Van Sudirman naar “Down Under”

(18 mei 2015)

20150515_153104

20150515_215426Een geweldig georganiseerde Sudirman Cup is gisteren geëindigd met een verwachte titel voor grootmacht China. Zij versloegen Japan met 3-0 en wie anders dan badmintonlegende Lin Dan mocht het winnende punt binnen slaan. Ik verbaas mij er nog steeds over hoe makkelijk hij onze sport eruit kan laten zien. Zijn voetenwerk, bewegingen over de baan en zijn zeldzaam effectieve speelwijze zijn ongeëvenaard. Een genot om naar te kijken en stiekem om erg jaloers van te worden!

Ook het speciaal voor de Sudirman Cup gebouwde stadion was een genot om in te spelen. Dongguan is een stad waar badminton nog net wat meer gespeeld wordt dan in andere Chinese steden, heb ik mij laten vertellen door onze tolk en begeleidster, en de wedstrijden werden dan ook goed bezocht. Overigens liepen er 1100 vrijwilligers in en om het stadion waarvan 600 inwoners en 500 studenten uit Dongguan. Voor hen was dit toernooi een wereldervaring aangezien zij uit vele gegadigden waren gekozen om dit toernooi mee te mogen maken. Ze waren enthousiast en ontzettend vriendelijk op elk moment van de dag.

Onze eigen wedstrijden in de 2e groep verliepen goed. In de poule wedstrijden versloegen wij achtereenvolgens Canada, Spanje en Singapore. Na een valse start in de mix tegen Canada konden Samantha en ik tegen Singapore onze revanche nemen. We speelden tegen het voormalige top 10 koppel en de huidige nummers 16 van de wereld, Chrisnanta en Neo. We controleerden de wedstrijd goed en konden, ondanks een onrustig begin van de tweede game, onze tactiek goed uit blijven voeren. Hierdoor wonnen wij in twee games, een goede winst voor ons en bovendien een 4-1 winst in de laatste groepswedstrijd. De wedstrijd werd uitgezonden en kan je hier terug kijken.

De groepswinst betekende een strijd om de 13e plaats tegen Hong Kong. Als je in groep 2 zit kan je hooguit 13e worden en dat is natuurlijk op voorhand een rare gedachte omdat je altijd wil spelen voor het winnen van een toernooi. De komende jaren zullen we als land hard moeten werken aan onze ranking in alle onderdelen zodat we misschien over een jaar of vier wel in de kampioensgroep kunnen komen. Als het landen als Rusland, Engeland en Duitsland lukt, waarom dan ons niet? Overigens werd de wedstrijd tegen Hong Kong met 1-3 verloren en hoefden Samantha en ik in de laatste partij niet meer in actie te komen.

De volgende ochtend werden we al vroeg opgehaald om onze vlucht naar Melbourne te pakken en daar tik ik nu dit verhaal. Hoe gaaf is dat! Ik had niet verwacht daar ooit te komen vanwege de enorme afstand die overbrugd moet worden, want zelfs vanuit zuidelijk China is het nog 9,5 uur vliegen. Maar, ook Australië heeft sinds kort een Super Serie toernooi en dat wordt volgende week gehouden in Sydney. Voor we daar aanstaande zondag naartoe reizen, trainen we eerst deze week mee met de Australische selectie. Australië is een sportland in hart en nieren en hun trainingscentrum is prachtig en van alle gemakken voorzien. Een prima locatie om een tussenweek te houden! De trainingen zijn grotendeels vroeg in de ochtend zodat we ook nog wat kunnen genieten van wat vrije tijd die we uiteraard goed zullen besteden hier. Het is herfst, bijna winter, hier maar het weer is nog steeds erg lekker en Melbourne is een geweldige stad! Kortom, ik ben bezig aan een geweldige trip en geniet er ontzettend van!

Volgende week hebben we overigens zwaar geloot. We spelen tegen de Chinezen Kai Lu en Huang Yaqiong die in de top 8 van de wereld staan. We verloren op het WK in twee games van ze maar we zullen ze opnieuw analyseren en met een goede tactiek voor de dag komen. Ik heb er zin in! Maar nu eerst genieten van dé coffee capital, Melbourne!

Nieuwe support!

(1 mei 2015)

Ik ben blij te melden dat per 1 mei FN-Trendy mij gaat ondersteunen bij mijn topsport carrière. FN-Trendy is een hip bedrijf dat kleding aanbiedt voor zowel jong als oud, ontworpen door jong designtalent uit Azië. Oprichter Frans Schouten is een groot fan van mode, Azië en ook van de badmintonsport. Aangezien ook ik veel in Azië te vinden ben en voor mij de badminton sport al lang een “way of living” is, was het logisch dat wij elkaar op enig moment zouden vinden. Ik zal mij voor de volle 100% inzetten om het merk FN-Trendy zo goed mogelijk uit te dragen.

Op naar een mooie samenwerking!

Shirts bedrukt voor de Azië/Australië tour

Shirts bedrukt voor de Azië/Australië tour

Terugblik op German, All England en Swiss Open

(17 maart 2015)

Een toernooireeks van drie is ten einde met wisselende resultaten. Daar ben ik niet tevreden over en dat moet simpelweg beter gaan de komende periode.

De German Open in mijn thuishaven Mülheim was helaas een kort toernooi. We speelden tegen een koppel uit Denemarken een close wedstrijd waarin we tekort kwamen op de beslissende momenten. Jammer, geen resultaat maar wel door een uitgebreide nabespreking en analyse een betere basis gelegd voor de volgende twee evenementen, wat uiteraard ook een hoop waard is.

