Naar een nieuwe horizon

(1 september 2015)

Op dinsdag 11 augustus 2015, tijdens de prachtige Wereld Kampioenschappen in hét badmintonmekka Istora Senayan in Jakarta, heb ik de laatste wedstrijd van mijn internationale badmintonloopbaan gespeeld. Ik heb besloten om te stoppen met topbadminton. Na 18 jaar wedstrijdbadminton, waarvan de afgelopen 15 jaar als topsporter, sluit ik een bijzondere periode van mijn leven af en begin ik aan een nieuw hoofdstuk.

De afgelopen tijd werd steeds duidelijker dat de financiering van ons, door Badminton Nederland opgestelde, ambitieuze toernooiplan richting de Olympische Spelen van Rio 2016 niet haalbaar was. De financiële support vanuit de bond (persoonlijk budget) bleek voor mij persoonlijk bij lange na niet toereikend genoeg om de 21 kwalificatietoernooien te bekostigen die Samantha en ik zouden gaan spelen. 21 toernooien die essentieel waren en zijn om punten voor de wereldranglijst te verdienen. Daarnaast bleef, in ons gemengd dubbel, progressie richting top 10 van de wereld uit en was onze positie in de top 20 van de wereldranglijst niet voldoende om extra financiële support te krijgen. Niet van de bond en ook voor financiële steun van het NOC*NSF kwamen wij niet in aanmerking. Zonder deze cruciale bijdragen is badminton spelen op het allerhoogste niveau voor mij niet mogelijk.

Ik kijk met veel plezier en trots terug op een geweldig mooie tijd binnen de wereld van de, in mijn ogen, mooiste sport die er is. De sport badminton heeft mij een hoop geleerd en op schitterende plekken gebracht. In mijn beginjaren veelal in de kleinere sporthalletjes binnen Europa en in de afgelopen jaren naar de grootste arena’s die er binnen onze sport zijn. Ik heb het voorrecht gehad mij te mogen meten met de allerbeste spelers ter wereld op toernooien waarvan ik als klein jongetje alleen maar gehoopt had daar ooit te staan. Ik heb successen gevierd, nederlagen geleden, teleurstellingen verwerkt, geluk gehad en euforie gekend. Al die jaren ben ik (financieel) gesteund door mensen van verschillende bedrijven, in het bijzonder Yonex en Footconnection, maar ook door particulieren. Hen wil ik ontzettend bedanken voor het vertrouwen en de gunfactor zodat ik mijn sport kon blijven uitoefenen. Zij hebben het mede mogelijk gemaakt dat ik tot mooie prestaties kon komen, momenten die ik altijd zal koesteren. Uiteraard bedank ik ook mijn partners met wie ik samengespeeld heb, mijn trainers, fysio’s, masseurs en alle andere mensen die er voor mij geweest zijn gedurende mijn badminton carrière. Mijn grootste dank gaat echter uit naar mijn ouders, zus en vriendin die altijd maar dan ook altijd voor mij klaarstonden en nog steeds staan. Familie is je basis en de basis is goed! Ik ben dankbaar voor alles wat jullie voor mij betekend hebben en betekenen. Ik hou van jullie!

Hoogtepunten:

– Europese Kampioenschappen: brons individueel, zilver team
– Nederlands Kampioen
– 3x Finalist in het BWF Grand Prix Circuit waarvan 1x op de Yonex Dutch Open
– Meervoudig winnaar en finalist in het Badminton Europe Circuit
– 36 interlands voor het Nederlands Team
– 7 WK kwalificaties, 5 EK kwalificaties, 3 WK team selecties, 9 EK team selecties
– Hoogste positie Wereldranglijst: 16
– Hoogste positie Nederlandse Ranglijst: 1

De Big Apple en Calgary

(28 juni 2015)

Na een weekje trainen in Nederland na onze 4,5 week Azië/Australië trip gingen we zondag 14 juni weer het vliegtuig in richting New York, voor de eerste van de twee Noord-Amerika toernooien: de US en Canada Open.

New York is echter niet helemaal New York. Het toernooi wordt in werkelijkheid gehouden in Brentwood op Long Island, op een uur rijden van the Big Apple.
De eerste dagen gebruiken we altijd om te trainen en om aan het tijdverschil te wennen. Dat laatste ging prima, het trainen niet echt aangezien ze met tape aangelegde badmintonbanen hadden geïmproviseerd op een indoor atletiek ondergrond. En dat voor een Grand Prix Gold toernooi in het Olympisch kwalificatiejaar. Hopelijk gaan de ogen van de BWF eens open en leggen ze een toernooiorganisatie in het vervolg een boete op vanwege zulke wantoestanden.
Het belangrijkste dan: de wedstrijden zelf. Na een redelijk eenvoudige eerste ronde winst, speelden we in de tweede ronde tegen een koppel uit Taipei. We verloren deze wedstrijd in de laatste 5 punten in de derde game. Volkomen onnodig en zeer teleurstellend, maar wel de realiteit.
Zoals te doen gebruikelijk is er geen tijd om in een teleurstelling te blijven hangen, de badminton rollercoaster staat namelijk nooit stil. Focus op de Canada Open in Calgary van de week erna. Nog even the Big Apple in geweest en genoten van deze bruisende metropool, nieuwe energie opgedaan om zondag weer door te reizen naar Calgary.

