Creativiteit, passie en Haagse bluf

(7 december 2015)

Als je 15 jaar lang dag in dag uit met een racket achter een shuttle aangerend hebt, ken je de ins en outs van de badmintonwereld als geen ander. Alhoewel ik vind dat je nooit moet vergeten waar je ”roots” liggen, is het ook wel eens fijn om een kijkje te kunnen nemen in een andere keuken.

En sinds vorige week ben ik dat gaan doen! Gelukkig is die andere keuken er nog steeds eentje waar sport op het hoofdmenu staat. Sport zit in elke vezel van mijn lijf en behoort echt tot mijn DNA! Met mijn topsportachtergrond en m’n commerciële sportopleiding aan de Johan Cruyff University is deze ”transfer” weliswaar niet geheel onverwacht, maar absoluut niet alledaags! Ik ben dan ook blij, trots en ontzettend gemotiveerd om aan mijn nieuwe baan bij ADO Den Haag te beginnen. En nee, ik ben niet gecontracteerd als tweede keeper, maar wel voor de commerciële afdeling als accountmanager. Met strijd, een hele hoop passie en in dit geval Haarlemse bluf ga ik deze nieuwe uitdaging aan!

Overigens wil dit niet zeggen dat ik uit de badmintonwereld verdwijn. Uiteraard speel ik nog steeds met veel plezier in de Bundesliga voor 1.BV Mülheim en blijf ik, waar mogelijk, nog steeds trainingen, clinics en bijscholingen geven zodat ik de kennis, die ik de afgelopen jaren heb opgedaan, kan blijven doorgeven.

Contract ondertekening

Contract ondertekening

Racketdriedaagse

(23 oktober 2015)

Lid worden van een sportbond wordt steeds minder populair. Helaas hebben de racketsporten in Nederland (Badminton, Tennis, Tafel Tennis en Squash) te lijden onder een grote terugloop van het ledenaantal. Zelfs een populaire sport als tennis heeft een terugval van plusminus 3000 leden. Verder zal ik maar zwijgen over de aantallen binnen de badminton, tafel tennis en squash sport. Een week geleden schreef ik een artikel over de noodzaak om sporten en dan uiteraard voornamelijk badminton weer meer populair te maken. Deze week heb ik één van de antwoorden gevonden.

Om tenminste twee van deze noodlijdende sporten te promoten, badminton en tafel tennis, heeft de gemeente Amsterdam de zogenaamde Racketdriedaagse in het leven geroepen. Het is een drie daags evenement om deze sporten te introduceren bij kinderen in de leeftijdsgroep 6-12. Meer dan 50 kinderen kregen de kans om uit te zoeken of deze sporten wellicht iets voor hen zouden kunnen zijn en bij een positieve respons dus lid te worden van een vereniging. Gedurende de laatste paar uur van de derde dag werden ook de ouders van de kinderen uitgenodigd, een slimme zet aangezien zij degenen zijn die de kosten van de lidmaatschappen op zich mogen nemen. Ook zij moesten dus enthousiast gemaakt worden voor één van de twee sporten. Dit lukte fantastisch en het ziet er naar uit dat zowel de tafel tennis als de badmintonsport een aantal nieuwe toekomstige talenten aan boord krijgt. Missie geslaagd!

Sporten weer populair maken

(15 oktober 2015)

Het is een feit dat schoolgaande jongeren steeds minder bewegen. Met alle afleidingen van tegenwoordig is het niet cool genoeg meer om te sporten, laat staan lid te worden van een sportvereniging. Onze badmintonsport heeft hier ook ernstig onder te lijden. Er stroomt steeds minder talent door van de jeugd naar de senioren en al jarenlang is er sprake van een daling van het aantal leden van de bond. Om die daling tot staan te brengen en om te buigen naar een toename is een grote uitdaging. Het ledenaantal weer te laten stijgen lukt alleen als er jaarlijks nieuwe instroom is bij de verenigingen van jongeren die badminton een leuke sport vinden en die door middel van goede training geënthousiasmeerd worden om steeds beter te worden in de sport. Scholen zijn de ideale bron om de jeugd warm te maken voor een sport mits zij daar extra aandacht aan willen en kunnen besteden.

