We were in Group 5 together with Hungary, Slovakia and Austria. The first two matches respectively versus Hungary and Slovakia were far from interesting. The difference in strength was too big. All matches were won in two games. In both international confrontations Dave and I played a double and these two matches lasted no more than 30 minutes.

After we had defeated Slovakia we went back to our hotel where the traditional ragging rituals  with the newcomers took place. Officially we had two new players in our Thomas Cup team: Jelle Maas and Nick Fransman. The result was two very bold heads but there was also some overdue maintenance to take care of. Ruud Bosch was the third guy who lost his hair. In fact my double partner Dave should have been the fourth to be shaven bold but he opposed fiercely. In two years there will be some more overdue maintenance, ZZZZZZZZZZZ!!!

Beforehand the nicest group match should be the one versus Austria and so it turned out to be. Eric Pang who performed well in the previous encounters again didn’t grant his opponent a chance. In the first men’s doubles Dave and I met Koch and Zauner whom we know well. When we started to play together in 2009 we first met them and we lost but in the following two encounters we defeated them. The last time was 3 weeks ago in Sweden when we won in two games with16 and 12. This time it was hard work again to get our points. We won the first game with 23-21 but the second we lost with 21-23. A nice detail was that I scored at game point from a hopeless position playing the shuttle from behind my back to the far corner of the opposite court. I made a short dance to celebrate but we still lost the game. Fortunately we managed to dominate the third game and we secured the win. Intermediate score 2-0. I was really very happy with this win even more because it was my 25^th cap for the Dutch National team. Also the second single and doubles were won. Unfortunately Nick had to acknowledge the superiority of his opponent making the final score 4-1 which meant qualification for the quarter finals.

In the quarter finals we met Germany. These encounters are always special because both teams want to be well-matched. Eric Pang played very well versus Marc Zwiebler but he didn’t manage to win. Then it was Dave and my turn with Ingo Kindervater and Johannes Schoettler on the other side of the net. We had met them 2 times before and on both occasions we won the first game but lost the next 2 games. In fact they don’t like to play against us and we know that. However this time they were excellent and we didn’t stand a chance in both games. This meant a 0-2 arrears.

The next single brought the Dutch team back in the competition. Dicky Palyama performed very well against Dieter Domke. Intermediate score 1-2.

Jacco Arends and Jelle Maas played a strong match in the second doubles and they managed to gain the second point for our team. We all began to wonder whether the winning point was within reach. Nick Fransman was the one to give it a try versus Marcel Reuter. At the beginning of the first game it looked like we were in for a surprise but soon after Reuter found the right rhythm and finally his experience was the deciding factor. In 2 games he secured the third point for Germany and it was over and out for us. It also means that we will not be present at the World Championships in China.

The conclusion: we have fought like lions with an up-to-standard team but our opponent was just a bit stronger and better. Altogether we can be satisfied. I like to thank all teammates, our coaches Huaiwen Xu and Gerben Bruijstens, Technical Director Eline Coene and our attendants Beate Dejaco ad Renata Borsboom for this super week. I have enjoyed every minute!!!

We zaten in een groep met Hongarije, Slowakije en Oostenrijk. De eerste twee wedstrijden tegen respectievelijk Hongarije en Slowakije waren verre van interessant. Daarvoor was het krachtsverschil nou eenmaal te groot. Alle wedstrijden werden in twee games gewonnen. In beide interlands speelde ik de dubbel samen met Dave en ik denk dat we in deze twee partijen net een half uur op de baan hebben gestaan.

Nadat we tegen Slowakije gewonnen hadden gingen we terug naar het hotel waar de traditionele ontgroeningsrituelen voor de debutanten plaatsvonden. Officieel hadden we deze editie twee nieuwe spelers in het Thomas Cup team: Jelle Maas en Nick Fransman. Twee erg kale koppies waren het resultaat, maar er moest ook nog wat achterstallig onderhoud verricht worden bij Ruud Bosch zodat de teller deze keer op drie kwam te staan. Eigenlijk was mijn dubbelpartner Dave ook nog aan de beurt, maar die maakte er wel een heel erg groot probleem van. Over twee jaar zal er dus opnieuw achterstallig onderhoud verricht worden, ZZZZZZZZZZZZZ!!!

