best van! Balen mag, maar dat kan in de topsport niet lang duren want je moet door. En zo ook nu weer. Want een week later staan we alweer in Zweden op de mat. Sam en ik winnen de eerste ronde, maar komen in de tweede ronde al uit tegen mijn grote idool Nathan Robertson en zijn partner. We zijn 2,5 game gelijkwaardig, zo niet beter. Krijgen kansen om de wedstrijd te winnen maar benutten ze niet. In drie games verliezen we. Wel ben ik maar wat blij dat ik nog een keer de kans heb gekregen tegen hem te spelen. Een paar maanden later zou hij namelijk zijn rackets definitief opbergen. De herendubbel gaat een stuk beter en we winnen vier achtereenvolgende wedstrijden en dat betekent finale! Onze eerste challenge finale. We spelen tegen de Russen Ivanov/Sozonov, twee beulen op een missie. In deze wedstrijd hebben we geen schijn van kans. Ze zijn op elk vlak beter en we worden in twee games afgedroogd. 3 finales in twee weken verloren, gadverdamme! Februari In februari spelen we de Europese kampioenschappen voor mannenteams in Amsterdam, ook wel de voorronde van de Thomas Cup genoemd. We hebben zoals altijd een hoop lol met ons team. Teamtoernooien zijn nou eenmaal erg leuk. Vooral de ontgroeningen zijn een vaste traditie geworden en we scheren er naar hartenlust op los. Ook spelen we nog een paar potjes. We komen de groepsfase door, maar in de kwartfinale verliezen we nipt van Duitsland met 2-3. Ik speel ook nog de German Open GP Gold. Alhoewel, spelen kon je het niet echt noemen. Ik sta ziek op de baan en elke sprong doet pijn. We verliezen de dubbel en het toernooi zit er alweer op. Snel herstellen en verder trainen. Maart In maart spelen we een toernooi in Polen. Het gemengd dubbel loopt nog niet zoals het zou moeten lopen. Ook op dit toernooi verliezen we al in de tweede ronde van een koppel uit Oekraïne. In de herendubbel gaat het weer een stuk beter. We verslaan drie tegenstanders en komen in de halve finale uit tegen, jawel, Ivanov en Sozonov. En alhoewel we iets beter tegengas kunnen bieden aan deze Russische sloopkogels, verliezen we weer in twee games. April In april staan twee belangrijke evenementen op het programma. De Dutch International in Wateringen en meteen daarna het EK in Karlskrona, Zweden. De technische staf besluit ons op de Dutch International alleen maar in te schrijven voor de dubbels, zodat de kans op overbelasting tijdens het EK klein blijft. Dave en ik zijn als derde geplaatst en we komen zonder al teveel moeite in de finale. Onze tegenstanders zijn de wereld jeugd kampioenen uit Maleisië. Nadat we de eerste game wonnen met goed aanvallend spel, veranderden de Aziaten hun spel in het vervolg van de wedstrijd. Defensief speelden ze subliem en we kwamen er niet meer doorheen. De tweede en derde game verloren we kansloos. Wéér een verloren finale! Hoeveel moeten er nog komen, dacht ik bij mezelf. Ook na deze teleurstelling geen tijd om bij de pakken neer te zitten, want een paar uur later stapten we alweer in het vliegtuig op weg naar Zweden. In de mix hadden we goed geloot. Via twee overwinningen op een Zwitsers en een Tsjechisch koppel kwamen we in de achtste finales. Hier wachtte ons het Russische koppel Nikolaenko en Sorokina. Alhoewel we een goede wedstrijd speelden, konden we in de tweede game nét niet genoeg doordrukken om een derde game af te dwingen. Wel weer een belangrijke ervaring in onze rugzak, want dit koppel stond toentertijd in de top 15 van de wereld. Ook in het dubbelspel kwamen we in de achtste finale. Drie keer raden wie onze tegenstanders waren! Jawel, de Russen Ivanov en Sozonov. Gingen we dan drie keer op rij kansloos ten onder? Gelukkig niet. Toen de loting enkele weken voor het toernooi bekend was besloten we de nodige videoanalyses erop los te gooien. We bespraken samen met onze coach Gerben tot in detail hoe we tegen deze jongens moesten gaan spelen en dat in combinatie met de opgedane kennis van de twee wedstrijden hiervoor, zorgde voor het nodige zelfvertrouwen. We speelden supergoed en geconcentreerd en de Russen hadden dat niet verwacht. Geregeld scholden ze elkaar verrot maar we konden ook hier weer net niet doordrukken. In drie games verloren we. Deze verliespartij voelde echter niet als een nederlaag, een goede basis was gelegd! Mei Ook in mei twee toernooien, te beginnen in Spanje. Omdat