Momenteel ben ik bezig om badminton te promoten op scholen. Door middel van korte promotielessen probeer ik kinderen in het voortgezet onderwijs enthousiast te maken voor de sport, zodat ze naschoolse lessen gaan volgen die worden aangeboden op school. Het uiteindelijke doel is om ze na afloop van het schooljaar zover te hebben dat ze zich willen aansluiten bij een badmintonvereniging bij hen in de buurt. Goed voor onze sport want wie weet zitten er talenten tussen. Goed voor de school omdat een kind met een gezond en vitaal lichaam beter zal leren en presteren. Een Win-Win situatie!

Bijscholing

(16 september 2015)

Afgelopen zaterdag was ik bij de VBO bijscholing ”de slag om de aanval voor het herendubbel”. Mijn hoofddoel: het verlengen van mijn trainerslicentie. Aangezien het stond aangeschreven als een SL3/SL4 bijscholing verwachtte ik een behoorlijk goed niveau. Ik kan achteraf alleen maar zeggen dat ik blij ben dat ik gegaan ben. Het was een leuke dag en ik heb eens van dichtbij kunnen zien hoe er training gegeven wordt op SL3/SL4 niveau.

De dag was opgedeeld in een theorie en een praktijkgedeelte. Vooral het praktijkdeel vond ik interessant. Ik was verbaasd om te zien dat basis vaardigheden als het slaan van een korte service bij een groot deel van de aanwezigen verkeerd werd uitgevoerd. Ik zag dat er vaak voor wordt gekozen om de shuttle zo vast te houden dat de veren als eerste geraakt worden, terwijl die kurk er toch echt niet voor niks op zit. Ik vraag mij af of dit wel behandeld wordt bij de SL3 en SL4 cursussen. Het is de start van een rally, een juiste uitvoering daarvan is belangrijk! Andere basisvaardigheden als het vasthouden van het racket en het klaarstaan bij de ontvangst van een service werd ook lastig gevonden.

Met de bijscholing zelf, gegeven door Roel, was niets mis. Hij deed dat goed en probeerde in zowel zijn theorie als in zijn praktijkoefeningen de trainers op een leuke manier bij te spijkeren.
Waar ik mij echter zorgen over maak is het feit dat er maar weinig talentvolle jeugd aankomt. We weten dat de jeugd van tegenwoordig het steeds minder interessant vindt om te sporten. Daarom is het belangrijk dat degenen die dit wel willen ook goede trainingen krijgen en de technieken van jongs af aan juist aangeleerd krijgen. Training geven doe je vaak vanuit je eigen expertise maar als die expertise eigenlijk niet toereikend is, kan je je afvragen hoe men toch aan zo’n licentie komt. Het staat best interessant dat we een trainerslijst van 37 pagina’s online hebben staan, maar ik denk dat het hoog tijd wordt om het licentiereglement en de opleidingen binnen onze sport eens goed onder de loep te nemen. Wellicht kan er dan in de toekomst eens een flinke kwaliteitsimpuls aan de trainersopleidingen gegeven worden.

Naar een nieuwe horizon

(1 september 2015)

Op dinsdag 11 augustus 2015, tijdens de prachtige Wereld Kampioenschappen in hét badmintonmekka Istora Senayan in Jakarta, heb ik de laatste wedstrijd van mijn internationale badmintonloopbaan gespeeld. Ik heb besloten om te stoppen met topbadminton. Na 18 jaar wedstrijdbadminton, waarvan de afgelopen 15 jaar als topsporter, sluit ik een bijzondere periode van mijn leven af en begin ik aan een nieuw hoofdstuk.

De afgelopen tijd werd steeds duidelijker dat de financiering van ons, door Badminton Nederland opgestelde, ambitieuze toernooiplan richting de Olympische Spelen van Rio 2016 niet haalbaar was. De financiële support vanuit de bond (persoonlijk budget) bleek voor mij persoonlijk bij lange na niet toereikend genoeg om de 21 kwalificatietoernooien te bekostigen die Samantha en ik zouden gaan spelen. 21 toernooien die essentieel waren en zijn om punten voor de wereldranglijst te verdienen. Daarnaast bleef, in ons gemengd dubbel, progressie richting top 10 van de wereld uit en was onze positie in de top 20 van de wereldranglijst niet voldoende om extra financiële support te krijgen. Niet van de bond en ook voor financiële steun van het NOC*NSF kwamen wij niet in aanmerking. Zonder deze cruciale bijdragen is badminton spelen op het allerhoogste niveau voor mij niet mogelijk.