Vervolgens het twee weken geleden gespeelde Yonex All England in Birmingham. Het oudste badmintontoernooi ter wereld, het Wimbledon van onze mooie sport. Ik kom daar nu alweer heel wat jaren, maar ieder jaar is het weer een feest om daar te mogen zijn en spelen. De organisatie, de entourage, het gezellige zakencentrum rondom de arena én de supermooi gerenoveerde Barclaycard Arena maken het erg speciaal. In de eerste ronde troffen we een Amerikaans koppel. Een koppel uit de top 30 dat veel toernooien in Noord, midden en Zuid Amerika afwerkt. Een zakelijke twee games overwinning bracht ons in de tweede ronde.
Daarin speelden we tegen de Denen Fischer en Pedersen. Een paar weken geleden bij de EK Teams nog verloren, in April vorig jaar bij het EK verloren en ook deze wedstrijd wisten we niet te winnen. Toch komen we steeds een klein beetje dichterbij en konden we van deze wedstrijd tactisch gezien een hoop leren, want ook de Denen hebben zwakkere plekken ondanks dat ze 2e staan op de wereldranglijst. Vooral in de tweede helft van de tweede game konden we een aantal goede rallies in winst omzetten.

Tenslotte afgelopen week de Swiss Open in Basel. Een Grand Prix Gold toernooi net als de German Open. In de eerste ronde speelden we tegen Schwenger en Nelte uit Duitsland, achtste geplaatst in dit toernooi, head to head stand 1-1. Een zeer slechte start in de eerste game, weinig ritme in de korte rallies, maar wel veel vechtlust ondanks dat we de eerste game ruim verloren. Met die vechtlust en een kleine tactische aanpassing speelden we onszelf wat beter in de partij en konden we de tweede game pakken. Een spannende derde game waarin het gelijk op gaat tot 15-15. En daar ”begint” de wedstrijd eigenlijk. Een paar goede rallies, wat geluk aan onze zijde en we pakken een serie punten op rij dat genoeg blijkt te zijn voor wedstrijdwinst. Een mooie, zwaarbevochten overwinning met goede vechtlust.

De volgende dag een wedstrijd tegen een Frans koppel. Een zelfde scenario als de dag ervoor. Een zwak begin en verlies in de eerste game, gamewinst met beter spel in de tweede game. Bij de interval in de derde game staan we voor, maar daar gaat het ook gelijk mis. Een drie punten voorsprong wordt te snel uit handen gegeven. In plaats van dat wij verder uitlopen krijgen zij vleugels. Ze zijn leidend in de laatste rallies van de wedstrijd, terwijl wij te passief zijn: we verliezen en balen tot en met! Dit is nou een echt onnodig verlies, dat mag niet gebeuren en uit de grond van mijn hart zeg ik dat we er alles aan zullen doen dat dit niet meer kan gebeuren.

Afgelopen weekend een leuke clinic gegeven samen met Gayle Mahulette voor een groep dolenthousiaste kids van een jaar of 15. Gaaf om te doen. Wil je ook eens een badmintonclinic ervaren? Kijk dan op mijn site onder het kopje clinics

http://www.jorritderuiter.com/badminton-clinic.php?lang=

Een stroef begin van het nieuwe jaar

(19 januari 2015)

We zijn alweer even onderweg in 2015 en ik had graag gezien dat ik het nieuwe jaar wat positiever was begonnen, maar helaas is dat niet het geval!

Eind november werd ik geveld door een virusinfectie die ik waarschijnlijk mee had genomen uit Azië. Acht dagen hoge koorts en daar bovenop nog een longontsteking zorgden ervoor dat ik bijna 3 weken aan huis gekluisterd was en daardoor het Italian open en 4 wedstrijden in de Bundesliga moest laten schieten.
Toen na een 10 daagse antibiotica kuur de longontsteking weg was mocht ik van de sportarts weer heel rustig gaan opbouwen. Heel rustig opbouwen, dacht ik nog. Ik ben toch weer beter? Nou, ik kwam er al snel achter dat ik dat opbouwen behoorlijk onderschatte. Mijn conditie was in die ziekteperiode veranderd van een top- in een flopconditie. Bij elke inspanning had ik een veel te hoge hartslag die ook niet, zoals normaal, weer daalde maar juist hoog bleef. Hierdoor herstelde mijn lichaam weinig tot niet. Ook bij het hervatten van de trainingen in het nieuwe jaar kon ik nog lang geen maximale arbeid verrichten, maar in ieder geval wel weer de trainingen volgen.

Aangezien alles voor het eerste toernooi van het jaar, de Swedish Masters in Uppsala, al geboekt en betaald was besloot ik wel deel te nemen. Daarbij kwam dat ik het ook wel een goede test vond om uit te vinden waar ik nou precies stond qua conditie. Nu ik terug ben in Nederland kan ik er vrij kort over zijn: het was confronterend en frustrerend om te merken dat ik in bijna alle aspecten van het spel nog veel te kort kom. Nou is dat op zich niet zo vreemd. Ik moet het doorgaans hebben van hard werken en dat heb ik al te lang niet meer kunnen doen. Het gevolg is dat het niveau dan snel daalt. De Deense tegenstanders in de kwartfinale waren als gevolg daarvan met 21-19 en 21-17 te sterk voor ons.