De leukste groepswedstrijd was op voorhand die tegen Oostenrijk en dat bleek ook zo te zijn. Eric Pang speelde het hele toernooi al goed en rekende ook in deze partij gedecideerd af met zijn tegenstander. Dave en ik speelden in het eerste mannendubbelspel tegen goede bekenden van ons, Koch en Zauner. We hadden aan het begin van onze partnership in 2009 een keer van ze verloren, maar de twee keren erna gewonnen. De laatste keer drie weken terug in Zweden waarin we ze met 16 en 12 klopten. In deze partij moest er weer hard gewerkt worden voor de punten wat mooi badminton opleverde. De eerste game wonnen wij met 23-21, de tweede game verloren we met 21-23. Leuk detail was dat ik op gamepoint tegen vanuit een kansloze positie de shuttle achter mijn rug om winnend langs de lijn wist te verdedigen. Een klein blijdschapsdansje werd op de mat gelegd maar het mocht helaas niet baten, de twee punten erna verloren we. Gelukkig wisten we in de derde game te domineren en brachten we de tussenstand op 2-0. Ik was erg blij met deze winstpartij want het was ook nog eens mijn 25^e interland voor het Nederlands Team en dat is uiteraard nog leuker als je je wedstrijd winnend afsluit! Ook de tweede mannenenkel en mannendubbel gingen gewonnen. Helaas verloor alleen Nick zijn single van een sterk spelende Oostenrijker, eindstand dus 4-1 en door naar de kwartfinale.

In deze kwartfinale waren de Duitsers onze tegenstanders. Dit is altijd een bijzondere wedstrijd waarin de teams niets voor elkaar onder willen doen. Eric Pang speelde een sterke partij tegen Marc Zwiebler maar kon helaas niet winnen. Toen was de beurt aan Dave en mij. We speelden tegen Ingo Kindervater en Johannes Schoettler. Twee keer eerder hadden we al tegen ze gespeeld en steeds wisten we de eerste game te winnen, maar game twee en drie verloren we dan. Feit is dat ze niet graag tegen ons spelen en dat wisten we ook. Helaas voor ons waren ze dit keer wel heel erg goed en we kwamen er vooral in de tweede game niet aan te pas. Een 0-2 achterstand dus. Dicky Palyama speelde een zeer sterke wedstrijd tegen Dieter Domke en bracht Nederland terug in de wedstrijd, 1-2. Ook de dubbel van Jacco Arends en Jelle Maas liep erg goed en met goed spel wisten zij de stand zelfs op 2-2 te brengen. Kon het dan toch nog? Nick Fransman moest de beslissende wedstrijd gaan spelen tegen Marcel Reuter. Aan het begin van de eerste game leek een verrassing in de lucht te hangen, maar helaas vond Reuter zijn ritme en ook zijn ervaring gaf de doorslag. In twee games bracht hij Duitsland op 2-3 en daarmee was ons EK en de mogelijkheid om in China aan het WK deel te nemen bekeken. Gevochten als leeuwen met een compleet team, maar een net iets sterkere tegenstander was de conclusie. Daarmee mogen we erg blij zijn! Alle mannen, de coaches Huaiwen Xu en Gerben Bruijstens, technisch directeur Eline Coene en de verzorgers Beate Dejaco en Renata Borsboom hartstikke bedankt voor deze super week. Ik heb van iedere minuut genoten!!

Wednesday night it was a real thriller in Amersfoort. Quite unexpectedly we took a 2-0 lead but after that we were unable to push through in the singles. Only the first ladies single and the second mixed doubles were won and that concluded the duel with a 4-4 draw.

Yesterday evening the stands in the Duinwijck hall were very crowded. Among the spectators was also the sports class of my former high school, the Kennemer Lyceum. They presented a lot of noise and they clearly enjoyed the matches. I really appreciated that you were in the hall kids!!! Unfortunately we didn’t make a good start. Although we won the men’s doubles again in the ladies doubles we didn’t stand a chance this time. And again we didn’t manage to grab points in the men’s singles. Both matches had to be decided in three games but twice the win was in favour of Amersfoort. In the first ladies single Akvile Stapusaityte secured the second point for Duinwijck and on the other court substitute Marije Bloem played a magnificent match. She seemed to be heading for a big stunt forcing her opponent to play a third game and she came very close to winning. But at the end she stranded in sight of the port.  In the mean time Eva Krab and I had begun our mixed doubles match versus Jelle Maas and Maartje Verheul. We saw Marije just losing her match and from that moment on we knew we were playing a crucial match to stay in the competition. But the Amersfoort pair was simply too strong for us. We lost in 2 games and Amersfoort got itself the first ticket for the finals!