Ik kijk met veel plezier en trots terug op een geweldig mooie tijd binnen de wereld van de, in mijn ogen, mooiste sport die er is. De sport badminton heeft mij een hoop geleerd en op schitterende plekken gebracht. In mijn beginjaren veelal in de kleinere sporthalletjes binnen Europa en in de afgelopen jaren naar de grootste arena’s die er binnen onze sport zijn. Ik heb het voorrecht gehad mij te mogen meten met de allerbeste spelers ter wereld op toernooien waarvan ik als klein jongetje alleen maar gehoopt had daar ooit te staan. Ik heb successen gevierd, nederlagen geleden, teleurstellingen verwerkt, geluk gehad en euforie gekend. Al die jaren ben ik (financieel) gesteund door mensen van verschillende bedrijven, in het bijzonder Yonex en Footconnection, maar ook door particulieren. Hen wil ik ontzettend bedanken voor het vertrouwen en de gunfactor zodat ik mijn sport kon blijven uitoefenen. Zij hebben het mede mogelijk gemaakt dat ik tot mooie prestaties kon komen, momenten die ik altijd zal koesteren. Uiteraard bedank ik ook mijn partners met wie ik samengespeeld heb, mijn trainers, fysio’s, masseurs en alle andere mensen die er voor mij geweest zijn gedurende mijn badminton carrière. Mijn grootste dank gaat echter uit naar mijn ouders, zus en vriendin die altijd maar dan ook altijd voor mij klaarstonden en nog steeds staan. Familie is je basis en de basis is goed! Ik ben dankbaar voor alles wat jullie voor mij betekend hebben en betekenen. Ik hou van jullie!

Hoogtepunten:

– Europese Kampioenschappen: brons individueel, zilver team
– Nederlands Kampioen
– 3x Finalist in het BWF Grand Prix Circuit waarvan 1x op de Yonex Dutch Open
– Meervoudig winnaar en finalist in het Badminton Europe Circuit
– 36 interlands voor het Nederlands Team
– 7 WK kwalificaties, 5 EK kwalificaties, 3 WK team selecties, 9 EK team selecties
– Hoogste positie Wereldranglijst: 16
– Hoogste positie Nederlandse Ranglijst: 1

De Big Apple en Calgary

(28 juni 2015)

Na een weekje trainen in Nederland na onze 4,5 week Azië/Australië trip gingen we zondag 14 juni weer het vliegtuig in richting New York, voor de eerste van de twee Noord-Amerika toernooien: de US en Canada Open.

New York is echter niet helemaal New York. Het toernooi wordt in werkelijkheid gehouden in Brentwood op Long Island, op een uur rijden van the Big Apple.
De eerste dagen gebruiken we altijd om te trainen en om aan het tijdverschil te wennen. Dat laatste ging prima, het trainen niet echt aangezien ze met tape aangelegde badmintonbanen hadden geïmproviseerd op een indoor atletiek ondergrond. En dat voor een Grand Prix Gold toernooi in het Olympisch kwalificatiejaar. Hopelijk gaan de ogen van de BWF eens open en leggen ze een toernooiorganisatie in het vervolg een boete op vanwege zulke wantoestanden.
Het belangrijkste dan: de wedstrijden zelf. Na een redelijk eenvoudige eerste ronde winst, speelden we in de tweede ronde tegen een koppel uit Taipei. We verloren deze wedstrijd in de laatste 5 punten in de derde game. Volkomen onnodig en zeer teleurstellend, maar wel de realiteit.
Zoals te doen gebruikelijk is er geen tijd om in een teleurstelling te blijven hangen, de badminton rollercoaster staat namelijk nooit stil. Focus op de Canada Open in Calgary van de week erna. Nog even the Big Apple in geweest en genoten van deze bruisende metropool, nieuwe energie opgedaan om zondag weer door te reizen naar Calgary.