Toch ben ik blij dat ik wél gespeeld heb, want het heeft mij het inzicht gegeven dat ik momenteel fysiek nog niet in staat ben om een toernooi te spelen. De focus zal de komende weken komen te liggen op het weer opnieuw wedstrijdfit worden, want er komt een belangrijke periode aan met onder andere het EK teams in Leuven en 3 achtereenvolgende toernooien in Duitsland, Engeland en Zwitserland. Daar focus ik nu op want dan zal en moet ik weer volledig hersteld zijn van deze ontzettend vervelende longontsteking die mijn lichaam gesloopt heeft en waarvan ik nog dagelijks de gevolgen ervaar.

Terugblik op 2014

(29 december 2014)

2014 zit er alweer bijna op! Voor mij persoonlijk was het een geweldig jaar met veel mooie momenten. Graag kijk ik er in het kort op terug!

De start van 2014 beloofde al veel goeds. Op 2 januari hoorden we op Papendal dat we een nieuwe trainer zouden krijgen: Kim Nielsen, een voormalig coach van de Deense nationale selectie. Per 1 april zou hij fulltime in dienst komen en zich ook echt vestigen in Arnhem.

Overigens stonden de eerste twee maanden van het jaar voor mij nog voornamelijk in het teken van de Duitse Bundesliga, omdat we door de voetblessure van Samantha nog niet aan internationale toernooien konden deelnemen. In die competitie gaat het erg goed en we staan met een aantal punten voorsprong op de eerste plaats.

Eind februari is het dan eindelijk zover, de rentree in het internationale circuit en wel in mijn “thuishaven Mülheim” voor de Yonex German Open. We hebben lage verwachtingen en zijn al lang blij om weer op de baan te staan. Na een goede winst in de eerste ronde komen we in de tweede ronde net te kort om te stunten tegen een top 20 koppel uit Hong Kong, maar deze start belooft veel goeds.

In de periode half maart – half april trainen we keihard. De voorbereidingen voor het EK in het Russische Kazan zijn zwaar maar fit ben ik wel. Een Europese medaille is één van mijn doelstellingen voor het jaar, maar gezien de achterstand die we opgelopen hebben niet echt realistisch. Eenmaal in Kazan winnen we de eerste twee rondes en staan we in de kwartfinales tegen het eerste koppel uit Rusland Durkin en Vislova. Plotseling zijn we nog maar één overwinning verwijderd van een medaille. Deze dag, vrijdag 25 april kan ik wel de tot nu toe meest speciale dag uit mijn badmintonleven noemen. We spelen pas in het begin van de avond en de dag lijkt maar niet op te schieten. Een aantal uur voor aanvang ben ik stik nerveus . Eenmaal in de arena maken de zenuwen plaats voor een adrenaline kick die ik nog niet eerder bij mezelf waargenomen heb. We gaan de baan op, winnen de eerste game, maar verliezen de tweede. In de derde game is het alles of niets. We krijgen goede feedback van onze coaches Kim en Rune. Aan het einde van de derde game weten we een klein gaatje van 2, 3 punten te slaan. Het matchpoint weet ik nog goed. We wisselen met z’n vieren een blik uit die een en al vastberadenheid is, dit gaat hem worden! Er volgt een lange rally met een afsluitende winner aan het net! De hele hal is stil, maar ik schreeuw, ren en spring. Ik ben door het dolle heen. We omhelzen elkaar, de coaches en onze masseur Gerrit. We hebben zojuist de eerste mix medaille voor Nederland in 12 jaar tijd binnengeslagen. Ik ben intens gelukkig!

XD all medallists

De volgende dag spelen we in de halve eindstrijd tegen topfavorieten Fischer en Pedersen. Een kans hebben we niet en we verliezen in twee games. De dag erna is de medaille ceremonie en staan Samantha en ik met een bronzen medaille om tussen de drie andere mixen, allemaal Denen. Wat ben ik trots dat wij op dit podium staan na zo’n moeilijke periode. De zeven minuten die de ceremonie duurt zijn alle teleurstellingen en eerdere verliesmomenten meer dan waard geweest. Ik geniet, kijk zelf maar:

11 mei speel ik samen met mijn team 1.BV Mülheim de finale van de Duitse Bundesliga in en tegen Lüdinghausen. Het wordt een voor badmintonliefhebbers geweldige middag met veel mooie en spannende wedstrijden. Ik weet de dubbel samen met Marcus Ellis te winnen maar helaas verliezen we de damesdubbel, beide herensingles en de damessingle. We worden tweede en uiteraard balen we als een stekker. Toch zijn we trots op een geweldig seizoen met een mooi eindresultaat. Vorig jaar 3e, dit jaar 2e dus hopelijk volgend seizoen….

In het begin van de zomerperiode spelen we de Grand Prix (Gold) toernooien van Canada en de USA. In Vancouver spelen we onszelf in de finale. Terwijl het Nederlands Elftal tegen Costa Rica aan het strijden is, spelen wij tegen de Duitsers Schwenger en Nelte. Helaas kunnen we het goede voorbeeld van Oranje niet volgen en verliezen we, toch wel teleurstellend, in twee games.