Op de Canada Open, een Grand Prix toernooi, hebben we het de afgelopen twee edities tot de finales geschopt. Dit jaar zijn we als vijfde geplaatst en plaatsen we ons via twee zwaarbevochten zeges op de wederom betonnen speelvloer (Hallo BWF!?) voor de kwartfinales. Hierin komen we uit tegen de nummers 1 van de plaatsingslijst Fuchs en Michels. Geen onbekenden, we speelden al twee keer eerder tegen ze en bovendien komen we ze in de Duitse Bundesliga geregeld tegen. Om eerlijk te zijn hadden we in deze wedstrijd op geen enkel vlak iets in te brengen en waren ze gewoon beter. Met 15 en 12 verloren we deze partij en zat het toernooi erop.

Helaas hebben deze toernooien niet opgeleverd wat ik graag had gewild, namelijk meer overwinningen en beter spel. Ik denk dat we de afgelopen tijd niet in de buurt gekomen zijn van ons topniveau, iets wat we bijvoorbeeld wel haalden aan het eind van 2014. De komende weken zullen we gaan uitvissen hoe we dat niveau weer kunnen gaan halen, zodat we op het WK in het geweldige Jakarta wél weer top kunnen zijn!

En nu het vliegtuig in, na 46 van de afgelopen 54 dagen in het buitenland vertoefd te hebben, is het meer dan fijn om lekker naar huis te gaan! Een hele fijne zomerperiode voor alle badmintonliefhebbers in Nederland en begin het nieuwe seizoen weer vol frisse moed!

Van Sudirman naar “Down Under”

(18 mei 2015)

20150515_153104

20150515_215426Een geweldig georganiseerde Sudirman Cup is gisteren geëindigd met een verwachte titel voor grootmacht China. Zij versloegen Japan met 3-0 en wie anders dan badmintonlegende Lin Dan mocht het winnende punt binnen slaan. Ik verbaas mij er nog steeds over hoe makkelijk hij onze sport eruit kan laten zien. Zijn voetenwerk, bewegingen over de baan en zijn zeldzaam effectieve speelwijze zijn ongeëvenaard. Een genot om naar te kijken en stiekem om erg jaloers van te worden!

Ook het speciaal voor de Sudirman Cup gebouwde stadion was een genot om in te spelen. Dongguan is een stad waar badminton nog net wat meer gespeeld wordt dan in andere Chinese steden, heb ik mij laten vertellen door onze tolk en begeleidster, en de wedstrijden werden dan ook goed bezocht. Overigens liepen er 1100 vrijwilligers in en om het stadion waarvan 600 inwoners en 500 studenten uit Dongguan. Voor hen was dit toernooi een wereldervaring aangezien zij uit vele gegadigden waren gekozen om dit toernooi mee te mogen maken. Ze waren enthousiast en ontzettend vriendelijk op elk moment van de dag.

Onze eigen wedstrijden in de 2e groep verliepen goed. In de poule wedstrijden versloegen wij achtereenvolgens Canada, Spanje en Singapore. Na een valse start in de mix tegen Canada konden Samantha en ik tegen Singapore onze revanche nemen. We speelden tegen het voormalige top 10 koppel en de huidige nummers 16 van de wereld, Chrisnanta en Neo. We controleerden de wedstrijd goed en konden, ondanks een onrustig begin van de tweede game, onze tactiek goed uit blijven voeren. Hierdoor wonnen wij in twee games, een goede winst voor ons en bovendien een 4-1 winst in de laatste groepswedstrijd. De wedstrijd werd uitgezonden en kan je hier terug kijken.

De groepswinst betekende een strijd om de 13e plaats tegen Hong Kong. Als je in groep 2 zit kan je hooguit 13e worden en dat is natuurlijk op voorhand een rare gedachte omdat je altijd wil spelen voor het winnen van een toernooi. De komende jaren zullen we als land hard moeten werken aan onze ranking in alle onderdelen zodat we misschien over een jaar of vier wel in de kampioensgroep kunnen komen. Als het landen als Rusland, Engeland en Duitsland lukt, waarom dan ons niet? Overigens werd de wedstrijd tegen Hong Kong met 1-3 verloren en hoefden Samantha en ik in de laatste partij niet meer in actie te komen.