Evaluating the two confrontations Amersfoort simply was the better team and they deserve to be in the finals the end of February. In fact I believe they are the national champion to be. For Duinwijck only remains the tournament for the National Cup and in May we’ll travel to Hungary to defend our title in the European Cup tournament.

I take this opportunity to thank all Duinwijck supporters, the technical staff, my team mates and last but not least our main sponsor Jaap van de Kolk for their support this past season! It was good to be back again!

Woensdagavond was het al een ware thriller in Amersfoort. Na een onverwachte 0-2 voorsprong lukte het ons team niet om door te drukken in de enkelspelen. Alleen de eerste damesenkel en de tweede gemengddubbel werden nog gewonnen waardoor het duel eindigde in een gelijkspel.

Gisteravond zaten de tribunes in de Duinwijckhal erg vol, onder andere met leerlingen uit de sportklas van mijn oude school, het Kennemer Lyceum. Zij zorgden voor veel kabaal en genoten zichtbaar van de wedstrijden! Erg leuk dat jullie er waren kids! Helaas was er gisteren geen sprake van een droomstart. De herendubbel werd wel weer gewonnen, maar de damesdubbel ging dit keer kansloos verloren. Helaas lukte het ook dit keer niet om een punt te pakken uit één van de herensingles. Akvile won wel weer gewoon in twee games en ook invalster Marije Bloem speelde een super wedstrijd.  Ze leek lang op weg naar een hele grote stunt maar strandde in het zicht van de haven. Inmiddels waren Eva en ik al begonnen aan onze mix tegen Jelle Maas en Maartje Verheul en naast ons zagen we Marije nèt aan verliezen. We moesten wel winnen om in de wedstrijd te blijven, maar de Amersfoorters waren simpelweg te sterk voor ons. In twee games verloren Eva en ik de partij en daarmee verzekerde het team van Amersfoort zich van de finale!

Over twee wedstrijden genomen was Amersfoort gewoon de betere ploeg en zij staan eind februari verdiend in de finale. Sterker nog, ik denk dat ze landskampioen gaan worden. Met Duinwijck spelen we uiteraard nog wel om de nationale beker en reizen we in mei af naar Hongarije om de Europa Cup titel te verdedigen.

Hierbij wil ik alle Duinwijck supporters, de staf, m’n teamgenoten en hoofdsponsor Jaap van de Kolk bedanken voor de support in het afgelopen seizoen! Het was fijn om weer terug te zijn!

Friday morning at 9 AM Samantha and I started versus our French opponents. Samantha knew them from last years edition and then she won. Now we did the same. We defeated them in two games. So on to round two where former World Champion and Olympic silver medallist Nathan Robertson and his partner Jenny Wallwork were waiting for us.

But first I had to focus on my first round men’s doubles in the afternoon in which Dave and I were meeting a pair which we both know very well, the Austrians Koch and Zauner. We chose the right tactics and even more important we managed to control the entire match. So this meant a big victory in 2 games and obviously we were very happy with it.

Then the mixed doubles versus the English pair. Samantha and I started very well and we played the same kind of game with which Nathan has been successful all these years. We won the first game with 21-13. In the second game we continued the same way of playing but unfortunately we couldn’t decide the game and the match in our favour. So we were forced to play a third game at top level which is not bad at all for us as a new pair. Till a score of 15-14 we stayed close and along the way the English started to show some nervousness. But then they scored 5 points in a row and the match was theirs. We lost with a 15-21 score but I believe that we have a very good basis now for further development and of course I am very satisfied about our level.

In the evening we were facing another men’s doubles and it became a laboured match. It took quite some time to find the right rhythm. We lost the first game and also the second one was difficult. Still we succeeded to regroup in time and win the second game. The third game was a convincing win and so we qualified for the quarter finals.