Op de Canada Open, een Grand Prix toernooi, hebben we het de afgelopen twee edities tot de finales geschopt. Dit jaar zijn we als vijfde geplaatst en plaatsen we ons via twee zwaarbevochten zeges op de wederom betonnen speelvloer (Hallo BWF!?) voor de kwartfinales. Hierin komen we uit tegen de nummers 1 van de plaatsingslijst Fuchs en Michels. Geen onbekenden, we speelden al twee keer eerder tegen ze en bovendien komen we ze in de Duitse Bundesliga geregeld tegen. Om eerlijk te zijn hadden we in deze wedstrijd op geen enkel vlak iets in te brengen en waren ze gewoon beter. Met 15 en 12 verloren we deze partij en zat het toernooi erop.

Helaas hebben deze toernooien niet opgeleverd wat ik graag had gewild, namelijk meer overwinningen en beter spel. Ik denk dat we de afgelopen tijd niet in de buurt gekomen zijn van ons topniveau, iets wat we bijvoorbeeld wel haalden aan het eind van 2014. De komende weken zullen we gaan uitvissen hoe we dat niveau weer kunnen gaan halen, zodat we op het WK in het geweldige Jakarta wél weer top kunnen zijn!

En nu het vliegtuig in, na 46 van de afgelopen 54 dagen in het buitenland vertoefd te hebben, is het meer dan fijn om lekker naar huis te gaan! Een hele fijne zomerperiode voor alle badmintonliefhebbers in Nederland en begin het nieuwe seizoen weer vol frisse moed!

Van Sudirman naar “Down Under”

(18 mei 2015)

20150515_153104

20150515_215426Een geweldig georganiseerde Sudirman Cup is gisteren geëindigd met een verwachte titel voor grootmacht China. Zij versloegen Japan met 3-0 en wie anders dan badmintonlegende Lin Dan mocht het winnende punt binnen slaan. Ik verbaas mij er nog steeds over hoe makkelijk hij onze sport eruit kan laten zien. Zijn voetenwerk, bewegingen over de baan en zijn zeldzaam effectieve speelwijze zijn ongeëvenaard. Een genot om naar te kijken en stiekem om erg jaloers van te worden!

Ook het speciaal voor de Sudirman Cup gebouwde stadion was een genot om in te spelen. Dongguan is een stad waar badminton nog net wat meer gespeeld wordt dan in andere Chinese steden, heb ik mij laten vertellen door onze tolk en begeleidster, en de wedstrijden werden dan ook goed bezocht. Overigens liepen er 1100 vrijwilligers in en om het stadion waarvan 600 inwoners en 500 studenten uit Dongguan. Voor hen was dit toernooi een wereldervaring aangezien zij uit vele gegadigden waren gekozen om dit toernooi mee te mogen maken. Ze waren enthousiast en ontzettend vriendelijk op elk moment van de dag.

Onze eigen wedstrijden in de 2e groep verliepen goed. In de poule wedstrijden versloegen wij achtereenvolgens Canada, Spanje en Singapore. Na een valse start in de mix tegen Canada konden Samantha en ik tegen Singapore onze revanche nemen. We speelden tegen het voormalige top 10 koppel en de huidige nummers 16 van de wereld, Chrisnanta en Neo. We controleerden de wedstrijd goed en konden, ondanks een onrustig begin van de tweede game, onze tactiek goed uit blijven voeren. Hierdoor wonnen wij in twee games, een goede winst voor ons en bovendien een 4-1 winst in de laatste groepswedstrijd. De wedstrijd werd uitgezonden en kan je hier terug kijken.

De groepswinst betekende een strijd om de 13e plaats tegen Hong Kong. Als je in groep 2 zit kan je hooguit 13e worden en dat is natuurlijk op voorhand een rare gedachte omdat je altijd wil spelen voor het winnen van een toernooi. De komende jaren zullen we als land hard moeten werken aan onze ranking in alle onderdelen zodat we misschien over een jaar of vier wel in de kampioensgroep kunnen komen. Als het landen als Rusland, Engeland en Duitsland lukt, waarom dan ons niet? Overigens werd de wedstrijd tegen Hong Kong met 1-3 verloren en hoefden Samantha en ik in de laatste partij niet meer in actie te komen.