De volgende ochtend werden we al vroeg opgehaald om onze vlucht naar Melbourne te pakken en daar tik ik nu dit verhaal. Hoe gaaf is dat! Ik had niet verwacht daar ooit te komen vanwege de enorme afstand die overbrugd moet worden, want zelfs vanuit zuidelijk China is het nog 9,5 uur vliegen. Maar, ook Australië heeft sinds kort een Super Serie toernooi en dat wordt volgende week gehouden in Sydney. Voor we daar aanstaande zondag naartoe reizen, trainen we eerst deze week mee met de Australische selectie. Australië is een sportland in hart en nieren en hun trainingscentrum is prachtig en van alle gemakken voorzien. Een prima locatie om een tussenweek te houden! De trainingen zijn grotendeels vroeg in de ochtend zodat we ook nog wat kunnen genieten van wat vrije tijd die we uiteraard goed zullen besteden hier. Het is herfst, bijna winter, hier maar het weer is nog steeds erg lekker en Melbourne is een geweldige stad! Kortom, ik ben bezig aan een geweldige trip en geniet er ontzettend van!

Volgende week hebben we overigens zwaar geloot. We spelen tegen de Chinezen Kai Lu en Huang Yaqiong die in de top 8 van de wereld staan. We verloren op het WK in twee games van ze maar we zullen ze opnieuw analyseren en met een goede tactiek voor de dag komen. Ik heb er zin in! Maar nu eerst genieten van dé coffee capital, Melbourne!

Nieuwe support!

(1 mei 2015)

Ik ben blij te melden dat per 1 mei FN-Trendy mij gaat ondersteunen bij mijn topsport carrière. FN-Trendy is een hip bedrijf dat kleding aanbiedt voor zowel jong als oud, ontworpen door jong designtalent uit Azië. Oprichter Frans Schouten is een groot fan van mode, Azië en ook van de badmintonsport. Aangezien ook ik veel in Azië te vinden ben en voor mij de badminton sport al lang een “way of living” is, was het logisch dat wij elkaar op enig moment zouden vinden. Ik zal mij voor de volle 100% inzetten om het merk FN-Trendy zo goed mogelijk uit te dragen.

Op naar een mooie samenwerking!

Shirts bedrukt voor de Azië/Australië tour

Shirts bedrukt voor de Azië/Australië tour

Terugblik op German, All England en Swiss Open

(17 maart 2015)

Een toernooireeks van drie is ten einde met wisselende resultaten. Daar ben ik niet tevreden over en dat moet simpelweg beter gaan de komende periode.

De German Open in mijn thuishaven Mülheim was helaas een kort toernooi. We speelden tegen een koppel uit Denemarken een close wedstrijd waarin we tekort kwamen op de beslissende momenten. Jammer, geen resultaat maar wel door een uitgebreide nabespreking en analyse een betere basis gelegd voor de volgende twee evenementen, wat uiteraard ook een hoop waard is.

Vervolgens het twee weken geleden gespeelde Yonex All England in Birmingham. Het oudste badmintontoernooi ter wereld, het Wimbledon van onze mooie sport. Ik kom daar nu alweer heel wat jaren, maar ieder jaar is het weer een feest om daar te mogen zijn en spelen. De organisatie, de entourage, het gezellige zakencentrum rondom de arena én de supermooi gerenoveerde Barclaycard Arena maken het erg speciaal. In de eerste ronde troffen we een Amerikaans koppel. Een koppel uit de top 30 dat veel toernooien in Noord, midden en Zuid Amerika afwerkt. Een zakelijke twee games overwinning bracht ons in de tweede ronde.
Daarin speelden we tegen de Denen Fischer en Pedersen. Een paar weken geleden bij de EK Teams nog verloren, in April vorig jaar bij het EK verloren en ook deze wedstrijd wisten we niet te winnen. Toch komen we steeds een klein beetje dichterbij en konden we van deze wedstrijd tactisch gezien een hoop leren, want ook de Denen hebben zwakkere plekken ondanks dat ze 2e staan op de wereldranglijst. Vooral in de tweede helft van de tweede game konden we een aantal goede rallies in winst omzetten.

Tenslotte afgelopen week de Swiss Open in Basel. Een Grand Prix Gold toernooi net als de German Open. In de eerste ronde speelden we tegen Schwenger en Nelte uit Duitsland, achtste geplaatst in dit toernooi, head to head stand 1-1. Een zeer slechte start in de eerste game, weinig ritme in de korte rallies, maar wel veel vechtlust ondanks dat we de eerste game ruim verloren. Met die vechtlust en een kleine tactische aanpassing speelden we onszelf wat beter in de partij en konden we de tweede game pakken. Een spannende derde game waarin het gelijk op gaat tot 15-15. En daar ”begint” de wedstrijd eigenlijk. Een paar goede rallies, wat geluk aan onze zijde en we pakken een serie punten op rij dat genoeg blijkt te zijn voor wedstrijdwinst. Een mooie, zwaarbevochten overwinning met goede vechtlust.

