Zaterdagavond 9 februari reed ik na mijn competitiewedstrijd in Mülheim terug naar Haarlem en het sneeuwde hard. Zondagochtend om 04.00 uur gaat de wekker en buiten sneeuwt het nog steeds hard. Om half vijf op weg naar Schiphol en het sneeuwt nog harder, je ziet geen hand voor ogen. Ik vraag me af of dit de voorbode is van wat komen gaat.
Vlak voor de landing in Wenen, waar we moeten overstappen, maken we een doorstart maar landen daarna veilig. Vervolgens een voorspoedige vlucht naar Moskou en dan…….. begint het feest pas echt. We worden in een bus gezet die met tape bij elkaar gehouden wordt. De chauffeur komt uit Kirgizië en weet de weg niet. Verkeerde afslag, eindeloze bosweg met sneeuw wallen, zo nu en dan bijna kantelen, voorruit schoonmaken met sneeuw, en bijna 3 uur later komen we op onze bestemming, het ‘’superdeluxe Kazerne Hotel Saturn’’ in Ramenskoe. Alleen de hal is naast de deur, verder niets. Het ziet ernaar uit dat het een kwestie van overleven wordt. Goede keus om dit kampioenschap in Rusland te organiseren (not!).
Dinsdag  speelden we onze eerste wedstrijd tegen Luxemburg. Heel veel is er over die partij niet te vertellen, want alle wedstrijden werden in twee games door ons gewonnen.
Wel kregen we te maken met een zware tegenvaller. Onze teamgenoot Jelle werd vlak voor zijn wedstrijd niet lekker en kon niet spelen. Na onderzoek door de toernooi arts moest hij naar het lokale ziekenhuis en uiteindelijk werd hij naar een beter ziekenhuis in Moskou gebracht. E.e.a. betekende wel dat ik ook de komende herendubbels zou moeten spelen met Jacco.
De wedstrijd tegen Hongarije, mijn 30ste interland voor het Nederlands Team op woensdag, was net als de eerste partij tegen Luxemburg erg snel in ons voordeel beslist. Ook nu gingen alle wedstrijden in twee games naar ons. Maar donderdag wachtte Zwitserland en we wisten dat we op scherp moesten staan, want vooral de Zwitserse vrouwen zijn best sterk.
Gelukkig konden Samantha en ik ons op voorsprong zetten door in twee games te winnen. Ook Eric wist zijn tegenstander in straight games te verslaan. En dus was het aan Patty de taak om ons naar de kwartfinale te slaan. Nadat ze de eerste game verloor, herstelde ze zich knap en won de tweede en derde game. De afsluitende mannen- en vrouwendubbel werden vervolgens met gemak gewonnen. Hiermee hadden we de kwartfinale gehaald en wachtte ons Rusland als tegenstander.
Vrijdagmiddag begonnen we, vanwege de live televisie uitzendingen, als laatste van de vier kwartfinales aan onze partij tegen Rusland. Als eerste mochten Samantha en ik de baan op. We speelden tegen Vladimir Ivanov, een gigantische Rus die denk ik net niet de vijf meter aantikt en Valeria Sorokina. Normaal gesproken vormt Sorokina een dubbel met Nikolaenko maar die speelt momenteel niet. Op het EK individueel hadden Samantha en ik tegen deze combinatie gespeeld en toen in twee games verloren, maar wel met veel goede en lange rallies.
Nu met Ivanov achter Sorokina was er echter veel meer pressie en al snel kwamen we erachter dat dit koppel nog beter is dan dat met Nikolaenko. Eigenlijk kregen we grotendeels les in de eerste drie slagen. Als we eenmaal in een rally zaten, dan konden we nog wel meekomen maar dat gebeurde te weinig. Met 12 en 10 verloren we en kwam Nederland op een 1-0 achterstand.
Eric speelde zijn single tegen Malkov. Deze partij was ontzettend belangrijk als we nog een klein kansje wilden hebben. Hij begon traag en hij kon nauwelijks tempo maken. Malkov zat er vanaf het begin goed op, zag Eric nog wel wat terug komen maar pakte de eerste game met 17. In de tweede game kon Eric langer bij blijven en we kregen hoop op een derde game. Helaas mocht dat niet zo zijn, want Malkov versnelde op het juiste moment en trok ook de tweede game met 21-17 naar zich toe: 2-0 voor de Russen.
Ons lot lag dus in handen van Patty, en zij begon heel sterk. Haar tegenstandster, Ella Diehl, werd volkomen verrast in de openingsgame die Patty met 21-9 op haar naam zette. In de tweede game ging het tot 16-14 voor Diehl redelijk gelijk op, maar daarna scoorde zij vier punten op rij en was het gat geslagen, 15-21.
Ondertussen stonden Jacco en ik onze warming-up te doen voor het geval Patty de derde game toch nog binnen wist te slepen, maar al snel werd duidelijk dat de rackets weer de tas in konden, want in die derde game stoomde Diehl als een oude diesel Sovjet-locomotief door naar 2-15. Vanaf dat moment ging Patty wel weer beter spelen maar de voorsprong van Diehl was te groot om nog te overbruggen. Met 14-21 ging ook deze partij naar Rusland dat daarmee een plaats in de halve finales zeker stelde.
Voorafgaande aan deze wedstrijd wisten we dat we allemaal top moesten spelen wilden we een kansje maken maar vrijdag haalden we ons topniveau niet en dat kwam uiteraard ook door de Russen, die bijzonder sterk speelden. Een flinke teleurstelling maar het is wel de realiteit van het
moment. Er was wel iets fijns te melden, want Jelle was weer terug in het hotel. Hij werd vrijdag ontslagen uit het ziekenhuis en het ging weer redelijk goed met hem.
Zaterdag hebben we het ervan genomen. Met trein en metro zijn we naar Moskou gereisd en hebben een dagje toerist gespeeld. Tenslotte kun je toch niet weggaan uit dit land zonder even op het Rode plein te zijn geweest en Poetin begroet te hebben in het Kremlin. Eenmaal terug in onze kazerne waren we het er met z’n allen over eens dat het meer dan tijd was om naar huis terug te keren en over te gaan tot de orde van de dag. Trainen en ons voorbereiden op de German Open.
Gisteren konden we niet bij de ontknoping van de finale zijn. We werden op tijd opgehaald om naar het vliegveld Domodedovo gebracht te worden. In de bus hoorden we dat Duitsland kampioen was geworden. Wat een verrassing!! Voor het eerst in zestien jaar eens geen Denemarken. Goed voor de sport!
Gefeliciteerd Duitsland!