De volgende ochtend werden we al vroeg opgehaald om onze vlucht naar Melbourne te pakken en daar tik ik nu dit verhaal. Hoe gaaf is dat! Ik had niet verwacht daar ooit te komen vanwege de enorme afstand die overbrugd moet worden, want zelfs vanuit zuidelijk China is het nog 9,5 uur vliegen. Maar, ook Australië heeft sinds kort een Super Serie toernooi en dat wordt volgende week gehouden in Sydney. Voor we daar aanstaande zondag naartoe reizen, trainen we eerst deze week mee met de Australische selectie. Australië is een sportland in hart en nieren en hun trainingscentrum is prachtig en van alle gemakken voorzien. Een prima locatie om een tussenweek te houden! De trainingen zijn grotendeels vroeg in de ochtend zodat we ook nog wat kunnen genieten van wat vrije tijd die we uiteraard goed zullen besteden hier. Het is herfst, bijna winter, hier maar het weer is nog steeds erg lekker en Melbourne is een geweldige stad! Kortom, ik ben bezig aan een geweldige trip en geniet er ontzettend van!

Volgende week hebben we overigens zwaar geloot. We spelen tegen de Chinezen Kai Lu en Huang Yaqiong die in de top 8 van de wereld staan. We verloren op het WK in twee games van ze maar we zullen ze opnieuw analyseren en met een goede tactiek voor de dag komen. Ik heb er zin in! Maar nu eerst genieten van dé coffee capital, Melbourne!

Nieuwe support!

(1 mei 2015)

Ik ben blij te melden dat per 1 mei FN-Trendy mij gaat ondersteunen bij mijn topsport carrière. FN-Trendy is een hip bedrijf dat kleding aanbiedt voor zowel jong als oud, ontworpen door jong designtalent uit Azië. Oprichter Frans Schouten is een groot fan van mode, Azië en ook van de badmintonsport. Aangezien ook ik veel in Azië te vinden ben en voor mij de badminton sport al lang een “way of living” is, was het logisch dat wij elkaar op enig moment zouden vinden. Ik zal mij voor de volle 100% inzetten om het merk FN-Trendy zo goed mogelijk uit te dragen.

Op naar een mooie samenwerking!

Shirts bedrukt voor de Azië/Australië tour

Shirts bedrukt voor de Azië/Australië tour

Terugblik op German, All England en Swiss Open

(17 maart 2015)

Een toernooireeks van drie is ten einde met wisselende resultaten. Daar ben ik niet tevreden over en dat moet simpelweg beter gaan de komende periode.

De German Open in mijn thuishaven Mülheim was helaas een kort toernooi. We speelden tegen een koppel uit Denemarken een close wedstrijd waarin we tekort kwamen op de beslissende momenten. Jammer, geen resultaat maar wel door een uitgebreide nabespreking en analyse een betere basis gelegd voor de volgende twee evenementen, wat uiteraard ook een hoop waard is.

Vervolgens het twee weken geleden gespeelde Yonex All England in Birmingham. Het oudste badmintontoernooi ter wereld, het Wimbledon van onze mooie sport. Ik kom daar nu alweer heel wat jaren, maar ieder jaar is het weer een feest om daar te mogen zijn en spelen. De organisatie, de entourage, het gezellige zakencentrum rondom de arena én de supermooi gerenoveerde Barclaycard Arena maken het erg speciaal. In de eerste ronde troffen we een Amerikaans koppel. Een koppel uit de top 30 dat veel toernooien in Noord, midden en Zuid Amerika afwerkt. Een zakelijke twee games overwinning bracht ons in de tweede ronde.
Daarin speelden we tegen de Denen Fischer en Pedersen. Een paar weken geleden bij de EK Teams nog verloren, in April vorig jaar bij het EK verloren en ook deze wedstrijd wisten we niet te winnen. Toch komen we steeds een klein beetje dichterbij en konden we van deze wedstrijd tactisch gezien een hoop leren, want ook de Denen hebben zwakkere plekken ondanks dat ze 2e staan op de wereldranglijst. Vooral in de tweede helft van de tweede game konden we een aantal goede rallies in winst omzetten.

Tenslotte afgelopen week de Swiss Open in Basel. Een Grand Prix Gold toernooi net als de German Open. In de eerste ronde speelden we tegen Schwenger en Nelte uit Duitsland, achtste geplaatst in dit toernooi, head to head stand 1-1. Een zeer slechte start in de eerste game, weinig ritme in de korte rallies, maar wel veel vechtlust ondanks dat we de eerste game ruim verloren. Met die vechtlust en een kleine tactische aanpassing speelden we onszelf wat beter in de partij en konden we de tweede game pakken. Een spannende derde game waarin het gelijk op gaat tot 15-15. En daar ”begint” de wedstrijd eigenlijk. Een paar goede rallies, wat geluk aan onze zijde en we pakken een serie punten op rij dat genoeg blijkt te zijn voor wedstrijdwinst. Een mooie, zwaarbevochten overwinning met goede vechtlust.