De volgende dag een wedstrijd tegen een Frans koppel. Een zelfde scenario als de dag ervoor. Een zwak begin en verlies in de eerste game, gamewinst met beter spel in de tweede game. Bij de interval in de derde game staan we voor, maar daar gaat het ook gelijk mis. Een drie punten voorsprong wordt te snel uit handen gegeven. In plaats van dat wij verder uitlopen krijgen zij vleugels. Ze zijn leidend in de laatste rallies van de wedstrijd, terwijl wij te passief zijn: we verliezen en balen tot en met! Dit is nou een echt onnodig verlies, dat mag niet gebeuren en uit de grond van mijn hart zeg ik dat we er alles aan zullen doen dat dit niet meer kan gebeuren.

Afgelopen weekend een leuke clinic gegeven samen met Gayle Mahulette voor een groep dolenthousiaste kids van een jaar of 15. Gaaf om te doen. Wil je ook eens een badmintonclinic ervaren? Kijk dan op mijn site onder het kopje clinics

http://www.jorritderuiter.com/badminton-clinic.php?lang=

Een stroef begin van het nieuwe jaar

(19 januari 2015)

We zijn alweer even onderweg in 2015 en ik had graag gezien dat ik het nieuwe jaar wat positiever was begonnen, maar helaas is dat niet het geval!

Eind november werd ik geveld door een virusinfectie die ik waarschijnlijk mee had genomen uit Azië. Acht dagen hoge koorts en daar bovenop nog een longontsteking zorgden ervoor dat ik bijna 3 weken aan huis gekluisterd was en daardoor het Italian open en 4 wedstrijden in de Bundesliga moest laten schieten.
Toen na een 10 daagse antibiotica kuur de longontsteking weg was mocht ik van de sportarts weer heel rustig gaan opbouwen. Heel rustig opbouwen, dacht ik nog. Ik ben toch weer beter? Nou, ik kwam er al snel achter dat ik dat opbouwen behoorlijk onderschatte. Mijn conditie was in die ziekteperiode veranderd van een top- in een flopconditie. Bij elke inspanning had ik een veel te hoge hartslag die ook niet, zoals normaal, weer daalde maar juist hoog bleef. Hierdoor herstelde mijn lichaam weinig tot niet. Ook bij het hervatten van de trainingen in het nieuwe jaar kon ik nog lang geen maximale arbeid verrichten, maar in ieder geval wel weer de trainingen volgen.

Aangezien alles voor het eerste toernooi van het jaar, de Swedish Masters in Uppsala, al geboekt en betaald was besloot ik wel deel te nemen. Daarbij kwam dat ik het ook wel een goede test vond om uit te vinden waar ik nou precies stond qua conditie. Nu ik terug ben in Nederland kan ik er vrij kort over zijn: het was confronterend en frustrerend om te merken dat ik in bijna alle aspecten van het spel nog veel te kort kom. Nou is dat op zich niet zo vreemd. Ik moet het doorgaans hebben van hard werken en dat heb ik al te lang niet meer kunnen doen. Het gevolg is dat het niveau dan snel daalt. De Deense tegenstanders in de kwartfinale waren als gevolg daarvan met 21-19 en 21-17 te sterk voor ons.

Toch ben ik blij dat ik wél gespeeld heb, want het heeft mij het inzicht gegeven dat ik momenteel fysiek nog niet in staat ben om een toernooi te spelen. De focus zal de komende weken komen te liggen op het weer opnieuw wedstrijdfit worden, want er komt een belangrijke periode aan met onder andere het EK teams in Leuven en 3 achtereenvolgende toernooien in Duitsland, Engeland en Zwitserland. Daar focus ik nu op want dan zal en moet ik weer volledig hersteld zijn van deze ontzettend vervelende longontsteking die mijn lichaam gesloopt heeft en waarvan ik nog dagelijks de gevolgen ervaar.

Terugblik op 2014

(29 december 2014)

2014 zit er alweer bijna op! Voor mij persoonlijk was het een geweldig jaar met veel mooie momenten. Graag kijk ik er in het kort op terug!

De start van 2014 beloofde al veel goeds. Op 2 januari hoorden we op Papendal dat we een nieuwe trainer zouden krijgen: Kim Nielsen, een voormalig coach van de Deense nationale selectie. Per 1 april zou hij fulltime in dienst komen en zich ook echt vestigen in Arnhem.

Overigens stonden de eerste twee maanden van het jaar voor mij nog voornamelijk in het teken van de Duitse Bundesliga, omdat we door de voetblessure van Samantha nog niet aan internationale toernooien konden deelnemen. In die competitie gaat het erg goed en we staan met een aantal punten voorsprong op de eerste plaats.

Eind februari is het dan eindelijk zover, de rentree in het internationale circuit en wel in mijn “thuishaven Mülheim” voor de Yonex German Open. We hebben lage verwachtingen en zijn al lang blij om weer op de baan te staan. Na een goede winst in de eerste ronde komen we in de tweede ronde net te kort om te stunten tegen een top 20 koppel uit Hong Kong, maar deze start belooft veel goeds.