de dames zich heel knap naar de eindronde van de Uber Cup hadden geslagen, speelde ik ook op dit toernooi alleen maar de dubbel. We waren als eerste geplaatst en hadden een pittige loting. Toch was dit wel fijn en we versloegen achtereenvolgens een Deens, Duits en Frans koppel. In onze vierde finale van het jaar stonden Jacco en Jelle aan de overkant van het net. We speelden een goede wedstrijd, wonnen de eerste game maar verspeelden een ruime voorsprong in de tweede game. In de derde game konden we na de interval een gaatje slaan en die gaven we niet meer uit handen! Ein-de-lijk! Het was gelukt, onze eerste challenge overwinning (3x is scheepsrecht) en tweede toernooiwinst! Een heerlijk gevoel! Anderhalve week later zat ik in het vliegtuig naar Hongarije voor de Europa Cup met mijn club Duinwijck. Kan er verder niets aan doen, maar ik vind team evenementen altijd super. Samen de strijd aan gaan en als team naar de overwinning toeleven. We werden tweede in onze groep en kwamen in de kwartfinale uit tegen de kampioen van Frankrijk. Helaas verloren we met 3-4 en kon Duinwijck de titel overgeven aan de Russische kampioen. Juni Een stille maand qua badminton. Eindelijk even de tijd om bij te komen. Een korte vakantie op Ibiza was heerlijk, maar ik besloot ook daar door te trainen en dus stond ik ’s ochtends vroeg op om voor de drukte op de boulevard te gaan hardlopen, core stability te doen en te schaduwen. Uitgerust, maar toch ook fit hervatte ik weer de trainingen op Papendal. Juli In juli train ik mij helemaal het leplazarus op Papendal. Tijdens een zomerperiode waarin je geen wedstrijden hebt, is de kans daar om sterker en fitter te worden. Nou ben ik absoluut geen goede hardloper, dus de sessies op de atletiekbaan heb ik veelvuldig vervloekt, maar ook daar is het leuk om te merken dat je vooruitgang boekt. Uiteraard haalde ik ook mijn inspiratie uit de beelden van de Olympische Spelen in Londen, die eind van deze maand zouden beginnen! Augustus Ook nu bestaan mijn dagen uit keihard trainen, rusten, eten en weer verder trainen. Ik probeer tussendoor zoveel mogelijk te genieten van de prachtige beelden uit Londen. Het badmintontoernooi volg ik van begin tot eind en ik zit met kippenvel op de bank als ik de finales bekijk. Zelf vind ik het hoogtepunt de gouden turnoefening van Epke Zonderland die we met z’n allen, na één van onze vele loopsessies op de 400 meterbaan, in de kantine van Papendal bekijken. Wat een held! Ook begin ik bij mijn nieuwe club 1. BV Mülheim in Duitsland. Ik speel daar eerste Bundesliga en kijk er ontzettend naar uit! September In september staat na bijna 4 maanden zonder wedstrijden weer het eerste evenement op het programma: de Yonex Belgian International. Ik denk meer dan klaar te zijn voor dit toernooi. Voel mij sterk, fit en bovendien hongerig naar overwinningen. Ik heb dan ook hoge verwachtingen van dit toernooi. Maar die worden niet bewaarheid. Ik speel verschrikkelijk slecht, herken helemaal niets terug van al die arbeid uit de zomerperiode en verlies de dubbel en de mix in de eerste ronde. Hoe kan dat? En heb ik dan alles voor niets gedaan? Deze vragen gaan constant door mijn hoofd. Ik besluit een paar dagen vrijaf te nemen, maar toch de ingeslagen weg door te zetten. Het zal er toch eens wel uitkomen? Oktober Begin oktober staat het belangrijkste evenement van Nederland gepland, de Yonex Dutch Open. Uiteraard wil iedere Nederlander goed voor de dag komen op dit toernooi. In zowel de dubbel als de mix heb ik een pittige loting. De dubbel verliezen we van voormalig Olympisch kampioen Markis Kido en zijn partner Alvent, maar in de mix halen Samantha en ik door overwinningen op diezelfde Alvent en zijn partner en op Dave en Selena de kwartfinales. Een mooie opsteker, want in de finale van Estland (januari) hadden we geen schijn van kans tegen ze. In de kwartfinale wacht een relatief makkelijke tegenstander in de vorm van een koppel uit Zwitserland, die we op het EK in april nog in twee games verslagen hadden. Deze wedstrijd is echter een ramp. Weinig energie, veel fouten, geen ritme. We verliezen in twee games. Wat een deceptie! Nadat de eerste teleurstelling is weggezakt hebben we met z’n tweeën toch een goede analyse kunnen maken en, achteraf gezien, hebben we daar een basis gelegd voor betere resultaten. Meteen