Eenmaal terug in Nederland staat de voorbereiding voor de WK in Kopenhagen gepland. Zes weken lang buffelen op een snikheet Papendal. De ramp met de MH 17 maakt een diepe indruk op mij. Zoveel onschuldige slachtoffers. Ik realiseer mij hoe vaak ik deze vliegroute zelf heb gevlogen en het maakt mij weer even extra bewust van het feit dat ik elke dag opnieuw blij mag zijn dat ik kan doen wat ik het allerliefste doe: badminton spelen.

Het WK in Kopenhagen wordt een bijzonder evenement. Zelf hebben we een goede overwinning in de eerste ronde, maar verliezen we in de tweede ronde van een Chinees koppel. Ik blijf in Kopenhagen en mijn vriendin komt over zodat we samen de finales kunnen bekijken. Het is genieten! Op de zondag zijn we getuige van de spectaculaire winst van Carolina Marin. Een Spaanse wereldkampioene! Ik denk dat dit het ultieme bewijs is dat alles mogelijk is zolang je maar hard werkt en de juiste instelling hebt!

In de periode oktober-november breekt een drukke tijd aan. We spelen zes toernooien met steeds na twee toernooien een weekje trainen. Bij de Yonex Dutch Open in Almere halen we ons absolute topniveau. Na vier goede overwinningen staan we in de finale tegenover de Indonesiërs Widianto en Dili. We komen 2-1 in games voor en hebben in de vierde game een kleine voorsprong (de Dutch Open wordt gebruikt om een nieuw scoringssysteem, 5 games tot 11 punten, te testen). Helaas lukt het ons niet de toernooiwinst te pakken, want de Indo’s pakken de vierde game en in de vijfde game verliezen we dik. We zijn zwaar teleurgesteld over het resultaat maar apetrots op het vertoonde spel.

Pure emotie

Tijdens de Aziatische Super Series van China en Hong Kong lootten we in beide toernooien…Widianto en Dili. Het koppel staat inmiddels op de 11e plaats van de wereldranglijst. In de gigantische hal in Fuzhou spelen we een hele goede partij met veel lange rallies. We kunnen in twee games revanche nemen voor onze verliespartij tijdens de Dutch Open. In de tweede ronde verliezen we van de oud wereld kampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië.
Exact een week later spelen we weer tegen Widianto en Dili maar nu in Hong Kong. Dit keer komen we eigenlijk geen moment echt lekker in de wedstrijd en verliezen we in twee games. Ondertussen hebben we onszelf wel weer in de top 25 van de wereldranglijst gespeeld en dat was één van de doelen voor dit jaar.

Nu, eind december kijk ik met veel trots en plezier terug op een jaar dat mij persoonlijk heel veel moois gegeven heeft. Een EK medaille, finales op Grand Prix toernooien, winst op een koppel dat nu in de top 10 van de wereld staat, een 23e plaats op de wereldranglijst en de finale van de Bundesliga. Maar bovenal vond ik mijn spelplezier weer terug dat ik eind 2013 wel kwijt was geraakt.

2015 staat voor de deur, een belangrijk jaar met weer veel mooie en nieuwe uitdagingen. Ik ben er klaar voor om met de hulp van mijn familie en vriendin en met de steun van mijn sponsoren de strijd aan te gaan!

Ik wens jullie allemaal een gezond, succesvol en sportief 2015 toe!

ek medaille

Bericht uit Fuzhou

(14 november 2014)

Vrijdag 7 november vertrekken Samantha en ik naar Azië, om eerst in Fuzhou het Thaihot China te gaan spelen en daarna in Hong Kong het Yonex-Sunrise Hong Kong Open.

Na een, weliswaar door veel turbulentie onrustige, maar toch wel vlotte reis komen we zaterdagochtend om 10.15 uur (03.15 uur Nederlandse tijd) aan in Fuzhou, een “vrij kleine” Chinese stad met maar 6 miljoen inwoners. Ik zeg expres klein, want dat schijnt het te zijn alhoewel je er hier niets van merkt. Gigantische gebouwen, grote hotels en veel, héél erg veel verkeer. Je mag blij zijn dat we in Nederland verkeersregels hebben, want hier spelen ze een soort van Tetris maar dan in de auto, bus of tuk-tuk. Ze vinden het kleinste gaatje om door heen te crossen.
Elke rit van en naar de arena is iedere keer weer een hels karwei voor de chauffeur. Maar ja, hij is eraan gewend om door een zee van auto’s te manoeuvreren. Gelukkig gaat dat steeds weer goed.

De arena waarin we spelen is net gebouwd en ruikt nog nieuw. Het is de grootste hal waarin ik in ieder geval ooit gespeeld heb. Ik schat dat hij zeker 50 meter hoog is. Samen met het feit dat de verlichting op de banen erg fel is maakt dat de omstandigheden niet bepaald makkelijk om in te badmintonnen. We krijgen de mogelijkheid om 3 keer in de main hall te trainen en dat is een luxe positie bij zo’n groot evenement. Hierdoor kunnen we goed wennen aan de speelomstandigheden.

We hebben zowel hier als volgende week in Hong Kong in de eerste ronde dezelfde tegenstanders geloot. Het zijn Widianto en Dili uit Indonesië. Ongeveer een maand geleden waren zij onze opponenten in de finale van de Yonex Dutch Open. Toen verloren wij in 5 games met het experimentele puntensysteem 5×11. Dit keer spelen we weer volgens het vertrouwde 3×21. Vooraf analyseren we samen met coach Kim Nielsen onze finale van de YDO en we komen tot een aantal nieuwe aandachtspunten. Met die op zak betreden we de arena. We spelen op een van de zijbanen, wat een voordeel is omdat daar het licht wat minder fel is.

