Jorrit de Ruiter

Gistermiddag was ik om 13.45u aan de beurt voor mijn MRI scan in het Gelderse vallei ziekenhuis in Ede. Enkele uren later had ik de uitslag al. Helaas was die niet zo positief.

Voordat de scan gemaakt werd, moest ik een vragenlijst invullen met een aantal bijzondere vragen zoals: heeft u ijzer of metaal in uw lichaam, heeft u in een oorlogsgebied gewerkt en bent u claustrofobisch? Op de eerste twee vragen kon ik nee invullen, echter bij de derde vraag stond het zweet in mijn schoenen en dat was een hele prestatie, want je hebt geen schoenen aan bij een MRI. Ik houd namelijk helemaal niet van kleine ruimtes, dus het beloofde nog wat te worden.

Bij een MRI scan word je op een beweegbare tafel geplaatst en in een holle cilinder vormige magneet gelegd. Die cilinder is nogal krap. Gelukkig hoefde ik niet helemaal erin omdat het om mijn knie ging, een pak van mijn hart. Mijn knie werd ingepakt en ondersteund door zandzakken zodat ik mijn been niet kon bewegen. Ik kreeg een hoofdtelefoon op zodat ik het lawaai van het apparaat niet hoefde aan te horen en besloot naar radio 538 te luisteren. Er volgde nog wat instructies en de scan kon beginnen. Stil liggen blijkt echter helemaal niet zo makkelijk te zijn. Door de sterke magnetische kracht van de MRI was mijn been kennelijk bewogen, waardoor de scan overnieuw moest. Poging twee was een groter succes en na 40 minuten was ik klaar.

Aan het begin van de avond hoorde ik de uitslag en die was niet zo best. Ik zal kort samenvatten wat er uit kwam:

In de achterhoorn van de buitenmeniscus zit een scheurtje. Daar aan diezelfde achterkant is een kraakbeen defect te zien. De voorste kruisband heeft (wanneer is niet te zeggen) een oplawaai gehad. Gelukkig is hij nog wel heel, maar hij was al die tijd ‘at risk’. Verder is er een Bakerse cyste ontdekt in mijn knieholte. Het is een cyste gevuld met vocht maar het heeft geen praktische consequenties. Ook zit er nog steeds een vochtspoor in de knie.

Ik hoef gelukkig niet geopereerd te worden maar door dit alles komt er wel een langere periode van herstel aan. De eerste prognose is dat het vier tot zes weken kan duren voordat het weer hersteld is. Dat betekent dat ik hoogstwaarschijnlijk dit kalenderjaar niet meer in actie kom bij wedstrijden. Dit is ontzettend balen, omdat het mijn grote passie is. Op dit moment is er één groot voordeel en dat is het feit dat ik die MRI scan heb gehad. Want als die niet had plaatsgevonden was ik door gaan spelen en was er een grote kans geweest op een zeer ernstige blessure. Had er niet aan moeten denken om bijvoorbeeld mijn kruisband af te scheuren.

Inmiddels zijn we teruggetrokken uit de French Open die volgende week zal plaatsvinden en zal ik morgen niet op de baan staan tegen Smashing. Natuurlijk zal ik mijn teammaatjes wel naar de overwinning schreeuwen en ga ik alles op alles zetten voor een voorspoedig herstel!