na de Dutch Open reden we met de minibus richting Odense in Denemarken voor de Yonex Denmark Open. Dit is een Premier Super Series toernooi, een evenement waar de gehele wereldtop aanwezig is. Ik speel alleen dubbel, omdat mijn mix ranking nog niet hoog genoeg is. In de eerste ronde verslaan Dave en ik een Maleisisch dubbel. We staan helemaal onderin het schema en hopen tegen Fu en Cai, de Olympisch kampioenen, te mogen spelen maar die trekken zich geblesseerd terug. We komen uit tegen een Koreaans dubbel, die net samen spelen. In de eerste game kunnen we nog wel meekomen, maar in de tweede game worden we overklast. Wèl weer eens een super ervaring om te voelen hoe het op dit niveau is. Daar moeten wij ook langzaam aan naar toe. Deze Koreanen winnen uiteindelijk het toernooi. Na een week op Papendal spelen we het laatste toernooi van deze maand, de Bitburger Open. Dit is een Grand Prix Gold toernooi. Vooral in het mix toernooi wachten interessante tegenstanders. In de eerste ronde verslaan we de Denen waarvan we in België in twee games verloren en in de tweede ronde een Duits koppel dat al een aantal goede resultaten had neergezet. In de kwartfinale spelen we tegen de Europees kampioenen Mateusiak en Zieba. We kunnen goed met ze meespelen, maar ze zijn op de beslissende momenten vaster en we verliezen in twee games. Toch kunnen we tevreden zijn over ons spel. Zal het harde werken dan toch beloond worden? November We spelen maar één toernooi deze maand, de Norwegian International in Oslo. In de dubbel als 2e geplaatst en in de mix ongeplaatst. In de herendubbel spelen we goed en komen zonder problemen in de halve finale. Daarin spelen we tegen onze landgenoten Jacco en Jelle. Het wordt een titanenstrijd die we met het kleinst mogelijke verschil verliezen: 21-19, 19-21, 19-21. In de mix moeten we strijden voor elk punt. In de eerste ronde spelen we zwak, maar winnen wel. Ook in de kwartfinale gaat het nog niet echt lekker, maar persoonlijk boek ik wel een succesje, want we winnen van een koppel uit de Oekraïne. Ik had met verschillende partners nog nooit van hen gewonnen dus dat deed mij goed. In de halve finale speelden we weer tegen Dave en Selena. Net als bij de Dutch Open werd ook deze partij pas op het eind van de derde game in ons voordeel beslist, door naar de finale! Onze eerste challenge finale samen, een super gevoel! In die finale spelen we tegen een echt topkoppel. Fuchs en Michels uit Duitsland stonden enkele maanden geleden nog in de kwartfinale van de Olympische Spelen. In de eerste game konden we niet echt in ons ritme komen, we verloren met 16. Ook in de tweede game loopt het moeizaam, maar door te knokken voor elk punt komen we er beter in. We overleven 4 matchpoints en trekken de tweede game naar ons toe. In de derde game staan we ook geregeld achter, maar op het einde van de game kunnen we een gaatje slaan. Nu hebben wij matchpoints. De eerste mislukt, maar de tweede benutten we! Het is gelukt! We hebben gewonnen! Wat ben ik blij! Dat harde werken is toch niet voor niets geweest!! En met deze laatste zin sluit ik graag af. Het nieuwe jaar mag gaan beginnen! Ik wens iedereen een gezond, gelukkig en sportief 2013 toe! Cheers! Great friendly match between Belgium and Holland
(25 december 2012)
Last Saturday we played a friendly match in and against Belgium. In a sold out Arena Hall in Deurne near Antwerp about 1200 enthousiastic badminton fans witnessed an exciting encounter. The Dutch won, 2 to 3! In the afternoon we had already sharpened our focus with a round of laser gaming. It is always nice to bring back your childhood and everybody was shooting like crazy. I, myself obviously shot with blanks because I finished the game on the fifth place. But that couldn’t spoil the fun. In fact after 15 minutes of wandering around in this cellar I could have used some oxygen. Such a game is pretty intensive! Anyway it was a great warming up. We arrived at the venue hours before the start of the match. We explored and tried the courts and had an early dinner. About an hour before the start of the event there was already a long queue waiting to get in and find a good seat. One thing is for sure the Belgians know how to organise an event! Rousing music, a light show and a street dancing act were warming up the spectators. After