Vanaf het eerste punt in de eerste game kunnen we het spel spelen zoals we dat we vooraf hebben besproken. Samantha speelt heel goed aan het net en durft iedere keer de strijd met Dili aan te gaan. Hierdoor kan ik het veld compact houden en meerdere keren succesvol doorstappen vanuit half veld naar het net. In de meerdere, erg lange, slagenwisselingen is het zaak om geduldig te blijven. Deze arena is vanwege de hoogte erg langzaam en de Li-Ning shuttles werken er niet bepaald aan mee om het spel wat sneller te maken. Tot aan het einde van de game blijven we dichtbij elkaar. Bij 21-20 zien we kans om ons tweede game point te verzilveren.
In de volgende game gaan we sterk verder met ons aanvallende, geduldige spel. De Indonesiërs worden steeds onzekerder en gaan daardoor fouten maken. Twee series van respectievelijk 7 en 4 opeenvolgende punten zorgen ervoor dat we ruim voor komen en we beslissen de wedstrijd vervolgens met 21-10 in ons voordeel. Uiteraard zijn we erg blij met deze revanche winst en ook coach Kim is meer dan happy!

In de tweede ronde, op donderdag, staan we tegenover de nummers 4 van de plaatsingslijst, de voormalig wereldkampioenen Ahmad en Natsir uit Indonesië. Lilyana Natsir draagt deze mix. Ik durf oprecht te zeggen dat zij al lang de allerbeste gemengd dubbel dame is. Sinds 2005 staat zij onafgebroken aan de wereldtop en waarschijnlijk kan ze het aantal Super Serie overwinningen niet eens meer tellen. Ahmad is de gelukkige uitverkorene om met haar te mogen spelen en hij doet zijn ding uiteraard heel erg goed. We hebben één keer eerder tegen hen gespeeld en dat was tijdens de Swiss Open van 2013. Toen hadden we geen kans en nu is het helaas niet anders. We proberen van alles, maar ze hebben op alles een antwoord. Met twee keer 21-11 moeten we het hoofd buigen. De service van dit koppel en het uitschuiven van Natsir op haar overhead kant maken dit paar absolute wereldklasse.

Het toernooi zit er voor ons op. De komende dagen trainen we hier verder en zondag vliegen we naar Hong Kong voor het volgende Super Serie toernooi. Woensdag ontmoeten we daar dan weer…..Widianto en Dili!

(N.B. Een aangepaste versie van dit bericht schreef ik eerder voor Badminton.nl)

Zilver op de Yonex Dutch Open. Dankzij of ondanks nieuw scoringssysteem?

(16 oktober 2014)

Het Yonex Dutch Open, het enige Grand Prix toernooi van Nederland, wordt elk jaar in oktober georganiseerd in het topsportcentrum van Almere. Dit jaar was het Dutch Open één van de toernooien dat was aangewezen om te experimenteren met het nieuwe scoringssysteem 5 games to 11 zonder verlenging. Het was tevens een van de laatste mogelijkheden om dit systeem internationaal te kunnen testen. Het werd een mooi toernooi dat, met name in het weekend, gelukkig veel publiek trok dat zorgde voor een enthousiaste en zo nu en dan uitbundige sfeer. Een aantrekkelijke en stimulerende omgeving voor de spelers om de beste prestaties neer te zetten. Een extra pluspunt was de manier waarop de wedstrijden in beeld werden gebracht voor Badminton Europe TV en voor miljoenen kijkers in vooral Azië.

Vorig jaar waren Samantha en ik er door blessureleed niet bij, dit jaar wel en als zevende geplaatst. Het gemengddubbel toernooi was behoorlijk sterk ingeschreven, een aantal top 25 mixen en een grote delegatie uit badmintonmekka Indonesië.

In de eerste rondes was er bij ons sprake van een zich opbouwend niveau. Desondanks wisten we de eerste twee rondes in respectievelijk 5 en 4 games te winnen. Op vrijdag speelden we de kwartfinale en hadden we de eerste echte confrontatie.
Onze tegenstanders waren Yun Lung Chan en Ying Suet Tse uit Hong Kong, de nummers 4 van de plaatsingslijst. Dit koppel heeft dit jaar goed gepresteerd en staat momenteel 25e op de wereldranglijst. Zij haalden onder andere de halve finale op de Korea Open Premier Super Serie waarin ze bijvoorbeeld wonnen van het echtpaar Adcock uit Engeland dat momenteel 5e staat in de ranking. In vijf games wisten we deze partij uiteindelijk in winst om te zetten en dat was een voorbeeld van een mentale overwinning, een aspect dat in het nieuwe scoringssysteem heel belangrijk is. Nadat we de eerste game met 11-10 wonnen, verloren we game 2 en 3 met 4-11 en kregen we in de vierde game een matchpoint tegen. In die rally stonden we diep in de verdediging maar, met wat geluk, konden we toch het winnende punt scoren. In game 5 konden we tenslotte doordrukken en wonnen we met 11-3.

In de halve eindstrijd op Super Saturday stonden twee bekenden tegenover ons. De Russen Durkin en Vislova. In de kwartfinale van het Europees Kampioenschap in Rusland speelden we tegen ditzelfde koppel om een EK medaille. Toen wonnen we in een lange wedstrijd van 3 games tot 21 en ging het Russische dak eraf. Nu wonnen we weer in drie games, alleen was de wedstrijd nu veel korter, slechts 26 minuten, en minder spannend. Maar het betekende wel een finaleplaats en er was alle reden om uit ons dak te gaan.