In these quarter finals we were confronted with two young Danish players and that showed. They played open-minded but they were not experienced enough to give us a hard time. It became a relaxed two game win. In the semi finals we had Danish opponents again but this time a very experienced and well playing pair. In this match we again chose the right tactics and we both got a kind of invincible calmness. We played in a relaxed but still pragmatic way with now and then some kidding and we won in two smooth games. So the second final in a week time!

About that final I can be short. Our Russian opponents were much too strong for us. They are 40 points ahead of us in the world ranking and that was noticeable. They played very well and, especially in the second game, we were unable to effectively oppose them. Still a splendid silver medal I am very proud of.

So these were two consecutive tournaments and in both most of the players have performed very well. That’s not a coincidence. In the last months of 2011 we have been training and working very hard in preparation for these and coming events. In my view this is the right way to practice top sport. It is simply impossible to play many tournaments in a row and still be 100% every time again. Your body needs time to convert the energy from the delivered trainings work into the required best possible performance during important tournaments. I found it interesting, instructive and nice to experience this myself.

Vrijdagochtend begonnen Samantha en ik al om 9.00u tegen onze Franse tegenstanders. Samantha had hen vorig jaar ook al in de eerste ronde getroffen en toen gewonnen. Nu deden wij hetzelfde en versloegen ze ruim in twee games. Door naar de 2e ronde waar oud wereld kampioen en Olympisch zilver medaille winnaar Nathan Robertson met zijn partner Jenny Wallwork op ons wachtten.

Maar ’s middags moest er eerst nog gefocust worden op een eerste ronde in de dubbel tegen twee goede bekenden van ons, de Oostenrijkers Koch en Zauner. We wisten de juiste tactiek in deze partij toe te passen en belangrijker nog, dit de hele wedstrijd vast te houden. Een dikke overwinning in twee games en uiteraard waren we daar erg blij mee.

Toen de partij tegen de Engelsen. Samantha en ik begonnen ijzersterk en speelden het spelletje waarmee Nathan al die jaren zo ontzettend succesvol mee was. We wonnen de eerste game met 21-13. Ook in de tweede game gingen we door met dit spel en we bleven goed bij. Helaas konden we net niet genoeg doordrukken. Dus nog een game op topniveau spelen en dat is niet slecht voor ons als nieuwe combinatie. Tot 15-14 ging het gelijk op en je zag de Engelsen gaandeweg best nerveus worden, maar helaas wisten ze toen een serie van vijf punten te maken en was de wedstrijd gespeeld. Met 15-21 verloren we deze partij. Op papier verloren, maar ik denk dat we een hele goede basis gelegd hebben en uiteraard ben ik erg tevreden over ons niveau!

’s Avonds nog een dubbel en dat was een stroeve partij. Het duurde lang voordat we ons in de wedstrijd speelden. We verloren de eerste game en ook de tweede game was moeizaam. Toch wisten we op tijd onszelf te herpakken, de tweede game te winnen en ook de derde game overtuigend binnen te slaan. Kwartfinale!

In de kwartfinale stonden we tegenover jonge Deense spelers. En dat kon je zien ook. Jong en onbevangen speelden ze, maar lang niet ervaren genoeg om het ons lastig te maken. Relaxed spelend wonnen we in twee games. Ook in de halve finale stonden er Denen tegenover ons. Deze jongens zijn echter wél ervaren en zeer goede spelers. In deze partij wisten we wederom onze tactiek zeer goed toe te passen en er kwam een soort van onoverwinnelijke rust in ons naar boven. Ontspannen spelend, zo nu en dan een lolletje maar toch zakelijk werd de winst in twee soepele games binnengeslagen en dus door naar de tweede finale in één week tijd.

Jammer genoeg kan ik over de finale kort zijn. Onze Russische tegenstanders waren veel te sterk voor ons. Nou staan zij ook bijna 40 plekken hoger op de wereldranglijst en dat was ook wel te zien. Ze speelden erg goed en wij kwamen, zeker in de tweede game, niet meer in ons spel. Toch een prachtige zilveren medaille op zo’n sterk toernooi! Ik ben er erg trots op!