the presentation of the teams and the national anthems we could finally start with the first match at 7.30 pm. Selena Piek and I met Freek Golinski and Séverine Corvilain in the mixed double. In the first game we needed some time to find the right rhythm but we still won this game 21 – 18. In the second game we were tuned and we accelerated, 21 – 7. Both singles were won by Belgium. Brother and sister Tan defeated respectively Eric Pang and Patty Stolzenbach and quite unexpectedly we were facing a 2-1 arrear. But as we all know nowadays our doubles are very effective. So with full confidence we started with the ladies – and the men’s doubles. Selena Piek and Paulien van Dooremalen defeated Séverine Corvilain and Jelske Snoeck and in the mean time Ruud Bosch and I had won the first game to Mathijs Dierickx and Freek Golinski. In the second we quickly took a large lead but the Belgians refused to surrender. With smart playing and a bit of luck they fought themselves back to a 19-19 score. After that we managed to finish the match which also meant an over all Dutch victory in this friendly match of the ”lower countries”. It was a very successful event and once again I want to make a compliment to the Flemish Badminton Association and Bloso for the fantastic organisation of this interland. Now it is time to relax. It has been a busy and strenuous period and it is good to take some rest. Shortly I will look back at the year 2012 in an annual review. For now I wish everybody happy holidays, enjoy each other and all the things that you have procured to make these days memorable. Mooie interland der lage landen
(24 december 2012)
Afgelopen zaterdag speelden we de vriendschappelijke interland in en tegen België. In een uitverkochte Arenahal in Deurne waren ongeveer 1200 dol enthousiaste badmintonfans getuige van een tot het einde toe spannende wedstrijd. Nederland won, 2-3! ’s Middags hadden we onszelf al aardig op scherp gezet, want onze voorbereiding was een potje lasergamen. Blijft toch leuk om te zien dat bij iedereen weer het kind naar boven komt en er werd naar hartenlust op los geschoten. Ik zelf schoot meer met losse flodders bleek achteraf, aangezien ik op een 5e plaats eindigde. Maar het mocht de pret niet drukken. Na een kwartier als een bezetene te hebben rondgedoold in deze kelder kon ik eigenlijk al aan het zuurstof. Best intensief zo’n spelletje! Warm waren we in ieder geval al wel. Een aantal uur voor aanvang van de wedstrijd kwamen we al binnen. Eerst een beetje losgeslagen in de arena en daarna met z’n allen wat gegeten. Na het eten stond er al een rij tot op de parkeerplaats met toeschouwers die maar al te graag een goed plekje wilden hebben. Het moet gezegd worden, de Belgen kunnen wel organiseren! Na de voorstelling van de teams en de volksliederen konden we dan eindelijk om 19.30u beginnen. Selena en ik speelden het gemengddubbel tegen Freek Golinski en Séverine Corvilain. In de eerste game duurde het even voor we ons ritme vonden, maar we wisten deze game met 21-18 te winnen. In de tweede game ging het gas erop, 21-7. De beide singels gingen naar België. Broer en zus Tan versloegen respectievelijk Eric Pang en Patty Stolzenbach en daardoor kwamen we toch wel een beetje onverwacht op een 2-1 achterstand. Maar zoals we allemaal weten zijn we tegenwoordig in de dubbelspelen het sterkst. Vol vertrouwen gingen we dus de dames en herendubbel in. Selena en Paulien wonnen in twee games van Séverine en Jelske Snoeck en ondertussen hadden Ruud en ik de eerste game gewonnen van Mathijs Dierickx en Freek Golinski. Ook in de tweede game konden we al snel uitlopen, maar de Belgen gaven zich niet zomaar gewonnen. Met goed spel en wat geluk kwamen ze terug tot 19-19, maar daarna maakten wij het af en won Nederland deze interland! Het was een zeer geslaagde avond en nogmaals de complimenten aan het adres van Badminton Vlaanderen en Bloso voor de fantastische organisatie van deze interland! Deze week is het tijd om lekker bij te komen van de afgelopen tijd. Het is druk geweest en het is goed om ook eens even tot rust te komen. Binnenkort kijk ik terug op het jaar 2012 in een jaaroverzicht. Voor nu wens ik iedereen hele fijne feestdagen toe, geniet van elkaar en van al het lekkere eten! Winter break in German League: back on second place!