Zondag, de finaledag van de Dutch Open. De sfeer in het topsportcentrum zit er goed in mede aangejaagd door de Indonesiërs in het publiek die in 4 wedstrijden landgenoten vertegenwoordigd zien.
Na een goede voorbespreking en analyse met onze coach Kim beginnen we aan de warming-up. We zijn de tweede finale van de dag. Na de damesenkelfinale worden we opgeroepen en onder luid applaus betreden we de arena.
Vanaf het eerste moment kunnen we ons eigen spel spelen en nemen een flinke voorsprong. We komen zelfs op 10-7 maar toch weten we die game niet te winnen, 10-11. We spelen echter wel het goede spel en weten dat vast te houden in game 2 en 3 die we wel weten te winnen. In de vierde game komen we op een 6-3 voorsprong. Een lange rally waarin we zwaar in de verdediging komen te staan volgt. De Indonesiërs spelen een vlakke smash die over de achterlijn uit zal gaan maar door ons net niet meer ontweken kan worden. Geluk voor hen. Twee slordigheden na deze rally zorgen ervoor dat we weer gelijk komen te staan en de Indo’s krijgen steeds meer vertrouwen dat er een vijfde game in zit. Wij kunnen nog steeds het juiste spel spelen alleen…..we willen te graag. Ons geduld in de rally, de manier van opbouwen en afmaken, raken we kwijt en we verliezen de vierde game. Enigszins aangeslagen beginnen we aan game 5, en al snel komen we op een te grote achterstand en dat is bij deze puntentelling haast niet meer goed te maken. We verliezen de game en daarmee de wedstrijd.

De eerste paar dagen houd ik een nare smaak over aan deze finale, maar ook ben ik erg trots op onze resultaten tijdens dit toernooi en het niveau dat we gehaald hebben in deze eindstrijd. Onze coach bevestigde mijn eigen gevoel: ”you played your best badminton today, the best match you two ever played together”.

We kunnen en mogen niet lang teleurgesteld zijn, want volgende week gaan we alweer naar Parijs voor de French Open Super Serie. Ook daarin spelen we tegen Indonesiërs. Wel weer gewoon met het vertrouwde puntensysteem tot de 21, want ook al hebben we de Dutch Open goed kunnen spelen met het experimentele systeem: ik blijf een tegenstander van invoering ervan. Wel moet ik terugkomen op één van mijn eerder genoemde argumenten dat de wedstrijden korter zijn. Op den duur zullen ook deze wedstrijden makkelijk over het uur gaan, al is het alleen maar door het feit dat je in een 5 gamer 9 minuten pauze hebt! Ik heb tussen mijn wedstrijden door veel mensen uit het publiek gesproken en ik merk dat ook de toeschouwers niet op het 5×11 systeem zitten te wachten. Het wordt als rommelig omschreven en men vindt dat het spel door de vele breaks ook teveel stil komt te liggen. Ik hoop dat de BWF wat met deze feedback gaat doen en vooral luistert naar de spelers zelf, die op een enkele uitzondering na, tegen zijn!

Het scoringssysteem best of 5 to 11

(13 september 2014)

Deze week heb ik mijn eerste toernooi met het scoringssysteem 5 games to 11 gespeeld in Leuven bij de Belgian International. Dit scoringssysteem wordt op verzoek van de BWF van augustus t/m oktober uitgetest op een 20 tal evenementen. De BWF wil de huidige puntentelling van best of 3 games to 21 vervangen voor deze puntentelling omdat ze de wedstrijden willen inkorten. Het zou niet interessant genoeg zijn voor de toeschouwers doordat de wedstrijden te lang duren, de media hebben er om deze zelfde reden moeite mee en het is niet spannend genoeg voor het publiek omdat een wedstrijd pas bij een stand van 18-18 aantrekkelijk zou worden voor de toeschouwer (NB niet mijn mening, de mening van de BWF). Nou introduceert de BWF dit nieuwe systeem niet op Super Serie (Premier) niveau waar veel toeschouwers op de tribunes zitten en de media volop aanwezig zijn, nee, het systeem wordt getest op future serie (allerlaagste toernooi niveau), international challenge niveau en op welgeteld 2 Grand Prix toernooien waar, als het even mee zit, 100 mensen aanwezig zijn en je van voldoende media aandacht echt niet kan spreken. BWF, waar gaat dit over? Waarom moet er weer een verandering plaatsvinden in een puntensysteem dat al jaren prima loopt? Volgens mij was het 5 games to 7 systeem een regelrechte flop! Een voetbalwedstrijd is toch ook 90 minuten en de puntentelling bij tennis is toch ook al tientallen jaren onveranderd? En als je dit systeem echt wilt uittesten dan moet je je allerbeste spelers hiermee confronteren op de allergrootste toernooien waar zowel fans als media aanwezig zijn en niet op evenementen waar geen kip op af komt!