In de periode half maart – half april trainen we keihard. De voorbereidingen voor het EK in het Russische Kazan zijn zwaar maar fit ben ik wel. Een Europese medaille is één van mijn doelstellingen voor het jaar, maar gezien de achterstand die we opgelopen hebben niet echt realistisch. Eenmaal in Kazan winnen we de eerste twee rondes en staan we in de kwartfinales tegen het eerste koppel uit Rusland Durkin en Vislova. Plotseling zijn we nog maar één overwinning verwijderd van een medaille. Deze dag, vrijdag 25 april kan ik wel de tot nu toe meest speciale dag uit mijn badmintonleven noemen. We spelen pas in het begin van de avond en de dag lijkt maar niet op te schieten. Een aantal uur voor aanvang ben ik stik nerveus . Eenmaal in de arena maken de zenuwen plaats voor een adrenaline kick die ik nog niet eerder bij mezelf waargenomen heb. We gaan de baan op, winnen de eerste game, maar verliezen de tweede. In de derde game is het alles of niets. We krijgen goede feedback van onze coaches Kim en Rune. Aan het einde van de derde game weten we een klein gaatje van 2, 3 punten te slaan. Het matchpoint weet ik nog goed. We wisselen met z’n vieren een blik uit die een en al vastberadenheid is, dit gaat hem worden! Er volgt een lange rally met een afsluitende winner aan het net! De hele hal is stil, maar ik schreeuw, ren en spring. Ik ben door het dolle heen. We omhelzen elkaar, de coaches en onze masseur Gerrit. We hebben zojuist de eerste mix medaille voor Nederland in 12 jaar tijd binnengeslagen. Ik ben intens gelukkig!

XD all medallists

De volgende dag spelen we in de halve eindstrijd tegen topfavorieten Fischer en Pedersen. Een kans hebben we niet en we verliezen in twee games. De dag erna is de medaille ceremonie en staan Samantha en ik met een bronzen medaille om tussen de drie andere mixen, allemaal Denen. Wat ben ik trots dat wij op dit podium staan na zo’n moeilijke periode. De zeven minuten die de ceremonie duurt zijn alle teleurstellingen en eerdere verliesmomenten meer dan waard geweest. Ik geniet, kijk zelf maar:

11 mei speel ik samen met mijn team 1.BV Mülheim de finale van de Duitse Bundesliga in en tegen Lüdinghausen. Het wordt een voor badmintonliefhebbers geweldige middag met veel mooie en spannende wedstrijden. Ik weet de dubbel samen met Marcus Ellis te winnen maar helaas verliezen we de damesdubbel, beide herensingles en de damessingle. We worden tweede en uiteraard balen we als een stekker. Toch zijn we trots op een geweldig seizoen met een mooi eindresultaat. Vorig jaar 3e, dit jaar 2e dus hopelijk volgend seizoen….

In het begin van de zomerperiode spelen we de Grand Prix (Gold) toernooien van Canada en de USA. In Vancouver spelen we onszelf in de finale. Terwijl het Nederlands Elftal tegen Costa Rica aan het strijden is, spelen wij tegen de Duitsers Schwenger en Nelte. Helaas kunnen we het goede voorbeeld van Oranje niet volgen en verliezen we, toch wel teleurstellend, in twee games.

Eenmaal terug in Nederland staat de voorbereiding voor de WK in Kopenhagen gepland. Zes weken lang buffelen op een snikheet Papendal. De ramp met de MH 17 maakt een diepe indruk op mij. Zoveel onschuldige slachtoffers. Ik realiseer mij hoe vaak ik deze vliegroute zelf heb gevlogen en het maakt mij weer even extra bewust van het feit dat ik elke dag opnieuw blij mag zijn dat ik kan doen wat ik het allerliefste doe: badminton spelen.

Het WK in Kopenhagen wordt een bijzonder evenement. Zelf hebben we een goede overwinning in de eerste ronde, maar verliezen we in de tweede ronde van een Chinees koppel. Ik blijf in Kopenhagen en mijn vriendin komt over zodat we samen de finales kunnen bekijken. Het is genieten! Op de zondag zijn we getuige van de spectaculaire winst van Carolina Marin. Een Spaanse wereldkampioene! Ik denk dat dit het ultieme bewijs is dat alles mogelijk is zolang je maar hard werkt en de juiste instelling hebt!

In de periode oktober-november breekt een drukke tijd aan. We spelen zes toernooien met steeds na twee toernooien een weekje trainen. Bij de Yonex Dutch Open in Almere halen we ons absolute topniveau. Na vier goede overwinningen staan we in de finale tegenover de Indonesiërs Widianto en Dili. We komen 2-1 in games voor en hebben in de vierde game een kleine voorsprong (de Dutch Open wordt gebruikt om een nieuw scoringssysteem, 5 games tot 11 punten, te testen). Helaas lukt het ons niet de toernooiwinst te pakken, want de Indo’s pakken de vierde game en in de vijfde game verliezen we dik. We zijn zwaar teleurgesteld over het resultaat maar apetrots op het vertoonde spel.