We hebben nu twee toernooien achter elkaar gedraaid en de meesten van ons hebben ook twee toernooien erg goed gepresteerd. Dat is geen toeval. We hebben in de laatste maanden van 2011 alleen maar keihard getraind en echt toe kunnen werken naar deze twee evenementen. Mijn inziens is dit de manier om topsport te bedrijven. Je kan namelijk niet op elk toernooi 100% zijn en maar op goed geluk gaan spelen. Je lichaam heeft de tijd nodig om de energie uit de geleverde trainingsarbeid om te zetten in een optimale prestatie tijdens de wedstrijden waar je moet pieken. Het was best interessant en leuk om dit te ervaren bij mezelf.

En dan nog even dit. Gisteravond laat kwam ik thuis en hoorde ik van de ”ophef” die ontstaan is over notabene mijn schoenen. Wat tegenwoordig nieuws is moet je maar denken. Badmintonline beticht mij zelfs van het plegen van contractbreuk. Een nogal forse beschuldiging vind ik zelf. En al helemaal als je bedenkt dat de schrijver van dit artikel niet goed op de hoogte is van de gemaakte afspraken. Nou zou ik uiteraard kunnen denken: ”laat maar kletsen”. Maar zo ben ik niet en ik zal daarom iedereen even op de hoogte stellen van hoe een en ander is geregeld in het spelerscontract dat iedere individuele speler heeft met Badminton Nederland:

Bijlage 2 Gebruikersovereenkomst YONEX materialen, behorende bij de Spelersovereenkomst

Artikel 2.5:

In overleg met en na toestemming van Badminton Nederland is, in specifieke situaties, gebruik van andere dan door laatstgenoemde ter beschikking gestelde materialen (Yonex), toegestaan.

Aangezien ik al mijn hele spelersloopbaan op Asics schoenen speel en je voeten/schoenen uitermate belangrijk zijn voor je fysieke gesteldheid en daarmee voor je topsportloopbaan, heb ik sinds de ondertekening van het spelerscontract toestemming gekregen hierop te blijven spelen.  Het is vanzelfsprekend dat geen enkele schoenenfabrikant in staat is voor ieder individu de beste schoen te produceren. Ook Yonex niet.

At such a tournament Saturday is the most difficult day. If you perform well you again have to play 4 matches. The quarter as well as the semi finals in the men’s doubles were fine. We managed to take control in both matches and we won them in two games. In the mixed doubles it was much more difficult which is understandable given the fact that we are a new pair. Fortunately it worked out well. Although we lost the first game in both matches the following games were ours. An interesting detail was the fact that in the semi finals our teammates Iris Tabeling and Jelle Maas were our opponents. At the end of the day and after eight matches we had qualified for the finals on Sunday.

And then Sunday. Physically as well as mentally I was not in a good shape. I was tired and facing two finals. Quite a challenge considering that I haven’t played in two events for two years. In the men’s doubles we were unable to play like we did in the quarter and semi final. Besides our French opponents played very well. We lost in three games. A bitter pill! An hour and a half later it was our turn again for the mixed doubles final versus Dave and Selena. They controlled the match from the beginning to the end and we had no chance to reverse this situation. So two finals and two lost. Of course that was quite an anticlimax and for me a stain on a tournament which is always very nice. Monday and Tuesday were  resting days to recover a bit and this morning I felt fine again on court. Tomorrow we leave again for the next tournament in Sweden.

Finally I also want to reflect on last weeks Dutch hockey news. Star players Teun de Nooijer and Taeke Taekema saw their Olympic dream end up in smoke. They were removed from the National Team by Coach Paul van Ass as he had concluded that these routinists were hindering the development of the other, much younger, team members. What a terrible disappointment it must be for these three men. For the players because they just belong to the team and are the best of the lot and for the coach having to draw this conclusion and to make this decision. On the other hand I admire the players for their willingness to come back when this intervention fails and I admire the coach who is prepared to bite the dust when his decision proves to be wrong. From the coach it requires guts daring to ask and from the players resilience and a sense of reality to accept. Top sportsmen in heart and soul and an example for many sportsmen and coaches. Despite this the saying “Top sport is hard as nails” proves to be right every time again.