Buiten het feit dat ik het niet met de BWF eens ben, ervaar ik dit puntensysteem ook echt als een achteruitgang voor onze sport. Badminton is namelijk niet langer die loodzware sport waarin je je tegenstander mede door middel van fitheid kan verslaan. In dit nieuwe systeem komt de nadruk te liggen op het mentale aspect van de sport, heeft de underdog ineens een veel grotere winstkans, zullen de rally’s korter worden doordat het stressniveau toeneemt en kom je als badmintonspeler met een gevoel van de baan alsof je nauwelijks gespeeld hebt. Volgens mij zijn al deze punten juist een achteruitgang voor de sport en het mag duidelijk zijn dat ik absoluut TEGEN de introductie van dit systeem ben!

Het verband tussen Denemarken en China

(28 augustus 2014)

Vorig jaar hadden Samantha en ik ons gekwalificeerd voor het Wereldkampioenschap dat toen in China werd georganiseerd. Badminton Nederland had geen geld om ons af te vaardigen maar met een crowdfunding project kregen we zoveel financiële steun dat we toch konden gaan.

Dit jaar organiseert Badminton Denemarken het WK in Ballerup. Veel dichterbij en goedkoper om te gaan. Dus vaardigt Badminton Nederland ons dit keer wel af. Zaterdagochtend vroeg vliegen we met KLM naar Kopenhagen en nemen onze intrek in het Zleep Hotel dat vlakbij de Ballerup Super Arena ligt. Ver weg van het centrum van Kopenhagen, ver weg van alles maar op loop afstand van de arena. We kunnen ons volledig concentreren op de trainingen en de wedstrijden die komen gaan want afleiding is er niet.

Het stadion waarin wordt gespeeld is gebouwd voor het baanwielrennen. De aankleding van de hal is fantastisch en de Denen zijn erin geslaagd iets nieuws te introduceren. Als je opgeroepen wordt voor je wedstrijd verschijnt je naam op een bord dat boven de wedstrijdbaan hangt, tezamen met een foto van de speler en je land. Vlak voor het inspelen gaat het bord automatisch naar boven en daarop verschijnt de livescore van de wedstrijd. Erg ingenieus. Verder lopen alle vrijwilligers die meewerken aan dit WK in oranje shirts. Het is dus niet moeilijk voor ons Nederlanders om ons thuis te voelen!

Maandagochtend moeten wij al vroeg aan de bak. Onze tegenstanders, Kaesbauer en Herttrich, kennen wij goed. In maart tijdens de Swiss Open werden we in twee games verslagen. Tijd voor revanche dus.

In de eerste game geven wij elkaar aanvankelijk niet veel toe maar na de interval kunnen we omschakelen en op enig moment zelfs 5 opeenvolgende punten scoren waarmee we ver uit lopen. Het eerste gamepoint verzilveren we niet maar bij het tweede pakken we de winst, 21-16. In de tweede game komen we al vrij snel op achterstand maar na de interval scoren we opnieuw 5 punten op rij en haken we weer aan. Daarna geven we elkaar niet veel meer toe. In de slotfase komen wij als eerste op matchpoint. Weer lukt het niet het in één keer af te maken. Het wordt 20-20 maar dan scoren we 2 keer en halen de winst binnen.

De tweede ronde op dinsdag wordt zwaar. De als 10e geplaatste Chinezen Lu Kai en Huang Yaqiong staan momenteel 11 op de wereldranglijst. Ze spelen pas een half jaar samen en hebben zich vrij snel ontwikkeld tot een ‘world class’ mix dubbel. We hebben ze uiteraard van te voren goed geanalyseerd, maar bij een nieuw koppel kan de speelstijl nog wel eens veranderen. Natuurlijk spelen ze nu niet compleet anders, maar vooral de Chinese heer speelde gisteren vele malen beter dan we op video’s gezien hadden. Meer controle vanuit halfveld, geen domme keuzes, geen gratis punten door bijvoorbeeld service fouten etc.

In de eerste game gaan we goed van start en geven we eerst niet veel toe. Maar dan geven de Chinezen gas en kunnen we ze niet goed meer bijhouden. Tot 2 keer toe weten zij 4 tot 5 punten op een rij te scoren en komen wij er niet meer aan te pas. We verliezen met 12-21. In de tweede game bieden wij meer tegenstand maar van een spannende eindstrijd is geen sprake. Met 16-21 verliezen we ook deze game en de wedstrijd. Niet tevreden met het resultaat (verlies in de 2e ronde), maar wel met de manier waarop we maandag en dinsdag hebben gespeeld. Ook onze coach Kim is tevreden met de manier waarop we hier gespeeld hebben en ziet grote vooruitgang ten opzichte van 5 maanden terug toen hij bij ons in Nederland begon. Het WK zit erop maar de spirit is er niet minder om. Een nieuw seizoen staat voor de deur met nieuwe uitdagingen en met goede kansen om onze positie op de wereldranglijst te gaan verbeteren.

De afgelopen weken hebben Samantha en ik ons, samen met Kim, gebogen over het toernooi programma voor de komende maanden. Daarbij kwamen we voor de keuze te staan of wij, naast de bekende toernooien in Europa, al of niet Super Series in China moesten gaan spelen. Onze coach en ons verstand zeiden ja maar onze financiële situatie zei nee. Ons budget van Badminton Nederland is absoluut niet toereikend en is al zo goed als op, terwijl we nog vier maanden moeten spelen in dit kalenderjaar. Na lang wikken en wegen hebben we toch de knoop doorgehakt en gaan we in november eerst het Thaihot China Open spelen en daarna het Sunrise Hong Kong Open. Alleen de hotelkosten in Hong Kong vallen al hoger uit dan de retourvlucht naar Fuzhou en Hong Kong, dus jullie kunnen je misschien wel een voorstelling maken hoe erg deze reis op ons budget drukt. Ik ga niet weer zoals vorig jaar een crowdfunding project beginnen. Tenslotte gaat het nu niet om deelname aan een EK of WK. Voor ons is het belang van deze toer echter even groot en ik wil niet nalaten te zeggen dat iedere financiële steun meer dan welkom is. Wil je een steentje bijdragen, stuur mij dan een mailtje op info@jorritderuiter.com. Mijn dank zal groot zijn.