Pure emotie

Tijdens de Aziatische Super Series van China en Hong Kong lootten we in beide toernooien…Widianto en Dili. Het koppel staat inmiddels op de 11e plaats van de wereldranglijst. In de gigantische hal in Fuzhou spelen we een hele goede partij met veel lange rallies. We kunnen in twee games revanche nemen voor onze verliespartij tijdens de Dutch Open. In de tweede ronde verliezen we van de oud wereld kampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië.
Exact een week later spelen we weer tegen Widianto en Dili maar nu in Hong Kong. Dit keer komen we eigenlijk geen moment echt lekker in de wedstrijd en verliezen we in twee games. Ondertussen hebben we onszelf wel weer in de top 25 van de wereldranglijst gespeeld en dat was één van de doelen voor dit jaar.

Nu, eind december kijk ik met veel trots en plezier terug op een jaar dat mij persoonlijk heel veel moois gegeven heeft. Een EK medaille, finales op Grand Prix toernooien, winst op een koppel dat nu in de top 10 van de wereld staat, een 23e plaats op de wereldranglijst en de finale van de Bundesliga. Maar bovenal vond ik mijn spelplezier weer terug dat ik eind 2013 wel kwijt was geraakt.

2015 staat voor de deur, een belangrijk jaar met weer veel mooie en nieuwe uitdagingen. Ik ben er klaar voor om met de hulp van mijn familie en vriendin en met de steun van mijn sponsoren de strijd aan te gaan!

Ik wens jullie allemaal een gezond, succesvol en sportief 2015 toe!

ek medaille

Bericht uit Fuzhou

(14 november 2014)

Vrijdag 7 november vertrekken Samantha en ik naar Azië, om eerst in Fuzhou het Thaihot China te gaan spelen en daarna in Hong Kong het Yonex-Sunrise Hong Kong Open.

Na een, weliswaar door veel turbulentie onrustige, maar toch wel vlotte reis komen we zaterdagochtend om 10.15 uur (03.15 uur Nederlandse tijd) aan in Fuzhou, een “vrij kleine” Chinese stad met maar 6 miljoen inwoners. Ik zeg expres klein, want dat schijnt het te zijn alhoewel je er hier niets van merkt. Gigantische gebouwen, grote hotels en veel, héél erg veel verkeer. Je mag blij zijn dat we in Nederland verkeersregels hebben, want hier spelen ze een soort van Tetris maar dan in de auto, bus of tuk-tuk. Ze vinden het kleinste gaatje om door heen te crossen.
Elke rit van en naar de arena is iedere keer weer een hels karwei voor de chauffeur. Maar ja, hij is eraan gewend om door een zee van auto’s te manoeuvreren. Gelukkig gaat dat steeds weer goed.

De arena waarin we spelen is net gebouwd en ruikt nog nieuw. Het is de grootste hal waarin ik in ieder geval ooit gespeeld heb. Ik schat dat hij zeker 50 meter hoog is. Samen met het feit dat de verlichting op de banen erg fel is maakt dat de omstandigheden niet bepaald makkelijk om in te badmintonnen. We krijgen de mogelijkheid om 3 keer in de main hall te trainen en dat is een luxe positie bij zo’n groot evenement. Hierdoor kunnen we goed wennen aan de speelomstandigheden.

We hebben zowel hier als volgende week in Hong Kong in de eerste ronde dezelfde tegenstanders geloot. Het zijn Widianto en Dili uit Indonesië. Ongeveer een maand geleden waren zij onze opponenten in de finale van de Yonex Dutch Open. Toen verloren wij in 5 games met het experimentele puntensysteem 5×11. Dit keer spelen we weer volgens het vertrouwde 3×21. Vooraf analyseren we samen met coach Kim Nielsen onze finale van de YDO en we komen tot een aantal nieuwe aandachtspunten. Met die op zak betreden we de arena. We spelen op een van de zijbanen, wat een voordeel is omdat daar het licht wat minder fel is.

Vanaf het eerste punt in de eerste game kunnen we het spel spelen zoals we dat we vooraf hebben besproken. Samantha speelt heel goed aan het net en durft iedere keer de strijd met Dili aan te gaan. Hierdoor kan ik het veld compact houden en meerdere keren succesvol doorstappen vanuit half veld naar het net. In de meerdere, erg lange, slagenwisselingen is het zaak om geduldig te blijven. Deze arena is vanwege de hoogte erg langzaam en de Li-Ning shuttles werken er niet bepaald aan mee om het spel wat sneller te maken. Tot aan het einde van de game blijven we dichtbij elkaar. Bij 21-20 zien we kans om ons tweede game point te verzilveren.
In de volgende game gaan we sterk verder met ons aanvallende, geduldige spel. De Indonesiërs worden steeds onzekerder en gaan daardoor fouten maken. Twee series van respectievelijk 7 en 4 opeenvolgende punten zorgen ervoor dat we ruim voor komen en we beslissen de wedstrijd vervolgens met 21-10 in ons voordeel. Uiteraard zijn we erg blij met deze revanche winst en ook coach Kim is meer dan happy!

