Did it again!

Een speciale week ligt achter mij. De laatste dagen van Gerben Bruijstens als bondscoach, het slechte nieuws over de NOC*NSF bijdrage, televisieopname, radio interview en ook nog het laatste toernooi van dit kalenderjaar, the Carlton Irish Open 2012.

Gedurende drieënhalfjaar heb ik met mijn partners samengewerkt met Gerben. Zoals in elke samenwerking was dat met ups en downs. Toch houd ik er bovenal een positief gevoel aan over en ben ik ook wat blij dat we in zijn laatste toernooi als bondscoach een overwinning eruit hebben kunnen slepen!

Na de winst op de Noorse Open hadden Samantha en ik eigenlijk niet meer samen op de baan gestaan. Sam nam wat rust om van haar voetblessure te herstellen terwijl ik wel gewoon heb doorgetraind. Toch sta je eerste geplaatst op dit toernooi en wil je dat uiteraard ook waarmaken. Gelukkig konden we de eerste twee rondes weer even erin komen. Die stelden niet veel voor. Pas in de kwartfinale kwam een eerste testje tegen een Frans koppel. Hoewel we in de eerste game wat nerveus begonnen, konden de Fransen niet weglopen. Sterker nog, tot 17-17 ging het gelijk op en we pakten daarna 4 punten op rij. In de tweede game waren we los en die wonnen we dan ook erg eenvoudig.

In het dubbelspel waren Dave en ik overigens ook als eerste geplaatst, we kwamen via twee moeizame overwinningen in de kwartfinale maar daar ging het licht uit. We speelden slecht en zwaar onder ons niveau. Onze Duitse tegenstanders konden hier duidelijk van profiteren en zonder ook maar in de buurt te komen van gamewinst verloren we de hele wedstrijd. Ik was er goed ziek van!

Tijdens zulke toernooien heb je echter niet lang de tijd om met zulke emoties rond te blijven lopen. Een paar uur later staat namelijk alweer een volgende partij op het schema. Ik moest mijn teleurstelling dus snel een plekje geven. In de halve finale mix speelden we tegen landgenoten Jelle Maas en Iris Tabeling. De eerste game ging ruim gewonnen, maar in de tweede game kwamen we met 11-17 achter. We kwamen echter helemaal terug en er vielen game en matchpoints over en weer. Pas op 25-24 konden we ons zoveelste matchpoint benutten, door naar de finale!

En ook in de finale stond een Nederlands koppel tegenover ons, Jacco Arends en Ilse Vaessen. We waren pas de laatste finale. Ik kwam bij de derde finale de hal binnen en kon mij dus in alle rust voorbereiden op het slotstuk. Alhoewel rust!?! Voor onze finale speelde de Ier Scott Evans zijn wedstrijd tegen een Fransman. Scott is een goede vriend van mij op de Tour en hij is een nogal uitgesproken jongen die zijn emoties altijd goed laat zien. Dat kan heel vermakelijk zijn, want je weet nooit goed wat je mag verwachten. Ik wist echter niet dat hij zijn zeven voorgaande finales allemaal verloren had. Hij ging dan ook helemaal uit zijn dak toen hij deze partij in twee games won en kon amper meer uit zijn woorden komen tijdens het interview. Ik was blij voor hem, alleen moest ik zelf wel nog ‘’even’’ de baan op.

In de finale moesten we keihard werken. Eigenlijk deden we niet veel voor elkaar onder. Er waren lange en goede rallies maar op de beslissende momenten waren wij toch nét wat sterker of consistenter. Met 22-20 en 21-17 wonnen Samantha en ik ons tweede toernooi op rij en dat is wederom een geweldig gevoel. Het gevoel dat je hebt bij het winnen van een toernooi went nooit. Het is heerlijk.

Nu terug in Nederland gaan we eens rustig bekijken hoe we de komende tijd verder kunnen gaan. Zijn de geruchten waar dat we per augustus 2013 van Papendal weg moeten? Welke toernooien kunnen we nog gaan spelen in het nieuwe jaar? Komt er nog wel een nieuwe bondscoach en wie wordt de nieuwe technisch directeur? Heel veel vragen, maar de tijd is nu daar om opheldering te vragen. Uiteraard probeer ik jullie allemaal op de hoogte te houden van de ontwikkelingen, dus ook al zijn er even geen toernooien meer, houd deze website in de smiezen!

Tags: , , , , ,

Post a comment

SPAM test: maak s.v.p. de rekensom af