Een training in de voorbereiding op het WK

(28 juli 2014)

De eerste twee van de 6 weken lange WK voorbereiding zitten erop. Waar de eerste week een ”middle hard week” was, stond afgelopen week een ”HARD” week op het trainingsschema. Dat betekent op de baan lange oefeningen, vaak uitgevoerd in een twee tegen een vorm, veel herhalingen op de krachttrainingen, lange spinning sessies en een multiprogramma op de dinsdag en vrijdag waar ik (bij het zien van het schema) niet vrolijk van werd.

Voor degenen die willen weten hoe een training er uit kan zien en die geïnteresseerd zijn in een technisch verhaal zal ik de multi shuttle training van dinsdag hieronder een keer uitleggen.

Als ik binnen kom in de hal begin ik de rijen shuttles te leggen. Al snel kom ik erachter dat ik aan één volle doos shuttles niet genoeg heb. Ik maak heel veel rijen voor de volgende oefeningen:

3 x 20 shuttles: bedoelt voor de warming-up. De aangever slaat shuttles aan over de hele lengte/breedte van het veld op een uiteraard vrij rustig tempo.

Ronde 1
24 shuttles: hoge lob, smash rechtuit het liefste in de tramrails, doorlopen naar het voorveld om de volgende shuttles af te maken, diagonaal naar achteren waar ik weer een hoge lob krijg, smash, rechtuit naar voren en afmaken aan het net. Dat is één rondje en dat zes keer achter elkaar.

24 shuttles: Ik ben de voorveldspeler in het dubbelspel. Ik krijg één zachte slag in het midden, schuif uit naar mijn forehand kant om mijn eigen helft te dekken, waarnaar de aangever nog eens twee vlakke of zachte ballen aangeeft. Dit doe ik 4x op mijn forehand kant en 4x op mijn backhand kant.

25 shuttles: Ik ben de achterveldspeler in het (gemengd)dubbel. Ik word veel aangespeeld in het achterveld en half veld en moet met veel variatie in mijn slagen de shuttles over het net slaan. Daarbij is een aandachtspunt dat ik na een slag uit het achterveld zo snel mogelijk het ”gat” dicht naar het half veld. Dit is belangrijk in de dubbelspelen omdat er zo weinig mogelijk ruimte moet ontstaan tussen de voorveld en de achterveld speler. Je houdt het spel compact.

25 shuttles: Ik word over het hele veld gestuurd en ben constant in de verdediging en de shuttle ”aan het halen”. Heel veel wenden en keren, heel veel van voor naar achter en van links naar rechts. Een doodvermoeiende oefening waarna je hartslag haast maximaal is.

18 shuttles: Ik ben de service ontvangende speler. Ga klaar staan op de servicelijn en krijg een flickservice die ik smash, vervolgens geeft de aangever mij een snelle half veld bal die ik vlak over het net sla met veel snelheid (drive), om vervolgens de derde bal af te maken aan het net.

16 shuttles: Half veld ”side to side jumps”. De aangever geeft steeds links en daarna rechts half hoge shuttles aan waar ik in moet springen en ze zo hard mogelijk de grond in moet meppen, het liefst met de nodige variatie (crosskort smashes en rechtuit in de tramrails).

25 shuttles: Zonder voorveld en zonder achterveld word ik steeds in vaste volgorde van links naar rechts gestuurd. Alle slagen moeten zo aanvallend mogelijk over het net, veelal door middel van ”tegenhoudende, zachte slagen”. Het tempo ligt hoog en in combinatie met de vorige oefening is deze zeer zwaar.

20 shuttles: Ik ben weer voorveldspeler en krijg alleen maar slagen die ik in het voorveld over het net moet slaan. Harde vlakke slagen en zachte slagen met veel gevoel aangegeven.

Na deze oefening zit ronde 1 erop en heb ik een minuut pauze. In totaal werk ik 4 rondes af.

Na deze vier rondes beginnen we aan de partner oefeningen: we vormen als het ware een dubbel.

6 x 25 shuttles zonder achterveld waarbij de nadruk ligt om vooral vanuit half veld naar het net veel snelheid te maken en de shuttles die haast allemaal snel op je afkomen bovenhands terug te slaan. Belangrijk hierbij is dat ik, met de verzuring in de benen, snel en explosief blijf bewegen.

De laatste oefening is 4 x 1 minuut min of meer doodgaan. De aangevers slaan een lob rechts achter die ik naar het midden terugsla als priksmash, daarna een half veld half hoge lob die ik zo hard mogelijk moet smashen om vervolgens de laatste van deze drie shuttles bij het net af te maken. Vervolgens weer naar achteren etc. Dit doe ik twee keer rechtsom, twee keer linksom. Na de laatste minuut (wist niet dat een minuut zo lang kon duren) ben ik geen stuiver meer waard en plof ik uitgeput neer op de grond waar ik enkele minuten moet blijven liggen om bij te komen.