In de tweede ronde, op donderdag, staan we tegenover de nummers 4 van de plaatsingslijst, de voormalig wereldkampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië. Lilyana Natsir draagt deze mix. Ik durf oprecht te zeggen dat zij al lang de allerbeste gemengd dubbel dame is. Sinds 2005 staat zij onafgebroken aan de wereldtop en waarschijnlijk kan ze het aantal Super Serie overwinningen niet eens meer tellen. Ahmad is de gelukkige uitverkorene om met haar te mogen spelen en hij doet zijn ding uiteraard heel erg goed. We hebben één keer eerder tegen hen gespeeld en dat was tijdens de Swiss Open van 2013. Toen hadden we geen kans en nu is het helaas niet anders. We proberen van alles, maar ze hebben op alles een antwoord. Met twee keer 21-11 moeten we het hoofd buigen. De service van dit koppel en het uitschuiven van Natsir op haar overhead kant maken dit paar absolute wereldklasse.

Het toernooi zit er voor ons op. De komende dagen trainen we hier verder en zondag vliegen we naar Hong Kong voor het volgende Super Serie toernooi. Woensdag ontmoeten we daar dan weer…..Widianto en Dili!

(N.B. Een aangepaste versie van dit bericht schreef ik eerder voor Badminton.nl)

Zilver op de Yonex Dutch Open. Dankzij of ondanks nieuw scoringssysteem?

(16 oktober 2014)

Het Yonex Dutch Open, het enige Grand Prix toernooi van Nederland, wordt elk jaar in oktober georganiseerd in het topsportcentrum van Almere. Dit jaar was het Dutch Open één van de toernooien dat was aangewezen om te experimenteren met het nieuwe scoringssysteem 5 games to 11 zonder verlenging. Het was tevens een van de laatste mogelijkheden om dit systeem internationaal te kunnen testen. Het werd een mooi toernooi dat, met name in het weekend, gelukkig veel publiek trok dat zorgde voor een enthousiaste en zo nu en dan uitbundige sfeer. Een aantrekkelijke en stimulerende omgeving voor de spelers om de beste prestaties neer te zetten. Een extra pluspunt was de manier waarop de wedstrijden in beeld werden gebracht voor Badminton Europe TV en voor miljoenen kijkers in vooral Azië.

Vorig jaar waren Samantha en ik er door blessureleed niet bij, dit jaar wel en als zevende geplaatst. Het gemengddubbel toernooi was behoorlijk sterk ingeschreven, een aantal top 25 mixen en een grote delegatie uit badmintonmekka Indonesië.

In de eerste rondes was er bij ons sprake van een zich opbouwend niveau. Desondanks wisten we de eerste twee rondes in respectievelijk 5 en 4 games te winnen. Op vrijdag speelden we de kwartfinale en hadden we de eerste echte confrontatie.
Onze tegenstanders waren Yun Lung Chan en Ying Suet Tse uit Hong Kong, de nummers 4 van de plaatsingslijst. Dit koppel heeft dit jaar goed gepresteerd en staat momenteel 25e op de wereldranglijst. Zij haalden onder andere de halve finale op de Korea Open Premier Super Serie waarin ze bijvoorbeeld wonnen van het echtpaar Adcock uit Engeland dat momenteel 5e staat in de ranking. In vijf games wisten we deze partij uiteindelijk in winst om te zetten en dat was een voorbeeld van een mentale overwinning, een aspect dat in het nieuwe scoringssysteem heel belangrijk is. Nadat we de eerste game met 11-10 wonnen, verloren we game 2 en 3 met 4-11 en kregen we in de vierde game een matchpoint tegen. In die rally stonden we diep in de verdediging maar, met wat geluk, konden we toch het winnende punt scoren. In game 5 konden we tenslotte doordrukken en wonnen we met 11-3.

In de halve eindstrijd op Super Saturday stonden twee bekenden tegenover ons. De Russen Durkin en Vislova. In de kwartfinale van het Europees Kampioenschap in Rusland speelden we tegen ditzelfde koppel om een EK medaille. Toen wonnen we in een lange wedstrijd van 3 games tot 21 en ging het Russische dak eraf. Nu wonnen we weer in drie games, alleen was de wedstrijd nu veel korter, slechts 26 minuten, en minder spannend. Maar het betekende wel een finaleplaats en er was alle reden om uit ons dak te gaan.