Zaterdag is de zwaarste dag op zo’n toernooi. Je speelt namelijk weer 4 wedstrijden (mits je het goed doet uiteraard). De kwart en halve finales in de herendubbel waren prima. We konden goed ons eigen spel spelen en wonnen beide partijen in twee games. In het gemengddubbel moest er echt voor gewerkt worden, maar dat is niet vreemd in een nieuwe combinatie. Gelukkig ging dat echt heel erg goed en ook in deze wedstrijden verloren we de eerste game, maar konden we de tweede en derde game wel pakken. Saillant detail was dat we de halve finale speelden tegen onze teamgenoten Iris Tabeling en Jelle Maas. Aan het eind van de dag en na acht partijen dus ongeslagen en door naar twee finales op de zondag.

Ja en dan de zondag. Vermoeidheid in het lichaam en ook in de geest en dan toch er twee keer moeten staan. Een zware opgave als je al twee jaar niet meer gewend bent om twee onderdelen te spelen.
In de herendubbel konden we het vrije spel uit de kwart en halve finale niet vinden. Bovendien speelden onze Franse tegenstanders een sterke wedstrijd. We verloren in drie games. Een bittere pil! Anderhalf uur later mochten we de baan op voor de finale in de mix tegen Dave en Selena. Ze speelden erg sterk en gaven ons geen schijn van kans om ook maar een moment in de partij te komen. Twee finales, twee keer verliezen. Dat is uiteraard erg jammer en een behoorlijke smet op een verder super leuk toernooi! Uiteraard vandaag een rustdag genomen om enigszins te herstellen, want over drie dagen vertrekken we naar het volgende toernooi in Zweden.

Ook wil ik nog even stilstaan bij het hockeynieuws van de afgelopen week. Sterspelers De Nooyer en Taekema zijn door de bondscoach van Ass buiten de selectie gelaten en zien hun Olympische droom in rook op gaan. Wat een verschrikkelijke teleurstelling moet het zijn voor deze drie heren. Voor de spelers omdat zij er gewoon bij horen, zo niet de beste zijn en voor de coach om deze conclusie te moeten trekken. Wel vind ik het maar wat knap van zowel de twee spelers als de coach dat ze beiden open zullen staan voor een eventuele rentree mocht dat nodig zijn. Je moet het als coach maar durven vragen en als spelers maar accepteren. Toppers in hart en nieren en daar zouden menig sporter en coach een voorbeeld aan kunnen nemen. Maar ondanks dat klopt het gezegde toch iedere keer weer: topsport is keihard!

Fortunately this period lies behind us and we can now start focusing on this great tournament which will be held from 14 – 19 February in Amsterdam, my birth place. The other men in the team are:

Eric Pang, Dicky Palyama, Jordy Hilbink, Nick Fransman, Koen Ridder, Ruud Bosch, Dave Khodabux, Jacco Arends en Jelle Maas.

For the women’s team are selected:

Yao Jie, Judith Meulendijks, Patty Stolzenbach, Josephine Wentholt, Lotte Jonathans, Paulien van Dooremalen, Selena Piek, Iris Tabeling, Samantha Barning en Ilse Vaessen.

Eric, Dicky, Jie and Judith, who have no contract with the Dutch Association, have got a week to decide if they will accept the invitation. For the sake of Dutch Badminton I naturally hope  they will.

Gelukkig ligt die tijd nu achter mij en kunnen we ons gaan richten op dit ontzettend leuke toernooi dat dit jaar georganiseerd wordt in onze eigen hoofdstad en mijn geboorteplaats Amsterdam. De overige geselecteerde jongens zijn:

Eric Pang, Dicky Palyama, Jordy Hilbink, Nick Fransman, Koen Ridder, Ruud Bosch, Dave Khodabux, Jacco Arends en Jelle Maas.

Bij de vrouwen bestaat het team uit:

Yao Jie, Judith Meulendijks, Patty Stolzenbach, Josephine Wentholt, Lotte Jonathans, Paulien van Dooremalen, Selena Piek, Iris Tabeling, Samantha Barning en Ilse Vaessen.

Eric, Dicky, Jie en Judith hebben een week gekregen om te beslissen of ze mee willen doen. Uiteraard hoop ik voor het Nederlandse badminton dat ze de uitnodiging accepteren!