(21 december 2012)
This week we played the last two league matches of this year. An away match on Sunday versus Bonn Beuel and at home on Tuesday versus Gifhorn. Sunday morning I left for Germany with a loaded travelbag because I had planned to stay in Mülheim until Tuesday evening. But Sunday turned out to be quite a bad day. I had a cold and I felt weak and was lacking energy. To make matters even worse I played a terribly bad men’s double which we lost in two games. In no time our team had a 3-1 deficit because also the ladies doubles and the first men’s single were won by Bonn. Fortunately the ladies single and the mixed double were won by us, which was quite an achievement, and thereby we came to a draw. That was a relief! After this I decided not to stay in Mülheim and drive back home. Nowhere you sleep better than in your own bed and with the additional benefit of an extra training at Papendal which I really needed. I had to try and correct those things that went wrong in that particular match such as steadiness, speed, explosiveness and racket skills. It proved to have been the right choice because I felt much better on Tuesday. Although this match was also quite laborious we still managed to win it in two games. Moreover the entire team was on fire because we defeated Gifhorn with 6-0. This maximum score put us back in the second place of the League. Now there is a winter break with 5 more regular encounters to go. On Tuesday, January 22nd we’ll play Lüdinghausen in an away match. Saturday we still have the friendly international match versus Belgium in Deurne near Antwerp. So far 950 tickets have been sold so it’s going to be a full house. For those who may want to come and watch this happening: Venue Arena Hall, Arenaplein 1, Deurne. Start 19.00 hrs. Let’s meet there! As from Sunday it is time to slow down a bit. It has been a busy year with many up’s and down’s. I’ll soon write a year overview on this site. Winterstop in Bundesliga: 2e plaats terug!
(20 december 2012)
Deze week stonden de laatste twee Bundesliga wedstrijden van dit jaar op het programma. Bonn Beuel uit op zondag en dinsdag Gifhorn thuis. Bepakt en bezakt vertrok ik zondagochtend richting Duitsland want het plan was daar tot en met dinsdagavond te blijven. Die zondag verliep echter niet zo heel goed. Ik voelde mij slap, energieloos en was snotverkouden. Tot overmaat van ramp speelde ik een verschrikkelijk slechte herendubbel die we in twee games verloren. We kwamen op een 3-1 achterstand, want ook de damesdubbel en eerste herenenkel gingen naar Bonn. Gelukkig konden we er een gelijkspel uithalen: de damesenkel en de mix werden knap gewonnen. Een pak van ons hart! Ik besloot toch terug te rijden naar huis, omdat je nergens zo lekker slaapt als in je eigen bed en bijkomend voordeel was dat ik de volgende dag de baantraining op Papendal kon afwerken en die had ik echt nodig. Alles wat slecht ging tijdens de wedstrijd kon ik even bijschaven: vastheid, racketvaardigheid en een stukje snelheid en explosiviteit. Het bleek achteraf de juiste keuze, want dinsdag voelde ik mij alweer een stuk beter. Alhoewel ook deze wedstrijd wat moeizaam verliep, wisten we toch de partij in twee games te winnen. Het hele team stond overigens op scherp want we versloegen Gifhorn met 6-0. Door deze maximale score pakten we onze verloren tweede plaats van zondag terug en gaan we nu de winterstop in. In het nieuwe jaar wachten nog vijf reguliere wedstrijden en we beginnen dinsdag 22 januari 2013 uit tegen Lüdinghausen. Nu is het tijd om even wat gas terug te nemen. Het is een drukke tijd geweest met hele leuke en wat minder leuke momenten. Binnenkort zal ik een jaaroverzicht op de site plaatsen. Zaterdag wacht eerst nog de vriendschappelijke interland in en tegen België. Er zijn al 950 kaarten verkocht dus het zal een vol huis worden. Ik speel de herendubbel en het gemengddubbelspel en heb er veel zin in! Voor de geïnteresseerden: zaterdagavond 19.00u, Arenahal in Deurne, vlakbij Antwerpen! Vergeet je brulshirt niet en we zien elkaar dan 😉 Did it again!