De volgende dag een wedstrijd tegen een Frans koppel. Een zelfde scenario als de dag ervoor. Een zwak begin en verlies in de eerste game, gamewinst met beter spel in de tweede game. Bij de interval in de derde game staan we voor, maar daar gaat het ook gelijk mis. Een drie punten voorsprong wordt te snel uit handen gegeven. In plaats van dat wij verder uitlopen krijgen zij vleugels. Ze zijn leidend in de laatste rallies van de wedstrijd, terwijl wij te passief zijn: we verliezen en balen tot en met! Dit is nou een echt onnodig verlies, dat mag niet gebeuren en uit de grond van mijn hart zeg ik dat we er alles aan zullen doen dat dit niet meer kan gebeuren.

Afgelopen weekend een leuke clinic gegeven samen met Gayle Mahulette voor een groep dolenthousiaste kids van een jaar of 15. Gaaf om te doen. Wil je ook eens een badmintonclinic ervaren? Kijk dan op mijn site onder het kopje clinics

http://www.jorritderuiter.com/badminton-clinic.php?lang=

Een stroef begin van het nieuwe jaar

(19 januari 2015)

We zijn alweer even onderweg in 2015 en ik had graag gezien dat ik het nieuwe jaar wat positiever was begonnen, maar helaas is dat niet het geval!

Eind november werd ik geveld door een virusinfectie die ik waarschijnlijk mee had genomen uit Azië. Acht dagen hoge koorts en daar bovenop nog een longontsteking zorgden ervoor dat ik bijna 3 weken aan huis gekluisterd was en daardoor het Italian open en 4 wedstrijden in de Bundesliga moest laten schieten.
Toen na een 10 daagse antibiotica kuur de longontsteking weg was mocht ik van de sportarts weer heel rustig gaan opbouwen. Heel rustig opbouwen, dacht ik nog. Ik ben toch weer beter? Nou, ik kwam er al snel achter dat ik dat opbouwen behoorlijk onderschatte. Mijn conditie was in die ziekteperiode veranderd van een top- in een flopconditie. Bij elke inspanning had ik een veel te hoge hartslag die ook niet, zoals normaal, weer daalde maar juist hoog bleef. Hierdoor herstelde mijn lichaam weinig tot niet. Ook bij het hervatten van de trainingen in het nieuwe jaar kon ik nog lang geen maximale arbeid verrichten, maar in ieder geval wel weer de trainingen volgen.

Aangezien alles voor het eerste toernooi van het jaar, de Swedish Masters in Uppsala, al geboekt en betaald was besloot ik wel deel te nemen. Daarbij kwam dat ik het ook wel een goede test vond om uit te vinden waar ik nou precies stond qua conditie. Nu ik terug ben in Nederland kan ik er vrij kort over zijn: het was confronterend en frustrerend om te merken dat ik in bijna alle aspecten van het spel nog veel te kort kom. Nou is dat op zich niet zo vreemd. Ik moet het doorgaans hebben van hard werken en dat heb ik al te lang niet meer kunnen doen. Het gevolg is dat het niveau dan snel daalt. De Deense tegenstanders in de kwartfinale waren als gevolg daarvan met 21-19 en 21-17 te sterk voor ons.

Toch ben ik blij dat ik wél gespeeld heb, want het heeft mij het inzicht gegeven dat ik momenteel fysiek nog niet in staat ben om een toernooi te spelen. De focus zal de komende weken komen te liggen op het weer opnieuw wedstrijdfit worden, want er komt een belangrijke periode aan met onder andere het EK teams in Leuven en 3 achtereenvolgende toernooien in Duitsland, Engeland en Zwitserland. Daar focus ik nu op want dan zal en moet ik weer volledig hersteld zijn van deze ontzettend vervelende longontsteking die mijn lichaam gesloopt heeft en waarvan ik nog dagelijks de gevolgen ervaar.