Zondag, de finaledag van de Dutch Open. De sfeer in het topsportcentrum zit er goed in mede aangejaagd door de Indonesiërs in het publiek die in 4 wedstrijden landgenoten vertegenwoordigd zien.
Na een goede voorbespreking en analyse met onze coach Kim beginnen we aan de warming-up. We zijn de tweede finale van de dag. Na de damesenkelfinale worden we opgeroepen en onder luid applaus betreden we de arena.
Vanaf het eerste moment kunnen we ons eigen spel spelen en nemen een flinke voorsprong. We komen zelfs op 10-7 maar toch weten we die game niet te winnen, 10-11. We spelen echter wel het goede spel en weten dat vast te houden in game 2 en 3 die we wel weten te winnen. In de vierde game komen we op een 6-3 voorsprong. Een lange rally waarin we zwaar in de verdediging komen te staan volgt. De Indonesiërs spelen een vlakke smash die over de achterlijn uit zal gaan maar door ons net niet meer ontweken kan worden. Geluk voor hen. Twee slordigheden na deze rally zorgen ervoor dat we weer gelijk komen te staan en de Indo’s krijgen steeds meer vertrouwen dat er een vijfde game in zit. Wij kunnen nog steeds het juiste spel spelen alleen…..we willen te graag. Ons geduld in de rally, de manier van opbouwen en afmaken, raken we kwijt en we verliezen de vierde game. Enigszins aangeslagen beginnen we aan game 5, en al snel komen we op een te grote achterstand en dat is bij deze puntentelling haast niet meer goed te maken. We verliezen de game en daarmee de wedstrijd.

De eerste paar dagen houd ik een nare smaak over aan deze finale, maar ook ben ik erg trots op onze resultaten tijdens dit toernooi en het niveau dat we gehaald hebben in deze eindstrijd. Onze coach bevestigde mijn eigen gevoel: ”you played your best badminton today, the best match you two ever played together”.

We kunnen en mogen niet lang teleurgesteld zijn, want volgende week gaan we alweer naar Parijs voor de French Open Super Serie. Ook daarin spelen we tegen Indonesiërs. Wel weer gewoon met het vertrouwde puntensysteem tot de 21, want ook al hebben we de Dutch Open goed kunnen spelen met het experimentele systeem: ik blijf een tegenstander van invoering ervan. Wel moet ik terugkomen op één van mijn eerder genoemde argumenten dat de wedstrijden korter zijn. Op den duur zullen ook deze wedstrijden makkelijk over het uur gaan, al is het alleen maar door het feit dat je in een 5 gamer 9 minuten pauze hebt! Ik heb tussen mijn wedstrijden door veel mensen uit het publiek gesproken en ik merk dat ook de toeschouwers niet op het 5×11 systeem zitten te wachten. Het wordt als rommelig omschreven en men vindt dat het spel door de vele breaks ook teveel stil komt te liggen. Ik hoop dat de BWF wat met deze feedback gaat doen en vooral luistert naar de spelers zelf, die op een enkele uitzondering na, tegen zijn!

Het scoringssysteem best of 5 to 11

(13 september 2014)

Deze week heb ik mijn eerste toernooi met het scoringssysteem 5 games to 11 gespeeld in Leuven bij de Belgian International. Dit scoringssysteem wordt op verzoek van de BWF van augustus t/m oktober uitgetest op een 20 tal evenementen. De BWF wil de huidige puntentelling van best of 3 games to 21 vervangen voor deze puntentelling omdat ze de wedstrijden willen inkorten. Het zou niet interessant genoeg zijn voor de toeschouwers doordat de wedstrijden te lang duren, de media hebben er om deze zelfde reden moeite mee en het is niet spannend genoeg voor het publiek omdat een wedstrijd pas bij een stand van 18-18 aantrekkelijk zou worden voor de toeschouwer (NB niet mijn mening, de mening van de BWF). Nou introduceert de BWF dit nieuwe systeem niet op Super Serie (Premier) niveau waar veel toeschouwers op de tribunes zitten en de media volop aanwezig zijn, nee, het systeem wordt getest op future serie (allerlaagste toernooi niveau), international challenge niveau en op welgeteld 2 Grand Prix toernooien waar, als het even mee zit, 100 mensen aanwezig zijn en je van voldoende media aandacht echt niet kan spreken. BWF, waar gaat dit over? Waarom moet er weer een verandering plaatsvinden in een puntensysteem dat al jaren prima loopt? Volgens mij was het 5 games to 7 systeem een regelrechte flop! Een voetbalwedstrijd is toch ook 90 minuten en de puntentelling bij tennis is toch ook al tientallen jaren onveranderd? En als je dit systeem echt wilt uittesten dan moet je je allerbeste spelers hiermee confronteren op de allergrootste toernooien waar zowel fans als media aanwezig zijn en niet op evenementen waar geen kip op af komt!

Buiten het feit dat ik het niet met de BWF eens ben, ervaar ik dit puntensysteem ook echt als een achteruitgang voor onze sport. Badminton is namelijk niet langer die loodzware sport waarin je je tegenstander mede door middel van fitheid kan verslaan. In dit nieuwe systeem komt de nadruk te liggen op het mentale aspect van de sport, heeft de underdog ineens een veel grotere winstkans, zullen de rally’s korter worden doordat het stressniveau toeneemt en kom je als badmintonspeler met een gevoel van de baan alsof je nauwelijks gespeeld hebt. Volgens mij zijn al deze punten juist een achteruitgang voor de sport en het mag duidelijk zijn dat ik absoluut TEGEN de introductie van dit systeem ben!