(11 december 2012)
I am looking back at a special week. The last active days of our coach Gerben Bruijstens, the bad news about the halted contribution of the Dutch Olympic Committee, a TV recording, a radio interview and also the last tournament of 2012, the Carlton Irish Open. For 3½ years my partners and I have worked with Gerben and as in every cooperation we had ups and downs, but a positive feeling predominates. I am glad that Samantha and I and 2 other Dutch pairs could end his last tournament as the National Coach with a victory. After the win at the Norwegian International Sam and I had not worked together anymore as she had to recover from a foot injury while I went on training as usual. Still we were top seed at this tournament and of course one wants to live up to that. Fortunately we had the opportunity in the first two rounds to find the right rhythm again because these were not too difficult. In the quarter finals we got some kind of a test for the first time when we were meeting the 6th seeded French pair Gaetan Mittelheisser and Emilie Lefel. Although we started a bit nervously we didn’t allow our opponents to take a lead. We were well matched till 17-17 but then we scored 4 points in a row. In the second game we were in full control and we won that one very easily. In the men’s doubles Dave and I were top seed as well. With two laborious wins we made it to the quarter finals and then it was all over and out. We played badly and far below our usual level. Our German opponents could benefit and without having been even close to winning a game we lost the match. It made me feel sick! During such tournaments you can not effort to stay emotional too long as a few hours later another match is scheduled. So I had to put my disappointment away and recharge myself. In the semi finals Samantha and I were playing Jelle Maas and Iris Tabeling. We won the first game, but at a certain moment in the second game we were facing an 11-17 arrear. Still we managed to come alongside again and then both we and them were getting several game- or match points. Finally at 25-24 we succeeded to exploit another match point and so to secure a place in the finals. This final, the last of the tournament, was an encounter of two Dutch pairs again. Jacco Arends and Ilse Vaessen were our opponents. I arrived at the venue when the third final of the day was on so I had all the time to quietly prepare myself for the match. Although quietly?!? In the match preceding ours Scott Evans, the Irishman, was playing Lucas Corvee, a Frenchman. Scott is a good friend on the tour and he is an outspoken guy who shows his emotions quite openly. Sometimes it is really fun to see him play because you never know what to expect. I wasn’t aware that he had lost all his 7 preceding finals and when he won this match in 2 games he almost went crazy. During the interview he was more or less speechless. I was really happy for him, but I still had a job to do. In the final we had to work very hard. In fact we were well matched. There were long and good rallies but at decisive moments we were slightly better or more consistent. With 22-20 and 21-17 Samantha and I won our second tournament in a row and that gives a great feeling again, a feeling you never get used to. We are back home now and the next step is to find out how to proceed in the near future. Will we really be banished from the national training centre Papendal in August? Which tournaments can we still play next year? Do we get a new National Coach and who will be the new Technical Director. Many, many questions and time to get answers. Naturally I will try to keep you all informed about the developments. So even though there are no more tournaments the coming weeks you may stay tuned as there are 2 more matches in the German League to come and probably also other things to report on. Did it again!
(11 december 2012)
Een speciale week ligt achter mij. De laatste dagen van Gerben Bruijstens als bondscoach, het slechte nieuws over de NOC*NSF bijdrage, televisieopname, radio interview en ook nog het laatste toernooi van dit kalenderjaar, the Carlton Irish Open 2012. Gedurende drieënhalfjaar heb ik met mijn partners samengewerkt met Gerben. Zoals in elke samenwerking was dat met ups en downs. Toch houd ik er bovenal een positief gevoel aan over en ben ik ook wat blij dat we in zijn laatste toernooi als bondscoach een overwinning eruit hebben kunnen slepen! Na de winst op de Noorse Open hadden Samantha en ik eigenlijk niet meer samen op de baan gestaan. Sam nam wat rust om van haar voetblessure te herstellen terwijl ik wel gewoon heb doorgetraind. Toch sta je eerste geplaatst op dit toernooi en wil je dat uiteraard ook waarmaken. Gelukkig konden we de eerste twee rondes weer even erin komen. Die stelden niet veel voor. Pas in de kwartfinale kwam een eerste testje tegen een Frans koppel. Hoewel we in de eerste game wat nerveus begonnen, konden de Fransen niet weglopen. Sterker nog, tot 17-17 ging het gelijk op en we pakten daarna 4 punten op rij. In de tweede game waren we los en die wonnen we dan ook erg eenvoudig. In het dubbelspel waren Dave en ik overigens ook als eerste geplaatst, we kwamen via twee moeizame overwinningen in de kwartfinale maar daar ging het licht uit. We speelden slecht en zwaar onder ons niveau. Onze Duitse tegenstanders konden hier duidelijk van profiteren en zonder ook maar in de buurt te komen van gamewinst verloren we de hele wedstrijd. Ik was er goed ziek van! Tijdens zulke toernooien heb je echter niet lang de tijd om met zulke emoties rond te blijven lopen. Een paar uur later staat namelijk alweer een volgende partij op het schema. Ik moest mijn teleurstelling dus snel een plekje geven. In de halve finale mix speelden we tegen landgenoten Jelle Maas en Iris Tabeling. De eerste game ging ruim gewonnen, maar in de tweede game kwamen we met 11-17 achter. We kwamen echter helemaal terug en er vielen game en matchpoints over en weer. Pas op 25-24 konden we ons zoveelste matchpoint benutten, door naar de finale! En ook in de finale stond een Nederlands koppel tegenover ons, Jacco Arends en Ilse Vaessen. We waren pas de laatste finale. Ik kwam bij de derde finale de hal binnen en kon mij dus in alle rust voorbereiden op het slotstuk. Alhoewel rust!?! Voor onze finale speelde de Ier Scott Evans zijn wedstrijd tegen een Fransman. Scott is een goede vriend van mij op de Tour en hij is een nogal uitgesproken jongen die zijn emoties altijd goed laat zien. Dat kan heel vermakelijk zijn, want je weet nooit goed wat je mag verwachten. Ik wist echter niet dat hij zijn zeven voorgaande finales allemaal verloren had. Hij ging dan ook helemaal uit zijn dak toen hij deze partij in twee games won en kon amper meer uit zijn woorden komen tijdens het interview. Ik was blij voor hem, alleen moest ik zelf wel nog ‘’even’’ de baan op. In de finale moesten we keihard werken. Eigenlijk deden we niet veel voor elkaar onder. Er waren lange en goede rallies maar op de beslissende momenten waren wij toch nét wat sterker of consistenter. Met 22-20 en 21-17 wonnen Samantha en ik ons tweede toernooi op rij en dat is wederom een geweldig gevoel. Het gevoel dat je hebt bij het winnen van een toernooi went nooit. Het is heerlijk. Nu terug in Nederland gaan we eens rustig bekijken hoe we de komende tijd verder kunnen gaan. Zijn de geruchten waar dat we per augustus 2013 van Papendal weg moeten? Welke toernooien kunnen we nog gaan spelen in het nieuwe jaar? Komt er nog wel een nieuwe bondscoach en wie wordt de nieuwe technisch directeur? Heel veel vragen, maar de tijd is nu daar om opheldering te vragen. Uiteraard probeer ik jullie allemaal op de hoogte te houden van de ontwikkelingen, dus ook al zijn er even geen toernooien meer, houd deze website in de smiezen! Black Tuesday
(4 december 2012)
Today is a black day for the Elite Badminton in The Netherlands.  Just like everybody around me I was shocked when I heard the news that the Dutch Olympic Committee had definitely rejected the investment plan of the Dutch Badminton Association and will stop funding our top badminton program. I had just finished a TV recording for a Youth Sports Show and all of a sudden you see a lot of your athletic dreams fall apart.  First there is fear, then confusion and anger but eventually also realism. Because who had listened well to Maurits Hendriks, the NOC*NSF Technical Director, during the fantastic Papendal Sport Parade on November 3rd could have heard his plans between the lines. NOC*NSF should only focus on sports that offer realistic opportunities for medals at the next Olympics. In fact he had 6 or 7 in mind but today it became clear that it will be 10. The last 8 years all of us, players as well as the Badminton Association, failed to get anywhere near a medal and so we could have foreseen what has happened today. All this means that for many highly motivated and enthusiastic youngsters, full time players as well as talents, an important road towards the next Olympics has been shut down. Yet there are several roads leading to Rome and our challenge will be to find another proper road. From now on players will have to concentrate on that next to their daily trainings. I hope the Badminton Association will do the same. Out of the box thinking is now required. If someone has serious and constructive ideas please let me know! |